C-121/19

WYROK TRYBUNAŁU (dziewiąta izba) z dnia 16 września 2020 r. ( *1 ) Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie do rejestracji graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny EDISON – Wykładnia pojęć zawartych w nagłówku klasy klasyfikacji nicejskiej oraz w załączonym do niej wykazie alfabetycznym W sprawie C‑121/19 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 15 lutego 2019 r., Edison SpA, z siedzibą w Mediolanie (Włochy), którą reprezentowali F. Boscariol de Roberto i D. Martucci, avvocati, strona wnosząca odwołanie, w której drugą stroną postępowania jest: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), który reprezentował J. Crespo Carrillo, w charakterze pełnomocnika, strona pozwana w pierwszej instancji, TRYBUNAŁ (dziewiąta izba), w składzie: S. Rodin, prezes izby, K. Jürimäe (sprawozdawczyni) i N. Piçarra, sędziowie, rzecznik generalny: E. Sharpston, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając pisemny etap postępowania, podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznik generalnej, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii, wydaje następujący Wyrok W odwołaniu spółka Edison SpA wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2018 r., Edison/EUIPO (EDISON) (T‑471/17, niepublikowanego, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2018:887), na mocy którego oddalono jej skargę na decyzję Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 28 kwietnia 2017 r. (sprawa R 1355/2016‑5) dotyczącą graficznego unijnego znaku towarowego EDISON. Ramy prawne Klasyfikacja nicejska W VIII edycji Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami (zwanego dalej „klasyfikacją nicejską”), nagłówek klasy 4 odpowiadał następującemu opisowi: „oleje przemysłowe i tłuszcze; smary; mieszaniny pochłaniające kurz, nawilżające i wiążące; paliwa (również spirytus silnikowy) i materiały oświetleniowe; świece i knoty do oświetlenia”; Ponadto „alfabetyczny wykaz towarów i usług ze wskazaniem klas” (zwany dalej „wykazem alfabetycznym”), który towarzyszył VIII edycji klasyfikacji nicejskiej, wymieniał wśród towarów zaklasyfikowanych do klasy 4 „paliwa”. Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 W rozporządzeniu Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1) dokonano ujednolicenia rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1) i uchylono to ostatnie. Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009, zatytułowany „Uzasadnienie decyzji”, stanowił: „Decyzje [EUIPO] zawierają określenie przyczyn, na których są oparte. Decyzje opierają się wyłącznie na przyczynach lub materiale dowodowym, co do których strony zainteresowane miały możliwość przedstawiania swoich uwag”. Okoliczności powstania sporu i sporna decyzja Okoliczności powstania sporu i rozstrzygnięcie spornej decyzji zostały przybliżone w pkt 1–14 zaskarżonego wyroku. Na potrzeby niniejszej sprawy można je streścić w podany niżej sposób. W dniu 18 sierpnia 2003 r. spółka Edison dokonała w EUIPO zgłoszenia unijnego znaku towarowego. Znakiem towarowym, dla którego wystąpiono o rejestrację, jest następujące oznaczenie graficzne: Zgłoszenie do rejestracji obejmowało między innymi wszystkie towary należące do klasy 4 klasyfikacji nicejskiej. Obowiązującą w momencie dokonania zgłoszenia do rejestracji wersją klasyfikacji nicejskiej była jej VIII edycja, opublikowana w czerwcu 2001 r. i obowiązująca od dnia 1 stycznia 2002 r. Została ona zastąpiona IX edycją, która została opublikowana w 2006 r. i weszła w życie w styczniu 2007 r. Znak towarowy będący przedmiotem wspomnianego zgłoszenia został zarejestrowany w dniu 19 sierpnia 2013 r. W dniu 15 czerwca 2015 r. spółka Edison złożyła w EUIPO wniosek zawierający oświadczenie o zrzeczeniu się