C-117/19

WYROK TRYBUNAŁU (dziewiąta izba) z dnia 15 października 2020 r. ( *1 ) Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 999/2014 – Ostateczne cło antydumpingowe na przywóz nawozów stałych o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80% masy – Definicja – Rozporządzenie (WE) nr 945/2005 – Określenie zawartości azotanu amonu – Domniemanie, zgodnie z którym produkt o zawartości azotu przekraczającej 28% masy ma zawartość azotanu amonu przekraczającą 80% masy W sprawie C‑117/19 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos Vyriausybės (komisję ds. sporów podatkowych przy rządzie Republiki Litewskiej) postanowieniem z dnia 8 lutego 2019 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 15 lutego 2019 r., w postępowaniu: „Linas Agro” AB przeciwko Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos, TRYBUNAŁ (dziewiąta izba), w składzie: N. Piçarra, prezes izby, S. Rodin i K. Jürimäe (sprawozdawczyni), sędziowie, rzecznik generalny: G. Pitruzzella, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając pisemny etap postępowania, rozważywszy uwagi, które przedstawili: – w imieniu „Linas Agro” AB – M. Juozaitis, E. Lenkauskas oraz V. Mitrauskas, advokatai, – w imieniu rządu litewskiego – K. Dieninis, G. Taluntytė oraz R. Butvydytė, w charakterze pełnomocników, – w imieniu Komisji Europejskiej – S.L. Kalėda oraz N. Kuplewatzky, w charakterze pełnomocników, podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii, wydaje następujący Wyrok Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni rozporządzenia Rady (WE) nr 945/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 658/2002 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji i rozporządzenie (WE) nr 132/2001 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego, między innymi, z Ukrainy, w następstwie częściowego przeglądu tymczasowego przeprowadzonego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (Dz.U. 2005, L 160, s. 1). Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy „Linas Agro” AB a Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos (departamentem celnym przy ministerstwie finansów, Litwa) (zwanym dalej „centralnym organem podatkowym”) w przedmiocie zapłaty ostatecznego cła antydumpingowego dotyczącego przywozu nawozu na bazie azotanu amonu. Ramy prawne Rozporządzenia podstawowe Ponieważ przywóz będący przedmiotem postępowania głównego miał miejsce w okresie od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2017 r., podlegał on najpierw rozporządzeniu Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 343, s. 51), a następnie rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21) (zwanymi dalej „rozporządzeniami podstawowymi”). Jednakże w związku z tym, że właściwe przepisy tych rozporządzeń nie uległy istotnym zmianom, wskazane zostaną jedynie właściwe przepisy rozporządzenia nr 2016/1036. Artykuł 11 rozporządzenia 2016/1036, zatytułowany „Okres działania środka, przeglądy oraz zwroty ceł”, stanowi w ust. 1–3: „1.   Środek antydumpingowy pozostaje w mocy jedynie w okresie i w zakresie niezbędnym do przeciwdziałania dumpingowi, który powoduje szkodę. 2.   Ostateczny środek antydumpingowy wygasa pięć lat po jego wprowadzeniu lub pięć lat od daty zakończenia ostatniego przeglądu przeprowadzonego po wprowadzeniu środków w odniesieniu do dumpingu i szkody, chyba że podczas przeglądu stwierdzono, że wygaśnięcie doprowadzi do kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody. Taki przegląd wygaśnięcia środków antydumpingowych wszczyna się z inicjatywy Komisji lub na wniosek złożony w imieniu producentów unijnych, a środek pozostaje w mocy do czasu zakończenia tego przeglądu. Postępowanie przeglądowe wszczyna się w przypadku, gdy wniosek o jego wszczęcie zawiera wystarczające dowody na to, że wygaśnięcie środków prawdopodobnie doprowadziłoby do kontynuacji lub powrotu dumpingu i szkody. Prawdopodobieństwo takie można wykazać, np. [wykazać na przykład] dowodząc kontynuacji dumpingu i szkody lub dowodząc, że wyeliminowanie szkody w całości lub części wynika z istnienia środków, lub dowodząc, że sytuacja eksporterów lub warunki rynkowe mogą wskazywać na prawdopodobieństwo dalszego występowania szkodliwego dumpingu. Podczas postępowania prowadzonego na podstawie niniejszego ustępu eksporterom, importerom oraz przedstawicielom kraju wywozu i producentom unijnym zapewnia się możliwość odparcia zarzutów oraz rozszerzenia i skomentowania kwestii wyszczególnionych we wniosku o wszczęcie tego przeglądu, zaś wnioski formułuje się z uwzględnieniem wszystkich istotnych i należycie udokumentowanych dowodów na to, czy wyeliminowanie środków doprowadzi do kontynuacji bądź ponownego wystąpienia dumpingu i szkody. Zawiadomienie w sprawie zbliżającego się wygaśnięcia środków publikuje się w odpowiednim terminie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, w ostatnim roku stosowania środków określonych w niniejszym ustępie. Po zamieszczeniu tej publikacji producenci unijni mają prawo wystąpić z wnioskiem o wszczęcie przeglądu zgodnie z akapitem drugim, nie później niż trzy miesiące przed końcem pięcioletniego okresu. Zawiadomienie o faktycznym wygaśnięciu środków na mocy niniejszego akapitu również jest publikowane. 3.   