C-128/13

WYROK TRYBUNAŁU (piąta izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. ( *1 ) „Odesłanie prejudycjalne — Rolnictwo — Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 — Artykuł 4 ust. 1 i art. 13 — Rozporządzenie (EWG) nr 2220/85 — Artykuł 19 ust. 1 lit. a) — Refundacje wywozowe — Zaliczka na poczet refundacji — Warunki zwolnienia zabezpieczenia ustanowionego w celu zapewnienia zwrotu zaliczki” W sprawie C‑128/13 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Tribunal da Relação de Lisboa (Portugalia) postanowieniem z dnia 17 stycznia 2013 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 18 marca 2013 r., w postępowaniu: Cruz & Companhia Lda przeciwko Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP (IFAP), Caixa Central – Caixa Central de Crédito Agrícola Mútuo CRL, TRYBUNAŁ (piąta izba), w składzie: T. von Danwitz, prezes izby, C. Vajda (sprawozdawca), A. Rosas, E. Juhász i D. Šváby, sędziowie, rzecznik generalny: P. Mengozzi, sekretarz: M. Ferreira, główny administrator, uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 19 czerwca 2014 r., rozważywszy uwagi przedstawione: — w imieniu Cruz & Companhia Lda przez M. Lacerdę, R. Freitas oraz J. Freitasa, advogados, — w imieniu rządu portugalskiego przez L. Inezz Fernandesa oraz M. Folgada Morena, działających w charakterze pełnomocników, — w imieniu Komisji Europejskiej przez P. Guerrę e Andradego, D. Triantafyllou oraz M. Afonso, działających w charakterze pełnomocników, podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii, wydaje następujący Wyrok Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 4 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 351, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1829/94 z dnia 26 lipca 1994 r. (Dz.U. L 191, s. 5, zwanego dalej „rozporządzeniem nr 3665/87”) oraz art. 19 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych (Dz.U. L 205, s. 5 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 3, t. 6, s. 186), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 3403/93 z dnia 10 grudnia 1993 r. (Dz.U. L 310, s. 4 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 3, t. 15, s. 221, zwanego dalej „rozporządzeniem nr 2220/85”). Wniosek ten został złożony w ramach sporu zawisłego między spółką Cruz & Companhia Lda (zwaną dalej „Cruz & Companhia”) a Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP (IFAP) i Caixa Central – Caixa Central de Crédito Agrícola Mútuo CRL (zwaną dalej „CCAM”), dotyczącego odmowy zwolnienia gwarancji bankowej ustanowionej w celu zapewnienia zwrotu zaliczki na poczet refundacji wywozowych, wypłaconej w związku z wywozem wina dokonanym w 1995 r. oraz uruchomienia tej gwarancji bankowej. Ramy prawne Artykuł 56 rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (Dz.U. L 84,s. 1) stanowił: „1.   W zakresie koniecznym dla umożliwienia wywozu o istotnym znaczeniu gospodarczym produktów [objętych wspólną organizacją rynku wina], po cenach tych produktów obowiązujących na rynku światowym, różnicę między tymi cenami a cenami we Wspólnocie można pokryć w drodze zastosowania refundacji wywozowych. […] 2.   Refundacje są takie same dla całej Wspólnoty. Mogą być one zróżnicowane ze względu na wykorzystanie lub przeznaczenie. Refundację przyznaje się na wniosek. 3.   Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje ogólne zasady dotyczące przyznawania refundacji wywozowych i kryteria ustalania kwoty takich refundacji. 4.   