Tw 1/21

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 9 czerwca 2021 r. Pozycja 112 POSTANOWIENIE z dnia 11 marca 2021 r. Sygn. akt Tw 1/21 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Piotr Pszczółkowski, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku Rady Miasta Gliwice w spra-wie zgodności: § 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie wynagra-dzania pracowników samorządowych (Dz. U. poz. 936, ze zm.) „w zakresie kwot wy-nagrodzenia zasadniczego zawartych w tabeli I lit. B Lp. 2, [tiret] drugie, kolumna 3, zatytułowana: «wynagrodzenie zasadnicze (kwota w złotych)», zamieszczonej w [z]ałączniku nr 1 do rozporządzenia” z: – art. 7 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 37 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracowni-kach samorządowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1282); – art. 4 ust. 6 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego, sporządzonej w Stras-burgu dnia 15 października 1985 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 124, poz. 607) a tak-że z preambułą i art. 2 Konstytucji w związku z art. 3 pkt 5 oraz art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 6 maja 2005 r. o Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Teryto-rialnego oraz o przedstawicielach Rzeczypospolitej Polskiej w Komitecie Re-gionów Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 90, poz. 759), – art. 165 ust. 2 i art. 167 ust. 1 i 4 oraz art. 216 ust. 1 i art. 65 ust. 4 Konstytucji w związku z art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 2, art. 7 ust. 2 w związku z art. 6 ust. 1 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego, p o s t a n a w i a: nadać wnioskowi dalszy bieg. UZASADNIENIE Rada Miasta Gliwice (dalej: wnioskodawca), reprezentowana przez ustanowionych pełnomocników, wystąpiła 31 grudnia 2020 r. (data nadania) do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia. OTK ZU B/2021 Tw 1/21 poz. 112 2 Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje. 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po-stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) wniosek złożony przez podmiot, o którym mowa w art. 191 ust. 1 pkt 3-5 Konstytucji, Prezes Trybunału kieruje do wyznaczonego przez siebie sędziego Trybunału w celu wstępnego roz-poznania na posiedzeniu niejawnym. Trybunał bada, czy wniosek spełnia wymagania przewi-dziane w art. 47 i art. 48 u.o.t.p.TK, czy nie jest oczywiście bezzasadny (art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK) oraz w szczególności, czy zaskarżony akt normatywny dotyczy spraw objętych zakresem działania wnioskodawcy (art. 191 ust. 1 pkt 3-5 w związku z art. 191 ust. 2 Konsty-tucji). 2. Wnioskodawca – stosownie do art. 48 ust. 2 pkt 1 u.o.t.p.TK – dołączył do wniosku uchwałę nr XIX/375/2020 z 24 września 2020 r. w sprawie skierowania wniosku do Trybuna-łu Konstytucyjnego. 2.1. Trybunał ustalił, że uchwała Rady Miasta Gliwice została podjęta przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, o którym mowa w art. 191 ust. 1 pkt 3 Kon-stytucji i wyraża wolę wystąpienia z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego (§ 1). Uchwa-ła określa przedmiot i wzorce kontroli (§ 1), które są tożsame z zakresem zaskarżenia wyzna-czonym w złożonym wniosku. Ustanawia także pełnomocników do sporządzenia, podpisania i złożenia wniosku oraz reprezentowania wnioskodawcy w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym (§ 2). 2.2. W związku z powyższym Trybunał stwierdza, że wniosek o zbadanie konstytu-cyjności zakwestionowanych przepisów pochodzi od podmiotu uprawnionego. 3. Stosownie do art. 191 ust. 2 Konstytucji organy stanowiące jednostek samorządu te-rytorialnego są uprawnione do inicjowania abstrakcyjnej kontroli norm, jeżeli kwestionowany przez nie akt normatywny dotyczy spraw objętych zakresem ich działania. W związku z tym art. 48 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK wymaga by wnioskodawca, powołując przepis prawa lub statutu uzasadnił, że kwestionowana ustawa dotyczy spraw objętych zakresem jego działania. 