praw do części towarów z klasy 4, dla których został zarejestrowany jej znak. Ściślej rzecz ujmując, zaproponowała ona następujące przeformułowanie wykazu towarów pierwotnie wskazanych w tej klasie: „energia elektryczna; ropa naftowa, paliwa, paliwa węglowodorowe, gazy palne, propan, gaz ziemny, gaz oświetleniowy, węgiel, paliwa pochodzące ze smoły, benzyna, nafta, nafta oświetleniowa, paliwa diesel, dodatki do paliwa, benzen, benzol, węgiel koksowy, ciecze chłodząco-smarujące, etanol, olej napędowy, lanolina, oleje przemysłowe i tłuszcze; smary; mieszaniny pochłaniające kurz, nawilżające i wiążące; paliwa (również paliwo silnikowe na bazie spirytusu) i materiały oświetleniowe; świece i knoty do oświetlenia”. Pismem z dnia 22 czerwca 2015 r. ekspert poinformował spółkę Edison, że jej wniosek z dnia 15 czerwca 2015 r. nie może zostać uwzględniony, ponieważ prowadzi do rozszerzenia wykazu towarów objętych rejestracją graficznego unijnego znaku towarowego EDISON. Pismami z dnia 25 lipca 2015 r., 24 grudnia 2015 r. i 22 kwietnia 2016 r. wnosząca odwołanie przedstawiła swoje uwagi w tej kwestii. Decyzją z dnia 13 czerwca 2016 r. ekspert oddalił wniosek spółki Edison z dnia 15 czerwca 2015 r. wyłącznie w zakresie, w jakim próbowała ona włączyć do wykazu towarów z klasy 4 objętych rejestracją graficznego unijnego znaku towarowego EDISON „energię elektryczną”. W dniu 25 lipca 2016 r. spółka Edison, działając na podstawie art. 58–64 rozporządzenia nr 207/2009, wniosła do EUIPO odwołanie od decyzji eksperta. Decyzją z dnia 28 kwietnia 2017 r. (zwaną dalej „sporną decyzją”) Piąta Izba Odwoławcza EUIPO oddaliła odwołanie. Stwierdziła ona w szczególności, że VIII edycja klasyfikacji nicejskiej nie zawierała określenia „energia elektryczna” ani w wykazie ogólnych określeń, ani w alfabetycznym wykazie towarów ujętych w klasie 4. Zgodnie z komunikatem dyrektora wykonawczego EUIPO nr 2/12 z dnia 20 czerwca 2012 r. w sprawie używania nagłówków klas w wykazach towarów i usług dla potrzeb zgłoszeń wspólnotowych znaków towarowych uznała ona zatem, że w chwili dokonania zgłoszenia spółka Edison nie mogła domagać się uwzględnienia tego towaru. Ponadto Izba Odwoławcza oddaliła argument spółki Edison, zgodnie z którym „paliwa” jako towar ujęty w wykazie alfabetycznym w ramach klasy 4, a także wyszczególnienie „również spirytus silnikowy” zawarte w nagłówku tej klasy obejmują wszystkie surowce umożliwiające napęd silnika, w tym surowce niepaliwowe takie jak energia elektryczna. W tym względzie Izba Odwoławcza stwierdziła w szczególności, że w momencie dokonywania zgłoszenia do rejestracji wykorzystanie elektryczności do napędu silników było wciąż marginalne w Unii Europejskiej, a przedstawione przez spółkę Edison dowody nie wystarczały do wykazania, że energia elektryczna stanowiła część towarów z klasy 4 objętych zgłoszeniem graficznego unijnego znaku towarowego EDISON jako „alternatywne paliwo silnikowe”. Dodatkowo Izba Odwoławcza uznała, że kategoria towarów, do których odnosi się angielski termin „fuel” (paliwa), obejmuje wyłącznie substancje paliwowe, które mogą być wykorzystywane do produkcji energii elektrycznej, a nie samą energię elektryczną, która jest przedmiotem niematerialnym. Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 28 lipca 2017 r. spółka Edison wniosła skargę o stwierdzenie nieważności spornej decyzji. Na poparcie skargi spółka Edison podniosła jeden tylko zarzut dotyczący tego, że w owej decyzji niezgodnie z prawem wykluczono energię elektryczną z towarów należących do klasy 4 VIII edycji klasyfikacji nicejskiej, uznając, że nie wchodzi ona w zakres pojęć: „paliwa (również spirytus silnikowy)”, „materiały oświetleniowe” i „paliwa” w rozumieniu VIII edycji klasyfikacji nicejskiej. W zaskarżonym wyroku Sąd oddalił jedyny zarzut podniesiony przez spółkę Edison, a w rezultacie także samą skargę. Żądania stron w postępowaniu odwoławczym W odwołaniu spółka Edison wnosi do Trybunału o: – uchylenie zaskarżonego wyroku oraz – obciążenie EUIPO kosztami postępowania. EUIPO wnosi o oddalenie odwołania i o obciążenie spółki Edison kosztami postępowania. W przedmiocie odwołania Na poparcie odwołania spółka Edison podnosi dwa zarzuty, dotyczące, po pierwsze, błędnej wykładni pojęć: „materiały oświetleniowe”, „paliwa (również spirytus silnikowy)” i „paliwa” w rozumieniu VIII edycji klasyfikacji nicejskiej, po drugie zaś, naruszenia jej praw procesowych, a także art. 75 rozporządzenia nr 207/2009. W przedmiocie zarzutu pierwszego Argumentacja stron W ramach zarzutu pierwszego spółka Edison zarzuca Sądowi błędne wykluczenie energii elektrycznej z klasy 4 VIII edycji klasyfikacji nicejskiej. W pierwszej kolejności spółka Edison twierdzi, że Sąd naruszył prawo, ponieważ w pkt 41, 46 i 54 zaskarżonego wyroku stwierdził, iż dowód wskazujący na to, że energia elektryczna nie należy do klasy 4 VIII edycji klasyfikacji nicejskiej, wynika z faktu, że termin „energia elektryczna” pojawia się w opublikowanym przez EUIPO orientacyjnym i niewyczerpującym wykazie zawierającym przykłady towarów i usług, które – mimo że znajdują się w alfabetycznym wykazie towarów należących do klasy 4 począwszy od IX edycji klasyfikacji nicejskiej – „nie są wyraźnie objęte dosłownym znaczeniem” nagłówka wspomnianej klasy. Zdaniem spółki Edison wykaz ten stanowi jedynie komunikat EUIPO, który nie jest prawnie wiążący i może być przedmiotem skargi. Ponadto wykaz ten, sporządzony na dzień 8 lutego 2016 r., nie ma zastosowania do wniosku o ograniczenie wykazu towarów złożonego przez nią w dniu 15 czerwca 2015 r. W drugiej kolejności spółka Edison twierdzi, że Sąd nie ocenił prawidłowo zakresu pojęć: „materiały oświetleniowe”, „paliwa (również spirytus silnikowy)” i „paliwa” w rozumieniu VIII edycji klasyfikacji nicejskiej, w związku z czym błędnie wykluczył energię elektryczną z klasy 4 tej klasyfikacji. Zdaniem spółki Edison Sąd wziął pod uwagę jedynie „ontologiczne” cechy energii elektrycznej i pominął jej cechy „funkcjonalne”. Według spółki Edison w ten sposób Sąd nie tylko nie zastosował kryteriów oceny wypracowanych przez rzecznika generalnego Y. Bota w opinii w sprawie The Chartered Institute of Patent Attorneys (C‑307/10, EU:C:2011:784), ale odszedł również od przyjmowanego przez Światową Organizację Własności Intelektualnej (WIPO) podejścia funkcjonalnego, które organizacja ta opublikowała na swojej stronie internetowej. Spółka Edison zaznacza, powołując się na wyrok z dnia 19 czerwca 2012 r., Chartered Institute of Patent Attorneys (C‑307/10, EU:C:2012:361), że w przypadku definicji „kategorialnych” ogólnym określeniom zawartym w nagłówkach klas klasyfikacji nicejskiej nie powinno się nadawać „najbardziej rozpowszechnionego znaczenia lub znaczenia, które jako pierwsze przychodzi na myśl”, lecz należy poszukiwać ich znaczenia w języku podmiotów gospodarczych i regulatorów rynku. Podkreśla ona, że wbrew temu, co zostało stwierdzone w spornej decyzji, podmioty gospodarcze, podobnie jak właściwe organy, w momencie dokonania rozpatrywanego zgłoszenia graficznego znaku towarowego w 2003 r. były świadome znaczenia energii elektrycznej jako alternatywnego paliwa silnikowego. Na poparcie swojej argumentacji spółka Edison przywołuje rozmaite teksty i prace regulacyjne. W trzeciej kolejności spółka Edison podnosi, że rozumowanie Sądu jest wewnętrznie sprzeczne, na co wskazuje fakt, że w pkt 44 zaskarżonego wyroku odniósł się on do oświadczenia opublikowanego przez WIPO, dostępnego na stronie internetowej tej organizacji, zgodnie z którym „nawet jeśli energia elektryczna jest przedmiotem niematerialnym, można ją uznać za zbliżoną do innych paliw materialnych, takich jak benzyna i nafta należące do klasy 4”. Zdaniem spółki Edison oświadczenie to stanowi potwierdzenie tezy dokładnie odwrotnej, czyli że funkcjonalna cecha elektryczności, jaką jest jej zdolność do wytwarzania energii, powinna przeważyć nad jej cechami ontologicznymi. W czwartej kolejności spółka Edison zarzuca Sądowi, że uznał, iż decyzja o włączeniu energii elektrycznej do klasy 4 począwszy od IX edycji klasyfikacji nicejskiej nie wystarczyła do tego, by wykazać, że zgodnie z opinią właściwych władz energia elektryczna należała już do tej klasy w okresie obowiązywania VIII edycji tej klasyfikacji. Spółka Edison podnosi w tym względzie, że w pkt 41 zaskarżonego wyroku Sąd błędnie oparł swoje rozumowanie na okoliczności, iż taka decyzja o włączeniu została podjęta przez komitet ekspertów WIPO dopiero w październiku 2003 r., czyli po dokonaniu rozpatrywanego zgłoszenia do rejestracji. Zdaniem spółki Edison powyższa decyzja o włączeniu została bowiem opracowana w czerwcu 2003 r., czyli przed dokonaniem przez nią zgłoszenia graficznego znaku towarowego w sierpniu 2003 r. Sąd, decydując się na uwzględnienie daty wydania tej decyzji o włączeniu, wykazał się zatem nadmiernym formalizmem. W piątej kolejności spółka Edison nie zgadza się z wyborem orzecznictwa, na którym Sąd oparł się w pkt 48 zaskarżonego wyroku w celu dokonania oceny zakresu pojęcia „paliw”. Spółka Edison uważa w tym względzie, że wyrok z dnia 14 marca 2017 r., Edison/EUIPO – Eolus Vind (e) (T‑276/15, niepublikowany, EU:T:2017:163), nie powinien mieć znaczenia, ponieważ jest dotknięty błędami. W szóstej kolejności spółka Edison twierdzi, powołując się na nomenklaturę taryfową z zakresu ceł oraz na wyroki: z dnia 15 lipca 1964 r., Costa (6/64, EU:C:1964:66), i z dnia 27 kwietnia 1994 r., Almelo (C‑393/92, EU:C:1994:171), że energia elektryczna jest uważana zarówno w prawie Unii, jak i w prawie krajowym za towar w rozumieniu art. 28 TFUE. Uważa ona również, że energię elektryczną powinno się postrzegać w prawie znaków towarowych, tak jak ma to miejsce już w prawie konkurencji, w ten sam sposób co węgiel, gaz ziemny i ropę naftową, a zatem że wprowadzenie w prawie znaków towarowych rozróżnienia między energią elektryczną a tymi innymi produktami byłoby dyskryminujące. Podobnie jak te towary, energię elektryczną należałoby zatem objąć zakresem pojęcia „paliw” jako towaru ujętego w alfabetycznym wykazie towarów należących do klasy 4 VIII edycji klasyfikacji nicejskiej. W siódmej kolejności spółka Edison kwestionuje dokonaną przez Sąd ocenę szeregu dowodów, które przedstawiła w celu wykazania, że energia elektryczna wchodzi w zakres pojęcia „paliw”, a w konsekwencji należy do klasy 4 VIII edycji klasyfikacji nicejskiej. Po pierwsze, spółka Edison zarzuca Sądowi, że w pkt 51 zaskarżonego wyroku orzekł, iż stanowiska przyjęte przez Europejską Agencję Środowiska (EEA), Department of Energy and Climate Change (departament energetyki i zmian klimatycznych, Zjednoczone Królestwo), lub Sustainable Energy Authority (organ ds. zrównoważonej energii, Irlandia) nie miały znaczenia dla wykładni wspomnianego pojęcia „paliw”. Po drugie, spółka Edison zarzuca Sądowi, że nie zbadał niektórych dokumentów, które przedłożyła ona w postępowaniu przed Izbą Odwoławcza w celu wykazania, że od końca lat 70. energia elektryczna jest uważana w debacie publicznej za „alternatywne paliwo silnikowe”. EUIPO twierdzi, że zarzut pierwszy należy w części odrzucić jako niedopuszczalny, a w części oddalić jako bezzasadny. Ocena Trybunału Po pierwsze, w zakresie, w jakim w ramach zarzutu pierwszego spółka Edison zarzuca Sądowi, że nie zastosował „funkcjonalnego” podejścia w celu dokonania oceny zakresu pojęć: „materiały oświetleniowe”, „paliwa (również spirytus silnikowy)” i „paliwa”, należy zauważyć na wstępie, że spółka Edison nie wskazuje konkretnych punktów zaskarżonego wyroku, do których odnosi się jej argumentacja. Tymczasem na podstawie art. 169 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem podnoszone zarzuty i argumenty prawne powinny wskazywać precyzyjnie motywy orzeczenia Sądu, które wnoszący odwołanie kwestionuje (postanowienie z dnia 7 czerwca 2018 r., Gaki/Europol, C‑671/17 P, niepublikowane, EU:C:2018:416, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo). W każdym razie, nawet przy założeniu, że argumentacja ta może być rozumiana w ten sposób, iż zmierza ona w istocie do podważenia metodologii zastosowanej przez Sąd przy rozpatrywaniu, czy energia elektryczna może zostać objęta pojęciami: „materiały oświetleniowe”, „paliwa (również spirytus silnikowy)” i „paliwa”, należy zauważyć, że w pkt 38–56 zaskarżonego wyroku Sąd zakreślił zakres tych pojęć w oparciu o literalną ocenę, której treść i zakres w świetle orzecznictwa Trybunału przybliżył w pkt 29–37 tego wyroku. Należy zaś stwierdzić, że spółka Edison nie formułuje żadnej krytyki co do stosowania i wykładni tego orzecznictwa przez Sąd ani tym bardziej nie wykazuje, że podejście przyjęte przez Sąd w tych punktach narusza prawo. Spółka Edison poprzestaje w istocie na przywołaniu, na poparcie preferowanego przez siebie podejścia „funkcjonalnego”, kryteriów oceny wypracowanych przez rzecznika generalnego Y. Bota w jego opinii w sprawie The Chartered Institute of Patent Attorneys (C‑307/10, EU:C:2011:784, pkt 74, 75). Jednakże, jak słusznie stwierdził Sąd w pkt 29 zaskarżonego wyroku, z pkt 61 wyroku z dnia 19 czerwca 2012 r., Chartered Institute of Patent Attorneys (C‑307/10, EU:C:2012:361), wynika, że towary, w odniesieniu do których wnosi się o ochronę wynikającą ze znaku towarowego, muszą być wskazane przez zgłaszającego w zgłoszeniu w sposób wystarczająco jasny i precyzyjny, aby umożliwić właściwym organom i podmiotom gospodarczym, na tej jedynej podstawie, określenie zakresu żądanej ochrony. Natomiast w wyroku tym Trybunał nie przyjął podejścia proponowanego przez rzecznika generalnego Y. Bota w pkt 74 jego opinii w tej sprawie, zgodnie z którym to podejściem podmioty gospodarcze powinny móc dokładnie zidentyfikować „zasadnicze cechy charakterystyczne i obiektywne właściwości danych towarów i usług”. Mając na względzie powyższe rozważania, argumentację tę należy w każdym wypadku oddalić jako bezzasadną. Po drugie, w zakresie, w jakim spółka Edison zarzuca Sądowi naruszenie prawa poprzez błędne powołanie się w pkt 41, 46 i 54 zaskarżonego wyroku na opublikowany przez EUIPO orientacyjny i niewyczerpujący wykaz zawierający przykłady towarów i usług, które – mimo że znajdują się w alfabetycznym wykazie towarów należących do klasy 4 począwszy od IX edycji klasyfikacji nicejskiej – „nie są wyraźnie objęte dosłownym znaczeniem” nagłówka wspomnianej klasy, w celu wykluczenia energii elektrycznej z zakresu nagłówka klasy 4 klasyfikacji nicejskiej, taką argumentację należy uznać za bezskuteczną. W tym względzie należy przypomnieć, że zarzuty kierowane wobec uzupełniającej tezy orzeczenia Sądu nie mogą same w sobie prowadzić do uchylenia tego orzeczenia i są dlatego nieskuteczne (zob. podobnie wyrok z dnia 26 marca 2019 r., Komisja/Włochy,C‑621/16 P, EU:C:2019:251, pkt 57 i przytoczone tam orzecznictwo). Otóż zawarte w pkt 41, 46 i 54 zaskarżonego wyroku wyrażenie „ponadto” wskazuje, że Sąd jedynie tytułem uzupełnienia odniósł się do tego opublikowanego przez EUIPO wykazu w celu poparcia stwierdzenia, że energia elektryczna nie wchodzi w zakres pojęć: „materiały