Szczegółowe zasady stosowania niniejszego artykułu przyjmuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 83. […]” [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie cytaty z tego rozporządzenia poniżej]. Artykuł 71 ust. 2 rozporządzenia nr 822/87 stanowił, co następuje: „Osoby fizyczne, osoby prawne lub grupy osób, w których posiadaniu znajdują się produkty wymienione w art. 1 [w tym produkty z sektora winiarskiego, jak w niniejszym przypadku] w związku z wykonywanym przez nie zawodem, w szczególności producenci, osoby zajmujące się butelkowaniem i przetwarzaniem, a także handlowcy, którzy zostaną określeni, prowadzą rejestry przychodu i rozchodu tych produktów”. Wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych zostały ustanowione przez Komisję w rozporządzeniu nr 3665/87. Motywy trzeci, czwarty i szesnasty rozporządzenia nr 3665/87 miały następujące brzmienie: „[…] ogólne zasady ustanowione przez Radę przewidują wypłatę refundacji po przedstawieniu dowodu, że produkty zostały wywiezione ze Wspólnoty; […] […] niektóre przypadki wywozu mogą prowadzić do nadużyć; […] w celu uniknięcia takich nadużyć w przypadku tych operacji należy uzależnić wypłatę refundacji – obok wymogu, by produkt opuścił terytorium celne Wspólnoty – od wymogu, by produkt został przywieziony do państwa trzeciego, a gdy ma to zastosowanie, rzeczywiście wprowadzony na rynek państwa trzeciego; […] […] w celu ułatwienia eksporterom finansowania ich transakcji należy upoważnić państwa członkowskie do wypłaty w formie zaliczki całej lub części kwoty refundacji w momencie przyjęcia zgłoszenia wywozowego, pod warunkiem złożenia zabezpieczenia, aby zapewnić zwrot wypłaconej zaliczki w przypadku, gdyby później okazało się, że refundacja nie powinna zostać wypłacona” [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie cytaty z tego rozporządzenia poniżej]. Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 3665/87: „Bez uszczerbku dla przepisów art. 5 i 16 wypłata refundacji jest uzależniona od przedstawienia dowodu, że produkty, które obejmuje przyjęte zgłoszenie wywozowe, opuściły obszar celny Wspólnoty w niezmienionym stanie w ciągu sześćdziesięciu dni od przyjęcia zgłoszenia”. Artykuł 13 akapit pierwszy rozporządzenia nr 3665/87 stanowił: „Nie przyznaje się żadnej refundacji w odniesieniu do produktów, niebędących solidnej i właściwej jakości handlowej, oraz – jeżeli produkty te są przeznaczone do spożycia przez ludzi – których użycie w tym celu jest wykluczone lub istotnie ograniczone z powodu ich cech charakterystycznych albo ich stanu”. Artykuł 18 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 3665/87 brzmiał następująco: „Dowód dokonania przywozowych formalności celnych jest przedstawiany zgodnie z wyborem eksportera w postaci jednego z następujących dokumentów: […] b) świadectwa rozładunku i wprowadzenia do obrotu, sporządzonego przez spółkę wyspecjalizowaną na płaszczyźnie międzynarodowej w dziedzinie kontroli i nadzoru, zatwierdzoną przez Komisję zgodnie z procedurą określoną w ust. 4. Data i numer przywozowego dokumentu celnego muszą być umieszczone w danym świadectwie”. Artykuł 22 rozporządzenia nr 3665/87 zawarty w rozdziale 2, zatytułowanym „Zaliczka na refundacje w przypadku bezpośredniego wywozu”, stanowił: „1.   Na wniosek eksportera państwa członkowskie, z chwilą przyjęcia zgłoszenia wywozowego, wypłacają w formie zaliczki całość lub część refundacji, pod warunkiem że zostanie wniesione zabezpieczenie, którego wysokość jest równa kwocie tej zaliczki, podwyższonej o 15%. Państwa członkowskie mogą określić warunki, na których będzie możliwe złożenie wniosku o wypłatę części refundacji w postaci zaliczki. 2.   