Potrzeba utrzymywania środków może również zostać objęta przeglądem w uzasadnionych przypadkach z inicjatywy Komisji lub na wniosek państwa członkowskiego albo pod warunkiem że upłynął co najmniej rok od wprowadzenia środków ostatecznych, na wniosek eksportera, importera lub producentów unijnych, który to wniosek zawiera wystarczające dowody uzasadniające potrzebę przeprowadzenia przeglądu okresowego. Przegląd okresowy wszczyna się w przypadku, gdy wniosek zawiera wystarczające dowody na to, że dalsze stosowanie środków nie jest już konieczne do wyeliminowania dumpingu lub istnieje niewielkie prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkody, jeżeli środki zostaną usunięte lub zmienione; albo zawiera dowody na to, że istniejące środki nie są lub przestały być wystarczające do przeciwdziałania dumpingowi powodującemu szkodę. Prowadząc postępowanie na mocy przepisów niniejszego ustępu, Komisja może między innymi rozważyć, czy okoliczności związane z dumpingiem i szkodą uległy istotnej zmianie albo czy istniejące środki przynoszą zamierzone skutki w usuwaniu szkody poprzednio ustalonej zgodnie z art. 3. W ostatecznym stwierdzeniu tej kwestii uwzględnia się wszystkie istotne i należycie udokumentowane dowody”. Artykuł 13 rzeczonego rozporządzenia, zatytułowany „Obejście [obchodzenie] środków”, stanowi w ust. 1 akapity od pierwszego do trzeciego: „Cła antydumpingowe nałożone na podstawie niniejszego rozporządzenia można rozszerzyć tak, aby objęły przywóz z państw trzecich, których dotyczy środek produktów podobnych, zarówno nieznacznie zmodyfikowanych, jak i niemodyfikowanych, lub nieznacznie zmodyfikowanych produktów podobnych lub też ich części, w przypadku gdy obowiązujące środki są obchodzone. Cła antydumpingowe nieprzekraczające pozostałych ceł antydumpingowych nałożonych stosownie do art. 9 ust. 5 można rozszerzyć tak, aby objęły przywożone towary od przedsiębiorców korzystających z ceł indywidualnych w krajach, których dotyczy środek, w przypadku gdy obowiązujące środki są obchodzone. Obejście ceł określa się jako zmianę struktury handlu między państwami trzecimi a Unią lub między poszczególnymi przedsiębiorcami w kraju, którego dotyczy środek, a Unią, wynikającą z praktyki, procesu lub prac niemających racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia poza nałożonym cłem, przy czym istnieją dowody szkody lub osłabienia skutków naprawczych cła w odniesieniu do cen lub ilości podobnych produktów, jak również dowody na istnienie dumpingu w odniesieniu do normalnych wartości uprzednio ustalonych dla tych produktów, jeśli jest to konieczne stosownie do przepisów art. 2”. Artykuł 14 rozporządzenia nr 2016/1036, zatytułowany „Przepisy ogólne”, stanowi w ust. 1 akapit pierwszy zdanie pierwsze: „Tymczasowe lub ostateczne cła antydumpingowe nakłada się w drodze rozporządzenia, a pobiera je państwo członkowskie w formie i wysokości, a także zgodnie z innymi kryteriami ustanowionymi w rozporządzeniu nakładającym te cła”. Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 999/2014 Motywy 1, 2 i 44–48 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 999/2014 z dnia 23 września 2014 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (Dz.U. 2014, L 280, s. 19) mają następujące brzmienie: „(1) Rozporządzeniem (WE) nr 2022/95 [Rady z dnia 16 sierpnia 1995 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji (Dz.U. 1995, L 198, s. 1)] Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu objętego obecnie kodami CN 31023090 i 31024090 i pochodzącego z Rosji. W wyniku późniejszego dochodzenia, które wykazało absorpcję powyższego cła, środki te zmieniono na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 663/98 [z dnia 23 marca 1998 r. zmieniającego rozporządzenie nr 2022/95 (Dz.U. 1998, L 93, s. 1)]. W następstwie pierwszego przeglądu wygaśnięcia oraz pierwszego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 2 i 3 [rozporządzenia nr 1225/2009] Rada nałożyła, w drodze rozporządzenia (WE) nr 658/2002 [z dnia 15 kwietnia 2002 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji (Dz.U. 2002, L 102, s. 1)], ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 47,07 EUR za tonę na przywóz azotanu amonu objętego kodami CN 31023090 i 31024090 […] pochodzącego z Rosji. Następnie przeprowadzono przegląd okresowy dotyczący zakresu produktów na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia [nr 1225/2009] i rozporządzeniem [nr 945/2005] nałożono ostateczne cło antydumpingowe w wysokości od 41,42 EUR za tonę do 47,07 EUR za tonę na przywóz nawozów stałych o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80% masy, obecnie objętych kodami CN 31023090, 31024090, ex31022900, ex31026000, ex31029000, ex31051000, ex31052010, ex31055100, ex31055900 i ex31059020, pochodzących z Rosji. (2) W następstwie drugiego przeglądu wygaśnięcia oraz drugiego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 2 i 3 rozporządzenia [nr 1225/2009] rozporządzeniem (WE) nr 661/2008 [z dnia 8 lipca 2008 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 oraz częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (Dz.U. 2008, L 185, s. 1)] Rada utrzymała obowiązujące środki […]. […] (44) Produkt objęty niniejszym przeglądem to ten sam produkt, który określono w rozporządzeniu [nr 661/2008], tzn. stałe nawozy z zawartością azotanu amonu przekraczającą 80% masy, obecnie objęte kodami CN 31023090, 31024090, ex31022900, ex31026000, ex31029000, ex31051000, ex31052010, ex31055100, ex31055900 i ex31059020, […] pochodzące z Rosji (dalej zwane: »AA« lub »produkt objęty postępowaniem«) […]. (45) Głównym surowcem używanym do produkcji AA jest gaz, stanowiący od 70% do 80% całkowitych kosztów produkcji. Rozszerzenie zakresu produktów w 2005 r. miało na celu objęcie środkami także azotanu amonu, do którego dodano fosforu lub potasu, jako że