oświetleniowe”, „paliwa (również spirytus silnikowy)” i „paliwa” w rozumieniu klasy 4 VIII edycji klasyfikacji nicejskiej. Jak wynika bowiem z pkt 39, 43 i 48 zaskarżonego wyroku, główną przyczyną, dla której Sąd uznał, że energia elektryczna nie należy do klasy 4 klasyfikacji nicejskiej, jest to, że zgodnie z powszechnym i zwykłym znaczeniem pojęcia: „materiały oświetleniowe”, „paliwa (również spirytus silnikowy)” i „paliwa” nie odnoszą się do energii elektrycznej. Po trzecie, w zakresie, w jakim spółka Edison zarzuca Sądowi, że jego rozumowanie jest wewnętrznie sprzeczne, ponieważ w pkt 44 zaskarżonego wyroku odwołał się do oświadczenia WIPO opublikowanego na stronie internetowej tej organizacji, a mimo to uznał, że energii energetycznej nie można zaliczyć do „paliw (również spirytusu silnikowego)”, należy zauważyć, że argument ten wynika z fragmentarycznego odczytania tego wyroku. O ile bowiem Sąd stwierdził w pkt 44 zaskarżonego wyroku, że z przywołanego oświadczenia wynika, iż „nawet jeśli energia elektryczna jest przedmiotem niematerialnym, można ją uznać za zbliżoną do innych paliw materialnych, takich jak benzyna i nafta należące do klasy 4”, o tyle dodał on jednak w tym samym punkcie, że pomimo tego podobieństwa pod względem funkcjonalnym energia elektryczna nie jest objęta dosłownym znaczeniem pojęcia „paliw”. Po czwarte, co się tyczy argumentu spółki Edison, zgodnie z którym Sąd nie wziął pod uwagę faktu, że energia elektryczna została umieszczona w opublikowanym przez EUIPO orientacyjnym i niewyczerpującym wykazie zawierającym przykłady towarów i usług, które – mimo że znajdują się w alfabetycznym wykazie towarów należących do klasy 4 począwszy od IX edycji klasyfikacji nicejskiej – „nie są wyraźnie objęte dosłownym znaczeniem” nagłówka wspomnianej klasy, należy przypomnieć, że Sąd jest wyłącznie właściwy do dokonania oceny mocy dowodowej, jaką należy przypisać przedłożonym mu dowodom (zob. podobnie wyrok z dnia 11 listopada 2003 r., Martinez/Parlament, C‑488/01 P, EU:C:2003:608, pkt 53 i przytoczone tam orzecznictwo). Sąd nie może więc – z zastrzeżeniem obowiązku poszanowania zasad ogólnych i przepisów proceduralnych dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego oraz zakazu przeinaczenia materiału dowodowego – być zobowiązany do przedstawienia uzasadnienia odnoszącego się konkretnie do oceny mocy dowodowej każdego z przedłożonych mu dowodów, zwłaszcza jeśli stwierdzi, że są one obojętne lub pozbawione znaczenia dla rozstrzygnięcia sporu (wyrok z dnia 3 grudnia 2009 r., Evropaïki Dynamiki/Komisja, C‑476/08 P, niepublikowany, EU:C:2009:752, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszym wypadku należy zauważyć, że w pkt 41 zaskarżonego wyroku Sąd przeanalizował decyzję o włączeniu „energii elektrycznej” do orientacyjnego i niewyczerpującego wykazu opublikowanego przez EUIPO i uznał, że decyzja ta nie miała mocy dowodowej, ponieważ w chwili dokonania rozpatrywanego zgłoszenia do rejestracji była ona jeszcze na etapie przygotowania. Spółka Edison nie wykazała zaś ani nawet nie podnosiła, że ocena ta była wynikiem przeinaczenia. Wysuwane w tym zakresie argumenty są zatem niedopuszczalne. Po piąte, w zakresie, w jakim spółka Edison zarzuca Sądowi, że błędnie oparł swoje rozumowanie, przedstawione w pkt 48 zaskarżonego wyroku, na wyroku z dnia 14 marca 2017 r., Edison/EUIPO – Eolus Vind (e) (T‑276/15, niepublikowanym, EU:T:2017:163), należy podkreślić, że spółka Edison ograniczyła się do przedstawienia krytycznej oceny tego wyroku jako pozbawionego cechy precedensu i obarczonego błędami logicznymi. Spółka Edison nie przedstawiła jednak wystarczająco precyzyjnie powodów, dla których jej zdaniem powołanie się przez Sąd na ten wyrok doprowadziło do tego, że zawarte w