C-112/23

WYROK TRYBUNAŁU (siódma izba) z dnia 17 października 2024 r. ( *1 ) Odwołanie – Subsydia – Przywóz biodiesla pochodzącego z Indonezji – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2019/2092 – Ostateczne cło wyrównawcze – Rozporządzenie (UE) 2016/1037 – Artykuł 7 – Obliczanie kwoty korzyści – Artykuł 8 ust. 1 i 2 – Podcięcie cenowe – Presja cenowa W sprawie C‑112/23 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 24 lutego 2023 r., PT Pelita Agung Agrindustri, z siedzibą w Medanie (Indonezja), PT Permata Hijau Palm Oleo, z siedzibą w Medanie, które reprezentowali J. Cornelis i F. Graafsma, advocaten, strona wnosząca odwołanie, w której pozostałymi uczestnikami postępowania były: Komisja Europejska, którą reprezentowali P. Kienapfel, G. Luengo i P. Němečková, w charakterze pełnomocników, strona pozwana w pierwszej instancji, European Biodiesel Board (EBB), z siedzibą w Brukseli (Belgia), którą reprezentowała M.‑S. Dibling, avocate, interwenient w pierwszej instancji, TRYBUNAŁ (siódma izba), w składzie: F. Biltgen, prezes pierwszej izby, pełniący obowiązki prezesa siódmej izby, M.L. Arastey Sahún, prezes piątej izby, i J. Passer (sprawozdawca), sędzia, rzecznik generalny: N. Emiliou, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając pisemny etap postępowania, podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii, wydaje następujący Wyrok W odwołaniu PT Pelita Agung Agrindustri i PT Permata Hijau Palm Oleo wnoszą o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 14 grudnia 2022 r., PT Pelita Agung Agrindustri i PT Permata Hijau Palm Oleo/Komisja (T‑143/20, zwanego dalej zaskarżonym wyrokiem, EU:T:2022:811), w którym Sąd oddalił ich skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/2092 z dnia 28 listopada 2019 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz biodiesla pochodzącego z Indonezji (Dz.U. 2019, L 317, s. 42, zwanego dalej „spornym rozporządzeniem”) w zakresie, w jakim ich ono dotyczy. Ramy prawne Artykuł 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 55), zatytułowany „Przepisy ogólne dotyczące wyliczeń”, przewiduje: „1.   Kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych jest określona na jednostkę subsydiowanego produktu wywożonego na teren Unii [Europejskiej]. Ustalając tę kwotę, można odliczyć od ogólnej kwoty subsydium następujące elementy: a) opłaty pobierane przy składaniu wniosków lub inne koszty obowiązkowo poniesione w celu zakwalifikowania się do uzyskania subsydium lub koszty jego uzyskania; b) podatki wywozowe, cła oraz inne opłaty nałożone na wywóz produktu na teren Unii szczególnie przeznaczone na skompensowanie subsydium. W przypadku zażądania przez zainteresowaną stronę odliczenia strona ta musi udowodnić zasadność swojego żądania. 2.   Jeżeli subsydium nie jest udzielone w odniesieniu do wyprodukowanych, wywożonych czy transportowanych ilości, kwota subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych jest ustalona poprzez przydzielenie wartości całkowitego subsydium, jeśli to właściwe, ponad poziom produkcji, sprzedaży czy wywozu przedmiotowych produktów w okresie prowadzenia dochodzenia w związku z subsydiowaniem. […]”. Artykuł 8 tego rozporządzenia, zatytułowany „Ustalenie szkody”, stanowi: „1.   Ustalenie szkody opiera się na jednoznacznych dowodach i obejmuje badanie: a) wielkości przywozu towarów po cenach subsydiowanych oraz wpływu przywozu towarów po cenach subsydiowanych na ceny podobnych produktów na rynku Unii; oraz b) wpływu tych towarów przywożonych na przemysł Unii. 2.   W odniesieniu do wielkości przywozu towarów po cenach subsydiowanych należy uwzględnić fakt, czy nastąpił istotny wzrost przywozu towarów po cenach subsydiowanych w kategoriach bezwzględnych bądź względnych w stosunku do produkcji i konsumpcji w Unii. W odniesieniu do wpływu przywozu towarów po cenach subsydiowanych na ceny należy uwzględnić fakt, czy nastąpiło istotne podcięcie cenowe w wyniku przywozu towarów po cenach subsydiowanych w porównaniu z ceną podobnego produktu w przemyśle Unii lub czy wpływ takiego przywozu może w inny sposób doprowadzić do istotnego obniżenia cen lub powstrzymania wzrostu cen, który nastąpiłby w przeciwnym wypadku. Żaden z tych czynników ani większa liczba tych czynników nie stanowi decydującej wskazówki. […]”. Okoliczności powstania sporu Okoliczności powstania sporu przedstawiono w pkt 2–18 zaskarżonego wyroku. Na potrzeby rozpatrywanego odwołania można je streścić w podany niżej sposób. Wnoszące odwołanie są spółkami indonezyjskimi produkującymi biodiesel i eksportującymi go do Unii. W dniu 19 listopada 2013 r. Rada Unii Europejskiej przyjęła rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1194/2013 nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. 