Ts 56/17

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 28 grudnia 2017 r. Pozycja 284 POSTANOWIENIE z dnia 23 listopada 2017 r. Sygn. akt Ts 56/17 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Sławomira Wronkowska-Jaśkiewicz – przewodniczący i sprawozdawca Grzegorz Jędrejek Stanisław Rymar, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu-cyjnego z dnia 6 czerwca 2017 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej M.J. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą w T., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 6 marca 2017 r. (data nadania) M.J., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą w T. (dalej: skarżący), wystąpił o stwierdzenie, że art. 130 § 2 zdanie drugie ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.; dalej: k.p.c.) jest nie-zgodny z art. 31 ust. 2 zdanie drugie, art. 64 ust. 2, a także art. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Skarżący zarzucił, że w sprawie, w związku z którą wystąpił do Trybunału „doszło do sytuacji, w której norma prawa materialnego, określająca skutek czynności dokonywanych przez skarżącego [tj. norma wyrażona w art. 123 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, Dz. U. z 2017 r. poz. 459], została ograniczona prawem procesowym ma-jącym na celu jedynie zbadanie skutków stosowania prawa materialnego”. Postanowieniem z 6 czerwca 2017 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 16 czerwca 2017 r.) Trybunał odmówił nadania dalszego biegu skardze, stwierdziwszy, że nie spełnia ona podstawowej przesłanki określonej w art. 79 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK). Trybunał ustalił, że skarżący naruszenie swych praw łączy z wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z grudnia 2016 r., który jednak nie został wydany na podstawie zakwestionowanego w skardze art. 130 § 2 k.p.c. W zażaleniu złożonym 21 czerwca 2017 r. (data nadania) skarżący zakwestionował postanowienie Trybunału w całości. Wskazawszy na orzecznictwo Trybunału w sprawach OTK ZU B/2017 Ts 56/17 poz. 284 2 skargowych, zauważył, że przedmiotem skargi konstytucyjnej mogą być nie tylko przepisy wskazane w uzasadnieniu ostatecznego orzeczenia, „ale także te regulacje, które znajdują zastosowanie przy rozstrzyganiu sprawy, mając bezpośredni wpływ na ukształtowanie osno-wy sentencji”. Skarżący zarzucił, że wbrew temu co ustalił Trybunał, zaskarżony przez niego przepis znalazł zastosowanie, ponieważ na jego podstawie „pominięto w sprawie skutek okre-ślony w prawie materialnym co miało wpływ na ostateczny kształt i treść orzeczenia, w któ-rym sąd oddalił powództwo”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2017 r. o organizacji i trybie postę-powania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) skarżące-mu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sę-dziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p. TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszyst-kim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. Zdaniem Trybunału zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty sformuło-wane w zażaleniu nie podważają podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytu-cyjnej. Skarżący dowodzi, że skoro w wyroku z kwietnia 2016 r. Sąd Rejonowy w T. stwier-dził, że zwrócone pozwy nie wywołały skutków prawnych, a co za tym idzie nie doszło przy ich pomocy do przerwania biegu przedawnienia roszczeń”, to zakwestionowany w skardze art. 130 § 2 zdanie drugie k.p.c. miał „wpływ na ostateczny kształt i treść orzeczenia, w któ-rym sąd oddalił powództwo”. Skarżący nie uwzględnił więc argumentów przedstawionych przez Trybunał w zakwe-stionowanym postanowieniu. Nie wziął pod uwagę przede wszystkim tego, że zwrot pozwów, o których mowa w orzeczeniu z kwietnia 2016 r. miał miejsce w innym – prawomocnie za-kończonym przed złożeniem analizowanej skargi postępowaniu. Jak ustalił Trybunał – a cze-go skarżący w zażaleniu nie kwestionuje – przed wszczęciem postępowania, w związku z którym skarżący wniósł skargę do Trybunału (tj. przed 8 czerwca 2015 r.), Sąd Rejonowy w T. dwukrotnie rozpatrywał pozew skarżącego złożony przez niego w tożsamej przedmio-towo i podmiotowo sprawie. Obie sprawy zakończyły się w 2012 r. zwrotem pism proceso-wych z powodu ich braków formalnych. W związku z tym, w postanowieniu z 6 czerwca 2017 r. Trybunał słusznie zauważył, że zakwestionowany w skardze art. 130 § 2 zdanie dru-gie k.p.c. determinował status prawny skarżącego w ten sposób, że brany był pod uwagę przez sąd pierwszej instancji, ale tylko jako element stanu faktycznego, w jakim znalazł się skarżący. Pomiędzy tym przepisem, a orzeczeniem o oddaleniu powództwa skarżącego z po-wodu przedawnienia roszczeń nie zachodzi zależność wymagana przez art. 79 ust. 1 Konsty-tucji. Mając powyższe na względzie Trybunał – na podstawie art. 61 ust. 8 u.o.t.p. TK– nie uwzględnił zażalenia.