Kwota zaliczki jest obliczana przy użyciu stawki refundacji stosowanej do danego miejsca przeznaczenia, dostosowanej, gdzie jest to właściwe, przez inne kwoty przewidziane w ustawodawstwie wspólnotowym”. Artykuł 33 ust. 1 rozporządzenia nr 3665/87 przewidywał: „W przypadku gdy dowód uprawnienia do refundacji został przedstawiony w odniesieniu do produktów objętych przepisami niniejszego rozdziału, zaliczkę kompensuje się z należną kwotą. W przypadku gdy kwota należna w odniesieniu do wywiezionej ilości jest wyższa od tej, która została wypłacona zaliczkowo, różnicę wypłaca się na rzecz zainteresowanej osoby. W przypadku gdy kwota należna, w odniesieniu do ilości wywiezionej, jest niższa od tej, która została zapłacona zaliczkowo, w szczególności w przypadku gdy stosuje się ust. 2, właściwe władze wszczynają bezzwłocznie procedurę przewidzianą w art. 29 rozporządzenia (EWG) nr 2220/85 w celu uzyskania od podmiotu zwrotu różnicy między tymi dwiema kwotami, powiększonej o 20%”. Rozporządzenie nr 2220/85 ustanawiało zasady dotyczące zabezpieczeń, które mają być złożone na podstawie rozporządzenia nr 822/87 lub na podstawie rozporządzeń wykonawczych do tego rozporządzenia. Artykuł 19 rozporządzenia nr 2220/85, zawarty w tytule IV – „Zaliczki”, stanowił: „1.   Zabezpieczenie jest zwracane wówczas, gdy: a) ustalone zostało ostateczne nabycie praw do kwoty przyznanej jako zaliczka; b) przyznana kwota zwiększona o dodatek przewidziany w szczególnym rozporządzeniu wspólnotowym została spłacona. 2.   Po upłynięciu nieprzekraczalnego terminu okazania ostatecznego nabycia praw do przyznanej kwoty i nieprzedstawieniu dowodu nabycia praw właściwe władze niezwłocznie przystępują do procedury według art. 29. […]”. Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2238/93 z dnia 26 lipca 1993 r. w sprawie dokumentów towarzyszących przewozowi wyrobów winiarskich oraz prowadzenia odpowiednich rejestrów (Dz.U. L 200, s. 10) stanowił: „1.   Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady wykonania art. 71 rozporządzenia (EWG) nr 822/87 w odniesieniu do dokumentów towarzyszących przewozowi wyrobów winiarskich, z zastrzeżeniem stosowania dyrektywy [Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. L 76, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 9, t. 1, s. 179)]. Niniejsze rozporządzenie ustanawia: a) zasady poświadczania pochodzenia win gatunkowych produkowanych w określonych regionach oraz pochodzenia win stołowych, w stosunku do których można używać oznaczenia geograficznego w dokumentach towarzyszących przewozowi tych win. Zasady te są ustanowione również na mocy przepisów wspólnotowych opartych na dyrektywie [92/12]; b) zasady wydawania dokumentów towarzyszących przewozowi produktów winiarskich wymienionych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 822/87: — na terytorium państwa członkowskiego, w przypadku gdy takim przesyłkom nie towarzyszy dokument wymagany na mocy przepisów wspólnotowych opartych na dyrektywie [92/12]; — przy wywozie do państwa trzeciego, — w handlu wewnątrzwspólnotowym, gdy: — przewozu dokonuje drobny producent, od którego w państwie członkowskim, w którym rozpoczyna się przewóz, nie wymaga się sporządzania uproszczonego dokumentu towarzyszącego, lub — przewożony produkt winiarski nie podlega podatkowi akcyzowemu; c) dodatkowe przepisy w odniesieniu do sporządzania: — towarzyszącego dokumentu urzędowego lub dokumentu handlowego stosowanego zamiast towarzyszącego dokumentu urzędowego, — towarzyszącego dokumentu urzędowego lub dokumentu handlowego stosowanego zamiast towarzyszącego dokumentu urzędowego, towarzyszących przewozowi produktów winiarskich, o których mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 822/87. 2.   