2013, L 315, s. 2), w którym w odniesieniu do wnoszących odwołanie zastosowano ostateczne cło antydumpingowe. W wyroku z dnia 15 września 2016 r., PT Pelita Agung Agrindustri/Rada (T‑121/14, EU:T:2016:500), Sąd stwierdził nieważność art. 1 i 2 tego rozporządzenia w zakresie, w jakim dotyczyły one pierwszej z wnoszących odwołanie. Ponadto w dniu 25 stycznia 2018 r. w sprawozdaniu zatytułowanym „Unia Europejska – Środki antydumpingowe w odniesieniu do biodiesla pochodzącego z Indonezji” [WT/DS 480/R, zwanym dalej „sprawozdaniem zespołu orzekającego »UE‑biodiesel (Indonezja)«”] zespół orzekający Światowej Organizacji Handlu (WTO) stwierdził, że Unia działała w sposób niezgodny z szeregiem postanowień Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) z 1994 r. oraz Porozumienia o stosowaniu artykułu VI GATT (Dz.U. 1994, L 336, s. 103, zwanego dalej „porozumieniem antydumpingowym”), zawartego w załączniku 1A do Porozumienia ustanawiającego WTO (Dz.U. 1994, L 336, s. 3). W następstwie skargi złożonej przez European Biodiesel Board (EBB) Komisja Europejska, w drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 6 grudnia 2018 r. (Dz.U. 2018, C 439, s. 16), wszczęła postępowanie antysubsydyjne dotyczące przywozu biodiesla pochodzącego z Indonezji. Produktem objętym dochodzeniem były „monoalkilowe estry kwasów tłuszczowych lub parafinowe oleje napędowe będące produktem syntezy lub hydrorafinacji, o pochodzeniu niekopalnym, powszechnie nazywane »biodieslem«, w formie czystej lub zawarte w mieszance”, pochodzące z Indonezji (zwane dalej „odnośnym produktem”). Biodiesel produkowany w Indonezji to głównie ester metylowy oleju palmowego (zwany dalej „PME”), pozyskiwany z surowego oleju palmowego (zwanego dalej „CPO”). Natomiast biodiesel produkowany w Unii jest głównie estrem metylowym oleju rzepakowego (zwanym dalej „RME”), lecz jest on produkowany także z innych surowców, w tym CPO. Zarówno PME, jak i RME należą do kategorii monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych. Pojęcie „estru” odnosi się do transestryfikacji olejów roślinnych, to jest mieszania oleju z alkoholem, w wyniku czego powstaje biodiesel i, jako produkt uboczny, gliceryna. Przymiotnik „metylowy” odnosi się do metanolu, alkoholu najczęściej używanego w tym procesie. Monoalkilowe estry kwasów tłuszczowych nazywane są również „estrami metylowymi kwasu tłuszczowego” (zwanymi dalej „FAME”). Chociaż zarówno PME, jak i RME stanowią FAME, mają one częściowo różne właściwości fizyczne i chemiczne, a w szczególności – różne temperatury zablokowania zimnego filtra (zwane dalej „CFPP”). CFPP to temperatura, w której paliwo powoduje zablokowanie filtra paliwa ze względu na krystalizację lub galaretowacenie niektórych jego komponentów. CFPP w przypadku RME może wynosić –14 stopni Celsjusza (°C), natomiast w przypadku PME – wynosi ona około 13 °C. Na rynku biodiesel mający określoną CFPP jest często oznaczany skrótem FAMEX, na przykład FAME0 w przypadku biodiesla o CFPP wynoszącej 0 °C lub FAME5 w przypadku biodiesla o CFPP wynoszącej 5 °C. Dochodzenie dotyczące subsydiowania i szkody objęło okres od dnia 1 października 2017 r. do dnia 30 września 2018 r. (zwany dalej „okresem objętym dochodzeniem”). Badanie tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 2015 r. do końca okresu objętego dochodzeniem. W stosownych przypadkach Komisja zbadała również dane z okresu późniejszego niż okres objęty dochodzeniem. W dniu 12 sierpnia 2019 r. Komisja przyjęła rozporządzenie wykonawcze (UE) 2019/1344 nakładające tymczasowe cło wyrównawcze na przywóz biodiesla pochodzącego z Indonezji (Dz.U. 2019, L 212, s. 1, zwane dalej „rozporządzeniem tymczasowym”), a w dniu 28 listopada 2019 r. przyjęła sporne rozporządzenie. Uznała ona, że indonezyjskie władze publiczne wspierały branżę biodiesla w drodze subsydiów w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2016/1037. Komisja ustaliła, że wsparcie to było udzielane w ramach określonych programów. Chodziło w szczególności o fakt, że Fundusz na rzecz Plantacji Palm Olejowych (zwany dalej „Funduszem”), będący organem publicznym, wypłacał producentom biodiesla, którzy dostarczali biodiesel spółkom oznaczonym jako „podmioty paliwowe”, różnicę między ceną referencyjną mineralnego oleju napędowego płaconą przez te podmioty a ceną referencyjną biodiesla ustalaną przez ministra energii i surowców mineralnych. Komisja ustaliła również, że indonezyjskie władze publiczne powierzyły lub wyznaczyły producentom CPO – surowca, który producenci biodiesla nabywali w celu przekształcenia go w biodiesel – dostarczanie tego surowca za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia, w szczególności poprzez ograniczenia wywozowe i kontrolę cen za pośrednictwem grupy spółek publicznych PT Perkebunan Nusantara. Ostateczne cło wyrównawcze mające zastosowanie do wnoszących odwołanie wyniosło 18%. Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 2 marca 2020 r. wnoszące odwołanie wniosły skargę o stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia w zakresie, w jakim ich ono dotyczy. W uzasadnieniu skargi wnoszące odwołanie podniosły siedem zarzutów. Jedynie zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/1037 przy ustalaniu podcięcia cenowego, oraz część druga zarzutu piątego, dotycząca oczywistego błędu, jaki miała popełnić Komisja, rozdzielając kwotę wypłat otrzymywanych z Funduszu względem całkowitego obrotu z dokonywanej przez nie sprzedaży biodiesla, mają znaczenie dla oceny zarzutów podniesionych w odwołaniu. W zaskarżonym wyroku Sąd oddalił tę skargę. W odniesieniu do części pierwszej zarzutu pierwszego, dotyczącej nieuwzględnienia wszystkich istotnych danych przy ustalaniu podcięcia cenowego, Sąd oddalił argumenty wnoszących odwołanie dotyczące zarówno pierwszej metody obliczania podcięcia cenowego, która polegała na porównaniu przywozu PME z