Ts 75/19

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 31 października 2019 r. Pozycja 189 POSTANOWIENIE z dnia 26 czerwca 2019 r. Sygn. akt Ts 75/19 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Małgorzata Pyziak-Szafnicka, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej P.N. w sprawie zgodności: art. 31 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1600) w zakresie, w jakim „pozwala on na niezastosowanie wyłączenia od-powiedzialności karnej sprawcy, w sytuacji, w której wprawił się on w stan nie-trzeźwości lub odurzenia powodujący wyłączenie lub ograniczenie poczytalno-ści, które przewidywał albo mógł przewidzieć” z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rze-czypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 13 maja 2019 r. (data nadania), P.N. (dalej: skarżący) wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji ni-niejszego postanowienia. Stan faktyczny, leżący u podstaw skargi konstytucyjnej, przedstawia się następująco. Wyrokiem z 15 maja 2012 r. (sygn. akt […]) Sąd Rejonowy w K. II Wydział Karny (dalej: Sąd Rejonowy) uznał skarżącego za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów (opisanych w punkcie III-XIV komparycji) i za to, na podstawie art. 85 i art. 86 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1600, ze zm.; dalej: k.k.) wy-mierzył mu karę łączną dwóch lat i czterech miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 150 stawek dziennych po 10 zł każda. Ponadto, na podstawie art. 46 § 1 k.k., orzekł wobec skarżącego obowiązek naprawienia szkody. Od powyższego orzeczenia skarżą-cy nie wniósł apelacji. Wyrok Sądu Rejonowego z 15 maja 2012 r. został przez skarżącego wskazany jako ostateczne orzeczenie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. W związku z tym rozstrzygnięciem skarżący wystąpił do Sądu Rejonowego w K. I Wydział Cywilny z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu do sporządzenia skargi konstytucyjnej. Sąd uwzględnił wniosek, a Okręgowa Rada Adwokacka w P. wyzna- OTK ZU B/2019 Ts 75/19 poz. 189 2 czyła pełnomocnika. O tych ustaleniach Sąd Rejonowy w K. powiadomił pełnomocnika skar-żącego pismem z 12 lutego 2019 r. (sygn. akt […]). Dokument ten został mu doręczony 18 lutego 2019 r. Skarżący twierdzi, że orzeczenie, w związku z którym wystąpił do Trybunału ze skar-gą konstytucyjną, „zostało wydane z pogwałceniem przepisów kodeksu karnego, albowiem w tej sprawie zachodziły okoliczności wyłączające [jego] odpowiedzialność karną”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Skarga konstytucyjna jest sformalizowanym środkiem ochrony konstytucyjnych wol-ności i praw. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji skargę wnosi się „na zasadach określonych w ustawie” w związku z orzeczeniem, w którym sąd lub organ administracji publicznej, na podstawie zakwestionowanego w niej przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego, „orzekł ostatecznie” o wolnościach lub prawach występującego z tym środkiem prawnym. W związku z tym, art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i try-bie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK) stanowi, że skarga może być wniesiona „po wyczerpaniu drogi prawnej, o ile droga ta jest przewidziana (…)”. Przez wyczerpanie tej drogi należy – zgodnie z orzecznic-twem Trybunału Konstytucyjnego – rozumieć skorzystanie z wszystkich środków prawnych przysługujących w toku instancji i umożliwiających merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Pojęcie to trzeba zatem łączyć – na podstawie art. 77 ust. 1 u.o.t.p. TK – z wydaniem przez sąd powszechny orzekający w sprawie prawomocnego wyroku, prawomocnego postanowie-nia lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia. Istotne jest przy tym to, że obowiązek skorzysta-nia z wszystkich środków prawnych przysługujących skarżącemu w toku instancji wyklucza wniesienie skargi konstytucyjnej od wyroków lub postanowień (czy też innych ostatecznych rozstrzygnięć), które stały się prawomocne lub ostateczne dlatego, że skarżący nie wyczerpał przewidzianej drogi prawnej w postępowaniu sądowym lub administracyjnym (zob. postano-wienie z 18 listopada 2009 r., sygn. SK 12/09, OTK ZU nr 10/A/2009, poz. 158 oraz z 4 sier-pnia 1998 r., sygn. Ts 55/98, OTK ZU nr 5/1998, poz. 93). W analizowanej sprawie skarżący wniósł skargę w związku z wyrokiem Sądu Rejono-wego w K. II Wydział Karny z 15 maja 2012 r. (sygn. akt […]). Zgodnie z art. 444 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1987, ze zm.), od tego rozstrzygnięcia skarżącemu przysługiwała apelacja, z której nie skorzystał. Skoro skarżący nie wniósł środka odwoławczego od wyroku z 15 maja 2012 r., to nie wyczerpał przysługującej mu drogi prawnej, o której mowa w art. 77 ust. 1 Konstytucji, a przez to nie uzyskał orzeczenia spełniającego warunki określone w art. 79 ust. 1 Konstytu-cji. Okoliczność ta jest – zgodnie z art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK – podstawą odmowy na-dania rozpatrywanej skardze dalszego biegu. Mając powyższe na względzie, Trybunał postanowił jak na w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zaża-lenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia. OTK ZU B/2019 Ts 75/19 poz. 189 3