Ts 7/17

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 21 stycznia 2019 r. Pozycja 6 POSTANOWIENIE z dnia 13 listopada 2018 r. Sygn. akt Ts 7/17 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Julia Przyłębska – przewodniczący i sprawozdawca Grzegorz Jędrejek Justyn Piskorski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyj-nego z 6 marca 2018 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej M.J., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 9 stycznia 2017 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący) wystąpił o stwierdzenie, że art. 1173 ustawy z dnia 17 li-stopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.; dalej: k.p.c.) jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 2, art. 10 ust. 1 oraz art. 2 Konstytucji, a także, że art. 118 § 5 k.p.c. jest niezgodny z art. 32 ust. 2 w zw. z art. 45 ust. 1, art. 31 ust. 3 zdanie ostatnie, art. 10 ust. 2, art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2, art. 45 ust. 1 w zw. z art. 190 ust. 5, art. 190 ust. 5, art. 190 ust. 5 w zw. z art. 2, art. 190 ust. 5 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Zdaniem skarżącego niekonstytucyjność art. 1173 k.p.c. wynika z mechanizmu umoco-wania pełnomocnika z urzędu, w którym czynność techniczna, jaką jest wyznaczenie pełno-mocnika dokonane przez radę adwokacką lub radę okręgowej izby radców prawnych, zastępuje czynność zastrzeżoną dla sądu w art. 118 § 1 k.p.c. Skutkiem takiego rozwiązania jest – według skarżącego – naruszenie jego prawa do rozpoznania sprawy przez niezawisły i bezstronny sąd. Skarżący sformułował także zarzut niezgodności z Konstytucją art. 118 § 5 k.p.c. w za-kresie, ,,w jakim umożliwia zamierzającemu wnieść skargę konstytucyjną jej wstępne rozpo-znanie przez osoby nie mające statusu sędziego Trybunału Konstytucyjnego”. Zdaniem skar-żącego narusza to jego prawo do wstępnego rozpoznania skargi przez właściwy sąd. Zdaniem skarżącego art. 118 § 5 k.p.c. narusza także dyspozycję art. 32 ust. 1 Konstytucji, ponieważ ,,różnej ochronie pozostawił prawo do obrony ubogich (których nie stać na ustanowienie peł-nomocnika z wyboru) a odmiennie osób, których majątek pozwala na opłacenie pełnomocnika z wyboru celem wniesienia skargi konstytucyjnej”. OTK ZU B/2019 Ts 7/17 poz. 6 2 Postanowieniem z 6 marca 2018 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 26 mar-ca 2018 r., Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał zwrócił uwagę na to, że zakwestionowane w skardze art. 1173 k.p.c. i art. 118 § 5 k.p.c. nie były podstawą wydania postanowienia Sądu Okręgowego w K. z 6 października 2016 r. (sygn. akt […]). Z tego powodu skarga nie spełniła podstawowego warunku wskazanego w art. 79 ust. 1 Konstytucji i art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.p.t. TK. W zażaleniu z 3 kwietnia 2018 r. (data nadania) na postanowienie Trybunału Konstytu-cyjnego z 6 marca 2018 r., skarżący zarzucił Trybunałowi ,,błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę orzeczenia pozostający w związku z naruszeniem przepisu art. 61 ust. 4 pkt 1 [u.o.t.p. TK] w związku [z] art. 79 ust. 1 Konstytucji”. Skarżący wniósł o uwzględnienie zażalenia i nadanie dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje. 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zaża-lenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu nie-jawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 61 ust. 5-8 u.o.t.p. TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwier-dził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 2. Trybunał stwierdził, że kwestionowane postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty sformułowane w zażaleniu nie podważają podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. 3. Skarżący nie przedstawił żadnych argumentów przemawiających za tym, że zakwe-stionowane art. 1173 i art. 118 § 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.), stanowiły podstawę wydania postanowienia, wskazanego w skardze jako orzeczenie ostatecz-nie naruszające jego prawa. Zdaniem skarżącego, prawo do skargi konstytucyjnej nie może być ograniczane jedynie do przepisów użytych w ostatnim z wydanych orzeczeń, ponieważ obej-muje ono całokształt przepisów, jakie doprowadziły do wydania określonego orzeczenia. Po-wyższe twierdzenie skarżącego nie znajduje uzasadnienia. Trybunał przypomina, że sądy obu instancji w sprawie skarżącego orzekały o możliwo-ści uzyskania przez niego uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego w T. z 24 wrze-śnia 2015 r. (sygn. akt […]). Kwestionowane przez skarżącego przepisy nie były zatem podstawą wydania ani postanowienia Sądu Rejonowego w T. z 15 października 2015 r. (sygn. akt […]), ani – wydanego na skutek zażalenia tego orzeczenia – postanowienia Sądu Okręgowego w K. z 6 października 2016 r. (sygn. akt […]). Mając powyższe na uwadze, Trybunał postanowił jak w sentencji.