Indonezji ze sprzedażą PME wyprodukowanego w Unii i która obejmowała około 20% całkowitej sprzedaży objętych próbą unijnych producentów biodiesla (pkt 33–41 zaskarżonego wyroku), drugiej metody obliczeń, która polegała na uwzględnieniu w sprzedaży biodiesla produkowanego w Unii, w porównaniu z przywozem z Indonezji, sprzedaży FAME0 przez objętych próbą producentów unijnych i która obejmowała 55% całkowitej sprzedaży przemysłu Unii (pkt 42–52 zaskarżonego wyroku), jak i trzeciej metody obliczeń, która polegała na porównaniu ogólnokrajowego przywozu biodiesla z Indonezji z całkowitą sprzedażą biodiesla przez objętych próbą producentów unijnych (pkt 53–70 zaskarżonego wyroku). Sąd oddalił również część drugą zarzutu pierwszego, dotyczącą braku ustalenia podcięcia cenowego w odniesieniu do rozpatrywanego jako całość produktu przemysłu Unii (pkt 72–81 zaskarżonego wyroku) oraz tego, że niesłusznie przyjęto istnienie presji cenowej (pkt 83–88 zaskarżonego wyroku). W odniesieniu do części drugiej zarzutu piątego Sąd uznał, po pierwsze, w pkt 226 zaskarżonego wyroku, że rozdzielając kwoty subsydiów nie tylko względem sprzedaży na rynku indonezyjskim, ale także względem sprzedaży eksportowej, Komisja działała zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia 2016/1037, jak również z komunikatem zatytułowanym „Obliczanie kwoty subsydiów w ramach dochodzeń antysubsydyjnych” (Dz.U. 1998, C 394, s. 6), ponieważ subsydia te nie były udzielane w odniesieniu do ilości wyprodukowanych, wywożonych czy transportowanych i nie były subsydiami wywozowymi. Po drugie, w pkt 234 zaskarżonego wyroku Sąd uznał, że Komisja nie naruszyła spoczywającego na niej obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do argumentu, który jedna z wnoszących odwołanie podniosła tytułem ewentualnym w toku postępowania administracyjnego i zgodnie z którym kwota subsydiów powinna zostać rozdzielona względem jej całkowitego obrotu, obejmującego zarówno biodiesel, jak i inne produkty. Żądania stron w postępowaniu przed Trybunałem Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału: – o uchylenie zaskarżonego wyroku i o stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia, a także o obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego; lub – tytułem żądania ewentualnego – o przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania i o postanowienie, że rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. Komisja wnosi do Trybunału: – o oddalenie odwołania; oraz – o obciążenie wnoszących odwołanie kosztami postępowania. EBB wnosi o to samo, co Komisja. W przedmiocie odwołania Wnoszące odwołanie podnoszą w jego uzasadnieniu sześć zarzutów, z których cztery pierwsze dotyczą naruszeń prawa, jakich miał dopuścić się Sąd przy wykładni art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/1037, a także przeinaczenia przedstawionych mu w tym kontekście dowodów, piąty – przeinaczenia przez Sąd dowodów przedstawionych mu w kontekście stosowania art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia, a szósty – po pierwsze, błędu w interpretacji ich zarzutu szczegółowego dotyczącego naruszenia przez Komisję spoczywającego na niej obowiązku uzasadnienia oraz, po drugie, naruszenia prawa przy wykładni owego art. 7 ust. 2. W przedmiocie trzech pierwszych zarzutów Argumentacja stron W ramach zarzutu pierwszego wnoszące odwołanie podnoszą, że w pkt 85–87 zaskarżonego wyroku Sąd, po pierwsze, dokonał błędnej wykładni art. 8 ust. 2 rozporządzenia 2016/1037, a po drugie, przeinaczył przedstawione mu dowody. Po pierwsze, zamiast upewnić się, że stwierdzona przez Komisję presja cenowa była „znaczna”, Sąd miał ograniczyć się do zbadania, czy istniała zwykła presja cenowa. Zdaniem wnoszących odwołanie różnica w wysokości 0,21 punktu procentowego między spadkiem kosztów produkcji wynoszącym 4,35% a spadkiem cen sprzedaży przemysłu Unii wynoszącym 4,56%, na które to spadki Sąd zwrócił uwagę w pkt 86 zaskarżonego wyroku, nie może stanowić znacznej presji cenowej. Po drugie, Sąd miał pominąć fakt, że pomiędzy okresem objętym dochodzeniem a okresem po jego przeprowadzeniu presja cenowa nie występowała, co ma wynikać z tabeli znajdującej się w pkt 85 zaskarżonego wyroku. W uzasadnieniu zarzutu drugiego wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd, potwierdzając w pkt 48–51 zaskarżonego wyroku drugą metodę obliczania podcięcia cenowego, błędnie zinterpretował ustalenia zawarte w sprawozdaniu zespołu orzekającego „UE‑biodiesel (Indonezja)” lub ich nie uwzględnił, zaś zgodnie z orzecznictwem sąd Unii powinien wziąć je pod uwagę na potrzeby wykładni i stosowania porozumienia antydumpingowego. Ustalenia te miały dotyczyć dostosowania identycznego z dostosowaniem dokonanym w spornym rozporządzeniu, a jedyna różnica polegała na tym, że w ramach dochodzenia zakończonego przyjęciem tego sprawozdania cenę przywozu z Indonezji dostosowano w górę, podczas gdy we wspomnianym rozporządzeniu cenę sprzedaży FAME0 przemysłu Unii dostosowano w dół. Z uwagi na to, że Sąd odrzucił wspomniane ustalenia zespołu orzekającego, stwierdzając, że sytuacja na rynku zmieniła się w porównaniu z sytuacją, na której owe ustalenia się opierały, ponieważ obecnie przemysł Unii również produkuje PME, wnoszące odwołanie zauważają, po pierwsze, że udział produkcji PME w sprzedaży