Ts 64/19

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 20 marca 2020 r. Pozycja 108 POSTANOWIENIE z dnia 30 grudnia 2019 r. Sygn. akt Ts 64/19 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Jarosław Wyrembak, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej A.Ł. w sprawie zgodności: art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 654) z art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 84, art. 217 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 23 kwietnia 2019 r. (data nadania) A.Ł. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez radcę prawnego ustano-wionego pełnomocnikiem z wyboru, przedstawiła następujący stan faktyczny: Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. (dalej: WSA) z 26 września 2017 r. (sygn. akt […]) oddalono skargę wniesioną przez skarżącą na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, wydaną przez Wójta Gminy W. z 16 stycznia 2017 r. (znak: […]), w której uznano za nieprawidłowe stanowisko skarżącej, wyrażone we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawie podatku od nieruchomości w zakresie opodatkowania elektrowni wiatrowej. W złożonym wniosku skarżąca wniosła o udzielenie odpowiedzi na pytanie: „Czy w stanie prawnym obo-wiązującym od 1 stycznia 2017 r. za budowlę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 sty-cznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 716), dotyczących podatku od nieruchomości uznaje się wyłącznie elementy budowlane elektrowni wiatrowej (tj. fun-dament i wieża), czy także urządzenia techniczne wchodzące w skład elektrowni wiatrowej?” W uzasadnieniu wniosku skarżąca wyjaśniła, że w jej ocenie, za budowlę – w rozumieniu przepisów tej ustawy – uznać należy także urządzenia techniczne wchodzące w skład elektrowni wiatrowej. Od wyroku WSA skarżąca wniosła skargę kasacyjną, którą oddalono wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2018 r. (sygn. akt […]), wskazanym jako ostateczne orzeczenie wydane w sprawie objętej wniesioną skargą. OTK ZU B/2020 Ts 64/19 poz. 108 2 Zdaniem skarżącej, kwestionowany art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwesty-cjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 654) „uzupełnia katalog budowli lub obiektów budowalnych określonych w art. 3 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202), do którego odsyła art. 1a pkt 2 ustawy z dnia 12 sty-cznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 445) podczas określania przedmiotu opodatkowania (podstawy opodatkowania) podatkiem od nieruchomości”. Przepis ten, zdaniem skarżącej, narusza „zasadę równości i zakazu dyskryminacji, określoną w art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji w ten sposób, że urządzenia techniczne nie są opodatkowane tym podatkiem w przypadku innych elektrowni oraz zasadę określoności (zasadę przyzwoitej legislacji) określoną w art. 84, art. 217 i art. 64 ust. 3 Konstytucji w ten sposób, że elementy konstrukcyjne tego podatku, w tym dotyczące przedmiotu opodatkowania są niejasne i nie wynikają li tylko z ustawy podatkowej.” Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje. 1. Na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK), skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań lub gdy jest oczywiście bezzasadna. 2. Treść art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 654) jest następująca: „Użyte w ustawie określenia oznaczają: elektrownia wiatrowa – instalację odnawialnego źródła energii, składającą się z części budowlanej stanowiącej budowlę w rozumieniu prawa budowlanego oraz urządzeń technicznych, w tym elementów technicznych, w której energia elektryczna jest wytwarzana z energii wiatru, o mocy większej niż moc mikroinstalacji w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2018 r. poz. 2389 i 2245 oraz z 2019 r. poz. 42 i 60)”. 