U 3/14

ORZECZNICTWO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria A Warszawa, dnia 23 czerwca 2016 r. Pozycja 42 POSTANOWIENIE z dnia 21 czerwca 2016 r. Sygn. akt U 3/14 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Wróbel – przewodniczący Leon Kieres – sprawozdawca Stanisław Rymar, po rozpoznaniu, na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 czerwca 2016 r., wniosku Prokuratora Generalnego o zbadanie zgodności: § 2 pkt 14a-14d, § 3, § 4, § 5 ust. 1a, § 6, § 7 ust. 1, § 12, § 18, § 21, § 21a, § 22 ust. 1, § 25, § 26, § 27 ust. 1 oraz § 35 rozporządzenia Ministra Śro-dowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548, ze zm.) z art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo ło-wieckie (Dz. U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066, ze zm.) oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: na podstawie art. 104 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 293) umorzyć postępowanie. UZASADNIENIE I 1. Prokurator Generalny we wniosku z 11 marca 2014 r. wniósł o zbadanie zgodności § 2 pkt 14a-14d, § 3, § 4, § 5 ust. 1a, § 6, § 7 ust. 1, § 12, § 18, § 21, § 21a, § 22 ust. 1, § 25, § 26, § 27 ust. 1 oraz § 35 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548, ze zm.; dalej: rozporządzenie) z art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (Dz. U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066, ze zm.; dalej: prawo łowiec-kie) oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji. W ocenie Prokuratora Generalnego, zakwestionowane przepisy rozporządzenia wy-kraczają poza ramy upoważnienia ustawowego do wydania rozporządzenia z art. 43 ust. 3 prawa łowieckiego. Naruszają przez to art. 92 ust. 1 Konstytucji. W przepisach zamieszczonych w rozdziale 8 ustawy „Wykonywanie polowania” ustawodawca określił, kto jest w Polsce uprawniony do wykonywania polowania, jak należy ewidencjonować pozyskane podczas polowania zwierzęta oraz oceniać pozyskane trofea ło- OTK ZU A/2016 U 3/14 poz. 42 2 wieckie. Ustawa reguluje również zasady odstrzałów redukcyjnych i zastępczych oraz odło-wów. W sposób oszczędny natomiast odnosi się do samego sposobu wykonywania polowa-nia. Nie definiuje dopuszczalnych w Polsce rodzajów polowań (wspominając jedynie margi-nalnie o polowaniu indywidualnym) i nie określa zasad ani warunków wykonywania polowa-nia. Z upoważnienia ustawowego zawartego w art. 43 ust. 3 prawa łowieckiego wynika, zdaniem Prokuratora Generalnego, że ustawodawca upoważnił rozporządzeniodawcę „(…) jedynie do określenia szczegółowych warunków wykonywania tegoż polowania, nie upoważ-nił natomiast nikogo do określenia dopuszczalnych w Polsce rodzajów polowań, zasad wyko-nywania polowania ani, innych niż szczegółowe, warunków wykonywania polowania”. Dele-gacja nie zawiera również upoważnienia dla właściwego ministra do określenia broni myśliw-skiej, amunicji do tej broni ani urządzeń optycznych dopuszczonych do wykonywania polo-wania. Nie zezwala też rozporządzeniodawcy na określenie zasadniczych zakazów i ograni-czeń wykonywania polowania w odniesieniu do określonych gatunków zwierzyny łownej, przedstawicieli tych gatunków pełniących określone role w stadzie (chmarze), przebywają-cych w określonych miejscach lub zachowujących się w określony sposób. 2. Minister Środowiska, w piśmie z 12 maja 2014 r., zajął stanowisko, że zaskarżone przepisy rozporządzenia są zgodne z art. 43 ust. 3 prawa łowieckiego i art. 92 ust. 1 Konsty-tucji. Podkreślił, że zgodnie z art. 4 ust. 2 prawa łowieckiego, polowanie oznacza: tropie-nie, strzelanie z myśliwskiej broni palnej, łowienie sposobami dozwolonymi zwierzyny żywej oraz łowienie zwierzyny przy pomocy ptaków łowczych za zgodą ministra właściwego do spraw środowiska – zmierzające do wejścia w jej posiadanie. Doprecyzowanie warunków, jakie muszą zostać spełnione, by polowanie było działaniem zgodnym z prawem, następuje natomiast w rozporządzeniu. Oba te akty prawne, w ocenie Ministra Środowiska, tworzą po-wiązaną funkcjonalnie całość. Ustawa zawiera najistotniejsze normy związane z polowaniem, określające m.in. wymagania, jakie trzeba spełnić, by uzyskać prawo do wykonywania polo-wania (art. 42, art. 42a i art. 43 ust. 1 i 2), zasady wykonywania polowania (np. zakaz