według ustaleń te mieszaniny mają zasadniczo takie same właściwości fizyczne i chemiczne, a także agronomiczne. (46) Należy zauważyć, że kody CN 31023090 i 31024090 (odpowiednio: »azotan amonu inny niż w roztworze wodnym« oraz »mieszaniny azotanu amonu z węglanem wapnia lub innymi nieorganicznymi substancjami niebędącymi nawozami, o zawartości azotu przekraczającej 28% masy«) mogą obejmować AA używany do celów przemysłowych (takich jak produkcja materiałów wybuchowych) oraz AA używany w rolnictwie. Oba rodzaje mają takie same właściwości techniczne i chemiczne, można je [ich] z łatwością używać zamiennie i są uważane za produkt objęty postępowaniem. (47) Po ujawnieniu ustaleń przedstawiciele władz rosyjskich twierdzili, że rozszerzenie zakresu produktów z 2005 r. jest niezgodne z Porozumieniem antydumpingowym [Światowej Organizacji Handlu], ponieważ w odniesieniu do dodatkowych produktów objętych rozszerzeniem z 2005 r. nie stwierdzono istnienia dumpingu, szkody ani związku przyczynowego. (48) Twierdzenie to jest bezpodstawne z powodów, które zostały już przedstawione w motywie 22, i dlatego zostało odrzucone”. Zgodnie z art. 1 ust. 1 tego samego rozporządzenia wykonawczego „nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz nawozów stałych o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80% masy, obecnie objętych kodami CN […] ex31052010 […] pochodzących z Rosji”. Zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. c) wspomnianego rozporządzenia wykonawczego stała kwota cła (w EUR za tonę) dla wszystkich towarów wytworzonych przez przedsiębiorstwa inne niż te, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. a) i b) (dodatkowy kod TARIC A 999), wynosi 42,83 EUR za tonę w odniesieniu do nawozów stałych o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80% masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w postaci P2O5 i zawartości potasu wyrażonej w postaci K2O równej 6% masy lub większej, ale nieprzekraczającej 9% masy (kod CN 31052010, kod TARIC 50). Rozporządzenie (EWG) nr 945/2005 Motywy 4, 6, 7, 16, 20–23, 28, 35 i 37 rozporządzenia nr 945/2005 stanowią: „(4) W dniu 15 marca 2004 r. Komisja otrzymała wniosek, na podstawie art. 11 ust. 3 [rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996, L 56, s. 1)], o zbadanie zakresu stosowania istniejących środków, celem objęcia nimi nowych rodzajów produktów. […] (6) Wniosek dotyczył nowych rodzajów produktów, zdefiniowanych jako nawozy na bazie azotanu amonu o zawartości azotu (N) przekraczającej 28%, lecz niższej niż 33% masy, do których nie więcej niż 5% odpowiednika P2O5 (fosforowy składnik pokarmowy, P) lub nie więcej niż 5% odpowiednika K2O (potasowy składnik pokarmowy, K), zostało dodane, zmieszane lub też zmiksowane albo przetworzone z nawozem amonowym. Produkty te zwane są dalej »nowymi rodzajami produktów wymienionymi we wniosku«. (7) W argumentacji powołano się na fakt, iż nowe rodzaje produktów wymienione we wniosku miały te same co rozpatrywany produkt podstawowe właściwości fizyczne i chemiczne oraz sprzedawane były za pośrednictwem tego samego kanału sprzedaży, tym samym użytkownikom końcowym oraz w tych samych celach. Ponadto wspomniano także, że w przywozie na teren Wspólnoty nowe rodzaje produktów klasyfikuje się za pomocą następujących kodów CN: 31051000, 31052010, 31052090, 31055100, 31055900 i 31059091. […] B. PROZPATRYWANY PRODUKT W ŚWIETLE ROZPORZĄDZEŃ PIERWOTNYCH (16) Rozpatrywanym produktem jest azotan amonu pochodzący z Rosji i Ukrainy, objęty kodami CN 31023090 (azotan amonu inny niż w roztworze wodnym) oraz 31024090 (mieszaniny azotanu amonu z węglanem wapnia lub innymi nieorganicznymi substancjami niebędącymi nawozami, o zawartości azotu przekraczającej 28% masy). Azotan amonu jest nawozem azotowym w stanie stałym, powszechnie wykorzystywanym w rolnictwie. Produkt ten, w formie bryłek lub granulek, jest wytwarzany z amoniaku i kwasu azotowego, przy czym zawartość N przekracza 28% masy. […] C. WYNIKI DOCHODZENIA […] 1. Właściwości chemiczne i fizyczne oraz przeznaczenie rozpatrywanego produktu i nowych rodzajów produktów wymienionych we wniosku (20) Rozpatrywany produkt wytwarzany jest z amoniaku (NH3) i kwasu azotowego (HNO3), z których połączenia uzyskuje się azotan amonu (NH4NO3, zwany dalej „AN”). Zawartość N w rozpatrywanym produkcie przekracza 28% masy (zwykle waha się pomiędzy 33% a 34%). Stosunek zawartości AN do N, uzależniony od mas atomowych tych składników, wynosi 2,86. Zatem ponieważ rozpatrywany produkt zawiera ponad 28% N w masie, automatycznie zawiera on również ponad 80% AN w masie (zwykle pomiędzy 94% a 97%). Zgodnie z treścią motywu (17), rozpatrywany produkt zawiera również substancje śladowe lub składniki pokarmowe, których ogólna zawartość nie może przekroczyć 20% masy, przy założeniu, że co najmniej 80% masy rozpatrywanego produktu stanowi AN. (21) Skład chemiczny rozpatrywanego produktu charakteryzują dwie główne cechy: forma, w jakiej występuje N, oraz ogólny poziom zawartości N i AN. N występuje w formie grupy azotanowej (anionu azotanowego NO3-) lub amonowej (kationu amonowego NH4+), zaś wzajemny stosunek tych grup wynosi 1:1. Poziom zawartości N zawsze przekracza 28% masy, a zatem, zgodnie z powyższymi danymi, poziom AN zawsze przekracza 80% masy. (22) W odniesieniu do nowych rodzajów produktów wymienionych we wniosku ustalono, że wytwarzane są one również z amoniaku i kwasu azotowego, przy czym zawartość N przekracza 28% masy, a zawartość AN w związku z tym przekracza 80% masy. Te nowe rodzaje produktów mogą