3.1. Wypełniając dyspozycję art. 48 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK, wnioskodawca wskazał art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 713, ze zm.; dalej: u.s.g.), który stanowi m.in., że do wyłącznej właściwości rady gminy należy ustalanie wynagrodzenia wójta. 3.2. Podkreślił, że „[w]ynagrodzenie to ustalane jest w drodze uchwały z uwzględnie-niem regulacji rozporządzenia w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych”. Na potwierdzenie tej tezy wnioskodawca przywołał orzecznictwo Sądu Najwyższego konkludu-jąc, że „zaskarżone w niniejszym wniosku rozporządzenie płacowe jest aktem normatywnym dotyczącym spraw objętych zakresem działania Rady Miasta Gliwice”. 4. Wnioskodawca określił przedmiot oraz wzorce kontroli, a także uzasadnił sformu-łowane we wniosku zarzuty. 4.1. Kontroli Trybunału Konstytucyjnego wnioskodawca poddał § 3 pkt 1 rozporzą-dzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie wynagradzania pracowników samo-rządowych (Dz. U. poz. 936; dalej: rozporządzenie płacowe) w zakresie kwot wynagrodzenia OTK ZU B/2021 Tw 1/21 poz. 112 3 zasadniczego zawartych w tabeli I, lit. B, lp. 2 tiret drugie, kolumna 3 zatytułowana: „Wyna-grodzenia zasadnicze (kwota w złotych)”, zamieszczonej w załączniku nr 1 do rozporządze-nia. Zgodnie z zaskarżoną regulacją wynagrodzenie prezydenta miasta (miasta na prawach powiatu) do 300 tys. mieszkańców, obowiązujące od 1 lipca 2018 r., wynosi od 3800 do 5000 zł. 4.2. W stosunku do zakwestionowanego przepisu wnioskodawca sformułował trzy za-rzuty. Pierwszy dotyczy przekroczenia zakresu upoważnienia ustawowego w rozporządzeniu płacowym. Jako wzorce kontroli tego zarzutu wnioskodawca wskazał art. 7 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 37 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pra-cownikach samorządowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1282). Drugi zarzut odnosi się do narusze-nia trybu przyjęcia zaskarżonego przepisu. Zdaniem wnioskodawcy Rada Ministrów nie prze-prowadziła wymaganych konsultacji z Komisją Wspólną Rządu i Samorządu Terytorialnego, co stanowiło naruszenie art. 4 ust. 6 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego, sporządzonej w Strasburgu dnia 15 października 1985 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 124, poz. 607), a także pre-ambuły i art. 2 Konstytucji w związku z art. 3 pkt 5 oraz art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 6 maja 2005 r. o Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego oraz o przedstawicielach Rze-czypospolitej Polskiej w Komitecie Regionów Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 90, poz. 759). Trzeci zarzut sformułowany przez wnioskodawcę dotyczy ograniczenia przez zaskarżony przepis rozporządzenia płacowego władztwa wydatkowego gminy (szczególnej formy władz-twa finansowego jednostek samorządu terytorialnego), przejawiającego się w prawie do po-siadania własnego budżetu i dokonywania wydatków we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność. Jako wzorce kontroli tego zarzutu wnioskodawca wskazał art. 165 ust. 2 i art. 167 ust. 1 i 4 oraz art. 216 ust. 1 i art. 65 ust. 4 Konstytucji w związku z art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 2, art. 7 ust. 2 w związku z art. 6 ust. 1 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego. 5. W tym stanie rzeczy Trybunał stwierdza, że skoro złożony wniosek spełnia wyma-gania przewidziane w u.o.t.p.TK, a nie zachodzą okoliczności określone w art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK, to – na podstawie art. 61 ust. 2 u.o.t.p.TK – należało postanowić jak w sentencji.