Ts 83/20

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 3 lipca 2025 r. Pozycja 187 POSTANOWIENIE z dnia 20 lutego 2024 r. Sygn. akt Ts 83/20 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Jarosław Wyrembak, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej G.K. w sprawie zgodności: 1) art. 214 § 1 i art. 233 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowa-niu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) oraz § 1-4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysoko-ści oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sąda-mi administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.), z art. 84 oraz art. 217 w związku z art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 2) art. 230, art. 233 ustawy powołanej w punkcie 1 oraz § 1-4 rozporządzenia wymienionego w punkcie 1, z art. 92 ust. 1 oraz art. 84 i art. 217 Konstytucji; 3) art. 214 § 1 i art. 230 § 1 ustawy wymienionej w punkcie 1, z art. 45 ust. 1 w związku z art. 176 ust. 2 oraz art. 184 Konstytucji; 4) art. 230 i art. 231 ustawy wymienionej w punkcie 1 w związku z § 1 w związ-ku z § 2 ust. 5 rozporządzenia powołanego w punkcie 1, z art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji; 5) art. 220 § 1 i § 2 ustawy powołanej w punkcie 1,z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji ; 6) art. 220 § 3 ustawy powołanej w punkcie 1, z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji, p o s t a n a w i a: odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 8 maja 2020 r. (data nadania), G.K. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika ustanowionego z wyboru, wystąpił z zarzutami na tle następującego stanu faktycznego: 1. Dyrektor Administracji Skarbowej w L. wydał 18 grudnia 2018 r. wobec skarżące-go trzy odrębne decyzje w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych, odpowiednio za rok 2010, 2011 i 2012. Skarżący skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego OTK ZU B/2025 Ts 83/20 poz. 187 2 w L. (dalej: WSA) skargi – oddzielnie na każdą z powyższych decyzji – inicjując tym samym trzy odrębne postępowania. WSA zarządzeniem wezwał skarżącego, w każdej z tych spraw, do uiszczenia należnego wpisu w indywidualnie oznaczonej wysokości, tj. odpowiednio 2000 zł, 1045 zł i 350 zł, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skarg. Odpisy po-wyższych zarządzeń zostały doręczone skarżącemu 3 kwietnia 2019 r. Termin na uiszczenie wpisu określony przez WSA upływał w każdej ze spraw 10 kwietnia 2019 r. Wszystkie wpisy zostały natomiast uiszczone przez skarżącego 11 kwietnia 2019 r. W związku z uchybieniem terminu uiszczenia wpisu pomimo prawidłowego wezwa-nia wraz ze stosownym pouczeniem, WSA wydał 19 września 2019 r. postanowienia odrzuca-jące skargi, o sygn. akt odpowiednio: […], […] oraz […]. 2. Na powołane wyżej orzeczenia skarżący wystąpił z zażaleniami, które Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) oddalił postanowieniami z 21 stycznia 2020 r., o sygn. akt odpowiednio: […] (doręczonym skarżącemu 10 lutego 2020 r.), […] (doręczonym 6 lutego 2020 r.) i […] (doręczonym 5 lutego 2020 r.). 3. W tym stanie rzeczy skarżący wystąpił ze skargą konstytucyjną, wskazując wszyst-kie powołane wyżej postanowienia NSA jako ostateczne rozstrzygnięcia, w których orzeczo-no o jego konstytucyjnych prawach i wolnościach. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 31 lipca 2020 r. (doręczonym skarżącemu 7 sierpnia 2020 r.) skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez: 1) wskazanie rozstrzygnięcia, w którym orzeczono ostatecznie wolnościach lub pra-wach albo obowiązkach skarżącego określonych w Konstytucji; 2) udokumentowanie daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia, o którym mowa w punkcie 1); 3) określenie, które konstytucyjne wolności lub prawa skarżącego, wynikające z prze-pisów Konstytucji przywołanych we wniesionej skardze – i w jaki sposób – zostały naruszone przez każdy z zaskarżonych przepisów; 4) poinformowanie, czy wniesiono nadzwyczajny środek zaskarżenia; 5) doręczenie pełnomocnictwa szczególnego. Skarżący odniósł się do powyższego wezwania pismem z 14 sierpnia 2020 r. (data na-dania). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po-stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2393, ze zm.; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeliminowaniu spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygnięcia na warunkach określonych w Konstytucji oraz u.o.t.p.TK. Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych prawem wyma-gań lub gdy jest oczywiście bezzasadna. 