polo-wania w okresie ochronnym), których naruszenie skutkuje możliwością pociągnięcia do od-powiedzialności karnej (art. 51-53) oraz przesłanki dokonywania odstrzałów lub odłowów niebędących polowaniem (art. 44a i art. 45). W rozporządzeniu natomiast, zgodnie z wytycz-nymi zawartymi w delegacji ustawowej, unormowano szczegółowe warunki wykonywania polowania z uwzględnieniem polskich zwyczajów łowieckich oraz troski o bezpieczeństwo osób i mienia. Jako szczegółowe warunki, w ocenie Ministra Środowiska, należy uznać wy-magania, jakie powinny zostać spełnione w czasie wykonywania polowania. W związku z tym nieuzasadnione jest wyodrębnienie czynione przez Prokuratora Generalnego między zasadami i warunkami wykonywania polowania. Również pozostałe, zakwestionowane przez Prokuratora Generalnego przepisy roz-porządzenia, wykonują, zdaniem Ministra Środowiska, delegację ustawową i mieszczą się w pojęciu szczegółowych warunków wykonywania polowania. 3. W piśmie z 14 czerwca 2016 r. Prokurator Generalny wycofał swój wniosek z 11 marca 2014 r. Powodem cofnięcia wniosku jest wyznaczenie w niniejszej sprawie składu orzekającego Trybunału, które w ocenie Prokuratora Generalnego, jest niezgodne z art. 44 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 293; dalej: ustawa o TK z 2015 r.). Zdaniem Prokuratora Generalnego, ze względu na przedmiot zaskarżenia, Trybunał – zgodnie z art. 44 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK z 2015 r. – powinien orze-kać w pełnym składzie, a nie w składzie 3 sędziów Trybunału. OTK ZU A/2016 U 3/14 poz. 42 3 II Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Przystępując do rozpoznania sprawy, należało przypomnieć, że w dniu 30 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 293; dalej: ustawa o TK z 2015 r.). Wyrokiem z 9 marca 2016 r., sygn. K 47/15 (OTK ZU nr A/2016, poz. 2), Trybunał Konstytucyjny stwierdził w całości niekon-stytucyjność ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2217; dalej: ustawa nowelizująca). Skutkiem wyroku TK jest to, że obowiązują-ca ustawa z 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym podlega stosowaniu w wersji nieuwzględniającej zmian wprowadzonych przez zakwestionowaną nowelizację. Z uwagi na obalenie domniemania konstytucyjności ustawy nowelizującej w całości, a także poszczegól-nych jej przepisów, w szczególności art. 2, a także art. 1 pkt 10, art. 1 pkt 12 lit. a i art. 1 pkt 14, zagadnienia dotyczące wyznaczania terminów rozpraw i posiedzeń (art. 80 i art. 87 ust. 2 ustawy o TK z 2015 r.), liczby sędziów wymaganej do orzekania i większości, w jakiej zapadają wyroki w pełnym składzie (art. 44 ust. 3 i art. 99 ust. 1 ustawy o TK z 2015 r.) regu-luje ustawa o TK z 2015 r. w brzmieniu sprzed nowelizacji. 2. Stosownie do art. 49 ust. 3 ustawy o TK z 2015 r., wnioskodawca może najpóźniej w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, cofnąć wniosek. Postanowienie Trybunału z 8 czerwca 2016 r. o rozpoznaniu wniosku Prokuratora Generalnego, sygn. U 3/14, na posiedzeniu niejawnym zostało doręczone 8 czerwca 2016 r. Pismo Prokuratora Generalnego, w którym wycofał wniosek opatrzone jest datą 14 czerwca 2016 r. i w tym samym dniu zostało doręczone w siedzibie Trybunału. Zachowany zatem zo-stał siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 49 ust. 3 ustawy o TK z 2015 r. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, ukształtowanym pod rządami ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.), któ-re zachowuje swoją aktualność w tym zakresie również w odniesieniu do ustawy o TK z 2015 r., przyjmuje się, że prawo do cofnięcia wniosku w powyższym terminie mieści się w grani-cach swobodnego uznania wnioskodawcy i jest jednym z przejawów zasady dyspozycyjności, na której opiera się postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym (por. postanowienia TK z: 15 lipca 2010 r., sygn. K 21/09, OTK ZU nr 6/A//2010, poz. 64; 9 kwietnia 2013 r., sygn. K 20/12, OTK ZU nr 4/A/2013, poz. 43; 17 lipca 2014 r., sygn. K. 19/13, OTK ZU nr 7/A/2014, poz. 82; 16 czerwca 2015 r., sygn. K 30/13, OTK ZU nr 6/A/2015, poz. 92). W tej sytuacji Trybunał umarza postępowanie, na podstawie art. 104 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK z 2015 r.