C-129/15

POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU (dziewiąta izba) z dnia 7 lipca 2016 r. ( *1 ) „Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne na dostawy — Dyrektywa 2004/18/WE — Artykuł 1 ust. 9 — Pojęcie „podmiotu prawa publicznego” — Szpital założony w celu zarobkowym, o całkowicie prywatnym kapitale zakładowym — Przychody pochodzące w ponad 50% lub ponad 30% z wpłat z publicznego systemu ubezpieczeń zdrowotnych w zamian za realizację świadczeń medycznych — Artykuł 7 lit. b) — Szacunkowa wartość zamówienia — Brak osiągnięcia progu — Niewątpliwe znaczenie transgraniczne — Brak informacji — Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Oczywista niedopuszczalność” W sprawie C‑129/15 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Administrativen sad Sofia-grad (sąd administracyjny w Sofii, Bułgaria) postanowieniem z dnia 4 marca 2015 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 16 marca 2015 r., w postępowaniu: H.M. przeciwko Agentsia za darzhavna finansova inspektsia (ADFI), TRYBUNAŁ (dziewiąta izba), w składzie: C. Lycourgos, prezes izby, E. Juhász (sprawozdawca) i C. Vajda, sędziowie, rzecznik generalny: H. Saugmandsgaard Øe, sekretarz: A. Calot Escobar, postanowiwszy, po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, orzec w formie postanowienia z uzasadnieniem, zgodnie z art. 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, wydaje następujące Postanowienie Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 1 ust. 9 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. 2004, L 134, s. 114), zmienionej rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1251/2011 z dnia 30 listopada 2011 r. (Dz.U. 2011, L 319, s. 43) (zwanej dalej „dyrektywą 2004/18”). Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy H.M., dyrektorem prywatnego szpitala, a Agentsia za darzhavna finansova inspektsia (agencją ds. państwowej kontroli finansowej, Bułgaria) w przedmiocie prawidłowości kary administracyjnej nałożonej przez nią na H.M. Ramy prawne Prawo Unii Motyw 2 dyrektywy 2004/18 brzmi następująco: „Udzielanie zamówień, na które w państwach członkowskich zawarte zostały umowy w imieniu państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub innych podmiotów prawa publicznego, podlega poszanowaniu zasad traktatu, a w szczególności zasady swobody przepływu towarów, swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług, a także zasad, które się z nich wywodzą, takich jak: zasada równego traktowania, zasada niedyskryminacji, zasada wzajemnej uznawalności, zasada proporcjonalności oraz zasada przejrzystości. Niemniej jednak w przypadku zamówień publicznych powyżej pewnej wartości wskazane jest opracowanie wspólnotowych przepisów koordynujących krajowe procedury udzielania takich zamówień, które będą oparte na tych zasadach w sposób umożliwiający ich skuteczne wdrożenie oraz zapewniający otwarcie zamówień publicznych na konkurencję. Wspomniane przepisy służące koordynacji powinny być zatem interpretowane zgodnie z wymienionymi powyżej regułami i zasadami oraz innymi regułami traktatu”. Artykuł 1 tej dyrektywy, zatytułowany „Definicje”, w ust. 9 stanowi: „»Instytucje zamawiające« oznaczają państwo, jednostki samorządu terytorialnego, podmioty prawa publicznego, związki złożone z jednej lub wielu takich jednostek lub z jednego lub wielu podmiotów prawa publicznego. »Podmiot prawa publicznego« oznacza każdy podmiot: a) ustanowiony w szczególnym celu zaspokajania potrzeb w interesie ogólnym, który nie ma charakteru przemysłowego lub handlowego, oraz b) posiadający osobowość prawną, oraz c) finansowany w przeważającej części przez państwo, jednostki