Niniejsze rozporządzenie ustanawia również zasady prowadzenia przez podmioty, znajdujące się w posiadaniu produktów winiarskich w ramach prowadzonej przez nich działalności, rejestrów przyjęcia i wydania”. Postępowanie główne i pytania prejudycjalne Cruz & Companhia jest spółką handlową, która prowadzi działalność sprzedaży win, okowity i produktów pochodnych, włączywszy w to produkcję, magazynowanie i zakup w celu odsprzedaży. W ramach swej działalności spółka ta dokonała wywozu wina do Angoli po cenie niższej niż cena, jaką uzyskałaby, gdyby sprzedała to wino na rynku Unii Europejskiej. W czerwcu 1995 r. Cruz & Companhia zwróciła się do Instituto Nacional de Intervenção e Garantia Agrícola (zwanego dalej „INGA”) o wypłatę zaliczki na poczet refundacji. Przedstawiła ona w tym celu potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia wywozowego, dowód na to, że towary opuściły terytorium celne Unii w terminie 60 dni od daty takiego przyjęcia, oraz odpowiednią gwarancję bankową ustanowioną w CCAM w dniu 14 czerwca 1995 r. w wysokości odpowiadającej kwocie zaliczki na poczet refundacji, powiększonej o 15%. Zaliczka na poczet refundacji została wypłacona Cruz & Companhia w dniu 26 czerwca 1995 r. Po dokonaniu wywozu Cruz & Companhia przedstawiła INGA dokumenty dotyczące wywozu obejmujące faktury, świadectwo, deklarację o składzie towarów, wybrane próbki oraz zezwolenie na przywóz w ramach zgłoszenia. Produkty zostały wwiezione do państwa trzeciego przeznaczenia i dokonano względem nich odprawy celnej. INGA nigdy nie zwróciła gwarancji bankowej Cruz & Companhia. W wyniku kontroli w celu sprawdzenia prawidłowości dokonanego przez Cruz & Companhia wywozu wina INGA na mocy decyzji z dnia 29 lipca 2004 r. zarządziła zwrot kwoty wypłaconej Cruz & Companhia z tytułu refundacji wywozowej w terminie 30 dni pod sankcją uruchomienia mechanizmów koniecznych do wykonania gwarancji bankowej. Cruz & Companhia, która nie dokonała dobrowolnego zwrotu zażądanej kwoty, wniosła skargę do Tribunal Administrativo e Fiscal de Viseu na decyzję INGA z dnia 29 lipca 2004 r. W dniu 25 lipca 2008 r. sąd ten oddalił skargę Cruz & Companhia jako bezzasadną. Cruz & Companhia wniosła odwołanie od tego orzeczenia do Tribunal Central Administrativo do Norte. Wyrokiem z dnia 9 lipca 2009 r., który stał się prawomocny, sąd ten oddalił odwołanie i utrzymał w mocy orzeczenie Tribunal Administrativo e Fiscal de Viseu. Cruz & Companhia wniosła do sądu odsyłającego skargę na IFAP, który zastąpił INGA, oraz CCAM, żądając stwierdzenia, że gwarancja bankowa stała się bezprzedmiotowa w dniu 31 sierpnia 1995 r., to jest w dniu przedstawienia dokumentów potwierdzających wwiezienie produktów do Angoli oraz że w takich okolicznościach uruchomienie przez IFAP gwarancji bankowej było niezgodne z prawem i stanowiło nadużycie. Ponadto Cruz & Companhia wniosła o nakazanie CCAM odstąpienia od zapłaty na rzecz IFAP odnośnej gwarancji bankowej, a także zasądzenie od IFAP tytułem odszkodowania żądanych przez ten podmiot kwot. Przed sądem odsyłającym została podniesiona kwestia, czy ostateczne nabycie prawa do kwoty refundacji zostało ustalone i czy w rezultacie należy zwolnić zabezpieczenie ustanowione w celu zapewnienia zwrotu zaliczki, w sytuacji gdy eksporter przedstawił potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia wywozowego oraz dowód, że produkty opuściły terytorium celne Unii w terminie 60 dni i zostały wwiezione do państwa trzeciego przeznaczenia, czy też konieczne było również wykazanie, że kwoty wypłacone z tytułu zaliczki na poczet refundacji były należne. W tych okolicznościach Tribunal da Relação de Lisboa postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy należy uznać za wygasłą gwarancję ustanowioną w przypadku wypłaty zaliczek na poczet refundacji wywozowych, jeżeli wykazano, że eksporter przedstawił dokumenty dotyczące przyjęcia [zgłoszeń] wywozowych i udowodnił, że produkty opuściły terytorium celne Wspólnoty w maksymalnym terminie 60 dni liczonych od takiego przyjęcia? 2) Tym bardziej z uwagi na to, że wykazano, iż zakończono [odprawę] celną [w odniesieniu do tych produktów] w państwie trzecim [przywozu]? 