2. Zgodnie z art. 61 ust. 3 u.o.t.p.TK, jeżeli skarga konstytucyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w ustawie, a usunięcie braków jest możliwe, sędzia Trybunału wydaje zarzą-dzenie, w którym wzywa do ich usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia. Zgodnie zaś z art. 61 ust. 4 pkt 2 Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, jeżeli braki, o których mowa w art. 61 ust. 3 u.o.t.p.TK, nie zostały usunięte w terminie. OTK ZU B/2025 Ts 83/20 poz. 187 3 3. Po przeprowadzeniu rozpoznania wstępnego przedmiotowej skargi Trybunał Kon-stytucyjny ustalił, że nie spełnia ona warunków dopuszczenia do rozpoznania merytorycznego z uwagi na nieusunięcie przez skarżącego braków formalnych wymienionych w zarządzeniu sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 31 lipca 2020 r. 3.1. Trybunał podkreśla, że w myśl art. 53 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK, skarga konstytucyjna winna zawierać nie tylko określenie kwestionowanego prze-pisu, na podstawie którego ostatecznie orzeczono o wolnościach lub prawach skarżącego, ale także wskazanie ostatecznego rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. Skar-żący, jak stwierdził Trybunał, wskazuje w tym zakresie trzy odrębne postanowienia Naczel-nego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA). Zostały one wydane w trzech odrębnych spra-wach, zarejestrowanych zarówno przed sądem pierwszej instancji, jak i przed NSA pod trzema różnymi sygnaturami, ponieważ każda z nich dotyczyła odrębnej decyzji organu po-datkowego w przedmiocie podatku dochodowego i innego roku działalności skarżącego. Pod-nieść należy, że w świetle powyższego ustalenia bez znaczenia pozostaje kwestia, czy posta-nowienia NSA, o których mowa powyżej, są ‒ jak twierdzi skarżący ‒ jednobrzmiące. Z uwagi na to, sędzia Trybunału wezwał skarżącego zarządzeniem z 31 lipca 2020 r. do wskazania ostatecznego rozstrzygnięcia, na tle którego wnosi analizowaną skargę konstytu-cyjną. W reakcji na wezwanie sędziego do usunięcia braku formalnego określonego w punk-cie pierwszym zarządzenia skarżący poinformował, że ostatecznym orzeczeniem w jego sprawie, przesądzającym o przysługujących mu konstytucyjnych prawach lub wolnościach są, wskazane wcześniej, trzy odrębne postanowienia NSA o sygn. akt […], […] oraz […]. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że skarżący nie usunął wskazanego przez sędziego braku formalnego skargi, a tym samym nie określił, które z załączonych postanowień NSA jest ostatecznym rozstrzygnięciem w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, na tle którego wy-stąpił z badaną skargą konstytucyjną. 3.2. Niezależnie od powyższego Trybunał ustalił, że skarżący nie wskazał, które kon-stytucyjne wolności lub prawa, wynikające z przywołanych we wniesionej skardze wzorców kontroli – i w jaki sposób – zostały naruszone przez każdy z zaskarżonych przepisów. W za-kresie określenia gwarantowanych konstytucyjnie praw podmiotowych skarżący ograniczył się bowiem jedynie do zacytowania przepisów Konstytucji (s. 6-7 skargi konstytucyjnej). Uzasadnienie sposobu naruszenia konstytucyjnych praw podmiotowych sprowadziło się w skardze do postulatów de lege ferenda, bądź do polemiki skarżącego z niekorzystnymi dla niego rozstrzygnięciami sądowymi. W związku z powyższym należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznic-twem Trybunału nie jest dopuszczalne kwestionowanie za pomocą skargi konstytucyjnej jed-nostkowych aktów stosowania prawa. Do kompetencji Trybunału nie należy bowiem kontrola prawidłowości ustaleń organów stosujących prawo ani kontrola wykładni przepisów. Skarga konstytucyjna, co podkreśla Trybunał w swoim orzecznictwie, nie jest środkiem prawnym służącym do kwestionowania rozstrzygnięć sądowych. Z drugiej zaś strony, naruszenie kon-stytucyjnych praw lub wolności skarżącego w ostatecznym orzeczeniu wydanym w jego sprawie winno mieć charakter obiektywny, bowiem skarga konstytucyjna nie jest środkiem służącym do odmiany niekorzystnej dla skarżącego sytuacji prawnej, która powstała w wyni-ku jego własnych działań, w szczególności uchybień bądź zaniedbań. W tym kontekście nale-ży zauważyć, że skarżący nie usunął braku formalnego skargi wskazanego w punkcie trzecim zarządzenia sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 31 lipca 2020 r. OTK ZU B/2025 Ts 83/20 poz. 187 4 3.3. Zgodnie z art. 53 ust. 2 pkt 3 u.o.t.p.TK, obowiązkiem skarżącego jest dołączenie do skargi pełnomocnictwa szczególnego do sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej oraz reprezentowania przed Trybunałem w konkretnej sprawie i w określonym w nim zakre-sie. W badanej sprawie Trybunał ustalił, że do skargi nie dołączono pełnomocnictwa szcze-gólnego, a jedynie pełnomocnictwo ogólne do reprezentacji „we wszystkich sprawach przed organami administracji, sądami administracyjnymi (…) oraz przed Trybunałem Konstytucyj-nym”. W odpowiedzi na wezwanie sędziego do usunięcia tego braku formalnego skarżący ponownie przedstawił dokument o tej samej treści, znanej już Trybunałowi. Stwierdzić zatem należy, że skarżący nie usunął braku formalnego skargi wskazanego w punkcie piątym zarzą-dzenia sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 31 lipca 2020 r. 4. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 2 u.o.t.p.TK, Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.