Ts 74/24

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 24 marca 2026 r. Pozycja 42 POSTANOWIENIE z dnia 6 października 2025 r. Sygn. akt Ts 74/24 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Bogdan Święczkowski, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej […] sp. z. o.o. z siedzibą w R. o zbadanie zgodności: art. 44 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2023 r. poz. 654), rozumianego w ten sposób, że „stanowi podstawę przedawnienia karalności czynu polegającego na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnej (a więc również czynu z art. 56 § 1 k.k.s.), podczas gdy karalność takiego przestępstwa skarbowego ustaje zgodnie z art. 44 § 2 k.k.s., a więc także wówczas gdy nastąpiło przedawnienie tej należ-ności”, z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 22 kwietnia 2024 r. (data nadania) […] sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika z wyboru, wystąpiła z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego po-stanowienia. Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego. Decyzją z 11 grudnia 2019 r. (znak: […]) Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w K. (dalej: Naczelnik UCS) określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik 2014 r. Wskutek wniesionego odwołania rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez Naczelnika UCS decyzją z 26 czerwca 2020 r. (znak: […], […], […]; dalej: decyzja z 26 czer-wca 2020 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z 10 lutego 2021 r. (sygn. akt […]) oddalił skargę skarżącej w tej sprawie. Orzeczenie to zostało jednak uchylone w całości na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 marca 2022 r. (sygn. akt […]), po-nieważ sąd pierwszej instancji nie zbadał, czy wszczęcie postępowania w sprawie przestęp- OTK ZU B/2026 Ts 74/24 poz. 42 2 stwa karnoskarbowego miało charakter instrumentalny i służyło jedynie uniknięciu przedaw-nienia zobowiązania podatkowego. Po ponownym rozpoznaniu sprawy z uwzględnieniem powyższej kwestii Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z 29 sierpnia 2022 r. (sygn. akt […]) ponownie oddalił skargę skarżącej na decyzję z 26 czerwca 2020 r. Skarga kasacyjna skarżącej od tego orzeczenia została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 24 listopada 2023 r. (sygn. akt […]). Wyrok ten został doręczo-ny skarżącej 24 stycznia 2024 r. i wskazany w skardze jako ostateczne orzeczenie w rozumie-niu art. 79 ust. 1 Konstytucji. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że przedawnienie należności publicznoprawnej powinno każdorazowo oznaczać dla podatnika brak możliwości podlegania odpowiedzialno-ści karnej za przestępstwo skarbowe. Tymczasem na skutek kwestionowanej wykładni w sy-tuacji przedawnienia karalności przestępstwa polegającego na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnej nie może dojść do skutecznego zawieszenia biegu terminu zobowiązania podatkowego. Kwestionowane przepisy są sprzeczne z zasadą zaufania do państwa i organów podatkowych, a także z zasadą niedziałania prawa wstecz (s. 3 skargi). Prezes Trybunału Konstytucyjnego w zarządzeniu z 23 maja 2024 r. (doręczonym peł-nomocnikowi skarżącej 6 czerwca 2024 r.) wezwał skarżącą do: 1) podpisania skargi konsty-tucyjnej; 2) doręczenia pełnomocnictwa szczególnego; 3) doręczenia odpisów (lub kopii po-świadczonych za zgodność z oryginałem) rozstrzygnięć potwierdzających wyczerpanie drogi prawnej; 4) udokumentowania daty doręczenia skarżącej ostatecznego orzeczenia oraz 5) zło-żenia czterech odpisów skargi konstytucyjnej. Skarżąca odpowiedziała na powyższe zarządzenie w piśmie z 13 czerwca 2024 r. (data nadania), jednak część złożonych przez nią dokumentów (m.in. skarga konstytucyjna i peł-nomocnictwo) dotyczyła innej sprawy. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 29 kwietnia 2025 r. (doręczo-nym pełnomocnikowi skarżącej 2 lipca 2025 r.) skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi przez: 1) doręczenie podpisanej skargi konstytucyjnej, pełnomoc-nictwa szczególnego oraz kompletnego odpisu lub kopii poświadczonej za zgodność z orygi-nałem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z 29 sierpnia 2022 r. (sygn. akt […]); 2) wskazanie naruszonych konstytucyjnych wolności lub praw skarżącej, wynikających z art. 2 Konstytucji, oraz sposobu ich naruszenia; 3) uzasadnienie zarzutu niekonstytucyjno-ści. Skarżąca nie ustosunkowała się do powyższego zarządzenia. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po-stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania. Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań lub gdy braki formalne nie zostały usunięte w ustawowym terminie. 2. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 29 kwietnia 2025 r. skarżąca została wezwana – na podstawie art. 61 ust. 3 u.o.t.p.TK – do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego zarządzenia, pod rygorem odmowy nadania skardze dalszego biegu. Wymienione w nim braki skargi konstytucyjnej OTK ZU B/2026 Ts 74/24 poz. 42 3 dotyczyły zarówno określonych dokumentów, jak i kwestii merytorycznych (wątpliwości co do wzorca kontroli oraz uzasadnienia zarzutów). Zarządzenie zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi skarżącej 2 lipca 2025 r., który nie nadesłał jednak do Trybunału żadnej odpowiedzi. W świetle art. 61 ust. 4 pkt 2 u.o.t.p.TK powoduje to konieczność odmowy nadania skardze dalszego biegu. 3. Niezależnie od powyższego, analizowana skarga konstytucyjna nie spełnia również wymogów formalnych wskazanych w art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK. Skarżąca wniosła o zbadanie kwestionowanych regulacji wyłącznie z art. 2 Konstytu-cji. Przepis ten (co do zasady) nie może stanowić samodzielnego wzorca kontroli konstytu-cyjności w postępowaniu wszczętym na podstawie skargi konstytucyjnej (por. np. postano-wienie pełnego składu z 23 stycznia 2002 r., sygn. Ts 105/00, OTK ZU nr 1/B/2002, poz. 60 oraz wyrok pełnego składu TK z 21 września 2011 r., sygn. SK 6/10, OTK ZU nr 7/A/2011, poz. 73). Pomimo wezwania w trybie art. 61 ust. 3 u.o.t.p.TK skarżąca nie wyjaśniła, jakie kon-stytucyjne wolności lub prawa wywodzi z art. 2 Konstytucji, uniemożliwiając Trybunałowi ewentualne uczynienie odstępstwa od powyższej zasady. Z tego względu należało uznać, że przepis ten nie stanowił dopuszczalnego wzorca kontroli i odmówić nadania skardze dalszego biegu także na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK. 4. W świetle powyższych okoliczności Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania ba-danej skardze dalszego biegu na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 i 2 u.o.t.p.TK. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącej przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.