zaskarżonym wyroku rozumowanie naruszyło prawo. Wynika stąd, że argument ten należy odrzucić jako niedopuszczalny. Należy bowiem przypomnieć, że z art. 256 ust. 1 TFUE, art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz art. 168 § 1 lit. d) regulaminu postępowania przed Trybunałem wynika, iż odwołanie powinno dokładnie określać kwestionowane części zaskarżonego wyroku oraz argumenty prawne, które szczegółowo uzasadniają to żądanie, pod rygorem niedopuszczalności odwołania lub danego zarzutu (wyrok z dnia 21 stycznia 2016 r., Galp Energía España i in./Komisja, C‑603/13 P, EU:C:2016:38, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo). Po szóste, argument, w ramach którego spółka Edison poprzestaje na odtworzeniu w identyczny sposób zarzutu podniesionego w pierwszej instancji przed Sądem, opartego na tym, że energię elektryczną należy uznać za paliwo na tej samej podstawie co węgiel, gaz i ropę naftową, należy odrzucić jako niedopuszczalny, ponieważ spółka Edison nie wskazuje na żadne naruszenie prawa, którego Sąd miałby się dopuścić w tym zakresie w zaskarżonym wyroku. W tym względzie należy podkreślić, że odwołanie jest niedopuszczalne, jeżeli ogranicza się do powtórzenia zarzutów i argumentów, które zostały już przedstawione przed Sądem, w tym zarzutów i argumentów opartych na faktach, które ów sąd wyraźnie odrzucił, i nie zawiera nawet argumentacji mającej konkretnie na celu określenie naruszenia prawa, jakim miałby być dotknięty wyrok Sądu. Takie odwołanie stanowi bowiem w rzeczywistości żądanie zmierzające do ponownego rozpoznania skargi złożonej do Sądu, co nie należy do właściwości Trybunału w ramach odwołania (wyrok z dnia 26 stycznia 2017 r., Mamoli Robinetteria/Komisja, C‑619/13 P, EU:C:2017:50, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo). Po siódme, co się tyczy w pierwszej kolejności argumentacji spółki Edison, zgodnie z którą Sąd błędnie stwierdził w pkt 51 zaskarżonego wyroku, że stanowiska zajęte przez departament energetyki i zmian klimatycznych EEA lub organ ds. zrównoważonej energii są pozbawione znaczenia dla wykładni pojęcia „paliw” w rozumieniu przyjętym przez podmioty gospodarcze, wystarczy przypomnieć, że odwołanie jest ograniczone do kwestii prawnych. Wyłącznie Sąd jest więc właściwy do dokonania ustaleń i oceny istotnych okoliczności stanu faktycznego oraz oceny wartości, jaką należy przypisać elementom przedstawionego mu materiału dowodowego, z zastrzeżeniem przypadków przeinaczenia tych okoliczności faktycznych lub dowodów (wyrok z dnia 19 października 2017 r., Agriconsulting Europe/Komisja, C‑198/16 P, EU:C:2017:784, pkt 69 i przytoczone tam orzecznictwo). W drugiej kolejności, jeżeli chodzi o twierdzenie, zgodnie z którym Sąd nie przeanalizował niektórych załączników złożonych w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, z pkt 52 i 53 zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd nie omówił szczegółowo każdego z tych załączników, jednak rozpatrzył je wszystkie łącznie i uznał, iż nie wystarczyły one, aby wykazać, że w momencie dokonania zgłoszenia do rejestracji podmioty gospodarcze postrzegały pojęcie „paliw” jako obejmujące energię elektryczną. Krytyka ta zmierza zatem do podważenia wartości, jaką Sąd przypisał przedstawionym mu dowodom, czego rozpoznanie, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 55 niniejszego wyroku, wykracza poza właściwość Trybunału. Stąd też powyższa argumentacja jest niedopuszczalna. Pierwszy zarzut odwołania należy zatem w części odrzucić jako niedopuszczalny, a w części oddalić jako bezzasadny. W przedmiocie zarzutu drugiego Argumentacja stron W ramach zarzutu drugiego spółka Edison twierdzi, że zaskarżony wyrok naruszył jej prawa proceduralne oraz art. 75 rozporządzenia nr 207/2009. Po