Ts 63/20

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 10 sierpnia 2021 r. Pozycja 121 POSTANOWIENIE z dnia 18 maja 2021 r. Sygn. akt Ts 63/20 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Krystyna Pawłowicz – przewodniczący Piotr Pszczółkowski – sprawozdawca Stanisław Piotrowicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu-cyjnego z 18 listopada 2020 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej M.J., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE 1. W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 3 kwietnia 2020 r. (data nadania), M.J. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił o zbadanie zgodności art. 118 § 5 i 6 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296; dalej: k.p.c.) z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 176 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 190 ust. 5, art. 79 ust. 1, art. 79 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego art. 118 § 5 i 6 k.p.c. narusza art. 45 ust. 1 Konstytucji, ponieważ na jego podstawie o zasadności ewentualnej skargi konstytucyjnej ,,orzeka osoba nie mająca statusu właściwego Sądu, a nawet nie mająca statusu jakiegokolwiek niezawisłego i bez-stronnego Sądu”. Skarżący twierdzi, że postępowanie oparte na zakwestionowanych przepisach nie kończy się ,,żadnym orzeczeniem wskazanym w art. 79 ust. 1 Konstytucji”. Uważa on, że istnienie takiej procedury ,,narusza istotę prawa do sądu w każdej «sprawie» oraz prawo do złożenia skargi konstytucyjnej”, jak również prawo do jej merytorycznej oceny we właściwym ,,postępowaniu przed Sądem I i II instancji”. 2. Postanowieniem z 18 listopada 2020 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 26 listopada 2020 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze kon-stytucyjnej wskazując, że skarżący nie usunął braków skargi konstytucyjnej w zakresie, OTK ZU B/2021 Ts 63/20 poz. 121 2 w jakim został wezwany do wskazania ostatecznego orzeczenia o jego prawach i wolnościach w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, którego podstawę wydania stanowił zakwestionowa-ny w skardze art. 118 § 5 i 6 k.p.c. Wskazane bowiem przez skarżącego jako ostateczne rozstrzygnięcie – postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 12 marca 2020 r. (sygn. Ts 129/19) – nie zostało wydane na podstawie zakwestionowanego w skardze art. 118 § 5 i 6 k.p.c. 3. W zażaleniu z 2 grudnia 2020 r. (data nadania) skarżący zakwestionował postano-wienie Trybunału z 18 listopada 2020 r., wnosząc o uchylenie tego postanowienia oraz o na-danie biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po-stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p.TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 2. Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że kwestionowane postanowienie jest prawi-dłowe, a zarzuty sformułowane w zażaleniu nie podważają podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. 3. Ustanowiona w art. 79 Konstytucji instytucja kontroli skargi konstytucyjnej została przewidziana, jak przypomina Trybunał, jako forma kontroli konkretnej. W konsekwencji przyjęcia takiego modelu skargi konstytucyjnej przedmiotem zaskarżenia może być tylko taki przepis, który stanowił podstawę ostatecznego orzeczenia sądu lub organu administracji pu-blicznej. W związku z tym istnieje zarówno konstytucyjny, jak i ustawowy wymóg powiąza-nia naruszenia praw podmiotowych skarżącego z ostatecznym rozstrzygnięciem w jego spra-wie. W art. 53 ust. 2 u.o.t.p.TK ustanowiony został obowiązek dołączenia do skargi konstytu-cyjnej wyroku, decyzji lub innego rozstrzygnięcia wydanego na podstawie przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, który był podstawą ostatecznego orzeczenia przez sąd lub organ administracji publicznej o wolnościach lub prawach albo obowiązkach skarżącego określonych w Konstytucji, i w stosunku do którego skarżący domaga się stwierdzenia nie-zgodności z Konstytucją. W skardze konstytucyjnej jako ostateczne orzeczenie skarżący wskazał postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 12 marca 2020 r. (sygn. Ts 129/19). Nie zostało ono jednak wydane na podstawie zakwestionowanego w skardze art. 118 § 5 i 6 ustawy z dnia 17 listopa-da 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296; obecnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 1575, ze zm.; dalej: k.p.c.). W związku z tym skarżący został wezwany – zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 14 lipca 2020 r. – do wskazania osta-tecznego orzeczenia o jego prawach i wolnościach w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, którego podstawę wydania stanowił zakwestionowany w skardze art. 118 § 5 i 6 k.p.c. W od-powiedzi na to zarządzenie skarżący po raz kolejny wskazał jako ostateczne orzeczenie po-stanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 12 marca 2020 r. Za nieuzasadnione należy uznać twierdzenia skarżącego, że skoro wskazał ostateczne orzeczenie w sprawie, w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, to skarga w tym zakresie nie jest objęta brakiem. O tym, czy dane OTK ZU B/2021 Ts 63/20 poz. 121 3 rozstrzygnięcie spełnia wymogi ostatecznego orzeczenia w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konsty-tucji, nie decyduje tylko to, że skarżący wskaże i określi dane rozstrzygnięcie jako ostateczne, ale to, czy faktycznie spełnia ono wskazane w tym przepisie przesłanki, a przede wszystkim, czy zostało ono wydane na podstawie zakwestionowanych w skardze przepisów. Trybunał zwraca także uwagę, że argumenty podniesione przez skarżącego w zażale-niu w żaden sposób nie podważają zawartych w postanowieniu z 18 listopada 2020 r. ustaleń, że art. 118 § 5 i 6 k.p.c. nie był podstawą wydania postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z 12 marca 2020 r. Mając powyższe na uwadze Trybunał stwierdza, że skarżący nie wskazał rozstrzy-gnięcia, które spełniałoby wymogi ostatecznego orzeczenia w rozumieniu art. 79 ust. 1 Kon-stytucji. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.