uwzględnionej w ramach drugiej metody obliczeń wynosił jedynie 20%, a po drugie, że sytuacja na rynku – w szczególności w zakresie dotyczącym udziału sprzedaży FAME0 przemysłu Unii – nie uległa zmianie. W związku z tym wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd przeinaczył ustalenia zespołu orzekającego lub, co podnoszą tytułem ewentualnym, nie wskazał, dlaczego ich nie uwzględnił. W ramach zarzutu trzeciego wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd przeinaczył ustalenia zawarte w sprawozdaniu zespołu orzekającego WTO z dnia 25 września 2013 r., zatytułowanym „Chiny – Środki antydumpingowe i wyrównawcze w odniesieniu do brojlerów ze Stanów Zjednoczonych” (WT/DS 427/R), oraz w innych istotnych decyzjach WTO, a także w pewnych wyrokach sądów Unii, zatwierdzając w pkt 62 zaskarżonego wyroku trzecią metodę obliczania podcięcia cenowego i obarczając wnoszące odwołanie w pkt 63 tego wyroku obowiązkiem wykazania, że dostosowanie cen było konieczne. Z tych decyzji i wyroków miałoby bowiem wynikać, że spoczywający na organie prowadzącym dochodzenie obowiązek zapewnienia, aby porównywane produkty były porównywalne do celów obliczenia podcięcia cenowego, jest bezwzględny i bezwarunkowy oraz że na wnoszących odwołanie nie ciąży żaden dodatkowy wymóg dowodowy w zakresie wykazania, jakie dostosowania są konieczne w celu zapewnienia obiektywnego porównania. Komisja i EBB wnoszą o oddalenie tych zarzutów. Ocena Trybunału Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia 2016/1037 ustalenie wystąpienia szkody opiera się na konkretnych dowodach i obejmuje obiektywne badanie, po pierwsze, wielkości przywozu towarów po cenach subsydiowanych oraz wpływu tego przywozu na ceny podobnych produktów na rynku Unii, a także, po drugie, wpływu tego przywozu na przemysł Unii. Stosownie do ust. 2 tego artykułu w odniesieniu do wpływu przywozu towarów po cenach subsydiowanych na ceny należy uwzględnić fakt, czy nastąpiło istotne podcięcie cenowe w wyniku przywozu towarów po cenach subsydiowanych w porównaniu z ceną podobnego produktu w przemyśle Unii lub czy wpływ takiego przywozu może w inny sposób doprowadzić do istotnego obniżenia cen lub powstrzymania wzrostu cen, który nastąpiłby w przeciwnym wypadku. W tym względzie należy na wstępie przypomnieć, że w dziedzinie wspólnej polityki handlowej, a w szczególności w dziedzinie środków ochrony handlowej, z utrwalonego orzecznictwa wynika, że instytucje Unii dysponują szerokim zakresem uznania ze względu na złożoność sytuacji gospodarczych i politycznych, których oceny muszą dokonać, wobec czego kontrola sądowa tego szerokiego zakresu uznania powinna ograniczać się do weryfikacji poszanowania zasad proceduralnych, prawidłowości ustalenia okoliczności faktycznych, braku oczywistych błędów w ocenie tych okoliczności faktycznych oraz braku nadużycia władzy (wyrok z dnia 12 maja 2022 r., Komisja/Hansol Paper, C‑260/20 P, EU:C:2022:370, pkt 58 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponieważ badanie istnienia podcięcia cenowego i presji cenowej jest kwestią złożoną z ekonomicznego punktu widzenia, w odniesieniu do której rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21) nie narzuca żadnej szczególnej metody, Komisja dysponuje szerokim zakresem uznania w tym względzie (zob. podobnie wyrok z dnia 12 maja 2022 r., Komisja/Hansol Paper, C‑260/20 P, EU:C:2022:370, pkt 99). W niniejszym przypadku z motywów 292–300 rozporządzenia tymczasowego i z motywów 234–271 spornego rozporządzenia wynika, że Komisja zastosowała trzy metody wymienione w pkt 20 niniejszego wyroku w celu ustalenia, czy indonezyjski przywóz biodiesla wywołał istotne podcięcie cen Unii w okresie objętym dochodzeniem. W motywach 301 i 325–329 rozporządzenia tymczasowego oraz w motywach 342–351 spornego rozporządzenia Komisja zbadała również, czy przywóz towarów po cenach subsydiowanych doprowadził do obniżenia cen przemysłu Unii. W tym kontekście uznała ona w szczególności, że rynek biodiesla jest rynkiem towarowym czułym na poziom cen i że na takim rynku podcięcie cenowe na poziomie około 10% wywiera znaczną presję powodującą spadek cen. Dodała ona, że w związku z tą presją cenową przemysł Unii nie mógł odnieść korzyści ze spadających kosztów w okresie objętym dochodzeniem, ponieważ musiał całkowicie przenieść ten spadek kosztów na swoich klientów, aby uniknąć jeszcze większej utraty udziału w rynku, i że w rezultacie, w związku z presją cenową wywieraną przez znaczne ilości przywozu tanich towarów po cenach subsydiowanych, przemysł Unii nie mógł poprawić swojej niezadowalającej marży zysku w sytuacji na rynku, która pod innymi względami była korzystna. Co się tyczy w pierwszej kolejności drugiej metody obliczania podcięcia cenowego, wnoszące odwołanie twierdzą, że w zaskarżonym wyroku Sąd przeinaczył sprawozdanie zespołu orzekającego „UE‑biodiesel (Indonezja)” lub nie wskazał, dlaczego go nie uwzględnił. W owym sprawozdaniu, które dotyczyło cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniem wykonawczym nr 1194/2013, o którym mowa w pkt 6 niniejszego wyroku, zespół orzekający WTO uznał w szczególności, w pkt 7.157, że „[c]hociaż zarówno PME z Indonezji, jak i mieszany biodiesel o CFPP wynoszącej 0 °C mogą konkurować ze sobą w zakresie sprzedaży na rzecz przedsiębiorstw, które mieszają