Ts 86/21

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 31 stycznia 2022 r. Pozycja 34 POSTANOWIENIE z dnia 17 listopada 2021 r. Sygn. akt Ts 86/21 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Bartłomiej Sochański, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej S.W. w sprawie zgodności: art. 53 § 2b w związku z art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.) w związku z art. 37 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks po-stępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.), rozumianych w ten sposób, że „warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na przewlekłość postępowania prowadzonego na podstawie przepisów k.p.a., jest wniesienie ponaglenia w toku postępowania, którego prowadzenie w sposób przewlekły kwestionuje się w skardze”, z art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 45 ust. 1 Kon-stytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 12 marca 2021 r. (data nadania) S.W. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystą-pił z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego. W piśmie z 22 października 2012 r. skarżący wniósł o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji realizowanej na działkach położonych w miejscowości S., Gmina T. Decyzją z 28 czerwca 2013 r. (znak: […]) Wójt Gminy T. (dalej: Wójt) odmówił ustalenia warunków zabudowy. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO) z 19 marca 2014 r. (znak: […]). Po zakończeniu postępowania administracyjnego, skarżący złożył 19 lutego 2018 r. ponaglenie (błędnie nazwane zażaleniem). SKO postanowieniem z 26 marca 2018 r. (znak: […]) uznało je za nieuzasadnione z uwagi na załatwienie sprawy decyzją z „22 czerwca 2013 r.”. Następnie skarżący złożył w WSA skargę na bezczynność Wójta w sprawie ustale-nia warunków zabudowy oraz skargę na przewlekłe prowadzenie tego postępowania. Posta- OTK ZU B/2022 Ts 86/21 poz. 34 2 nowieniem z 2 października 2018 r. WSA postanowił o łącznym rozpoznaniu obu spraw pod sygnaturą […]. Wyrokiem z 11 października 2018 r. (sygn. akt jw.) WSA odrzucił skargę na bezczyn-ność (pkt 1); stwierdził, że Wójt dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 2) oraz że prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3). W pozostałym zakresie WSA oddalił skargę (pkt 4), orzekł także o kosztach postępowania (pkt 5 i 6). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA wniósł Wójt. Postanowieniem z 6 li-stopada 2020 r. (sygn. akt […]) Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) uchylił zaskar-żony wyrok w punkcie 2, 3, 4 i 5; odrzucił skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania; oddalił skargę kasacyjną w pozostałej części; a także orzekł o kosztach postępowania. W uza-sadnieniu postanowienia przywołano postanowienie siedmiu sędziów NSA z 2 września 2020 r. (sygn. akt II OSK 3732/18) oraz uchwałę siedmiu sędziów tego sądu z 22 czerwca 2020 r. (sygn. akt II OSP 5/19) i stwierdzono m.in., że nie jest możliwe merytoryczne rozpo-znanie skargi na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania w konkretnej sprawie w sytuacji, gdy sprawa została już załatwiona. Powyższe orzeczenie, wskazane przez skarżącego jako ostateczne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, zostało mu doręczone 30 grudnia 2020 r. Prezes Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 14 maja 2021 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 8 czerwca 2021 r.), na podstawie art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), wezwał skarżącego do doręczenia odpisów lub poświadczonych przez pełnomocnika skarżącego za zgodność z oryginałem (wraz z czterema kopiami) kopii: wyroku WSA z 11 października 2018 r. (sygn. akt […]) oraz postanowienia SKO z 26 marca 2018 r. (znak: […]). Pełnomocnik skarżącego przesłał dokumenty 15 czerwca 2021 r. (data nadania). Nie poświadczył za zgodność z oryginałem kopii postanowienia SKO. Sędzia Trybunału Konstytucyjnego zarządzeniem z 15 lipca 2021 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 6 sierpnia 2021 r.), na podstawie art. 61 ust. 3 u.o.t.p.TK, wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez: wskazanie, które konsty-tucyjne wolności lub prawa skarżącego, wyrażone w art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 45 ust. 1 Kon-stytucji, zostały naruszone przez zakwestionowane w skardze konstytucyjnej art. 53 § 2b w związku z art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.) w związku z art. 37 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.); dokładne wyjaśnienie, w jaki sposób zaskarżone przepisy, w zakresie określonym w skardze konstytucyjnej, naruszają wolności lub prawa skarżącego oraz uzasadnienie zarzutu niekonstytucyjności zakwestionowanych w skardze przepisów, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie. Skarżący został także zobligo-wany do doręczenia odpisu lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii postanowienia SKO z 26 marca 2018 r. (znak: […]). W ustawowym terminie do Trybunału Konstytucyjnego nie wpłynęło żadne pismo procesowe. Skarżący twierdzi, że zakwestionowane w skardze konstytucyjnej przepisy, rozumiane w sposób przedstawiony w postanowieniu składu siedmiu sędziów NSA z 2 września 2020 r. (sygn. akt II OSK 3732/18), a co za tym idzie także w orzeczeniu, w związku z którym wniósł skargę do Trybunału, naruszają prawo do sądu. Ograniczają bowiem możliwość uzyskania prejudykatu niezbędnego do wniesienia pozwu do sądu powszechnego z roszczeniem o zapła-tę odszkodowania przeciwko jednostce samorządu terytorialnego w oparciu o art. 4171 § 3 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740, ze zm.). OTK ZU B/2022 Ts 86/21 poz. 34 3 Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje. Skarga konstytucyjna jest sformalizowanym środkiem ochrony konstytucyjnych wol-ności i praw. Jej merytoryczne rozpoznanie jest uzależnione od spełnienia warunków wynika-jących zarówno z art. 79 ust. 1 Konstytucji, jak i przepisów ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK). Zgodnie z art. 61 ust. 3 u.o.t.p.TK, jeżeli skarga nie spełnia wymagań przewidzianych w u.o.t.p.TK, a usunięcie braków jest możliwe, wyznaczony sędzia Trybunału wydaje zarzą-dzenie, w którym wzywa do ich usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania, pomimo prawidłowego do-ręczenia (data doręczenia: 6 sierpnia 2021 r.) pełnomocnikowi skarżącego zarządzenia sę-dziego Trybunału, braki skargi nie zostały usunięte. Okoliczność ta jest – zgodnie z art. 61 ust. 4 pkt 2 u.o.t.p.TK – podstawą odmowy na-dania analizowanej skardze dalszego biegu. W tym stanie rzeczy Trybunał postanowił jak na wstępie. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.