także, oprócz AN, zawierać substancje śladowe lub składniki pokarmowe. Także i w tych produktach N występuje w formie grupy azotanowej lub amonowej, zaś wzajemny stosunek tych grup wynosi ok. 1:1. (23) Niemniej jednak nowe rodzaje produktów wymienione we wniosku zostały poddane dodatkowemu procesowi, mającemu na celu dodanie podstawowych składników pokarmowych […] innych niż N, to jest P lub K, których obecność spowodowała przekształcenie produktu w nawóz wieloskładnikowy […]. Nawóz ten można otrzymać w wyniku reakcji chemicznej lub w procesie mieszania. Pomimo dodania innych podstawowych składników pokarmowych oraz niezależnie od rodzaju transformacji (reakcja chemiczna lub proces mieszania) stwierdzono, że proces ten nie ma wpływu na żadne z kluczowych właściwości chemicznych AN zawartego w nawozie, tj. ani na formę, w jakiej występuje N, ani na ogólny poziom N i AN, który przekraczał, odpowiednio 28% i 80% masy. […] (28) Sformułowano zatem wniosek, że z chemicznego i fizycznego/agronomicznego punktu widzenia nowych rodzajów produktów wymienionych we wniosku nie można uznać za rozpatrywany produkt, z uwagi na obecne w nich podstawowe składniki pokarmowe inne niż N, a mianowicie P lub K. Jednakże rozpatrywany produkt i nowe rodzaje produktów wymienione we wniosku są identyczne pod względem zawartości AN (jeżeli przekracza ona 80% masy), substancji śladowych i składników pokarmowych, które mogą zawierać, jak również podstawowego przeznaczenia. W związku z powyższym, uwzględniając zawartość AN oraz substancji śladowych i składników pokarmowych w nowych rodzajach produktów wymienionych we wniosku, należy również uznać je za rozpatrywany produkt. […] 3. Wnioski (35) W świetle powyższych ustaleń stwierdzono, że wszystkie nowe rodzaje produktów powinny zostać uznane za rozpatrywany produkt wyłącznie na podstawie zawartości AN – jeżeli przekracza ona 80% masy – oraz substancji śladowych i składników pokarmowych, lecz bez uwzględniania podstawowych składników pokarmowych, takich jak P i K. Co za tym idzie, w celu stosowania istniejących środków jedynie wobec rozpatrywanego produktu stanowiącego składnik wszystkich nowych rodzajów produktów konieczne wydaje się zagwarantowanie proporcjonalnego stosowania tych środków. […] (37) Na koniec sformułowano wniosek, iż opis rozpatrywanego produktu zamieszczony w normatywnej części rozporządzeń pierwotnych wymaga doprecyzowania, a mianowicie wyrazy »azotan amonu« należy zastąpić wyrażeniem »nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80% masy”, celem stwierdzenia, że istnieje kilka rodzajów nawozów, których zawartość AN przekracza 80% masy, zaś zawartość N wyrażona jako azot azotowy oraz azot amoniakalny, przekracza 28% masy, oraz celem uniknięcia przypadków ewentualnego mylenia rozpatrywanego produktu z jego głównym składnikiem (AN)”. W motywie 20 tego rozporządzenia znajduje się następujący przypis: „Masa atomowa N wynosi 14,0067, H – wodoru –1,00794, zaś O – tlenu –15,9994. Ogólna masa AN wynosi więc 80,04, z czego 28,01 stanowi N. Stosunek masy AN do masy N wynosi więc 2,86”. Artykuł 1 ust. 1 wskazanego rozporządzenia stanowi: „Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 658/2002 otrzymuje brzmienie: »1.   Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz nawozów stałych o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80% masy, objętych kodami CN: […] ex31052010 […] pochodzących z Rosji«”. Nomenklatura scalona Nomenklatura scalona (zwana dalej „CN”) znajduje się w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. 1987, L 256, s. 1), zmienionego kolejno, w odniesieniu do okresu będącego przedmiotem postępowania głównego, rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2015/1754 z dnia 6 października 2015 r. (Dz.U. 2015, L 285, s. 1) i rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2016/1821 z dnia 6 października 2016 r. (Dz.U. 2016, L 294, s. 1). Sekcja VI, zatytułowana „Produkty przemysłu chemicznego lub przemysłów pokrewnych”, w części drugiej CN, zawierająca „[t]abel[ę] stawek celnych”, obejmuje w szczególności dział 31 CN, zatytułowany „Nawozy”, w którym znajduje się tabela o następującym brzmieniu w odniesieniu do pozycji 3105 i jej podpozycji: Nawozy mineralne lub chemiczne, zawierające dwa lub trzy z pierwiastków nawozowych: azot, fosfor i potas; pozostałe nawozy; towary niniejszego działu w tabletkach lub podobnych postaciach, lub w opakowaniach o masie brutto nieprzekraczającej 10 kg: […] […] 3105 20 – Nawozy mineralne lub chemiczne, zawierające trzy pierwiastki nawozowe: azot, fosfor i potas: 3105 20 10 – – O zawartości azotu przekraczającej 10% masy suchego bezwodnego produktu 3105 20 90 – – Pozostałe […] […] Zintegrowana taryfa Wspólnot Europejskich Artykuł 2 rozporządzenia nr 2658/87 w zmienionym brzmieniu, wskazanego w pkt 13 niniejszego wyroku, przewiduje, co następuje: „Komisja ustanawia zintegrowaną taryfę [Unii Europejskiej], zwaną dalej „Taric”, która spełnia wymogi Wspólnej taryfy celnej, statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego, polityki handlowej, rolnej i innych polityk [Unii] dotyczących przywozu lub wywozu towarów. Taryfa ta opiera się na [CN] i obejmuje: a) środki zawarte w niniejszym rozporządzeniu; b) dodatkowe podpodziały wspólnotowe, nazywane »podpozycjami TARIC«, potrzebne do wprowadzenia w życie szczególnych środków wspólnotowych wymienionych w załączniku II; […]”. Kod TARIC 3105201050 ma następujące brzmienie: „Nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80% masy oraz zawartości fosforu wyrażonej