biodiesel z mineralnym olejem napędowym, nie zmienia to faktu, że władze Unii nie wyjaśniły, czy porównania sprzedaży PME ze sprzedażą mieszanego biodiesla o CFPP wynoszącej 0 °C dokonano na odpowiednim poziomie porównawczym, zważywszy na to, że PME jest materiałem do produkcji mieszanek, w tym biodiesla o CFPP wynoszącej 0 °C”. Zespół orzekający w pkt 7.158 wspomnianego sprawozdania dodał, że „[c]hociaż władze Unii dokonały dostosowania cen indonezyjskiego PME w celu uwzględnienia różnych poziomów CFPP biodiesla indonezyjskiego i unijnego, uważamy, że dostosowanie to nie jest wystarczające, aby odzwierciedlić złożoność opartych na konkurencji stosunków między PME a mieszanym biodieslem o CFPP wynoszącej 0 °C, z uwagi na to, że indonezyjski PME jest materiałem do produkcji mieszanego biodiesla, w tym mieszanego biodiesla o CFPP wynoszącej 0 °C”. W tym względzie prawdą jest, że z orzecznictwa Trybunału wynika, że pierwszeństwo umów międzynarodowych zawartych przez Unię przed aktami prawa wtórnego Unii nakazuje interpretowanie tych aktów w sposób możliwie jak najbardziej zgodny z tymi umowami (wyrok z dnia 20 stycznia 2022 r., Komisja/Hubei Xinyegang Special Tube, C‑891/19 P, EU:C:2022:38, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponadto Trybunał orzekł już, że zasada ogólna prawa międzynarodowego dotycząca przestrzegania zobowiązań umownych (pacta sunt servanda), zapisana w art. 26 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów z dnia 23 maja 1969 r. (Recueil des traités des Nations unies, vol. 1155, s. 331), oznacza, że dla celów wykładni i stosowania porozumienia antydumpingowego sąd Unii musi uwzględnić wykładnię różnych postanowień tego porozumienia przyjętą przez Organ Rozstrzygania Sporów WTO (wyrok z dnia 20 stycznia 2022 r., Komisja/Hubei Xinyegang Special Tube, C‑891/19 P, EU:C:2022:38, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszym przypadku, choć sprawozdanie zespołu orzekającego „UE‑biodiesel (Indonezja)” dotyczyło innego okresu objętego dochodzeniem i innego aktu właściwych organów, z własnym uzasadnieniem, w związku z czym zawartych w tym sprawozdaniu ustaleń nie można przenieść jako takich na grunt niniejszej sprawy, to jednak sprawozdanie to odnosiło się do tego samego produktu pochodzącego z tego samego państwa trzeciego. Z tego względu ustalenia te mogą mieć znaczenie w ramach badania spornego rozporządzenia. Niemniej Sąd nie naruszył prawa, gdy w pkt 42–52 zaskarżonego wyroku uwzględnił sprawozdanie zespołu orzekającego „UE‑biodiesel (Indonezja)”, uznając w szczególności, po pierwsze, że Komisja w motywach 251 i 252 spornego rozporządzenia słusznie zwróciła uwagę na zmianę w strukturze przemysłu Unii, który obecnie również produkuje PME, i że sytuacja na rynku uległa zatem zmianie w stosunku do tej, która uzasadniała analizę zawartą w owym sprawozdaniu, a po drugie, że z motywów 254 i 297 spornego rozporządzenia wynika, iż Komisja należycie uwzględniła w swojej analizie zarówno zastosowanie PME i FAME0, jak i oparte na konkurencji stosunki między tymi dwoma produktami. Po pierwsze bowiem, chociaż wnoszące odwołanie słusznie podnoszą, że druga metoda obliczania podcięcia cenowego nie dotyczyła jedynie porównania PME przywożonego z Indonezji z PME produkowanym przez przemysł Unii, które zresztą uwzględniono już w ramach pierwszej metody obliczeń, to jednak uznanie, że fakt – na który Sąd zwrócił uwagę w pkt 48 zaskarżonego wyroku – iż przemysł Unii obecnie również produkuje PME, stanowi istotny element nawet w ramach analizy opartych na konkurencji stosunków między FAME0 produkowanym przez przemysł Unii a przywożonym PME, nie jawi się jako oczywiście błędne w szczególności ze względu na to, że jak wynika z motywu 297 rozporządzenia tymczasowego, którego treść przypomniano w pkt 50 zaskarżonego wyroku, FAME0 często zawiera do 20% PME. Po drugie, jak Sąd wskazał w owym pkt 50 zaskarżonego wyroku, Komisja w rozporządzeniu tymczasowym i w spornym rozporządzeniu wyjaśniła, dlaczego stwierdziła, że porównanie sprzedaży PME ze sprzedażą FAME0 uznano za właściwe. Wnoszące odwołanie nie kwestionują zaś tych wyjaśnień, lecz ograniczają się do odesłania do sprawozdania zespołu orzekającego „UE‑biodiesel (Indonezja)”, w którym zespół ten skrytykował brak takich wyjaśnień w dochodzeniu, które doprowadziło do przyjęcia tego sprawozdania. Co się tyczy w drugiej kolejności trzeciej metody obliczania podcięcia cenowego, w ramach której Komisja porównała całkowity przywóz odnośnego produktu pochodzący od indonezyjskich producentów eksportujących z całkowitą sprzedażą biodiesla producentów unijnych bez dostosowania ceny, należy zauważyć, że ani w art. 8 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 2 rozporządzenia 2016/1037, ani w żadnym innym przepisie tego rozporządzenia nie wskazano, że Komisja musi dokonać takich dostosowań na potrzeby ustalenia szkody. Prawdą jest, że zgodnie z brzmieniem art. 8 ust. 1 rozporządzenia 2016/1037 ustalenie szkody musi obejmować obiektywne badanie. W tym względzie należy jednak stwierdzić, że wnoszące odwołanie nie wykazały, iż Sąd naruszył prawo, uznając w pkt 62 zaskarżonego wyroku, przypomniawszy w jego pkt 57 o sprawozdaniu zespołu orzekającego WTO, o którym mowa w pkt 28 niniejszego wyroku, że decyzję Komisji o niedokonywaniu dostosowań cen