Ts 9/19

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 8 lutego 2021 r. Pozycja 3 POSTANOWIENIE z dnia 2 grudnia 2020 r. Sygn. akt Ts 9/19 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Zielonacki – przewodniczący Leon Kieres – sprawozdawca Krystyna Pawłowicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytu-cyjnego z 6 lutego 2020 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej sp. z o.o., p o s t a n a w i a: nie uwzględnić zażalenia. Orzeczenie zapadło jednogłośnie. UZASADNIENIE 1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 10 stycznia 2019 r. (data nadania), sp. z o.o. (dalej: skarżąca) zarzuciła niezgodność: a) art. 406 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 32 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 2 w związku z art. 176 ust. 1, art. 176 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypo-spolitej Polskiej w zakresie, w jakim „w postępowaniu przed Sądem II Instancji, gdy o wzno-wieniu postępowania orzeka po raz pierwszy Sąd II Instancji, nie stosuje się na jego podsta-wie przepisu art. 394 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego”, b) art. 394 § 1 k.p.c. z art. 32 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 2 w związku z art. 176 ust. 1, art. 176 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim „w postępo-waniu przed Sądem II instancji, gdy o wznowieniu orzeka po raz pierwszy Sąd II instancji, nie stosuje się przepisu art. 394 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego do orzeczeń Sądu II Instancji w zw. z art. 406 Kodeksu postępowania cywilnego”. 2. Postanowieniem z 6 lutego 2020 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skar-dze konstytucyjnej dalszego biegu, stwierdzając, że skarga została wniesiona po upływie ter-minu, o którym mowa w art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK). OTK ZU B/2021 Ts 9/19 poz. 3 2 3. W zażaleniu z 18 lutego 2020 r. (data nadania) na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła Trybunałowi błędne uznanie, że skarga konstytucyjna została wniesiona po upływie przepisanego terminu. Wskazała, że Trybunał wadliwie ustalił datę wystąpienia o ustanowie-nie pełnomocnika z urzędu. Nastąpiło to – jej zdaniem – 27 lipca 2018 r. (w zażaleniu omył-kowo wskazano datę 27 lipca 2019 r.). Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po-stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p. TK), skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Kon-stytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym. Bada w szczególności, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdzono istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. 2. Trybunał Konstytucyjny uznaje, że postanowienie o odmowie nadania rozpatrywa-nej skardze konstytucyjnej dalszego biegu jest prawidłowe, a zarzuty sformułowane w zaża-leniu nie zasługują na uwzględnienie. 3. Skarżąca, zarzucając Trybunałowi błąd w ustaleniach faktycznych, wskazuje, że o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w celu wniesienia skargi konstytucyjnej wystąpiła 27 lipca 2018 r. Tym samym – w jej ocenie – skarga została wniesiona przed upływem terminu, o którym mowa w art. 77 ust. 1 u.o.t.p. TK. Trybunał, odnosząc się do powyższego zarzutu, stwierdza, że skarżąca nie przed-stawiła w zażaleniu żadnego dowodu, który potwierdzałby tę okoliczność. Do skargi konstytucyjnej – jak zwraca uwagę Trybunał – dołączono datowany na 27 lipca 2018 r. odpis wniosku skarżącej o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W aktach niniejszej sprawy znajduje się natomiast także kopia koperty – wraz z numerem przesyłki – w której skarżąca przesłała przedmiotowy wniosek. Wynika z niego, że skarżąca nadała wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu 31 lipca 2018 r. Niezależnie od powyższego, Trybunał w niniejszym składzie, działając ex officio, na podstawie informacji uzyskanych z Sądu Rejonowego w T., ustalił, że wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu został rzeczywiście nadany w polskiej placówce pocztowej 31 lipca 2018 r. Nie przedstawiając żadnego dowodu na poparcie swojego zarzutu, skarżąca nie zdołała podważyć powyższego ustalenia Trybunału. Zarzut ten tym samym należy uznać za bezzasadny. Oznacza to, że Trybunał słusznie uznał, że skarga została wniesiona po upływie terminu wskazanego w art. 77 ust. 1 u.o.t.p. TK. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.