Tw 9/17

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 28 grudnia 2018 r. Pozycja 189 POSTANOWIENIE z dnia 27 września 2018 r. Sygn. akt Tw 9/17 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Piotr Pszczółkowski, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku Zarządu Głównego Niezależ-nego Samorządnego Związku Zawodowego Funkcjonariuszy i Pracowników Więziennictwa o zbadanie zgodności: 1) art. 272a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2017 r. poz. 631, ze zm.) z art. 2 w zakresie ochrony praw naby-tych w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 2) art. 272a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2017 r. poz. 631, ze zm.) z art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypo-spolitej Polskiej; 3) § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 11 kwietnia 2012 r. w sprawie ryczałtu za dojazd do miejsca pełnienia służby funkcjona-riusza Służby Więziennej (Dz. U. z 2012 r. poz. 413) z art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu wnioskowi. UZASADNIENIE Do Trybunału Konstytucyjnego wpłynął 13 lipca 2017 r. (data nadania: 11 lipca 2017 r.) wniosek Zarządu Głównego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Funkcjonariuszy i Pracowników Więziennictwa o zbadanie zgodności: art. 272a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2017 r. poz. 631, ze zm.; dalej: ustawa o Służbie Więziennej) z art. 2 w zakresie ochrony praw nabytych w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz z art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji, a także § 2 ust. 1 rozporządzenia Mini-stra Sprawiedliwości z dnia 11 kwietnia 2012 r. w sprawie ryczałtu za dojazd do miejsca peł-nienia służby funkcjonariusza Służby Więziennej (Dz. U. z 2012 r. poz. 413; dalej: rozporzą-dzenie) z art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji. Zarządzeniem z 29 maja 2018 r. Trybunał Konstytucyjny wezwał wnioskodawcę do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych wniosku przez: po pierwsze, nadesłanie odpisu i czterech kopii uchwały Zarządu Głównego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Funkcjonariuszy i Pracowników Więziennictwa OTK ZU B/2018 Tw 9/17 poz. 189 2 nr 278-VIII/2016 z 8 czerwca 2016 r. stanowiącej podstawę prawną wystąpienia z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego wraz z protokołem z posiedzenia, w trakcie którego podjęto ww. uchwałę; po drugie, wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy postanowieniami Statutu a ru-bryką 3 działu 1 Krajowego Rejestru Sądowego nr 0000028029 w zakresie jednostek tereno-wych lub oddziałów; po trzecie, nadesłanie odpisu i czterech kopii uchwał o wyborze Prze-wodniczącego, Wiceprzewodniczących oraz członków Zarządu Głównego Niezależnego Sa-morządnego Związku Zawodowego Funkcjonariuszy i Pracowników Więziennictwa. W piśmie do Trybunału, nadanym 13 czerwca 2018 r., pełnomocnik wnioskodawcy odniósł się do stwierdzonych przez Trybunał Konstytucyjny braków formalnych wniosku. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie po-stępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK) wniosek przedstawiony przez ogólnokrajową władzę związku zawodowego podlega wstęp-nemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, podczas którego Trybunał bada, czy wniosek pochodzi od uprawnionego podmiotu (art. 191 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 191 ust. 2 Konsty-tucji), czy spełnia wymagania formalne (art. 47 ust. 1 i 2 oraz art. 48 u.o.t.p. TK) oraz czy nie jest oczywiście bezzasadny (art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p. TK). Tym samym wstępne rozpozna-nie wniosku umożliwia – już w początkowej fazie postępowania – wyeliminowanie spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania. 2. Rozpoznając wstępnie wniosek Zarządu Głównego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Funkcjonariuszy i Pracowników Więziennictwa, Trybunał Konstytu-cyjny zbadał w pierwszej kolejności, czy pochodzi on od podmiotu uprawnionego w rozu-mieniu art. 191 ust. 1 pkt 4 Konstytucji. Należało przypomnieć, że zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa Trybunału Konsty-tucyjnego uchwała organu lub władzy, wymienionych