w ramach trzeciej metody obliczeń oparto na obiektywnych elementach, obejmujących złożoność opartych na konkurencji stosunków między biodieslami o różnych poziomach CFPP, różnicę w warunkach rynkowych w odniesieniu do biodiesli o różnych poziomach CFPP oraz brak bezpośredniej korelacji między poziomem CFPP a ceną. Biorąc bowiem pod uwagę te elementy, których prawdziwości, jak zauważa Komisja, wnoszące odwołanie nie kwestionują, należy stwierdzić, że trzecia metoda obliczania podcięcia cenowego, która polega na porównaniu całego przywozu odnośnego produktu z całą sprzedażą biodiesla w Unii bez dostosowania i która ponadto wpisuje się w ramy złożonego obliczenia obejmującego dwie inne metody obliczeń, nie jawi się jako oczywiście sprzeczna z przewidzianym w art. 8 ust. 1 rozporządzenia 2016/1037 wymogiem przeprowadzenia obiektywnego badania. W tych okolicznościach nie można ponadto zarzucać Sądowi, jak wnoszące odwołanie czynią to w jego ramach, że w pkt 63 zaskarżonego wyroku uznał, iż w tym kontekście do wnoszących odwołanie należało wykazanie, że dostosowania, których dokonania żądały, były w niniejszym przypadku konieczne. Co się tyczy w trzeciej kolejności argumentów wnoszących odwołanie związanych z badaniem przez Komisję, a następnie przez Sąd kwestii tego, czy przywóz towarów po cenach subsydiowanych doprowadził do obniżenia cen przemysłu Unii, należy zauważyć, że z samego brzmienia art. 8 ust. 2 rozporządzenia 2016/1037 wynika, iż domniemywa się, że istotne podcięcie cenowe wywołuje taki skutek. Stosownie bowiem do tego przepisu Komisja na potrzeby ustalenia szkody musi zbadać, w odniesieniu do wpływu na ceny, „czy nastąpiło istotne podcięcie cenowe w wyniku przywozu towarów po cenach subsydiowanych w porównaniu z ceną podobnego produktu w przemyśle Unii lub czy wpływ takiego przywozu może w inny sposób doprowadzić do istotnego obniżenia cen lub powstrzymania wzrostu cen, który nastąpiłby w przeciwnym wypadku”. Wynika stąd, że stwierdzenie istotnego podcięcia cenowego jest wystarczające do uznania, że przywóz danego produktu prowadzi do istotnego obniżenia cen przemysłu Unii lub powstrzymania wzrostu cen, który nastąpiłby w przeciwnym wypadku. W konsekwencji ze względu na to, że jak wynika z pkt 36–48 niniejszego wyroku, Sąd w żaden sposób nie naruszył prawa w zakresie badania metod obliczania podcięcia cenowego drugiej i trzeciej, w związku z czym poczyniony przez Komisję w motywie 271 spornego rozporządzenia wniosek, zgodnie z którym przywóz z Indonezji w okresie objętym dochodzeniem spowodował znaczne podcięcie cen przemysłu Unii, należy uznać za ważny, nie można uwzględnić argumentów wnoszących odwołanie związanych z badaniem przez Komisję, a następnie przez Sąd kwestii tego, czy przywóz towarów po cenach subsydiowanych doprowadził do obniżenia cen przemysłu Unii. W każdym razie, wbrew temu, co twierdzą wnoszące odwołanie, po pierwsze, Sąd nie zignorował brzmienia art. 8 ust. 2 rozporządzenia 2016/1037, które wiernie przywołał w pkt 27 zaskarżonego wyroku, odnosząc się jednocześnie w pkt 84 i 308 tego wyroku do „znacznej presji powodującej spadek cen”. Po drugie, podniesiona przez wnoszące odwołanie tytułem głównym okoliczność, że między 2017 r. a okresem objętym dochodzeniem różnica między spadkiem kosztów produkcji (4,35%) a spadkiem cen sprzedaży przemysłu Unii (4,56%) była ograniczona do 0,21 punktu procentowego, nie pozwala na jednoznaczne wykazanie, że Sąd przeinaczył przedstawione mu dowody. W szczególności, jak zauważają Komisja i EBB, z tabel 9 i 14 rozporządzenia tymczasowego wynika, po pierwsze, że udział producentów unijnych w rynku spadł z 91,6% w 2017 r. do 81,5% w okresie objętym dochodzeniem, co zbiegło się z nagłym wzrostem przywozu towarów po cenach subsydiowanych w tym okresie, a po drugie, że rentowność przemysłu Unii wynosiła w 2017 r. i we wspomnianym okresie 0,8% obrotu ze sprzedaży. W świetle powyższego uznanie, że przywóz odnośnego produktu doprowadził do istotnego obniżenia cen lub powstrzymania wzrostu cen, który nastąpiłby w przeciwnym wypadku, nie jawi się jako oczywiście błędne. W konsekwencji zarzuty od pierwszego do trzeciego należy oddalić. W przedmiocie zarzutu czwartego Argumentacja stron Wnoszące odwołanie twierdzą, że ze względu na to, iż poprzez trzy pierwsze zarzuty rozpatrywanego odwołania wykazały one, że Sąd niesłusznie potwierdził zasadność metod obliczania podcięcia cenowego drugiej i trzeciej, należy odrzucić wyciągnięty w pkt 80 zaskarżonego wyroku wniosek, zgodnie z którym Komisja nie popełniła błędu, „oblicz[ając] podcięcie cenowe najpierw w odniesieniu do 20%, następnie – 55%, a ostatecznie w odniesieniu do całkowitej sprzedaży producentów unijnych”, i zgodnie z którym nie dokonała ona zatem żadnej ekstrapolacji na podstawie ustaleń dokonanych w oparciu o 20% unijnej sprzedaży. Ponadto, nawet gdyby Trybunał zatwierdził drugą metodę obliczeń, zdaniem wnoszących odwołanie Sąd dokonał błędnej wykładni art. 8 ust. 1 rozporządzenia 2016/1037, stwierdzając w pkt 81 zaskarżonego wyroku, że „[p]rzy założeniu, że Komisja niesłusznie oparła się na trzeciej metodzie obliczania podcięcia cenowego, argumentacji skarżących również nie można by uwzględnić”, ponieważ „[z]astosowanie dwóch pozostałych metod pozwoliło […] Komisji na dokonanie oceny zakresu podcięcia cenowego