Ts 98/19

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 19 czerwca 2020 r. Pozycja 192 POSTANOWIENIE z dnia 11 lutego 2020 r. Sygn. akt Ts 98/19 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Zielonacki, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Agencji sp. z o.o. w sprawie zgodności: 1) art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemy-słowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 776, ze zm.) w części, w której „legalna definicja ogólna znaku towarowego wskazuje na przesłankę odróżniania przez znak to-warowy towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębior-stwa (tzw. zdolność odróżniająca znaku towarowego)” z art. 7, art. 20, art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 2) art. 130 ustawy wymienionej w pkt 1 w części obejmującej zwrot „jeżeli przed datą zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym znak ten na-brał, w następstwie jego używania, charakteru odróżniającego” z art. 7, art. 20, art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji; 3) art. 130 ustawy wymienionej w pkt 1 w części, w której „w wyniku przepro-wadzonych nowelizacji z jego treści usunięto sformułowanie »w szczególno-ści«” z art. 21, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 1 i 2, art. 176 Konstytucji; 4) art. 120 ust. 1 w związku z art. 120 ust. 2 w związku z art. 1291 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 130 w związku z art. 138 ust. 1 w związku z art. 156 ustawy wymienionej w pkt 1 w zakresie, w jakim „ze wskazanych przepisów […] wy-nika definicja znaku towarowego charakteryzującego się wtórną zdolnością od-różniającą, zastosowana w szczególności w postępowaniu będącym podstawą niniejszej skargi konstytucyjnej” z art. 7, art. 20, art. 21, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji; 5) art. 130 w związku z art. 252 ustawy wymienionej w pkt 1 oraz w związku z art. 75 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administra-cyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.) w części, w której „art. 252 p.w.p. ustanawia generalne odesłanie do przepisów k.p.a. w kwestii postępowania przed UPRP, a co za tym idzie p.w.p. nie zawiera wystarczających uregulowań dotyczących postępowania dowodowego w sprawach dotyczących znaków to-warowych, które uwzględniałyby szczególny charakter tego postępowania” z art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji; 6) art. 130 w związku z art. 120 ust. 2 ustawy wymienionej w pkt 1 w związku z art. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 1914, ze zm.) w związku z art. 24 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. OTK ZU B/2020 Ts 98/19 poz. 192 2 – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145, ze zm.) w części dotyczącej „przesłanek przyznania prawa ochronnego na słowny znak towarowy będący jednocześnie tytułem prasowym, mając na względzie szczególne obowiązki organów państwowych ustanowione na gruncie art. 2 Prawa prasowego, tj.: obowiązku organów państwowych działania zgodnego z Konstytucją RP poprzez stwarzanie prasie warunków niezbędnych do wykonywania jej funkcji i zadań oraz ze względu na fakt, że tytuł prasowy jest traktowany przez orzecz-nictwo jako dobro osobiste” z art. 7, art. 14, art. 20, art. 32 ust. 1 Konstytucji; 7) art. 130 w związku z art. 2 ustawy wymienionej w pkt 1 oraz art. 3, art. 10 i art. 18 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkuren-cji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1010, ze zm.) w zakresie, w jakim „niedookreślona treść art. 130 p.w.p. wpływa na orzecznictwo, w ten sposób, iż zastosowanie tego przepisu przez organy administracyjne oraz Sądy Administracyjne w trak-cie jednego postępowania oraz w odniesieniu do postępowań podobnych pozo-staje ze sobą we wzajemnej sprzeczności, w wyniku czego podmioty, chcąc chronić przysługujące im prawa wynikające z potrzeby ochrony znaku towa-rowego, muszą odwoływać się nie do przepisów p.w.p., które nie spełniają swojej funkcji, ale do przepisów u.z.n.k., a w szczególności do: art. 3 u.z.n.k. […], art. 10 u.z.n.k. […], w konsekwencji także do art. 18 u.z.n.k., który za-wiera możliwe roszczenia przedsiębiorcy poszkodowanego czynem nieuczci-wej konkurencji” z art. 7, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji; 8) art. 156 ust. 1 pkt 2 ustawy wymienionej w pkt 1 w związku z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.) w zakresie, w jakim „art. 156 p.w.p. odnosi się do wszelkich oznaczeń, a nie tylko oznaczeń używanych w funkcji znaku towa-rowego” z art. 7, art. 21, art. 64 ust. 3 Konstytucji; 9) art. 156 ust. 2 ustawy wymienionej w pkt 1 w zakresie, w jakim „przepis ten dopuszcza na używanie oznaczeń wskazywanych w art. 156 ust. 1 w dowol-nym zakresie, podczas gdy, zwłaszcza w przypadku znaków, które nabyły wtórną zdolność odróżniającą, używanie takich oznaczeń w funkcji znaku to-warowego winno być zakazane, a ponadto dowolne interpretowanie przesłanki zgodności z uczciwymi praktykami w przemyśle i handlu, w szczególności uznanie, że jakiekolwiek używanie spornego znaku w obrocie przez konkuren-tów, de facto uniemożliwia rejestrację znaku towarowego, czy nabycie wtórnej zdolności odróżniającej” z art. 7, art. 20, art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji; 10) art. 244 pkt 1 w związku z art. 259 ustawy wymienionej w pkt 1 w związku z art. 5 § 2 pkt 4 w związku z art. 15 w związku z 127 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.) oraz art. 262 ustawy wymienionej w pkt 1 w związku z § 15 zarządzenia nr 7 Prezesa Urzędu Patentowego Rzeczypospo-litej Polskiej z dnia 30 września 2016 r. w sprawie szczegółowej organizacji wewnętrznej Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. Urz. UPRP poz. 8, ze zm.) i odpowiadające mu analogiczne wcześniejsze regulacje wyda-ne na podstawie art. 262 ustawy wymienionej w pkt 1 w zakresie, w jakim „art. 244 pkt 1 p.w.p. odsyła do przepisów k.p.a. w ten sposób, że od decyzji UPRP w I instancji stronie służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w rozumieniu k.p.a., a nie odwołanie od takiej decyzji […]” z art. 78, art. 20, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji; OTK ZU B/2020 Ts 98/19 poz. 192 3 11) art. 187 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2018 r. poz. 1302, ze zm.) w części, w ja-kiej „ustanawia fakultatywność działania Naczelnego Sądu Administracyjnego, tj. Naczelny Sąd Administracyjne może – ale nie ma takiego obowiązku – przedstawić zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości zawarte w skardze kasacyjnej do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, także w przypadku, jeżeli takie zagadnienie występu-je nie w takiej samej, ale tej samej rozpatrywanej sprawie” z art. 7 i art. 45 ust. 1 Konstytucji, p o s t a n a w i a: 1) nadać dalszy bieg skardze konstytucyjnej w zakresie badania zgodności: a) art. 130 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysło-wej (Dz. U. z 2017 r. poz. 776, ze zm.) w części obejmującej zwrot „jeżeli przed datą zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym znak ten nabrał, w następstwie jego używania, charakteru odróżniającego” z art. 7, art. 20, art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) art. 120 ust. 1 w związku z art. 120 ust. 2 w związku z art. 1291 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 130 w związku z art. 138 ust. 1 w związku z art. 156 ustawy wymienionej w pkt 1a w zakresie, w jakim „ze wskazanych przepi-sów […] wynika definicja znaku towarowego charakteryzującego się wtórną zdolnością odróżniającą, zastosowana w szczególności w postępo-waniu będącym podstawą niniejszej skargi konstytucyjnej” z art. 7, art. 20, art. 21, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji, c) art. 130 w związku z art. 252 ustawy wymienionej w pkt 1a oraz w związ-ku z art. 75 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania ad-ministracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.) w części, w której „art. 252 p.w.p. ustanawia generalne odesłanie do przepisów k.p.a. w kwe-stii postępowania przed UPRP, a co za tym idzie p.w.p. nie zawiera wy-starczających uregulowań dotyczących postępowania dowodowego w spra-wach dotyczących znaków towarowych, które uwzględniałyby szczególny charakter tego postępowania” z art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji, d) art. 130 w związku z art. 120 ust. 2 ustawy wymienionej w pkt 1a w związku z art. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 1914, ze zm.) w związku z art. 24 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145, ze zm.) w części, dotyczącej „przesłanek przyznania prawa ochronnego na słowny znak towarowy będący jednocześnie tytułem prasowym, mając na wzglę-dzie szczególne obowiązki organów państwowych ustanowione na gruncie art. 2 Prawa prasowego, tj.: obowiązku organów państwowych działania zgodnego z Konstytucją RP poprzez stwarzanie prasie warunków nie-zbędnych do wykonywania jej funkcji i zadań oraz ze względu na fakt, że tytuł prasowy jest traktowany przez orzecznictwo jako dobro osobiste” z art. 7, art. 14, art. 20, art. 32 ust. 1 Konstytucji, e) art. 130 w związku z art. 2 ustawy wymienionej w pkt 1a oraz art. 3, art. 10 i art. 18 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1010, ze zm.) w zakresie, w jakim „nie- OTK ZU B/2020 Ts 98/19 poz. 192 4 dookreślona treść art. 130 [ustawy wymienionej w pkt 1a] wpływa na orzecznictwo, w ten sposób, iż zastosowanie tego przepisu przez organy administracyjne oraz Sądy Administracyjne w trakcie jednego postępo-wania oraz w odniesieniu do postępowań podobnych pozostaje ze sobą we wzajemnej sprzeczności, w wyniku czego podmioty, chcąc chronić przy-sługujące im prawa wynikające z potrzeby ochrony znaku towarowego, muszą odwoływać się nie do przepisów [ustawy wymienionej w pkt 1a], które nie spełniają swojej funkcji, ale do przepisów u.z.n.k., a w szczegól-ności do: art. 3 u.z.n.k. […], art. 10 u.z.n.k. […], w konsekwencji także do art. 18 u.z.n.k., który zawiera możliwe roszczenia przedsiębiorcy poszko-dowanego czynem nieuczciwej konkurencji” z art. 7, art. 32 ust. 1, art. 64 ust 2 i 3 Konstytucji, f) art. 156 ust. 1 pkt 2 ustawy wymienionej w pkt 1 w związku z art. 7 usta-wy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.) w zakresie, w jakim „art. 156 p.w.p. odnosi się do wszelkich oznaczeń, a nie tylko oznaczeń używanych w funk-cji znaku towarowego” z art. 7, art. 21, art. 64 ust. 3 Konstytucji, g) art. 244 pkt 1 w związku z art. 259 ustawy wymienionej w pkt 1a w związku z art. 5 § 2 pkt 4 w związku z art. 15 w związku z 127 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyj-nego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.) oraz art. 262 ustawy wymienionej w pkt 1a w związku z § 15 zarządzenia nr 7 Prezesa Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 września 2016 r. w sprawie szczegóło-wej organizacji wewnętrznej Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Pol-skiej (Dz. Urz. UPRP poz. 8, ze zm.) i odpowiadające mu analogiczne wcze-śniejsze regulacje wydane na podstawie art. 262 ustawy wymienionej w pkt 1a w zakresie, w jakim, „art. 244 pkt 1 p.w.p. odsyła do przepisów k.p.a. w ten sposób, że od decyzji UPRP w I instancji stronie służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w rozumieniu k.p.a., a nie odwołanie od takiej decyzji […]” z art. 78, art. 20, art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 1, 2 i 3 Kon-stytucji, h) art. 187 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2018 r. poz. 1302, ze zm.) w czę-ści, w jakiej „ustanawia fakultatywność działania Naczelnego Sądu Admi-nistracyjnego, tj. Naczelny Sąd Administracyjne może – ale nie ma takiego obowiązku – przedstawić zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwo-ści zawarte w skardze kasacyjnej do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sę-dziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, także w przypadku, jeżeli ta-kie zagadnienie występuje nie w takiej samej, ale tej samej rozpatrywanej sprawie” z art. 7 i art. 45 ust. 1 Konstytucji, 2) odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w pozostałym zakresie. UZASADNIENIE 1. W sporządzonej przez adwokata i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 24 czerwca 2019 r. (data nadania) skardze konstytucyjnej Agencja sp. z o.o. (dalej: skarżąca) wystąpiła z żądaniem na tle następującego stanu faktycznego. Decyzją z 25 marca 2008 r. ([…]) Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: UPRP) odmówił udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowny „100 pano-ramicznych” zgłoszony przez skarżącą 5 marca 2003 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy OTK ZU B/2020 Ts 98/19 