3) Czy, przeciwnie, należy przyjąć, że pomimo wykazania spełnienia tych przesłanek zwolnienie gwarancji oznacza brak istnienia prawa państwa z jakiegokolwiek innego powodu – związanego z nieprawidłowościami w wywozie – do zwrotu zaliczki na poczet refundacji?”. W przedmiocie pytań prejudycjalnych W swych pytaniach, które należy rozważyć łącznie, sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 19 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2220/85 należy interpretować w ten sposób, że należy uznać, iż zabezpieczenie ustanowione przez eksportera w celu zapewnienia zwrotu zaliczki otrzymanej na poczet refundacji wywozowych wygasło, jeżeli ustalono, że eksporter przedstawił dokumenty dotyczące przyjęcia zgłoszenia wywozowego, dowód, że produkty opuściły terytorium celne Unii w maksymalnym terminie 60 dni od przyjęcia takiego zgłoszenia, oraz dowód, iż zakończono odprawę celną tych produktów w państwie trzecim przywozu. Na wstępie należy przypomnieć, że na mocy art. 22 rozporządzenia nr 3665/87 na wniosek eksportera państwa członkowskie są zobowiązane wypłacić w formie zaliczki całą lub część kwoty refundacji, w momencie przyjęcia zgłoszenia wywozowego, pod warunkiem złożenia zabezpieczenia. Co się tyczy warunków zwolnienia tego zabezpieczenia, należy zauważyć, że art. 19 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2220/85, zawarty w tytule IV „Zaliczki” stanowi, że zabezpieczenie jest zwalniane, gdy ustalone zostało ostateczne nabycie praw do kwoty przyznanej jako zaliczka. W uwagach przedłożonych Trybunałowi Cruz & Companhia uważa, że celem ustanowionego zabezpieczenia jest zapewnienie, iż wywóz, w odniesieniu do którego została wypłacona zaliczka na poczet refundacji, został dokonany, a produkt dotarł do państwa przeznaczenia i został wprowadzony do obrotu w tym państwie w wyznaczonym terminie. Odwołując się do art. 4 ust. 1 w związku z art. 18 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 3665/87 podnosi ona, że zabezpieczenie powinno być zwolnione w chwili przedstawienia przez eksportera celnego świadectwa wywozowego, gdyż od tej chwili prawo do refundacji staje się ostateczne. W tym względzie należy stwierdzić, że z treści art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 3665/87 wynika, iż wypłata refundacji jest uzależniona od przedstawienia dowodu, że produkty, które obejmuje przyjęte zgłoszenie wywozowe, opuściły obszar celny Unii w niezmienionym stanie w ciągu 60 dni od przyjęcia zgłoszenia. Przepis ten nie zawiera żadnej wzmianki o ostatecznym nabyciu prawa do uzyskania tej refundacji. Jak wynika zatem z motywu szesnastego rozporządzenia nr 3665/87 zabezpieczenie ustanowione na mocy art. 22 tego rozporządzenia ma na celu zapewnienie zwrotu zaliczki, gdyby okazało się następnie, że refundacja nie powinna była zostać wypłacona. W tym kontekście należy zauważyć, że art. 13 wskazanego rozporządzenia przewiduje, że żadnej refundacji nie przyznaje się w odniesieniu do produktów, które nie posiają „solidnej i właściwej jakości handlowej”, oraz – jeżeli produkty te są przeznaczone do spożycia przez ludzi – których użycie w tym celu jest wykluczone lub istotnie ograniczone z powodu ich cech charakterystycznych albo ich stanu. W odniesieniu do „solidnej i właściwej jakości handlowej” należy zauważyć, że art. 13 rozporządzenia nr 3665/87 stanowi część rozdziału 1, zatytułowanego „Prawo do refundacji”, w ramach tytułu 2, zatytułowanego „Wywóz do państw trzecich” tego rozporządzenia, z czego wynika, że „solidna i właściwa jakość handlowa” wywożonego produktu jest materialną przesłanką przyznania refundacji (zob. wyrok Fleisch-Winter, C‑309/04, EU:C:2005:732, pkt 28). Z rzeczonego art. 13 wynika również, że państwa członkowskie muszą sprawdzić, czy produkty wywożone do państw trzecich są solidnej