samorządu terytorialnego lub inne podmioty prawa publicznego; albo taki, którego zarząd podlega nadzorowi ze strony tych podmiotów; albo taki, w którym ponad połowa członków organu administrującego, zarządzającego lub nadzorczego została wyznaczona przez państwo, jednostki samorządu terytorialnego lub inne podmioty prawa publicznego. Niewyczerpujące wykazy podmiotów lub kategorii podmiotów prawa publicznego spełniających kryteria wymienione w lit. a), b) i c) drugiego akapitu zostały wskazane w załączniku III. Państwa członkowskie okresowo powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach w swoich wykazach”. Artykuł 7 omawianej dyrektywy, zatytułowany „Kwoty progowe dla zamówień publicznych”, określa progi szacunkowych wartości, od których udzielenie zamówienia powinno następować zgodnie z zasadami tej dyrektywy, zaś próg dotyczący zamówień publicznych na dostawy, udzielanych przez instytucje zamawiające inne niż centralne ograny rządowe, ustalony był w chwili zajścia okoliczności faktycznych rozpatrywanych w postępowaniu głównym na 200000 EUR. Artykuł 9 tej dyrektywy, zatytułowany „Metody obliczania szacunkowych wartości zamówień publicznych, umów ramowych oraz dynamicznego systemu zakupów”, stanowi: „[…] 5.   […] b) Jeśli w przypadku zamiaru nabycia podobnych dostaw może dojść do zamówień udzielanych w tym samym czasie w różnych częściach, całkowita wartość szacunkowa wszystkich takich części jest uwzględniana przy stosowaniu art. 7 lit. a) i b). W przypadku gdy łączna wartość części jest równa lub większa od wartości progowej określonej w art. 7, niniejszą dyrektywę stosuje się do udzielenia każdej z części zamówienia. Niemniej jednak instytucje zamawiające mogą odstąpić od stosowania niniejszej dyrektywy w odniesieniu do części, których szacunkowa wartość bez VAT wynosi mniej niż 80000 EUR, pod warunkiem że łączna wartość tych części wynosi nie więcej niż 20% całkowitej wartości wszystkich części. […] 7.   W przypadku zamówień na dostawy lub usługi powtarzających się lub podlegających odnowieniu w oznaczonym czasie, podstawą obliczania szacunkowej wartości zamówienia jest: a) rzeczywista łączna wartość kolejnych zamówień podobnego typu, udzielonych w ciągu poprzednich dwunastu miesięcy lub w poprzednim roku budżetowym, dostosowana, tam gdzie to możliwe, do zmian w ilości lub w wartości, które mogą się pojawić w ciągu 12 miesięcy następujących od udzielenia pierwszego zamówienia; b) albo szacunkowa całkowita wartość zamówień udzielanych kolejno przez 12 miesięcy następujących po realizacji pierwszej dostawy lub przez rok budżetowy, jeżeli jest on dłuższy niż dwanaście miesięcy. Wybór metody wykorzystywanej do obliczania szacunkowej wartości zamówienia publicznego nie może być dokonywany z zamiarem wyłączenia tego zamówienia z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy. […]”. Prawo bułgarskie Artykuł 7 pkt 4 zakon za obshtestvenite porachki (ustawy o zamówieniach publicznych, DV nr 28 z dnia 6 kwietnia 2004 r.), w wersji mającej zastosowanie do okoliczności sprawy w postępowaniu głównym, brzmi następująco: „Instytucjami zamawiającymi są: […] 3. podmioty prawa publicznego”. Artykuł 8 ust. 1 tej ustawy stanowi: „Instytucje zamawiające mają obowiązek przeprowadzenia postępowania w sprawie udzielenia zamówienia publicznego, gdy spełnione są przewidziane ustawą przesłanki; […] 3) Gdy instytucja zamawiająca jest organem kolegialnym lub osobą prawną, kompetencje, o których mowa w ust. 2, wykonuje osoba reprezentująca ten organ kolegialny lub tę osobę prawną”. Ustęp 1 pkt 21 przepisów uzupełniających do tej ustawy stanowi: „»Podmiot prawa publicznego« oznacza osobę prawną, która niezależnie