w postaci P2O5 i zawartości potasu wyrażonej w postaci K2O równej 6% masy lub większej, ale nieprzekraczającej 9% masy”. Kod TARIC 3105201090 ma następujące brzmienie: „Pozostałe”. Postępowanie główne i pytania prejudycjalne W okresie od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2017 r. Linas Agro, spółka z siedzibą na Litwie, dokonała przywozu na terytorium litewskie nawozu NPK 30‑4‑4 na bazie azotanu amonu, którego zawartość wynosi 30% masy azotu, 4% masy fosforu i 4% masy potasu, produkowanego przez rosyjskie przedsiębiorstwo PAO „Dorogobuzh”. W zgłoszeniach przywozowych Linas Agro wskazała przywieziony towar jako objęty kodem TARIC 3105209000 („Pozostałe nawozy mineralne lub chemiczne zawierające trzy pierwiastki nawozowe: azot, fosfor i potas”) lub kodem TARIC 3105201090 („Pozostałe nawozy mineralne lub chemiczne o zawartości azotu przekraczającej 10% masy suchego bezwodnego produktu”). Podczas kontroli Kauno teritorinė muitinė (urząd celny w Kownie, Litwa) (zwany dalej „urzędem celnym”) stwierdził na podstawie świadectw jakości wydanych przez producenta, że nawozy będące przedmiotem postępowania głównego zawierają 30% masy azotu, czyli ponad 28%, oraz że zawartość fosforu i potasu wynosi 4% masy w przypadku każdego z tych pierwiastków. Urząd celny przeprowadził ponadto badania laboratoryjne, które potwierdziły, że zawartość azotu w nawozie przekraczała 28% masy. Urząd celny doszedł na tej podstawie do wniosku, opierając się na domniemaniu wyrażonym w motywach 21–23 rozporządzenia nr 945/2005, że nawóz będący przedmiotem postępowania głównego siłą rzeczy ma zawartość azotanu amonu przekraczającą 80% masy oraz że ze względu na obecność innych podstawowych składników pokarmowych (fosforu i potasu) jest objęty kodem TARIC 3105201050, z dodatkowym kodem TARIC A 999. Urząd celny zastosował zatem do tego nawozu odpowiadające mu cło przywozowe w wysokości 6,5% oraz ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 42,83 EUR za tonę i stwierdził, że Linas Agro jest zobowiązana do zapłaty kwoty 496302 EUR tytułem ostatecznych ceł antydumpingowych, a także kwot z tytułu podatku od wartości dodanej (VAT), odsetek za zwłokę i grzywny. Odwołanie wniesione przez Linas Agro do centralnego organu podatkowego zostało oddalone decyzją z dnia 16 listopada 2018 r. W decyzji tej centralny organ podatkowy potwierdził stanowisko urzędu celnego. Podkreślił on, że na podstawie domniemania wyrażonego w motywach 21–23 rozporządzenia nr 945/2005 dokładne oznaczenie zawartości azotanu amonu w badaniach laboratoryjnych nie jest konieczne, ponieważ wynika ono z tego domniemania. Dokumenty przedłożone przez producenta nawozu w postępowaniu głównym, które określają podstawowe składniki pokarmowe wchodzące w skład nawozu i ich zawartość, są wystarczające do dokonania klasyfikacji taryfowej tego nawozu oraz do zastosowania odpowiedniego cła antydumpingowego. W dniu 12 grudnia 2018 r. Linas Agro wniosła skargę na tę decyzję do Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos Vyriausybės (komisji ds. sporów podatkowych przy rządzie Republiki Litewskiej). O ile w wywodach na poparcie skargi Linas Agro nie kwestionuje faktu, że podstawowy składnik pokarmowy, a mianowicie azot, stanowi 30% masy nawozu będącego przedmiotem postępowania głównego, o tyle utrzymuje ona, że sam fakt, iż zawartość azotu przekracza 28%, nie oznacza koniecznie, że zawartość azotanu amonu przekracza 80% masy i że nawóz ten słusznie został sklasyfikowany pod kodem TARIC 3105201050. Udział azotanu amonu w nawozie nie mógł być bowiem określony wyłącznie na podstawie stosunku między zawartością azotanu amonu a zawartością azotu, jak wskazano w motywach rozporządzenia nr 945/2005. Linas Agro podkreśla, że są one pozbawione wiążącej mocy prawnej, w związku z czym centralny organ podatkowy wydał rozstrzygnięcie bez podstawy prawnej, opierając się nie na danych faktycznych wynikających z analiz laboratoryjnych, lecz na domniemaniach sformułowanych w tych motywach dotyczących zawartości azotanu amonu w nawozach wieloskładnikowych, takich jak w postępowaniu głównym. Linas Agro kwestionuje również dokonaną przez centralny organ podatkowy wykładnię motywów rozporządzenia nr 945/2005, wskazując, że pojęcie „rozpatrywanego produktu”, o którym mowa w motywie 17, odnosi się nie do nawozu wieloskładnikowego, takiego jak ten będący przedmiotem postępowania głównego, lecz do azotanu amonu. Z tego względu ilość azotu należy mierzyć nie w stosunku do masy całkowitej nawozu wieloskładnikowego, lecz wyłącznie w stosunku do masy całkowitej zawartego w nim azotanu amonu. W związku z powyższym Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos Vyriausybės (komisja ds. sporów podatkowych przy rządzie Republiki Litewskiej) postanowiła zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy stwierdzenia zawarte w preambule rozporządzenia nr 945/2005, w szczególności w motywach 20–23, że »jeśli rozpatrywany produkt zawiera ponad 28% azotu w masie, to w konsekwencji zawsze zawiera on również ponad 80% azotanu amonu w masie« należy uznać za ustanawiające domniemanie umożliwiające stwierdzenie, że jeżeli rozpatrywany produkt (nawóz na bazie azotanu amonu) zawiera co najmniej 28% azotu (N), to zawartość występującego w nim azotanu amonu (AN) zawsze przekracza 80%? 2) Czy domniemanie to ma zastosowanie do nowych rodzajów rozpatrywanego produktu, które są określone w rozporządzeniu nr 945/2005, tj. do nawozów NPK o zawartości azotu (N) równej lub przekraczającej 28% masy, stosunku grupy azotanowej do grupy amonowej wynoszącego w przybliżeniu 1:1 oraz zawartości całkowitej fosforu (P) lub potasu (K) nieprzekraczającej 12% masy, np. omawianego w ramach niniejszego sporu nawozu NPK 30‑4‑4? 