i właściwej jakości handlowej (zob. podobnie wyrok Niemcy/Komisja, C‑54/95, EU:C:1999:11, pkt 49). W uwagach na piśmie rząd portugalski zaznaczył, że w wyniku kontroli działalności Cruz & Companhia zostało stwierdzone, iż eksporter ten nie prowadził obowiązkowych rejestrów przewidzianych w szczególnych przepisach. W tym względzie należy przypomnieć, że art. 71 ust. 2 rozporządzenia nr 822/87 przewiduje, że osoby fizyczne, osoby prawne lub grupy osób, w których posiadaniu znajdują się produkty winiarskie wymienione w art. 1 tego rozporządzenia w związku z wykonywanym przez nie zawodem, w szczególności producenci, osoby zajmujące się butelkowaniem i przetwarzaniem, a także handlowcy, którzy zostaną określeni, prowadzą rejestry przychodu i rozchodu tych produktów. Ponadto z art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 2238/93 wynika, że ustanawia ono zasady wykonania art. 71 rozporządzenia nr 822/87 w odniesieniu do dokumentów towarzyszących przewozowi wyrobów winiarskich. Należy zauważyć, że jeżeli eksporter nie wypełnił obowiązku prowadzenia rejestrów zgodnie z rozporządzeniami nr 822/87 i 2238/93, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego, państwa członkowskie zostają pozbawione możliwości kontrolowania, czy produkty wywożone do państw trzecich są solidnej i właściwej jakości handlowej w rozumieniu art. 13 rozporządzenia nr 3665/87, a w konsekwencji możliwości zapewnienia przestrzegania warunków związanych z systemem zaliczek na poczet refundacji wywozowych. Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że to eksporter powinien ponosić konsekwencje uchybienia obowiązkom wynikającym z systemu wstępnego finansowania refundacji wywozowych (zob. w odniesieniu do wykładni art. 33 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 3665/87 wyrok Groupe Limagrain Holding, C‑402/10, EU:C:2011:704, pkt 52). Na przedłożone pytania należy zatem odpowiedzieć, że art. 19 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2220/85 należy interpretować w ten sposób, że nie można uznać, iż zabezpieczenie ustanowione przez eksportera w celu zapewnienia zwrotu zaliczki otrzymanej na poczet refundacji wywozowych wygasło, nawet jeżeli ustalono, że eksporter przedstawił dokumenty dotyczące przyjęcia zgłoszenia wywozowego, dowód, że produkty opuściły terytorium celne Unii w maksymalnym terminie 60 dni od przyjęcia takiego zgłoszenia, oraz dowód, iż zakończono odprawę celną tych produktów w państwie trzecim przywozu, jeżeli inne przesłanki przyznania refundacji, w szczególności przesłanka dotycząca solidnej i właściwej jakości handlowej wywożonych produktów, przewidziana w art. 13 rozporządzenia nr 3665/87, nie są spełnione. W przedmiocie kosztów Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.   Z powyższych względów Trybunał (piąta izba) orzeka, co następuje:   Artykuł 19 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 3403/93 z dnia 10 grudnia 1993 r. należy interpretować w ten sposób, że nie można uznać, iż zabezpieczenie ustanowione przez eksportera w celu zapewnienia zwrotu zaliczki otrzymanej na poczet refundacji wywozowych wygasło, nawet jeżeli ustalono, że eksporter przedstawił dokumenty dotyczące przyjęcia zgłoszenia wywozowego, dowód, że produkty opuściły terytorium celne Unii Europejskiej w maksymalnym terminie 60 dni od przyjęcia takiego zgłoszenia, oraz dowód, iż zakończono odprawę celną tych produktów w państwie trzecim przywozu, jeżeli inne przesłanki przyznania refundacji, w szczególności przesłanka dotycząca solidnej i właściwej jakości handlowej wywożonych produktów, przewidziana w art. 13 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1829/94 z dnia 26 lipca 1994 r., nie są spełnione.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: portugalski.