od jej charakteru handlowego lub przemysłowego została utworzona w celu zaspokajania potrzeb w interesie ogólnym i spełnia następujące warunki: а) jest finansowana w ponad 50% z budżetu państwowego, z budżetów zabezpieczenia społecznego państwa lub z narodowej kasy ubezpieczeń zdrowotnych, z budżetów gminnych lub przez instytucje zamawiające w rozumieniu art. 7 pkt 1 lub 3; b) jej zarząd lub organ nadzorczy składa się z członków, spośród których ponad połowa mianowana jest przez instytucje zamawiające w rozumieniu art. 7 pkt 1 lub 3; c) zarządzanie nią podlega kontroli ze strony instytucji zamawiających w rozumieniu art. 7 pkt 1 lub 3; ta kontrola zarządzania istnieje, gdy jakaś osoba może w jakikolwiek sposób wywierać decydujący wpływ na działalność innej osoby. Podmiotami prawa publicznego są również placówki opieki zdrowotnej będące spółkami handlowymi, których ponad 30% przychodów z poprzedniego roku pokryte było z budżetu państwa, budżetu gminy lub budżetu narodowej kasy ubezpieczeń zdrowotnych”. Postępowanie główne i pytania prejudycjalne H.M. jest dyrektorem szpitala zarejestrowanego jako spółka handlowa z ograniczoną odpowiedzialnością, której kapitał zakładowy stanowi w całości własność podmiotu prawa prywatnego również będącego przedsiębiorcą. W toku kontroli działalności szpitala przeprowadzonej przez inspektora organu właściwego do spraw kontroli stwierdzono na podstawie faktur wystawionych przez różnych dostawców, że w okresie od 10 stycznia do 19 grudnia 2012 r. szpital otrzymał dostawy wyrobów medycznych na łączną kwotę 339052,76 lewów bułgarskich (BGN) bez podatku od wartości dodanej (VAT). W 2012 r. szpital nie był jednak zarejestrowany jako instytucja zamawiająca w rejestrze zamówień publicznych ani nie przeprowadził żadnego przetargu. Stwierdzono również, że 66,27% przychodów szpitala za 2011 r. pochodzi z wpłat od narodowej kasy ubezpieczenia zdrowotnego, jest on więc instytucją zamawiającą w rozumieniu ustawy o zamówieniach publicznych. Inspektor, który przeprowadzał inspekcję, uznał, że szpital jest podmiotem prawa publicznego zgodnie z ust. 1 pkt 21 lit. c) akapit drugi przepisów uzupełniających do ustawy o zamówieniach publicznych, w związku z czym przyjął, że dyrektor szpitala nie przeprowadził – pomimo że powinien był – postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. W konsekwencji w drodze decyzji z dnia 12 lipca 2013 r. inspektor ten stwierdził naruszenie administracyjne właściwych przepisów ustawy o zamówieniach publicznych. W następstwie tej decyzji na dyrektora nałożono grzywnę w kwocie 3000 BGN na podstawie odpowiedniego przepisu tej ustawy. Dyrektor zaskarżył tę karę do właściwego sądu, który oddalił skargę. H.M. wniósł zatem odwołanie do sądu odsyłającego. Sąd odsyłający wskazuje w istocie, że spór w postępowaniu głównym dotyczy tego, czy szpital, którego kapitał zakładowy jest w pełni prywatny, a który otrzymuje również, oprócz innych zasobów, wpłaty z narodowej kasy ubezpieczeń zdrowotnych w zamian za udzielane świadczenia, jest instytucją zamawiającą. W tym względzie należałoby ustalić, czy przepisy krajowe, takie jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, mogą wprowadzać dodatkowe kryteria w stosunku do kryteriów określonych w art. 1 ust. 9 dyrektywy 2004/18; gdyby tak było, skutkowałoby to rozszerzeniem kategorii osób zobowiązanych do przeprowadzania postępowań przetargowych. Jeśli chodzi o pytanie będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, sąd odsyłający wskazuje, że przychody omawianego szpitala pochodzące z narodowej kasy ubezpieczeń zdrowotnych i stanowiące tym samym zasoby publiczne stanowiły w roku obrachunkowym 2011 