Ts 55/19

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 30 października 2020 r. Pozycja 335 POSTANOWIENIE z dnia 25 sierpnia 2020 r. Sygn. akt Ts 55/19 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Michał Warciński – przewodniczący Justyn Piskorski – sprawozdawca Leon Kieres, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu-cyjnego z 7 listopada 2019 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej O.D., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Orzeczenie zapadło większością głosów. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 11 kwietnia 2019 r. (data nadania), O.D. (dalej: skarżący), reprezentowany przez adwokata J.F., wystąpił o stwierdzenie niezgodności § 1 ust. 1 pkt 1-4 oraz § 3 ust. 1 załącznika do uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 17 września 2009 r. nr LXII/1921/2009, wydanej na podsta-wie art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155 poz. 1298, ze zm.), w zakresie, w jakim: 1) „akta prawa miejscowego ograniczają prawa obywatela wynikające z Ustawy Zasadniczej oraz Ustawy o sporcie kwalifikowanym w za-kresie przyznawania stypendiów sportowych” z art. 31 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 2) „wprowadza dyskryminację osób uprawiających sport taneczny i osiągających wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie krajowym jak i międzynarodowym” z art. 32 ust. 1-2 w związku z art. 2 Konstytucji; 3) „władze publiczne nie wspierają rozwoju kultury fizycznej młodzieży, poprzez nieprzyznawanie nagród i stypendiów osobom uprawia-jącym sport taneczny i zdobywającym znaczące wyniki na arenie krajowej i międzynarodo-wej” z art. 68 ust. 5 Konstytucji; 4) „władze publiczne wydając akty prawa miejscowego dzia-łają z przekroczeniem delegacji ustawowej ograniczając uprawnienia wynikające z aktów [prawa] powszechnie obowiązującego” z art. 7 w związku z art. 94 Konstytucji; 5) „w wystę-pujących w niniejszej sprawie szeregu nieprawidłowości nie przeprowadzono rzetelnego nad-zoru nad uchwałą pozbawiającą uprawnień przysługujących Skarżącemu O.D. wedle przepi-sów Ustawy Zasadniczej oraz innych ustaw” z art. 63 Konstytucji; 6) „błędnie stosuje się § 3 ust. 1 Załącznika do Uchwały Nr LXII/1921/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 17 września OTK ZU B/2020 Ts 55/19 poz. 335 2 2009 roku który wskazuje wyłącznie kluby sportowe w Warszawie jako podmioty uprawnio-ne do składania wniosków o stypendium sportowe, co przekracza rażąco delegację ustawową zawartą w art. 35 ust. 2 u.s.k.” z art. 92 ust. 1 Konstytucji. Zdaniem skarżącego doszło do zróżnicowania zawodników w zakresie przyznawania im stypendiów przez pozaustawowe przesłanki naruszające zasadę równości, dyskryminujące osoby uprawiające sport taneczny i osiągające wysokie wyniki we współzawodnictwie krajo-wym jak i międzynarodowym, polegające na ustaleniu limitu wieku uprawnionego na 23 lata oraz wskazaniu jedynie na „kluby sportowe w Warszawie jako podmioty uprawnione do skła-dania wniosków o stypendium sportowe”. Skarżący zarzuca władzom publicznym brak wsparcia rozwoju kultury fizycznej młodzieży, albowiem nie przyznają one nagród i stypen-diów osobom uprawiającym taniec sportowy. Postanowieniem z 7 listopada 2019 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 13 li-stopada 2019 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu, stwier-dzając, że nie spełnia ona podstawowego warunku określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowanego w art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK). Trybunał jednoznacznie stwierdził, że uchwała nie stanowiła normatywnej pod-stawy ostatecznego orzeczenia, lecz była przedmiotem rozstrzygnięcia sądu administracyjne-go. W zażaleniu z 19 listopada 2019 r. (data nadania) skarżący podniósł, że ustalenia Try-bunału są niesłuszne. Stwierdził, że choć wskazany wyrok Naczelnego Sądu Administracyj-nego jest ostateczny, to nie ma charakteru indywidualnego. Skarżący uważa za nieprawidłowe twierdzenie, że zaskarżona uchwała nie stanowiła normatywnej podstawy orzeczenia, lecz była jedynie przedmiotem jej rozstrzygnięcia. Skarżący w uzasadnieniu stawia retoryczne pytanie „czy ta sytuacja (pozbawienie prawa do stypendium sportowego) nie ma charakteru rozstrzygnięcia indywidualnego?” Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postę-powania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu-cyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p.TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada prze-de wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. Trybunał stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a argumenty przed-stawione w zażaleniu nie podważają podstawy odmowy nadania skardze dalszego biegu. Sformułowany przez skarżącego zarzut, wskazujący na dopuszczalność kwestionowa-nia uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 17 września 2009 r. (nr LXII/1921/2009) w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu przyznawania, wstrzymywania i pozba-wiania oraz ustalania wysokości stypendiów sportowych m.st Warszawy oraz stypendiów sportowych m.st Warszawy „Nadzieja Olimpijska” dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym (dalej: uchwała), która nie była podstawą prawną orzeczenia wydanego w sprawie, lecz była przedmiotem jej rozstrzygnięcia, w związku z którą została wniesiona skarga, opiera się na błędnym rozumie-niu art. 79 ust. 1 Konstytucji. Stanowisko skarżącego jest sprzeczne z literalnym brzmieniem tego przepisu, który expressis verbis ogranicza przedmiot skargi wyłącznie do unormowań będących taką podstawą. OTK ZU B/2020 Ts 55/19 poz. 335 3 Trybunał podkreśla, że skarżący jako ostateczne rozstrzygnięcie o jego prawach i ob-owiązkach wskazał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2018 r. (sygn. akt […]) uchylający w części wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, stwierdzający nieważność przepisu uchwały – abstrakcyjnej i generalnej, a nie decyzję po-zbawiającą go prawa do stypendium sportowego (np. odmowę przyznania stypendium na podstawie zaskarżonej uchwały). Trybunał podtrzymuje stanowisko i argumentację, że wskazane przez skarżącego osta-teczne orzeczenie nie ma charakteru rozstrzygnięcia indywidualnego, które odnosi się bezpo-średnio do sfery jego praw lub wolności. W postanowieniu z 7 listopada 2019 r. Trybunał zasadnie zatem przyjął, że analizo-wana skarga nie spełnia podstawowego warunku określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowanego w art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK. W związku z tym, na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK, prawidłowo odmówił nadania jej dalszego biegu. Mając powyższe na względzie, Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 61 ust. 8 u.o.t.p.TK – nie uwzględnił zażalenia.