pierwsze, spółka Edison zarzuca Sądowi, że utrzymał w mocy sporną decyzję, mimo że została ona wydana z naruszeniem jej praw proceduralnych. Zdaniem spółki Edison, nie ustosunkowując się co do istoty do wniosku zawierającego oświadczenie o zrzeczeniu się praw do części towarów, EUIPO przerzuciło bowiem na nią ciężar dowodu na niezgodność z prawem odmowy uznania częściowego zrzeczenia się w odniesieniu do energii elektrycznej, w związku z czym spółka ta była zmuszona przedstawić powody uzasadniające zaliczenie energii elektrycznej do rozpatrywanej klasy, zamiast kwestionować powody jej wykluczenia przez EUIPO. Po drugie, spółka Edison utrzymuje, że Sąd zadowolił się utrzymaniem spornej decyzji w mocy, chociaż była ona dotknięta brakiem uzasadnienia, bowiem nie zawierała powodów uzasadniających wyłączenie energii elektrycznej z „materiałów oświetleniowych”, „paliw (również spirytusu silnikowego)” i „paliw” w rozumieniu klasy 4 VIII edycji klasyfikacji nicejskiej. Ponadto spółka Edison uważa, że jednoczesne twierdzenie przez Sąd, iż na rynku dostępne są samochody o napędzie elektrycznym, a zarazem zaprzeczanie, że podmioty gospodarcze traktują energię elektryczną jako paliwo, choćby alternatywne, jest pozbawione logiki. EUIPO wnosi o oddalenie zarzutu drugiego. Ocena Trybunału Po pierwsze, w zakresie, w jakim spółka Edison zarzuca Sądowi utrzymanie w mocy spornej decyzji, chociaż została ona wydana z naruszeniem jej praw procesowych, należy stwierdzić, że spółka ta poprzestaje na dosłownym odtworzeniu argumentów, które zostały już przedstawione przed Sądem, bez sprecyzowania konkretnie naruszenia prawa, jakim miałby być dotknięty zaskarżony wyrok, ani tym bardziej bez wskazania dokładnie punktów tego wyroku, w których miałoby dojść do takiego naruszenia prawa. W konsekwencji zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 54 powyżej argument ten należy odrzucić jako niedopuszczalny. Po drugie, w zakresie, w jakim spółka Edison zarzuca Sądowi, że potwierdził sporną decyzję, mimo że jest ona dotknięta brakiem uzasadnienia, wystarczy zauważyć, że Sąd dokonał w pkt 39–42, 43–47 i 48–54 zaskarżonego wyroku pogłębionej analizy podstaw uzasadniających wyłączenie energii elektrycznej z „materiałów oświetleniowych”, „paliw (również spirytusu silnikowego)” i „paliw” w rozumieniu klasy 4 VIII edycji klasyfikacji nicejskiej. Ponadto twierdzenie spółki Edison, zgodnie z którym uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest wewnętrznie sprzeczne, należy również oddalić jako bezzasadne, ponieważ wynika ono z fragmentarycznej lektury tego wyroku, a w szczególności jego pkt 52 i 53. O ile bowiem Sąd przyznał w pkt 52 tego wyroku, że w świetle dowodów przedstawionych przez spółkę Edison „niektóre” modele samochodów zasilanych częściowo lub w całości energią elektryczną zostały już wprowadzone na rynek, o tyle stwierdził on w następnym punkcie tego wyroku, że rozwój na rynku europejskim modeli samochodowych zasilanych energią elektryczną „rzeczywiście” miał miejsce dopiero kilka lat po złożeniu rozpatrywanego zgłoszenia do rejestracji. W związku z tym w analizie tej nie można dostrzec jakiejkolwiek sprzeczności. Wynika stąd, że zarzut drugi należy w części odrzucić jako niedopuszczalny, a w części oddalić jako bezzasadny. W świetle powyższych rozważań odwołanie należy w części odrzucić, a w pozostałym zakresie oddalić. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ żaden z zarzutów spółki Edison nie został uwzględniony, należy – zgodnie z żądaniem EUIPO – obciążyć ją kosztami postępowania.   Z powyższych względów Trybunał (dziewiąta izba) orzeka, co następuje:   1) Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.   2) Edison SpA pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: włoski.