poz. 192 5 przez ten organ decyzją z 29 grudnia 2009 r. (znak: […]). W uzasadnieniu przedmiotowych decyzji wskazano, że zgłoszone oznaczenie jest pozbawione dostatecznych znamion odróżniających. Skarżąca na decyzję z 29 grudnia 2009 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: WSA). Wyrokiem z 26 kwietnia 2010 r. (sygn. akt […]) WSA, podzielając argumentację UPRP, oddalił skargę. Od powyższego orzeczenia skarżąca wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA). NSA wyrokiem z 8 listopada 2011 r. (sygn. akt […]) uchylił zaskarżony wyrok i prze-kazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA. W uzasadnieniu przedmiotowego orzeczenia wyjaśniono m.in., że ani UPRP ani WSA nie wyjaśniły motywów oceny okoliczności faktycznych na gruncie art. 130 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117, ze zm.; dalej: p.w.p.). WSA, po ponownym rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z 6 lutego 2012 r. (sygn. akt […]) uchylił obie decyzje URPR. Decyzją z 31 października 2013 r. (znak: […]) UPRP ponownie odmówił udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowny „100 panoramicznych” zgłoszony przez skarżącą 5 marca 2003 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją UPRP z 17 listopada 2014 r. (znak: […]). W uzasadnieniu swojego stanowiska UPRP podniósł, że sporne ozna-czenie nie posiada dostatecznych znamion odróżniających w rozumieniu art. 129 ust. 1 pkt 2 oraz art. 129 ust. 2 pkt 1 i 2 p.w.p. Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do WSA. Wyrokiem z 27 sierpnia 2015 r. (sygn. akt […]) WSA uchylił obie decyzje UPRP. Zdaniem WSA, UPRP nie rozważył wszystkich okoliczności związanych z używaniem danego oznaczenia w obrocie i w konsekwencji w sposób niepełny ocenił wtórną zdolność odróżniającą spornego znaku towarowego. Od powyższego orzeczenia UPRP wniósł skargę kasacyjną do NSA. NSA wyrokiem z 12 października 2017 r. (sygn. akt […]) uchylił zaskarżone orzecze-nie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Zdaniem tego Sądu, WSA błędnie przedstawił stan sprawy i wadliwie odczytał zakwestionowaną decyzję. Zdaniem NSA, sąd pierwszej instancji niesłusznie uznał ponadto, że UPRP nie zastosował się do oceny prawnej zawartej w orzeczeniach sądów administracyjnych wydanych w rozpatrywanej sprawie. WSA, po ponownym rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z 27 lutego 2018 r. (sygn. akt […]) oddalił skargę skarżącej. W uzasadnieniu swojego orzeczenia WSA wskazał, że UPRP zasadnie uznał, że skarżąca nie wykazała, aby oznaczenie „100 panoramicznych” nabyło tzw. wtórną zdolność odróżniającą w rozumieniu art. 130 p.w.p., a zatem brak było podstaw do udzielenia prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy. Od powyższego skarżąca wniosła skargę kasacyjną do NSA. Wyrokiem z 18 grudnia 2018 r. (sygn. akt […]) NSA oddalił skargę kasacyjną od zakwestionowanego orzeczenia. 2. W ocenie skarżącej „granice art. 130 p.w.p. są na tyle szerokie, że dopuszczają naruszenia wykazane w niniejszej skardze konstytucyjnej”. Podkreśla ona, że – z punktu wi-dzenia Konstytucji – „niedopuszczalne [jest], żeby przepis pozostawał na tyle niedookreślony, że w wyniku jego stosowania – nawet zgodnie z jego treścią – organy i [s]ądy nie miały klarownie wyznaczonych podstaw postępowania, a także co w wynika z powyższego, [s]ądy nie miały jasno wyznaczonej podstawy kontroli decyzji UPRP […]”. Niezależnie od powyższego, zdaniem skarżącej, niekonstytucyjność zakwe-stionowanych przepisów wynika m.in. z konieczności obowiązywania różnych „porządków prawnych”, tj. ochrony prawa własności przemysłowej oraz zasad zwalczania nieuczciwej konkurencji; braku szczegółowego uregulowania postępowania dowodowego przepro- OTK ZU B/2020 Ts 98/19 poz. 192 6 wadzanego przez UPRP, jak również z niezrozumienia przez ustawodawcę „istotności ochrony tytułów prasowych na rynku wydawniczym”. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje. 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po-stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p. TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, pod-czas którego Trybunał bada, czy odpowiada ona określonym przez prawo wymogom. 