w odniesieniu do 55% sprzedaży producentów unijnych, czyli większości sprzedaży, reprezentatywnej dla sytuacji na całym rynku”. Z orzecznictwa Trybunału oraz, w drodze analogii, z art. 2 ust. 4 rozporządzenia 2016/1036 zdaniem wnoszących odwołanie wynika bowiem, że podcięcie cenowe wynoszące jedynie 7,4%, które ustalono dla jednej połowy sprzedaży przemysłu Unii przy pominięciu drugiej, nie stanowi opartej na konkretnych dowodach obiektywnej podstawy do ustalenia całkowitego podcięcia cenowego lub całkowitego wpływu na ceny. Komisja i EBB kwestionują tę argumentację. Ocena Trybunału Jak wynika z pkt 58 niniejszego wyroku, zarzut czwarty zależy całkowicie od zasadności zarzutów drugiego i trzeciego. Opiera się on bowiem na założeniu wysuniętym przez wnoszące odwołanie w ramach zarzutów drugiego i trzeciego, zgodnie z którym Sąd niesłusznie potwierdził zasadność metod obliczania podcięcia cenowego drugiej i trzeciej. W związku z tym z uwagi na to, że zarzuty drugi i trzeci oddalono, należy oddalić również zarzut czwarty. W przedmiocie zarzutu piątego Argumentacja stron Wnoszące odwołanie utrzymują, że Sąd, stwierdzając w pkt 226 zaskarżonego wyroku, iż „subsydia nie były udzielane w odniesieniu do ilości wyprodukowanych, wywożonych czy transportowanych” – co doprowadziło go do błędnego wniosku, że zastosowanie metody rozdziału przewidzianej w art. 7 ust. 2 rozporządzenia 2016/1037 było prawidłowe pod względem prawnym – przeinaczył przedstawione mu dowody. Ich zdaniem z pkt 189 i 220 zaskarżonego wyroku wynika bowiem, że Sądowi przedłożono dowody świadczące o tym, że wypłat dokonywanych w ramach systemu Funduszu udzielano w odniesieniu do ilości transportowanych lub dostarczanych przez wnoszące odwołanie. Wnoszące odwołanie dodają, że okoliczność, iż w komunikacie Komisji zatytułowanym „Obliczanie kwoty subsydiów w ramach dochodzeń antysubsydyjnych” przewidziano, że „[w] przypadku subsydiów niewywozowych jako mianownik należy stosować całkowitą sprzedaż (krajową i eksportową), ponieważ subsydia takie są przyznawane zarówno w odniesieniu do sprzedaży krajowej, jak i eksportowej”, nie zmienia faktu, że zastosowanie rozdziału opartego na „poziom[ie] produkcji, sprzedaży czy wywozu przedmiotowych produktów” jest niemożliwe, ponieważ Komisja nie może w tym kontekście odstąpić od przepisu aktu wyższego rzędu, którym w tym przypadku jest art. 7 ust. 2 rozporządzenia 2016/1037. Komisja i EBB wnoszą o oddalenie tego zarzutu. Ocena Trybunału Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia 2016/1037, jeżeli subsydium nie jest udzielone w odniesieniu do wyprodukowanych, wywożonych czy transportowanych ilości, kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych ustala się poprzez właściwy rozdział całkowitej wartości subsydium względem poziomu produkcji, sprzedaży czy wywozu przedmiotowych produktów w okresie prowadzenia dochodzenia. W swojej argumentacji wnoszące odwołanie podważają to, że Sąd potwierdził spełnienie w niniejszym przypadku założenia, na którym ów przepis się opiera. W tym względzie należy jednak przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem umożliwienie stronie przedstawienia po raz pierwszy przed Trybunałem zarzutu i argumentów, których nie podniosła ona przed Sądem, byłoby równoznaczne z wyrażeniem zgody na wniesienie do Trybunału, którego kompetencje w postępowaniu odwoławczym są ograniczone, sprawy o zakresie szerszym niż zakres sprawy, która była rozpoznawana przez Sąd. W postępowaniu odwoławczym kompetencje Trybunału są bowiem ograniczone do oceny prawnego rozstrzygnięcia w kwestii zarzutów i argumentów, które były rozpatrywane w pierwszej instancji (wyrok z dnia 8 listopada 2016 r., BSH/EUIPO, C‑43/15 P, EU:C:2016:837, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo). Otóż należy stwierdzić, że wnoszące odwołanie nie przedstawiły przed Sądem żadnego argumentu, którego jasnym i precyzyjnym celem byłoby podważenie tego, że założenie, na którym opiera się art. 7 ust. 2 rozporządzenia 2016/1037, jest spełnione, podczas gdy Komisja w motywach 194–196 spornego rozporządzenia, w odpowiedzi na argument innej zainteresowanej strony, wprost odniosła się do spełnienia owego założenia. Przeciwnie, w pkt 132–135 skargi w pierwszej instancji wnoszące odwołanie ograniczyły się do stwierdzenia, że Komisja popełniła oczywisty błąd poprzez rozdzielenie wypłat z Funduszu względem ich całkowitego obrotu z biodiesla, uznawszy, że nie uwzględniła ona ich argumentu, zgodnie z którym owe wypłaty można rozdzielić jedynie względem sprzedaży dokonywanej na rynku krajowym, nie zaś względem wywozu do Unii, ponieważ wyłącznie ta sprzedaż stanowiła podstawę owych wypłat. W tych okolicznościach wnoszące odwołanie nie mogą z jednej strony zarzucać Sądowi, że oparł badanie zarzutu piątego, który podniosły w pierwszej instancji, na spełnieniu w niniejszym przypadku założenia, o którym mowa w pkt 66 niniejszego wyroku, a z drugiej strony podnosić po raz pierwszy przed Trybunałem argumentów opartych na niespełnieniu tego założenia. Zarzut piąty należy zatem odrzucić jako niedopuszczalny. W przedmiocie zarzutu szóstego Argumentacja stron Wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd błędnie zinterpretował ich skargę w pierwszej instancji, stwierdzając w pkt 228 zaskarżonego wyroku, iż utrzymywały one, „że