3. Badana skarga konstytucyjna nie spełnia określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji, a skonkretyzowanego w art. 53 ust. 1 pkt 1-2 u.o.t.p. TK wymogu uzyskania przez skarżącą ostatecznego orzeczenia o jej konstytucyjnych wolnościach lub prawach, naruszonych wskutek zastosowania kwestionowanego w skardze przepisu prawa. 3.1. Jak wyjaśnia się w orzecznictwie Trybunału, indywidualne interpretacje prawa podatkowego nie kształtują w sposób władczy praw ani obowiązków podatnika (zob. wyrok TK z 26 kwietnia 2005 r., sygn. SK 36/03, OTK ZU nr 4/A/2005, poz. 40). Konsekwencją udzielenia informacji podatkowej nie jest w żadnej mierze konkretyzacja przysługującego podatnikowi uprawnienia lub ciążącego na nim obowiązku, bo zarówno przedmiot opodatkowania, jak i zakres obowiązku podatkowego i moment jego powstania oraz stawki podatkowe określane są ustawami podatkowymi. Tym samym, czynności organów podatkowych, polegające na informowaniu „o zakresie stosowania prawa”, nie mogą prowadzić ani do wykreowania bądź skonkretyzowania obowiązku, ani też do jego zniesienia bądź ograniczenia (zob. postanowienie TK z 23 maja 2016 r., sygn. Ts 324/15, OTK ZU B/2016, poz. 399). OTK ZU B/2020 Ts 64/19 poz. 108 3 Interpretacja podatkowa nie tworzy materialnego stosunku prawnopodatkowego ani nie jest przejawem stosowania prawa stanowiącego przedmiot interpretacji (zob. H. Dzwon-kowski, Charakter prawny indywidualnych interpretacji podatkowych – wybrane zagadnienia, [w:] W. Miemiec (red.), Stanowienie i stosowanie prawa podatkowego. Księga jubileuszowa Profesora Ryszarda Mastalskiego, Wrocław 2009, s. 144). 3.2. Jak wyjaśnił Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu pełnego składu z 10 marca 2015 r. (sygn. SK 65/13, OTK ZU nr 3/A/2015, poz. 35), naruszenie wolności i praw, o których mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji, powinno mieć charakter osobisty oraz bezpośredni. Skarga konstytucyjna przysługuje bowiem każdemu, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone. Doznanie tego naruszenia stanowi więc warunek konieczny prawa do skargi, albowiem – jak podkreśla się w orzecznictwie Trybunału – skarga konstytucyjna stanowi ostatnią szansę dochodzenia praw i wolności, naruszonych przez zastosowanie kwestionowanej w skardze normy prawnej (zob. postanowienie TK z 22 lipca 2014 r., sygn. SK 28/12, OTK ZU nr 7/A/2014, poz. 87 oraz przywołane tam orzecznictwo). Ostateczne orzeczenie, wydane w sprawie objętej analizowaną skargą, nie kształtowało sytuacji prawnej skarżącej. Oddalając skargę kasacyjną na wyrok utrzymujący w mocy wydaną – na wniosek skarżącej – interpretację indywidualną, nie nałożono na rzecz skarżącej żadnego obowiązku, ani nie ukształtowano na jej rzecz żadnego prawa. 3.3. Zgodnie z utrwaloną praktyką orzeczniczą, okoliczność wskazana w podpunkcie poprzedzającym przesądza o niespełnieniu wymogu określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji, a skonkretyzowanego de lege lata w art. 53 ust. 1 pkt 1-2 u.o.t.p. TK (zob. postanowienia TK z: 19 kwietnia 2011 r., sygn. Ts 190/10 i sygn. Ts 91/10, OTK ZU nr 3/B/2011, poz. 254 i 255; 9 maja 2011 r., sygn. Ts 308/10, OTK ZU nr 5/B/2011, poz. 382; 17 lutego 2012 r., sygn. Ts 177/11, OTK ZU nr 1/B/2013, poz. 60; 9 stycznia 2014 r., sygn. Ts 129/12, OTK ZU nr 1/B/2014, poz. 28, 15 stycznia 2014 r., sygn. Ts 248/12, OTK ZU nr 1/B/2014, poz. 38, 8 października 2014 r., sygn. Ts 163/14, OTK ZU nr 5/B/2014, poz. 514). 4. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK, Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu – stwierdzając, że nie spełnia ona wymagań określonych w art. 53 ust. 1 pkt 1-2 u.o.t.p. TK. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącej przysługuje prawo do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.