2. Trybunał – poza przepisami, o których mowa w punkcie 3 tej części niniejszego uzasadnienia – stwierdza, że skarga konstytucyjna spełnia przesłanki warunkujące przekaza-nie jej do rozpoznania merytorycznego, gdyż: 1) została sporządzona w imieniu skarżącej przez adwokata (art. 44 ust. 1 u.o.t.p. TK); 2) skarżąca: a) wyczerpała przysługującą jej drogę prawną (art. 77 ust. 1 u.o.t.p. TK), albowiem wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2018 r. (sygn. akt […]) jest prawo-mocny i nie przysługują od niego żadne zwykłe środki zaskarżenia, b) dochowała terminu wniesienia skargi konstytucyjnej (art. 77 ust. 1 u.o.t.p. TK), c) prawidłowo określiła przedmiot kontroli (art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p. TK) wskazując, które konstytucyjne prawa i wolności i w jaki sposób – jej zdaniem – zostały naruszone (art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK) oraz przedstawiła w tym zakresie stosowne uzasadnienie (art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p. TK). W ocenie Trybunału analizowana skarga konstytucyjna nie jest obarczona nieusuwal-nymi brakami formalnymi, o których mowa w art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK, zaś sformułowa-ne w niej zarzuty nie są oczywiście bezzasadne w rozumieniu art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK. 3. Trybunał stwierdza, że: art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 776, ze zm.; dalej: p.w.p.) w części, w której „legalna definicja ogólna znaku towarowego wskazuje na przesłankę odróżniania przez znak towarowy towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa (tzw. zdolność odróżniająca znaku towarowego)”, art. 130 w części, w której „w wyniku przeprowadzonych nowelizacji z jego treści usunięto sformułowanie »w szczególności«” oraz art. 156 ust. 2 p.w.p. w zakresie, w jakim „art. 156 p.w.p. odnosi się do wszelkich oznaczeń, a nie tylko oznaczeń używanych w funkcji znaku towarowego” nie były podstawą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z 18 grudnia 2018 r. (sygn. akt […]; dalej: ostateczne rozstrzygnięcie). Odnosząc się do art. 120 ust. 1 p.w.p., Trybunał zauważa, że organy oraz sądy orzeka-jące w sprawie skarżącej nie negowały bezwzględnej zdolności odróżniającej spornego ozna-czenia (art. 120 ust. 1 p.w.p), a jedynie względne przesłanki z art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Zwrócił na to również uwagę NSA, który stwierdził, że przepis ten nie mógł być naruszony przez sąd pierwszej instancji, ponieważ oznaczenie „100 panoramicznych” nie było ani anali-zowane, ani kwestionowane w świetle przesłanek z tego przepisu. Odnośnie do drugiego z przepisów, Trybunał zwraca uwagę, że usunięcie z art. 130 p.w.p. zwrotu „w szczególności” nastąpiło w ustawie z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. poz. 1615). Zmiana ta weszła w życie 15 kwietnia 2016 r. Tymczasem decyzja, której dotyczyło ostateczne rozstrzygnięcie została wydana 17 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz NSA, do-konując kontroli tej decyzji, badały jej zgodność z art. 130 p.w.p. w brzmieniu, jaki obowią-zywał w dniu jej wydania, a nie w momencie kiedy same wydawały orzeczenia. Zauważył to OTK ZU B/2020 Ts 98/19 poz. 192 7 sam NSA stwierdzając, że „[p]rzepis art. 130 p.w.p. zarówno w brzmieniu przed nowelizacją z 11 września 2015 r., jak i po nowelizacji nie przewidywał nabycia charakteru odróżniające-go w następstwie jego używania po dacie zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patento-wym. Absolutnie nie wynika, że Sąd I instancji dokonał wykładni przepisu art. 130 p.w.p. wg brzmienia po dacie wydania zaskarżonej decyzji”. W odniesieniu do art. 156 ust. 2 p.w.p. Trybunał stwierdza, że przepis ten dotyczy ograniczenia prawa ochronnego na znak towarowy. Skarżącej odmówiono natomiast udziele-nia takiego prawa, co oznacza, że kwestia ta nie mogła być brana pod uwagę przez organy orzekające w sprawie skarżącej. W związku z powyższym – na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK – należało po-stanowić jak w punkcie 2 sentencji. Mając powyższe na uwadze Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącej przysługuje prawo wniesienia zażale-nia na pkt 2 postanowienia w terminie 7 dnia od daty jego doręczenia.