ponad 66% przychodów placówki. Tak więc na podstawie ust. 1 pkt 21 akapit pierwszy lit. a) przepisów uzupełniających do ustawy o zamówieniach publicznych należałoby uznać, że bez względu na formę własności, placówka ta jest instytucją zamawiającą. Wniosek ten nasuwa się nie tylko z racji znacznego udziału funduszy publicznych w jej przychodach, lecz również dlatego, że udzielane świadczenia opieki zdrowotnej należą do zakresu działalności użyteczności publicznej. Ponadto definicja zawarta w art. 1 ust. 9 dyrektywy 2004/18 znacznie się różni od definicji zawartej w ustawie o zamówieniach publicznych. Zgodnie z kryteriami określonymi w art. 1 ust. 9 lit. a)–c) tej dyrektywy z podmiotem prawa publicznego mamy bowiem do czynienia, jedynie gdy kryteria te są spełnione łącznie, natomiast zgodnie z ustawą podmiot prawa publicznego oznacza dowolny podmiot spełniający przynajmniej jedno z analogicznych kryteriów. Ponadto, w odróżnieniu od postanowień dyrektywy 2004/18, fakt posiadania przez podmiot charakteru handlowego lub przemysłowego nie stoi na przeszkodzie temu, by można było go uznać za podmiot prawa publicznego w rozumieniu prawa bułgarskiego. W szczególności ust. 1 pkt 21 lit. c) akapit drugi przepisów uzupełniających do ustawy o zamówieniach publicznych jest w oczywisty sposób niezgodny z kryteriami określonymi w dyrektywie 2004/18, zważywszy na to, że należy uznać, iż wyrażenie „finansowany w przeważającej części przez państwo, jednostki samorządu terytorialnego lub inne podmioty prawa publicznego”, zawarte w art. 1 ust. 9 akapit drugi lit. c) tej dyrektywy, oznacza finansowanie w ponad 50%, które przekracza naturalnie próg 30% ustalony w ustawie krajowej. W powyższych okolicznościach Administrativen sad Sofia-grad (sąd administracyjny w Sofii, Bułgaria) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy w rozumieniu art. 1 ust. 9 dyrektywy 2004/18 należy przyjąć, że dany podmiot lub dana spółka handlowa jest »podmiotem prawa publicznego« wyłącznie ze względu na to, że ponad 30% jego lub jej przychodów z działalności za ubiegły rok pochodzi z wykonanych w warunkach prawdziwej konkurencji z innymi placówkami opieki zdrowotnej i opłaconych przez narodową kasę ubezpieczenia zdrowotnego świadczeń medycznych? 2) Czy w rozumieniu art. 1 ust. 9 dyrektywy 2004/18 należy przyjąć, że za »zaspokajanie potrzeb w interesie ogólnym« można uznać udzielanie świadczeń medycznych w warunkach prawdziwej konkurencji przez prywatne spółki handlowe utworzone w celu osiągania zysku? 3) Czy art. 1 ust. 9 dyrektywy 2004/18 należy interpretować w ten sposób, że jest on niezgodny z ust. 1 pkt 21 przepisów uzupełniających do ustawy o zamówieniach publicznych, zgodnie z którym do zakwalifikowania danego podmiotu jako podmiotu prawa publicznego wystarcza spełnienie jednej z przesłanek, które są analogiczne do przesłanek określonych w dyrektywie jako kumulatywne?”. W przedmiocie pytań prejudycjalnych Zgodnie z art. 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, jeżeli Trybunał jest oczywiście niewłaściwy do rozpoznania sprawy lub jeżeli wniosek lub skarga są oczywiście niedopuszczalne, może on, po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, w każdej chwili wydać postanowienie z uzasadnieniem, bez dalszych czynności procesowych. Wspomniany przepis podlega zastosowaniu w niniejszej sprawie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem pytania dotyczące wykładni prawa Unii, z którymi zwrócił się do Trybunału sąd krajowy w ramach stanu prawnego i faktycznego, za którego ustalenie jest on odpowiedzialny, a prawidłowość tego ustalenia nie podlega ocenie Trybunału, korzystają z domniemania, iż mają znaczenie dla