Ts 72/19
PostanowienieTrybunał Konstytucyjny2019-10-10
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy obciążenie odwołującego całością kosztów postępowania przed Krajową Izbą Odwoławczą, mimo że zamawiający uznał część zarzutów i dokonał modyfikacji SIWZ zgodnie z żądaniem odwołującego, narusza prawo dostępu do sądu oraz prawo do równej ochrony prawa majątkowego?Ratio decidendi
Trybunał Konstytucyjny nadał dalszy bieg skardze konstytucyjnej, uznając, że sformułowane zarzuty nie są oczywiście bezzasadne. Skarga dotyczyła sytuacji, w której mimo uznania części zarzutów przez zamawiającego w toku postępowania odwoławczego, odwołujący został obciążony całością kosztów procesu jako strona przegrywająca, co mogło naruszać konstytucyjne gwarancje dostępu do sądu i ochrony prawa majątkowego.Stan faktyczny
Skarżąca, W.S.O.P. spółka z o.o., wniosła odwołanie do Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej (KIO) od czynności zamawiającego polegających na naruszeniu przepisów prawa przy sporządzaniu SIWZ. W toku postępowania zamawiający uznał część zarzutów i zmodyfikował SIWZ, co skłoniło skarżącą do wycofania części zarzutów. KIO oddaliła odwołanie w pozostałym zakresie, umorzyła postępowanie w zakresie wycofanych zarzutów, ale obciążyła skarżącą całością kosztów postępowania odwoławczego. Sąd Okręgowy oddalił skargę na rozstrzygnięcie KIO w przedmiocie kosztów.Rozstrzygnięcie
Nadanie dalszego biegu skardze konstytucyjnej.Pełny tekst orzeczenia
ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 7 stycznia 2020 r. Pozycja 15 POSTANOWIENIE z dnia 10 października 2019 r. Sygn. Ts 72/19 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Justyn Piskorski, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej W.S.O.P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w sprawie zgodności: art. 186 ust. 6 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamó-wień publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1986, ze zm.) „w zakresie, w jakim przepis ten nakazuje, aby odwołujący poniósł całość kosztów postępowania odwoławczego przed Krajową Izbą Odwoławczą w sytuacji, w której zama-wiający, w toku postępowania odwoławczego, uznał część zarzutów odwo-łania zgodnie z treścią żądania odwołującego” z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 2 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: nadać dalszy bieg skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 7 maja 2019 r. (data nadania) W.S.O.P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez radcę prawnego ustanowionego z wyboru, wystąpiła z żą-daniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego: 8 października 2018 r. skarżą-ca wniosła do Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej odwołanie od – jej zdaniem – niezgodnej z przepisami ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (ówcześnie: Dz. U. z 2017 r. poz. 1579, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1986, ze zm.) czynności Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego w Warszawie (dalej: zamawiający), polega-jącej na sformułowaniu Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia (dalej: SIWZ) z naru-szeniem przepisów prawa. W związku z powyższym, 22 października 2018 r. zamawiający dokonał modyfikacji treści SIWZ, w zakresie zbieżnym z częścią zarzutów podniesionych w odwołaniu, umiesz-czając stosowną informację na stronie internetowej oraz informując skarżącą o tym drogą mailową. Z uwagi na to, że działanie zamawiającego potwierdziło zasadność twierdzeń skar-żącej – w trakcie rozprawy, która odbyła się 23 października 2019 r. przed Krajową Izbą
OTK ZU B/2020 Ts 72/19 poz. 15 2 Odwoławczą – wycofała ona część (tj. 14 z 30) zarzutów odwołania w zakresie spójnym z dokonanymi zmianami. Wyrokiem z 26 października 2018 r. (sygn. akt […]) Krajowa Izba Odwoławcza (da-lej: KIO) w punkcie pierwszym oddaliła odwołanie skarżącej, w punkcie drugim umorzyła postępowanie w zakresie wycofanych zarzutów oraz w punkcie trzecim obciążyła ją w cało-ści kosztami postępowania odwoławczego, zasądzając na rzecz zamawiającego kwotę 3617 zł z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. 