3) Jeżeli odpowiedź na powyższe pytania jest twierdząca, to czy wspomniane domniemanie ustanowione w rozporządzeniu nr 945/2005 ma wiążącą moc prawną, to znaczy czy można powoływać się na nie przy obejmowaniu nawozów NPK określonych w [pytaniu drugim] kodami TARIC oraz, odpowiednio, na potrzeby zastosowania obowiązujących środków (cła antydumpingowego), chociaż przepisy art. 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 945/2005 [oraz, odpowiednio, art. 1 ust. 1 i art. 1 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 999/2014, które obowiązywało w chwili zakończenia spornych procedur przywozowych] dotyczą nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego nie tyle w odniesieniu do zawartości pierwiastka chemicznego azotu (N) w produkcie, co zawartości związku chemicznego azotanu amonu (AN) i zawartości fosforu i potasu w produkcie? 4) Do celów objęcia kodami TARIC nawozów NPK, o których mowa w [pytaniu drugim], oraz do celów zastosowania obowiązujących środków (cła antydumpingowego) – mając na uwadze określone w motywach 35 i 36 rozporządzenia nr 945/2005 cele stosowania obowiązujących środków do nowych rodzajów produktów z uwzględnieniem zasady proporcjonalności i uproszczenia procedury celnej oraz stosowania odpowiednich stawek celnych odpowiadających ilości rozpatrywanego produktu zawartej w związku – czy na domniemanie określone w [pytaniu pierwszym] można powoływać się przy obliczaniu (określaniu) zawartości azotanu amonu w tego rodzaju nawozach? Innymi słowy – czy po określeniu zawartości azotu (N) w nawozach NPK, o których mowa w [pytaniu drugim] (na podstawie dokumentów przedłożonych przez importera przy odprawie celnej lub do badań laboratoryjnych), zawartość azotanu amonu oblicza (określa) się z uwzględnieniem stosunku zawartości azotanu amonu (AN) do zawartości azotu (N) określonego w motywie 20 rozporządzenia nr 945/2005, który jest uzależniony od mas atomowych tych składników i który wynosi 2,86, bez przeprowadzania dodatkowych badań laboratoryjnych w celu określenia dokładnej zawartości azotanu amonu?”. W przedmiocie pytań prejudycjalnych Na wstępie należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że rozporządzenie nr 945/2005, o którego wykładnię zwrócił się do Trybunału sąd odsyłający, zmieniło rozporządzenie nr 658/2002 (zwane dalej „rozporządzeniem pierwotnym”) i sprecyzowało definicję produktu objętego środkami ustanowionymi w rozporządzeniu pierwotnym. Środki te zostały następnie utrzymane w mocy kolejno przez rozporządzenie nr 661/2008 i rozporządzenie wykonawcze nr 999/2014, które niezmiennie powtarzały definicję produktu objętego środkami określoną w rozporządzeniu nr 945/2005. Wynika z tego, że o ile rozporządzenie wykonawcze nr 999/2014 jest rozporządzeniem antydumpingowym mającym zastosowanie ratione temporis do sporu w postępowaniu głównym, o tyle rozporządzenie nr 945/2005 pozostaje właściwe do dokonania jego wykładni. W drugiej kolejności – wyrokiem z dnia 10 września 2008 r., JSC Kirovo‑Chepetsky Khimichesky Kombinat/Rada (T‑348/05, niepublikowanym, EU:T:2008:327), zgodnie z jego wykładnią dokonaną w wyroku Sądu z dnia 9 lipca 2009 r., JSC Kirovo‑Chepetsky Khimichesky Kombinat/Rada (T‑348/05 INTP, niepublikowanym, EU:T:2009:261), Sąd stwierdził nieważność rozporządzenia nr 945/2005 w zakresie, w jakim dotyczy ono JSC Kirovo‑Chepetsky Khimichesky Kombinat ze względu na naruszenie art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 384/96. Rozporządzenie to stało się ostateczne w stosunku do innych producentów i eksporterów produktu objętego postępowaniem, takich jak Dorogobuzh, ponieważ nie wnieśli oni o stwierdzenie jego nieważności w terminie przewidzianym w art. 230 ust. 5 WE. Przedłożone pytania prejudycjalne należy badać w świetle tych właśnie rozważań. Poprzez owe pytania, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 999/2014, interpretowany w świetle motywów 20–23 rozporządzenia nr 945/2005, należy interpretować w ten sposób, że nawóz na bazie azotanu amonu, w przypadku którego zawartość azotu przekracza 28% masy, stosunek grupy azotanowej do grupy amonowej wynosi około 1:1, a całkowita zawartość fosforu i potasu nie przekracza 12% masy, należy dla celów nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego ustanowionego w tym rozporządzeniu uznać za posiadający zawartość azotanu amonu przekraczającą 80% masy, bez konieczności dokonania analizy laboratoryjnej określającej dokładną zawartość azotanu amonu. Artykuł 1 rozporządzenia wykonawczego nr 999/2014 nałożył ostateczne cło antydumpingowe na przywóz nawozów stałych pochodzących z Rosji o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80% masy i objętych różnymi kodami CN wskazanymi w tym przepisie. Linas Agro utrzymuje zasadniczo, że rozporządzenie to nie ma zastosowania do nawozów będących przedmiotem postępowania głównego, ponieważ pomimo zawartości azotu w tym nawozie przekraczającej 28% masy, zawartość azotanu amonu nie przekracza 80% masy. W tym względzie należy w pierwszej kolejności zbadać, czy można przyjąć, że zawartość azotanu amonu w nawozie takim jak ten, o którym mowa w postępowaniu głównym, przekracza 80% masy, jeżeli zawartość azotu przekracza 28% masy. Zgodnie z motywem 1 rozporządzenia wykonawczego nr 999/2014 definicja produktów, do których stosuje się to rozporządzenie, wynika w szczególności z wyjaśnień