sprawy. Odmowa wydania przez Trybunał orzeczenia w trybie prejudycjalnym, o które wnioskował sąd krajowy, jest możliwa tylko wtedy, gdy jest oczywiste, że wykładnia prawa Unii, o którą się zwrócono, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub z przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, gdy problem jest natury hipotetycznej bądź gdy Trybunał nie dysponuje informacjami w zakresie stanu faktycznego lub prawnego niezbędnymi do udzielenia użytecznej odpowiedzi na pytania, które zostały mu postawione (wyrok z dnia 6 listopada 2014 r., Cartiera dell’Adda, C‑42/13, EU:C:2014:2345, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo). Należy wskazać, że szczególne i rygorystyczne procedury przewidziane w dyrektywach Unii w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych mają zastosowanie wyłącznie do zamówień, których wartość przekracza próg wyraźnie przewidziany w każdej z tych dyrektyw. W związku z tym przepisy tych dyrektyw nie mają zastosowania do zamówień, których wartość nie sięga określonego w nich progu (wyrok z dnia 15 maja 2008 r., SECAP i Santorso, C‑147/06 i C‑148/06, EU:C:2008:277, pkt 19). Jak wynika z przedłożonych Trybunałowi akt sprawy, prywatnemu szpitalowi, którego dotyczy postępowanie główne, zarzucono zamówienie, w okresie od 10 stycznia do 19 grudnia 2012 r., dostaw wyrobów medycznych na całkowitą kwotę 339052,76 BGN bez podatku od wartości dodanej, bez przeprowadzenia przetargów na te dostawy. Według danych Europejskiego Banku Centralnego kurs wymiany EUR na BGN wynosił w całym tamtym okresie 1,9558, a więc łączna suma wartości tych dostaw wynosiła 173357,58 EUR. Ponadto akta sprawy przedłożone Trybunałowi nie zawierają żadnych danych na temat liczby tych transakcji, ich poszczególnych kwot czy też liczby dostawców, z którymi je przeprowadzono. Jak wynika z pkt 5 niniejszego postanowienia, kwota ustalona w art. 7 lit. b) dyrektywy 2004/18 jako próg do celów jej zastosowania do zamówień na dostawy wynosiła w rozpatrywanym w postępowaniu głównym okresie 200000 EUR. Wynika z tego, że nawet gdyby można było wziąć pod uwagę łącznie kwoty wszystkich dostaw zrealizowanych w tym okresie, próg nie zostałby osiągnięty. W każdym razie w postępowaniu głównym, do celów obliczenia określonego w art. 7 dyrektywy 2004/18 progu, kwoty poszczególnych zrealizowanych dostaw można by było brać pod uwagę łącznie, tylko gdyby spełnione były przesłanki określone w art. 9 tej dyrektywy, a w szczególności w jego ust. 5 lit. b) oraz w ust. 7. Tymczasem sąd odsyłający nie podał żadnych informacji mogących wykazać, że tak jest. Ponieważ przesłanki te nie są spełnione, kwoty poszczególnych dostaw należy traktować oddzielnie i indywidualnie, a tym samym wartości poszczególnych zamówień rozpatrywanych w postępowaniu głównym muszą plasować się znacznie poniżej tego progu. W związku z tym należy stwierdzić, że przepisy dyrektywy 2004/18 nie mają zastosowania do zamówień na dostawy rozpatrywanych w postępowaniu głównym. Ponadto z postanowienia odsyłającego nie wynika wprost, że właściwe przepisy prawa bułgarskiego zawierają bezpośrednie i bezwarunkowe odesłanie do przepisów tej dyrektywy. Należy jednak wskazać, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału udzielanie zamówień publicznych, które ze względu na swoją wartość nie są objęte zakresem tej dyrektywy, podlega podstawowym i ogólnym zasadom traktatu FUE, w szczególności zasadzie równego traktowania i niedyskryminacji z uwagi na przynależność państwową, a także wynikającemu z nich obowiązkowi przejrzystości, o ile dane zamówienie posiada niewątpliwe transgraniczne znaczenie (zob. podobnie wyroki: z dnia 15 maja 2008 r., SECAP