22 listopada 2018 r. skarżąca złożyła skargę na punkt 3 wymienionego wyroku KIO, którą Sąd Okręgowy w Warszawie XXIII Wydział Gospodarczy Odwoławczy postanowie-niem z 22 stycznia 2019 r. (sygn. akt […]) oddalił. Orzeczenie to wskazano w skardze jako ostateczne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. Zostało ono doręczone skarżącej 7 lutego 2019 r., zaś skargę konstytucyjną wniesiono do Trybunału 7 maja 2019 r. Zarządzeniem z 26 czerwca 2019 r. sędzia Trybunału Konstytucyjnego wezwał skar-żącą do usunięcia braków formalnych skargi przez doręczenie oryginału albo kopii poświad-czonej za zgodność z oryginałem postanowienia Sądu Okręgowego w W. XXIII Wydział Go-spodarczy Odwoławczy z 22 stycznia 2019 r. (sygn. akt […]) oraz wyroku Krajowej Izby Odwoławczej z 26 października 2018 r. (sygn. akt […]). Pismem procesowym z 10 lipca 2019 r. (data nadania) skarżąca uzupełniła braki for-malne przez nadesłanie niezbędnych dokumentów. Zdaniem skarżącej art. 186 ust. 6 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Pra-wo zamówień publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1986, ze zm.) nie odpowiada standardom konstytucyjnym, albowiem narusza następujące konstytucyjne zasady oraz prawa i wolności: „1. Praw[o] dostępu do sądu, rozumianego jako prawo do sprawiedliwego postępo-wania, którego elementem jest zasada odpowiedzialności za wynik tego postępowania oraz prawo do odpowiednio ukształtowanej procedury zgodnej z zasadami sprawiedliwości i okre-śloności prawa, 2. praw[o] do równej ochrony prawa majątkowego w postaci żądania zwrotu kosztów postępowania zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania, – poprzez nakazanie skarżące[j] jako odwołujące[j] poniesienie całości kosztów postępowa-nia odwoławczego przed Krajową Izbą Odwoławczą w sytuacji, w której postępowanie to zostało umorzone w części w związku z cofnięciem zarzutów przez skarżąc[ą] z uwagi na ich uznanie przez zamawiającego i konwalidację wadliwej czynności postępowania przez zama-wiającego, w toku postępowania odwoławczego (po doręczeniu odwołania skarżącego), zgodnie z treścią żądania skarżące[j], tj. uznanie skarżące[j] za »stronę przegrywającą« spra-wę, pomimo uznania zarzutów przez zamawiającego” (s. 2-3 skargi). W związku z powyższym, skarżąca uznała, że zakwestionowany w skardze przepis narusza art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 oraz art. 31 ust. 3, a także art. 64 ust. 2 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji. W ocenie Trybunału, mimo że z petitum skargi wynikałoby, że art. 31 ust. 3 Konsty-tucji stanowi „samodzielny” wzorzec kontroli obok innych wskazanych przez skarżącą, to jednak argumentacja przedstawiona w jej uzasadnieniu jednoznacznie wykazuje rozpatrywa-nie naruszenia art. 31 ust. 3 w powiązaniu z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowa-nia przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK), skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeli-minowaniu już w początkowej fazie postępowania spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania. Trybunał wydaje postanowienie o nadaniu skardze konstytu-
OTK ZU B/2020 Ts 72/19 poz. 15 3 cyjnej dalszego biegu, gdy spełnia ona określone przez prawo wymagania oraz nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p. TK. W ocenie Trybunału skarga konstytucyjna spełnia przesłanki przekazania jej do mery-torycznego rozpoznania albowiem: 1) skargę sporządził radca prawny, który przedłożył pełnomocnictwo szczególne do sporządzenia i wniesienia tego środka prawnego, a także do reprezentowania skar-żącej w postępowaniu przed Trybunałem; 2) skarżąca wyczerpała przysługującą jej drogę prawną, ponieważ od postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie XXIII Wydział Gospodarczy Odwoławczy z 22 stycznia 2019 r. (sygn. akt XXIII […]) nie przysługuje jej żaden zwykły śro-dek zaskarżenia; 3) dochowany został przewidziany w art. 77 ust. 1 u.o.t.p. TK trzymiesięczny termin wniesienia skargi, gdyż powyższe orzeczenie, zostało doręczone pełnomocnikowi 7 lutego 2019 r., a skarga konstytucyjna została wniesiona do Trybunału Konstytu-cyjnego 7 maja 2019 r. (data nadania); 4) prawidłowo określony został przedmiot kontroli, tj. art. 186 ust. 6 pkt 4a ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1986, ze zm.), w związku z którym skarżąca wniosła skargę do Trybunału; 5) skarżąca prawidłowo wskazała, które przysługujące jej konstytucyjne prawa i w ja-ki sposób zostały – jej zdaniem – naruszone (art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK). Uza-sadniła również sformułowane w skardze zarzuty (art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p. TK); 6) pismem procesowym z 10 lipca 2019 r. (data nadania) skarżąca w terminie uzupeł-niła braki formalne nadsyłając niezbędne dokumenty. W związku z powyższym i zważywszy na to, że sformułowane przez skarżącą zarzuty nie są oczywiście bezzasadne (art. 61 ust. 4 u.o.t.p.TK), Trybunał – na podstawie art. 61 ust. 2 u.o.t.p.TK – postanowił nadać skardze konstytucyjnej dalszy bieg.
Powołane przepisy
art. 45 ust. 1 Konstytucji RPart. 2 Konstytucji RPart. 31 ust. 3 Konstytucji RPart. 64 ust. 2 Konstytucji RPart. 32 ust. 1 Konstytucji RP
Źródło: Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego (trybunal.gov.pl), pozyskano 12.07.2026. · Źródło