Ts 89/07

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 10 grudnia 2019 r. Pozycja 240 POSTANOWIENIE z dnia 27 sierpnia 2019 r. Sygn. akt Ts 89/07 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Justyn Piskorski – przewodniczący i sprawozdawca Jarosław Wyrembak Andrzej Zielonacki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu-cyjnego z 21 stycznia 2009 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej PKS T. sp. z o.o. oraz M.J., p o s t a n a w i a: 1) podjąć zawieszone postępowanie; 2) odrzucić zażalenie. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej z 19 kwietnia 2007 r., wniesionej do Trybunału Konstytu-cyjnego 27 kwietnia 2007 r. (data nadania), PKS T. sp. z o.o. oraz M.J. (dalej: skarżący) za-rzucili, że art. 493 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (ówcześnie: Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.; da-lej: k.p.c.) jest niezgodny z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 2 i 3 i art. 77 ust. 2 Konstytucji, a także, że art. 5055 k.p.c. narusza art. 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji. Postanowieniem z 21 stycznia 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skar-dze konstytucyjnej dalszego biegu. Na powyższe postanowienie, 2 lutego 2009 r. (data nada-nia), skarżący wnieśli zażalenie. Trybunał nabrał wątpliwości co do autentyczności podpisu oraz pieczęci radcy praw-nego G. K. widniejących pod tym pismem. Zaistniało uzasadnione podejrzenie popełnienia czynu zabronionego, określonego w art. 270 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (ówcześnie: Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1600, ze zm.; da-lej: k.k.), o czym Szef Biura Trybunału Konstytucyjnego zawiadomił Prokuraturę Rejonową w T. pismem z 17 sierpnia 2009 r. (znak: […]). W tym stanie rzeczy, postanowieniem z 17 lutego 2010 r., Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 177 § 1 pkt 4 k.p.c. w związku z art. 20 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Try-bunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.), zawiesił postępowanie, stwier-dziwszy, że rozpoznanie zażalenia zależy od rozstrzygnięcia o popełnieniu czynu zabronione-go. OTK ZU B/2019 Ts 89/07 poz. 240 2 Sąd Rejonowy w K. – wyrokiem z 11 kwietnia 2017 r. (sygn. akt […]), utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z 29 września 2017 r. (sygn. akt […]) – uznał M.J., pełniącego funkcję prezesa zarządu PKS T. sp. z o.o. i upoważnionego do składania w jej imieniu oświadczeń woli, za winnego m.in. tego, że w postępowaniu przed Trybunałem „w sprawie o sygn. Ts 89/07 użył jako autentycznego podrobionego dokumentu w postaci zażalenia na postanowienie o odmowie nadania biegu skardze konstytucyjnej z dnia 2 lutego 2009 r., na którym uprzednio podrobiono podpis oraz pieczęć radcy prawnego G.K., czym wyczerpał znamiona występku z art. 270 § 1 k.k.”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. poz. 2074, ze zm.) do postępowań przed Trybunałem wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy o or-ganizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK) stosuje się przepisy tej ustawy. Skoro postępowanie zainicjowane skargą nie zostało zakończone do 3 stycznia 2017 r., tzn. dnia wejścia w życie u.o.t.p. TK, to zarówno wstępne, jak i merytoryczne rozpoznanie tej skargi określają jej przepisy. Zgodnie z art. 180 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowa-nia cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.; dalej: k.p.c.) w związku z art. 36 u.o.t.p. TK, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania, Trybunał podejmuje zawieszone postępowanie z urzędu z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie. Sprawa, w związku z którą Trybunał zawiesił postępowanie, została zakoń-czona prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z 29 września 2017 r. W związku z czym należało postanowić jak w punkcie 1 sentencji. Trybunał stwierdza, że wniesione przez skarżących zażalenie należy odrzucić. Zarówno w myśl art. 44 ust. 1 u.o.t.p. TK, jak i – obowiązującego w dniu wniesienia zażalenia art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.) – zażalenie na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytu-cyjnej dalszego biegu powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego (chyba że skarżący jest sędzią, prokuratorem, adwokatem, radcą prawnym, notariuszem, profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych). Wyrok skazujący – którym Trybunał Konstytucyjny jest związany na mocy art. 11 k.p.c. w związku z art. 36 u.o.t.p. TK – jednoznacznie wskazuje na to, że zażalenie z 2 lutego 2009 r. nie zostało sporządzone i podpisane przez radcę prawnego G.K. Jednocześnie należy przy tym podkreślić, że skarżący nie są podmiotami, o których mowa w art. 44 ust. 1 u.o.t.p. TK. W tej sytuacji, złożony przez nich środek odwoławczy nie spełnia wymogu formalnego, wynikającego z u.o.t.p. TK. W związku z czym – na podstawie art. 370 w związku z art. 397 § 2 k.p.c. w związku z art. 36 u.o.t.p. TK – należało postanowić jak w punkcie 2 sentencji.