i Santorso, C‑147/06 i C‑148/06, EU:C:2008:277, pkt 20, 21; z dnia 11 grudnia 2014 r., Azienda sanitaria locale n. 5 Spezzino i in., C‑113/13, EU:C:2014:2440, pkt 45, 46; z dnia 18 grudnia 2014 r., Generali-Providencia Biztosító, C‑470/13, EU:C:2014:2469, pkt 32; a także z dnia 16 kwietnia 2015 r., Enterprise Focused Solutions, C‑278/14, EU:C:2015:228, pkt 16). Jeżeli chodzi o obiektywne kryteria mogące wskazywać na niewątpliwe istnienie znaczenia transgranicznego, Trybunał orzekł już, że mogą nimi być zwłaszcza kwota pewnej wysokości danego zamówienia w związku z miejscem wykonania robót lub także techniczne cechy zamówienia oraz specyficzne cechy danych produktów. Sąd odsyłający może w ramach swej ogólnej oceny istnienia niewątpliwego znaczenia transgranicznego uwzględnić również skargi wniesione przez podmioty z innych państw członkowskich, pod warunkiem stwierdzenia, że są one prawdziwe, a nie fikcyjne (zob. podobnie wyroki: z dnia 15 maja 2008 r., SECAP i Santorso, C‑147/06 i C‑148/06, EU:C:2008:277, pkt 31; a także z dnia 16 kwietnia 2015 r., Enterprise Focused Solutions, C‑278/14, EU:C:2015:228, pkt 20 i przytoczone tam orzecznictwo). Należy stwierdzić, że sąd odsyłający we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym nie dostarczył żadnych danych umożliwiających Trybunałowi uzyskanie informacji na temat istnienia w postępowaniu głównym niewątpliwego znaczenia transgranicznego. Trzeba zaś pamiętać, że jak wynika z art. 94 regulaminu postępowania, Trybunał musi mieć możliwość odnalezienia we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym okoliczności faktycznych, na jakich oparte są pytania, oraz związku pomiędzy tymi danymi i pytaniami. W konsekwencji ustalenie okoliczności niezbędnych, aby możliwe było zbadanie istnienia niewątpliwego znaczenia transgranicznego, podobnie jak, ogólnie rzecz ujmując, wszystkich okoliczności, których ustalenie należy do sądów krajowych i od których zależy stosowanie aktu prawa pochodnego lub prawa pierwotnego Unii, powinno mieć miejsce przed wystąpieniem do Trybunału (wyroki: z dnia 11 grudnia 2014 r., Azienda sanitaria locale n. 5 Spezzino i in., C‑113/13, EU:C:2014:2440, pkt 47; a także z dnia 16 kwietnia 2015 r., Enterprise Focused Solutions, C‑278/14, EU:C:2015:228, pkt 18). Wprawdzie zdarza się, że Trybunał, bez wyraźnych informacji ze strony sądu odsyłającego w tej kwestii, może wywieść z danych postanowienia odsyłającego ewentualne istnienie niewątpliwego znaczenia transgranicznego (zob. podobnie wyroki: z dnia 11 grudnia 2014 r., Azienda sanitaria locale n. 5 Spezzino i in., C‑113/13, EU:C:2014:2440, pkt 48; a także z dnia 16 kwietnia 2015 r., Enterprise Focused Solutions, C‑278/14, EU:C:2015:228, pkt 19), jednak w niniejszej sprawie, w braku jakichkolwiek danych tego rodzaju w postanowieniu odsyłającym, Trybunał uznaje, że nie może dokonać takiej dedukcji. W tych okolicznościach Trybunał nie jest w stanie udzielić użytecznej odpowiedzi na pytania przedstawione przez sąd odsyłający w celu rozstrzygnięcia zawisłego przed nim sporu, co jest celem współpracy ustanowionej w art. 267 TFUE. Z powyższego wynika, że na podstawie art. 53 § 2 regulaminu postępowania wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym należy uznać za oczywiście niedopuszczalny. W przedmiocie kosztów Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach.   Z powyższych względów Trybunał (dziewiąta izba) postanawia, co następuje:   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad (sąd administracyjny w Sofii, Bułgaria) postanowieniem z dnia 4 marca 2015 r. jest oczywiście niedopuszczalny.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: bułgarski.