poprzez brak ustosunkowania się w [spornym] rozporządzeniu do ich argumentu, zgodnie z którym kwotę subsydium należało rozdzielić względem ich całkowitego obrotu, Komisja naruszyła spoczywający na niej obowiązek uzasadnienia”. Wnoszące odwołanie twierdzą, że w rzeczywistości, jak wynika z pkt 134 owej skargi, ich zarzut szczegółowy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia odnosił się do faktu, że wypłaty z Funduszu rozdzielono względem sprzedaży do Unii, a nie do okoliczności, że nie rozdzielono ich względem całkowitego obrotu. Ponadto podniesiony tytułem ewentualnym argument wnoszących odwołanie, zgodnie z którym jeżeli wypłaty otrzymywane wyłącznie z tytułu sprzedaży biodiesla na indonezyjskim rynku krajowym można rozdzielić względem sprzedaży eksportowej biodiesla, „ponieważ pieniądze są oznaczone co do gatunku”, to rozdziału owych wypłat należy dokonać względem całkowitej sprzedaży, jest nie jedynie argumentem proceduralnym, lecz argumentem merytorycznym. W tym względzie, zważywszy na zawarty w art. 7 ust. 2 rozporządzenia 2016/1037 kwalifikator „jeśli to właściwe”, Sąd, stwierdzając w pkt 227 zaskarżonego wyroku, że „podejście polegające na uwzględnieniu całkowitego obrotu ze sprzedaży biodiesla [było] właściwe, a zatem nie wyda[wało] się oczywiście błędne”, nie zbadawszy nawet, czy lub dlaczego tak było, błędnie zinterpretował i błędnie zastosował ów art. 7 ust. 2. Komisja i EBB kwestionują te argumenty. Ocena Trybunału Jak zauważają wnoszące odwołanie w ramach części pierwszej rozpatrywanego zarzutu, którą streszczono w pkt 72 niniejszego wyroku, z pkt 134 skargi w pierwszej instancji wynika, że zarzut szczegółowy wnoszących odwołanie dotyczący naruszenia przez Komisję obowiązku uzasadnienia rzeczywiście odnosił się do faktu, że wypłaty z Funduszu rozdzielono względem sprzedaży do Unii, a nie do okoliczności, że nie rozdzielono ich względem całkowitego obrotu, obejmującego zarówno biodiesel, jak i inne produkty. Tymczasem to właśnie w odniesieniu do tego ostatniego aspektu Sąd w pkt 228–234 zaskarżonego wyroku zbadał, a następnie oddalił zarzut szczegółowy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia. Należy jednakże przypomnieć, że jeśli w uzasadnieniu wyroku Sądu dopuszczono się naruszenia prawa Unii, lecz sentencja tego wyroku okazuje się zasadna w świetle innych względów prawnych, odwołanie należy oddalić (wyrok z dnia 22 września 2020 r., Austria/Komisja, C‑594/18 P, EU:C:2020:742, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo). Otóż pomimo błędu stwierdzonego w pkt 76 niniejszego wyroku Sąd udzielił wystarczającej i prawidłowej odpowiedzi na oba argumenty stanowiące podstawę rozpatrywanego zarzutu co do ich istoty. W pkt 226 zaskarżonego wyroku słusznie uznał on bowiem, po pierwsze, iż z uwagi na to, że subsydia nie były udzielane w odniesieniu do ilości wyprodukowanych, wywożonych czy transportowanych, Komisja, rozdzielając kwoty tych subsydiów względem całkowitego obrotu osiągniętego ze sprzedaży odnośnego produktu, a mianowicie biodiesla, w okresie objętym dochodzeniem, zastosowała się do art. 7 ust. 2 rozporządzenia 2016/1037. Co więcej, w pkt 231 zaskarżonego wyroku Sąd również słusznie zauważył, po drugie, że z brzmienia motywu 81 rozporządzenia tymczasowego, którego analizę potwierdzono w spornym rozporządzeniu, wynika jasno, że rozdziału dokonano zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia 2016/1037, który przewiduje rozdział całkowitej wartości subsydium względem poziomu produkcji, sprzedaży lub wywozu „przedmiotowych produktów”, w niniejszym przypadku zatem – biodiesla. Z samego brzmienia art. 7 ust. 2 rozporządzenia 2016/1037 wynika bowiem, że w przypadku gdy spełnione jest przewidziane w tym przepisie założenie, kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych ustala się poprzez rozdział całkowitej wartości subsydium względem poziomu produkcji, sprzedaży czy wywozu „przedmiotowych produktów”, a zatem z wyłączeniem innych produktów potencjalnie sprzedawanych przez zainteresowane przedsiębiorstwa. Ponadto uznanie, jak uczynił to Sąd w pkt 226 zaskarżonego wyroku, że wypłaty z Funduszu nie ograniczały swoich skutków do indonezyjskiego rynku krajowego, lecz stanowiły wsparcie udzielane producentom biodiesla i mogły wiązać się z przyznaniem im korzyści również w zakresie sprzedaży eksportowej, nie jawi się jako oczywiście błędne. W tych okolicznościach należy również oddalić zarzut szósty, a tym samym – odwołanie w całości. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, jeżeli odwołanie jest bezzasadne, Trybunał rozstrzyga o kosztach. Stosownie do art. 138 § 1 tego regulaminu, mającego zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie jego art. 184 § 1, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. W niniejszym przypadku ze względu na to, że wnoszące odwołanie przegrały sprawę, należy obciążyć je, poza ich własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję i EBB – zgodnie z żądaniami tych ostatnich.   Z powyższych względów Trybunał (siódma izba) orzeka, co następuje:   1) Odwołanie zostaje oddalone.   2) PT Pelita Agung Agrindustri i PT Permata Hijau Palm Oleo pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską i przez European Biodiesel Board.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: angielski.