C-128/07

PostanowienieTSUE2008-01-16CELEX: 62007CO0128ECLI:EU:C:2008:15

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy krajowe przepisy podatkowe, które przewidują różne progi wiekowe dla zwolnienia podatkowego odpraw w zależności od płci pracowników, są zgodne z dyrektywami 76/207/EWG i 79/7/EWG, w świetle wyroku w sprawie C-207/04 Vergani, a w szczególności, czy odstępstwo z art. 7 ust. 1 lit. a) dyrektywy 79/7/EWG ma zastosowanie do takich przepisów?

Ratio decidendi

Trybunał uznał, że krajowe przepisy podatkowe różnicujące wiek uprawniający do zwolnienia podatkowego odpraw ze względu na płeć są sprzeczne z zasadą równego traktowania kobiet i mężczyzn. Stwierdził, że odstępstwo przewidziane w art. 7 ust. 1 lit. a) dyrektywy 79/7/EWG, dotyczące zabezpieczenia społecznego, nie obejmuje przepisów podatkowych dotyczących odpraw. W konsekwencji, sąd krajowy jest zobowiązany do niestosowania dyskryminującego przepisu krajowego i stosowania wobec grupy mniej korzystnie traktowanej tych samych zasad, które obowiązują dla grupy traktowanej korzystniej, bez konieczności oczekiwania na zmianę prawa przez ustawodawcę.

Stan faktyczny

Sprawa dotyczyła krajowych przepisów podatkowych, które przewidywały zastosowanie obniżonej stawki podatkowej lub zwolnienia podatkowego od kwot wypłacanych przy zakończeniu działalności zawodowej (odpraw). Celem tych przepisów było zachęcenie pracowników do odejścia z pracy w określonym wieku. Kluczowym problemem było to, że wiek uprawniający do tego zwolnienia podatkowego był różny w zależności od płci pracowników, co budziło wątpliwości co do zgodności z zasadą równego traktowania kobiet i mężczyzn.

Rozstrzygnięcie

1) W następstwie wyroku z dnia 21 lipca 2005 r. w sprawie C‑207/04 Vergani, który dotyczył niezgodności prawa krajowego z prawem wspólnotowym, do władz danego państwa członkowskiego należy podjęcie działań ogólnych lub szczególnych, właściwych do zapewnienia na ich terytorium przestrzegania prawa wspólnotowego, przy czym władze te zachowują wybór działań, jakie mają być podjęte, aby prawo krajowe zostało dostosowane do prawa wspólnotowego, i aby zapewnić pełną skuteczność praw, jakie jednostki czerpią z prawa wspólnotowego. Jeśli stwierdzona zostaje dyskryminacja sprzeczna z prawem wspólnotowym, to do czasu wydania przepisów ustanawiających równe traktowanie sąd krajowy jest zobowiązany nie stosować krajowego przepisu dyskryminującego i nie jest przy tym zmuszony zwracać się do ustawodawcy o jego zmianę lub jej oczekiwać, natomiast jest zobowiązany stosować wobec członków grupy mniej korzystnie traktowanej te same zasady, które stosują się do osób drugiej grupy. 2) Odstępstwo przewidziane w art. 7 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego nie znajduje zastosowania do przepisu podatkowego, takiego jak art. 17 ust. 4a dekretu nr 917 Prezydenta Republiki z dnia 22 grudnia 1986 r., w brzmieniu zmienionym dekretem ustawodawczym nr 314 z dnia 2 września 1997 r.

Pełny tekst orzeczenia

Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 16 stycznia 2008 r. – Molinari i in. przeciwko Agenzia delle Entrate – Ufficio di Latina (sprawy połączone od C‑128/07 do C‑131/07) Dyrektywa 76/207/EWG – Równość traktowania kobiet i mężczyzn – Odprawa – Zwolnienie podatkowe przyznawane w różnym w wieku w zależności od płci pracowników 1. Państwa członkowskie – Zobowiązania – Wykonanie prawa wspólnotowego – Niezgodność prawa krajowego z prawem wspólnotowym wynikającym z wyroku prejudycjalnego (art. 10 WE; dyrektywy Rady: 76/207; 79/7) (por. pkt 22–24; pkt 1 sentencji) 2. Polityka społeczna – Równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego – Dyrektywa 79/7 (dyrektywa Rady 79/7, art. 7 ust. 1 lit. a)) (por. pkt 26, 27; pkt 2 sentencji) Przedmiot Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Commissione tributaria provinciale di Latina – Wykładnia dyrektywy Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (Dz.U. L 39, s. 40) oraz dyrektywy Rady 79/7/EWG w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 6, s. 24) – Wykładnia tez i zakres stosowania wyroku w sprawie C‑207/04 Vergani – Zastosowanie obniżonej stawki podatkowej od wypłaconych kwot przy zakończeniu działalności zawodowej celem zachęcenia do odejścia z pracy pracowników w określonym wieku – Zwolnienie podatkowe przyznawane w różnym w wieku w zależności od płci pracowników Sentencja 1) W następstwie wyroku z dnia 21 lipca 2005 r. w sprawie C‑207/04 Vergani, który dotyczył niezgodności prawa krajowego z prawem wspólnotowym, do władz danego państwa członkowskiego należy podjęcie działań ogólnych lub szczególnych, właściwych do zapewnienia na ich terytorium przestrzegania prawa wspólnotowego, przy czym władze te zachowują wybór działań, jakie mają być podjęte, aby prawo krajowe zostało dostosowane do prawa wspólnotowego, i aby zapewnić pełną skuteczność praw, jakie jednostki czerpią z prawa wspólnotowego. Jeśli stwierdzona zostaje dyskryminacja sprzeczna z prawem wspólnotowym, to do czasu wydania przepisów ustanawiających równe traktowanie sąd krajowy jest zobowiązany nie stosować krajowego przepisu dyskryminującego i nie jest przy tym zmuszony zwracać się do ustawodawcy o jego zmianę lub jej oczekiwać, natomiast jest zobowiązany stosować wobec członków grupy mniej korzystnie traktowanej te same zasady, które stosują się do osób drugiej grupy. 2) Odstępstwo przewidziane w art. 7 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego nie znajduje zastosowania do przepisu podatkowego, takiego jak art. 17 ust. 4a dekretu nr 917 Prezydenta Republiki z dnia 22 grudnia 1986 r., w brzmieniu zmienionym dekretem ustawodawczym nr 314 z dnia 2 września 1997 r.