przedstawionych w tym względzie w rozporządzeniu nr 945/2005. Jak bowiem wynika z motywu 16 tego ostatniego rozporządzenia, produktem, którego dotyczyło rozporządzenie pierwotne, był azotan amonu, nawóz azotowy często wykorzystywany w rolnictwie, uzyskiwany z amoniaku i kwasu azotowego, w przypadku którego zawartość azotu przekracza 28% masy. Motywy 4 i 6 wspomnianego rozporządzenia wskazują również, że do Komisji wpłynął wniosek na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 384/96 o ponowne rozważenie zakresu stosowania istniejących środków w celu objęcia nimi nowych rodzajów produktów. Owe nowe rodzaje produktów zdefiniowano jako nawozy na bazie azotanu amonu o zawartości azotu przekraczającej 28%, lecz niższej niż 33% masy, w przypadku których dodano względnie zmieszano lub przetworzono z nawozem amonowym nie więcej niż 5% odpowiednika P2O5 lub nie więcej niż 5% odpowiednika K2O. W ten sposób motywy 20–23 rozporządzenia nr 945/2005 dostarczyły pewnych uściśleń co do właściwości chemicznych i fizycznych oraz ostatecznego zastosowania zarówno produktu objętego postępowaniem w rozumieniu rozporządzenia pierwotnego, jak i nowych rodzajów produktów objętych środkami antydumpingowymi. W motywach tych wyjaśniono, że produkt objęty postępowaniem w rozumieniu rozporządzenia pierwotnego jest wytwarzany z amoniaku i kwasu azotowego, z których połączenia uzyskuje się azotan amonu. Jego skład chemiczny charakteryzują dwie główne cechy: forma, w jakiej występuje azot, oraz ogólny poziom zawartości azotu i azotanu amonu. Azot występuje w formie grupy azotanowej (anionu azotanowego NO3-) lub amonowej (kationu amonowego NH4+), zaś wzajemny stosunek tych grup wynosi 1:1. Ponadto, zawartość azotu zawsze przekracza 28% masy. Stosunek zawartości azotanu amonu do azotu wynosi 2,86 i jest uzależniony od mas atomowych. Masa atomowa azotu wynosi 14,0067, wodoru 1,00794, zaś tlenu 15,9994. Ogólna masa azotanu amonu wynosi więc 80,04, z czego 28,01 stanowi azot. Zatem z uwagi na to, że zawartość azotu w produkcie objętym postępowaniem nadal przekracza 28% masy, zawartość azotanu amonu wciąż przekracza 80% masy. Produkt objęty postępowaniem, w rozumieniu rozporządzenia pierwotnego, zawiera również substancje śladowe lub składniki pokarmowe, których całkowita zawartość nie może przekroczyć 20% masy, ponieważ produkt objęty postępowaniem zawiera co najmniej 80% masy azotanu amonu. Innymi słowy, rozporządzenie pierwotne opierało się na założeniu, wedle którego jeżeli zawartość azotu w danym produkcie w rozumieniu tego rozporządzenia przekracza 28% masy, można domniemywać, że zawartość azotanu amonu przekracza 80% masy, ponieważ azot w produkcie tego rodzaju pochodzi z azotanu amonu. Jak wynika z motywu 6 rozporządzenia nr 945/2005 wniosek o wszczęcie przeglądu dotyczył nowych rodzajów produktów, zdefiniowanych jako nawozy na bazie azotanu amonu o zawartości azotu przekraczającej 28%, lecz niższej niż 33% masy, w przypadku których nie więcej niż 5% odpowiednika P2O5 (fosforowego składnika pokarmowego, P) lub nie więcej niż 5% odpowiednika K2O (potasowego składnika pokarmowego, K) zostało dodane, zmieszane lub też zmiksowane albo przetworzone z nawozem amonowym. Domniemanie, o którym mowa w pkt 37 niniejszego wyroku, odnosi się również do tych nowych typów produktu. Stwierdzono bowiem, że zawartość azotu w owych nowych rodzajach produktów przekraczała 28% masy i że w związku z tym zawartość azotanu amonu przekraczała 80% masy. Także i w tych produktach azot występuje w formie grupy azotanowej lub grupy amonowej, zaś wzajemny stosunek tych grup wynosi około 1:1. Pomimo dodania innych podstawowych składników pokarmowych oraz niezależnie od rodzaju transformacji (reakcja chemiczna lub proces mieszania) stwierdzono, że obróbka, której poddane są nowe typy produktów, nie miała wpływu na żadne z kluczowych właściwości chemicznych azotanu amonu zawartego w tych produktach, tj. ani na formę, w jakiej występuje azot, ani na ogólny poziom azotu i azotanu amonu, który przekraczał, odpowiednio, 28% i 80% masy. W związku z tym w motywie 35 rozporządzenia nr 945/2005 stwierdzono, że wszystkie nowe rodzaje produktów należy uznać za wchodzące w zakres definicji produktu objętego postępowaniem w rozumieniu rozporządzenia pierwotnego wyłącznie w odniesieniu do zawartości azotanu amonu, pod warunkiem że zawartość ta przekracza 80% masy, a w motywie 37 tego rozporządzenia – że opis produktu zamieszczony w normatywnej części rozporządzenia pierwotnego wymaga doprecyzowania celem stwierdzenia, że istnieje kilka rodzajów nawozów, których zawartość azotanu amonu przekracza 80% masy, zaś zawartość azotu wyrażona jako azot azotowy oraz azot amoniakalny przekracza 28% masy, oraz celem uniknięcia przypadków ewentualnego mylenia rozpatrywanego produktu z jego głównym składnikiem, jakim jest azotan amonu. W związku z tym na mocy art. 1 rozporządzenia nr 945/2005 termin „azotan amonu”, który znajdował się w art. 1 ust. 1 rozporządzenia pierwotnego, został zastąpiony wyrażeniem „nawozy stałe o zawartości azotanu amonu przekraczającej 80% masy” i ta definicja produktu została dosłownie przejęta w kolejnych rozporządzeniach nakładających cło antydumpingowe, w szczególności w rozporządzeniu wykonawczym nr 999/2014. Wynika z tego, że wbrew temu, co utrzymuje Linas Agro, domniemanie ustanowione w motywach 20–23 rozporządzenia nr 945/2005 ma zastosowanie nie tylko do produktu objętego postępowaniem w rozumieniu rozporządzenia pierwotnego, ale również do nowych rodzajów produktów, w związku z czym art. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 999/2014 w świetle owych motywów 20–23 nie może być interpretowany w ten sposób, iż sprzeciwia się przyjęciu, że zawartość azotanu amonu w nawozie na bazie azotanu amonu przekracza 80% masy, dla celów jego klasyfikacji taryfowej i nałożeniu cła antydumpingowego zgodnie z owym rozporządzeniem wykonawczym, w przypadku gdy zawartość azotu przekracza 28% masy. W drugiej kolejności należy jednak uściślić, że takie domniemanie ma charakter wzruszalny. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia podstawowego cła antydumpingowe są nakładane w drodze rozporządzenia i pobierane przez państwa członkowskie w formie i wysokości, a także zgodnie z innymi kryteriami ustanowionymi w rozporządzeniu. Towar zostaje obciążony cłem antydumpingowym tylko wtedy, gdy jest zaklasyfikowany do podpozycji CN przewidzianej przez rozporządzenie antydumpingowe i zarazem charakteryzuje się wszystkimi cechami danego towaru (zob. podobnie wyrok z dnia 18 kwietnia 2013 r., Steinel Vertrieb, C‑595/11, EU:C:2013:251, pkt 30, 31). Otóż z jasnego brzmienia art. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 999/2014 oraz zawartych w nim kodów TARIC wynika, że decydującym kryterium dla celów, po pierwsze, klasyfikacji taryfowej, a po drugie, nałożenia cła antydumpingowego, jest rzeczywista zawartość azotanu amonu w przywożonym nawozie, a nie domniemana zawartość azotanu amonu na podstawie zawartości azotu. Dlatego też domniemanie, o którym mowa w motywach 20–23 rozporządzenia nr 945/2005, nie może zostać utrzymane, jeżeli zostanie przedstawiony dowód, że pomimo zawartości azotu przekraczającej 28% masy nawóz, o którym mowa, odznacza się w rzeczywistości zawartością azotanu amonu nieprzekraczającą 80% masy. Każda inna wykładnia rozporządzenia wykonawczego nr 999/2014 w świetle rozporządzenia nr 945/2005 skutkowałaby rozszerzeniem stosowania środków antydumpingowych na nawozy, które nie wchodzą w zakres definicji produktów określonych w pierwszym z tych rozporządzeń. W tym względzie należy przypomnieć, że rozszerzenie stosowania ceł antydumpingowych na produkty inne niż te, których dotyczy rozporządzenie antydumpingowe, jest niezgodne z celem i systematyką rozporządzenia podstawowego (zob. podobnie wyrok z dnia 18 kwietnia 2013 r., Steinel Vertrieb, C‑595/11, EU:C:2013:251, pkt 43). W trzeciej kolejności, aby odpowiedzieć na pytania sądu odsyłającego dotyczące sposobów przeprowadzania dowodów w celu obalenia tego domniemania, takich jak analiza laboratoryjna, należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w braku uregulowań Unii w tej dziedzinie zadaniem wewnętrznego porządku prawnego każdego państwa członkowskiego jest określenie zasad proceduralnych dotyczących środków prawnych mających na celu zapewnienie ochrony uprawnień podmiotów prawa wynikających z prawa Unii, z zastrzeżeniem poszanowania zasad równoważności i skuteczności (zob. podobnie wyrok z dnia 13 marca 2007 r., Unibet, C‑432/05, EU:C:2007:163, pkt 39, 82). Do sądu odsyłającego należy zatem dokonanie oceny, na podstawie krajowych przepisów proceduralnych, czy dowody przedstawione przez Linas Agro mogą obalić domniemanie ustanowione w motywach 20–23 rozporządzenia nr 945/2005 i, w razie potrzeby, czy należy przeprowadzić analizę laboratoryjną w celu ustalenia rzeczywistej zawartości azotanu amonu w nawozie rozpatrywanym w postępowaniu głównym. Z powyższego wynika, że art. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 999/2014 rozpatrywany w świetle motywów 20–23 rozporządzenia nr 945/2005 należy interpretować w ten sposób, że nawóz na bazie azotanu amonu, w przypadku którego zawartość azotu przekracza 28% masy, stosunek grupy azotanowej do grupy amonowej wynosi około 1:1, a całkowita zawartość fosforu i potasu nie przekracza 12% masy, może dla celów nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego ustanowionego w tym rozporządzeniu zostać uznany, z zastrzeżeniem przedstawienia dowodu przeciwnego, za posiadający zawartość azotanu amonu przekraczającą 80% masy, bez konieczności dokonania analizy laboratoryjnej określającej dokładną zawartość azotanu amonu. W przedmiocie kosztów Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.   Z powyższych względów Trybunał (dziewiąta izba) orzeka, co następuje:   Artykuł 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 999/2014 z dnia 23 września 2014 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009, rozpatrywany w świetle motywów 20–23 rozporządzenia Rady (WE) nr 945/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 658/2002 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji i rozporządzenie (WE) nr 132/2001 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego, między innymi, z Ukrainy, w następstwie częściowego przeglądu okresowego przeprowadzonego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96, należy interpretować w ten sposób, że nawóz na bazie azotanu amonu (AN), w przypadku którego zawartość azotu (N) przekracza 28% masy, stosunek grupy azotanowej do grupy amonowej wynosi około 1:1, a całkowita zawartość fosforu i potasu nie przekracza 12% masy, może dla celów nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego ustanowionego w tym rozporządzeniu zostać uznany, z zastrzeżeniem przedstawienia dowodu przeciwnego, za posiadający zawartość azotanu amonu (AN) przekraczającą 80% masy, bez konieczności dokonania analizy laboratoryjnej określającej dokładną zawartość azotanu amonu.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: litewski.