w art. 191 ust. 1 pkt 4 Konstytucji, w sprawie wystąpienia z wnioskiem o hierarchiczną kontrolę norm stanowi conditio sine qua non wszczęcia postępowania z wniosku tego organu lub władzy. Uzasadnia to wymaganie, by do wniosku został dołączony odpis podjętej przez ogólnokrajową władzę organizacji zawo-dowej uchwały, która stanowi dowód, że wniosek pochodzi od podmiotu legitymowanego (art. 191 ust. 1 pkt 4 Konstytucji), a nie od osoby fizycznej, która go sporządziła i podpisała. Treść uchwały i wniosku musi być zbieżna, ale nie oznacza to, że sprecyzowane w u.o.t.p. TK warunki kształtujące treść wniosku odnoszą się także do uchwały (por. postanowienia TK: z 10 marca 2004 r., Tw 30/03, OTK ZU nr 1/B/2004, poz. 9; z 7 września 2004 r., Tw 28/04, OTK ZU nr 5/B/2004, poz. 269; z 8 sierpnia 2005 r., Tw 25/05, OTK ZU nr 1/B/2006, poz. 4; z 21 lutego 2006 r., Tw 59/05, OTK ZU nr 2/B/2006, poz. 84). 3. W odpowiedzi na zarządzenie wzywające do dostarczenia uchwały o wystąpieniu z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego wnioskodawca nadesłał Uchwałę nr 278-VIII Zarządu Głównego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Funkcjonariuszy i Pracowników Więziennictwa z 8 czerwca 2016 r. (dalej: uchwała). Trybunał stwierdza jed-nak, że uchwała ta nie może stanowić podstawy prawnej wystąpienia z wnioskiem do Trybu-nału Konstytucyjnego. Zgodnie z treścią uchwały Zarząd Główny Niezależnego Samorządnego Związku Za-wodowego Funkcjonariuszy i Pracowników Więziennictwa postanowił wystąpić z wnioskiem „o zbadanie zgodności z Konstytucją art. 272a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 11 kwietnia OTK ZU B/2018 Tw 9/17 poz. 189 3 2012 r. w sprawie ryczałtu za dojazd do miejsca pełnienia służby funkcjonariusza Służby Więziennej”. Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że w uchwale tej nie sformułowano zarzutu nie-zgodności ani art. 272a ust. 1 i 3 ustawy o Służbie Więziennej, ani § 2 ust. 1 rozporządzenia z wyraźnie wskazanym przepisem (przepisami) Konstytucji jako wzorcem kontroli. Niespre-cyzowanie w uchwale, które przepisy ustawy zasadniczej zostały naruszone, uniemożliwia zbadanie ich zgodności z Konstytucją, Trybunał bowiem nie jest uprawniony do zastępowania wnioskodawcy w określaniu podstawy kontroli. Trybunał Konstytucyjny podkreśla, że skonkretyzowanie wzorców kontroli, tzn. ozna-czenie art. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji nastąpiło dopiero we wniosku z 10 lipca 2017 r., nadanym dzień później przez pełnomocnika wnioskodawcy. Trybunał Konstytucyjny przypomina zatem, że przedstawiciel wnioskodawcy, a także podmiot sporządzający czy podpisujący wniosek, jest zobowiązany do działania w granicach i w zakresie udzielonego mu umocowania. Nie posiada kompetencji do samodzielnego kształ-towania tak wzorców, jak i przedmiotu kontroli, gdyż wiąże go treść uchwały podmiotu legi-tymowanego do wystąpienia z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego (zob. postanowie-nia TK: z 24 listopada 2003 r., Tw 30/03, OTK ZU nr 4/B/2003, poz. 209; z 9 października 2006 r., Tw 12/06, OTK ZU nr 5/B/2006, poz. 172; z 31 lipca 2008 r., Tw 21/08, OTK ZU nr 4/B/2008, poz. 136; z 23 lutego 2009 r., Tw 4/09, OTK ZU nr 2/B/2009, poz. 74; z 18 czerwca 2009 r., Tw 14/09, OTK ZU nr 4/B/2009, poz. 220; z 27 marca 2012 r., Tw 34/11, OTK ZU nr 6/B/2012, poz. 470; z 30 lipca 2014 r., Tw 12/14, OTK ZU nr 4/B/2014, poz. 258). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 191 ust. 1 pkt 4 Konstytucji, Trybunał Konsty-tucyjny stwierdza, że rozpatrywany wniosek w zakresie, w jakim samoistnie określa podsta-wy kontroli kwestionowanego przepisu, pochodzi od podmiotu nieuprawnionego. Okolicz-ność powyższa stanowi podstawę odmowy nadania dalszego biegu wnioskowi Zarządu Głównego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Funkcjonariuszy i Pracowni-ków Więziennictwa. Z powyższych względów Trybunał postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Zgodnie z art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK na postanowienie o odmowie nadania wnioskowi dalszego biegu wnioskodawcy przysługuje zażalenie do Trybunału w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego postanowienia.