C-131/11

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO ELEANOR SHARPSTON przedstawiona w dniu 29 marca 2012 r. ( ) Sprawa C-131/11 Pfeifer & Langen Kommanditgesellschaft przeciwko Hauptzollamt Aachen [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy)] „Wspólna organizacja rynków w sektorze cukru — Ustalenie ostatecznej wielkości produkcji cukru na rok gospodarczy — Nadwyżkowe ilości cukru białego stwierdzone przez właściwe władze państwa członkowskiego po zakończeniu roku gospodarczego będącego przedmiotem kontroli — Obowiązek uwzględnienia nadwyżek cukru w roku gospodarczym będącym przedmiotem kontroli lub w roku, w którym są ustalone” 1.  W niniejszym wniosku złożonym przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) do Trybunału zwrócono się o wykładnię, czy nadwyżki cukru stwierdzone przez władze krajowe podczas kontroli powinny być przeniesione na rok gospodarczy, w którym ich istnienie stwierdzono, lub z mocą wsteczną na rok będący przedmiotem kontroli. Ramy prawne Wspólna organizacja rynków w sektorze cukru 2. W dniu 1 lipca 1968 r. rozporządzenie Rady nr 1009/67/EWG ( ) wprowadziło system wsparcia cukru. Cukier wyprodukowany i sprzedany w trakcie roku gospodarczego w ramach maksymalnej kwoty korzystał ze wsparcia finansowego (zwanego dalej „środkami interwencyjnymi”). Państwa członkowskie przyznały producentom cukru kwoty (wprowadzone w art. 23 rozporządzenia nr 1009/67) na swoim terytorium na każdy rok gospodarczy. Ustanowiono również wspólnotowy ( ) system finansowania kosztów środków interwencyjnych. Koszty te ponosili w pewnych granicach wszyscy producenci wspólnotowi poprzez uiszczenie opłaty produkcyjnej, natomiast pozostałe koszty były pokryte z budżetu Wspólnoty ( ). Jakiekolwiek ilości cukru wyprodukowane nadwyżkowo w odniesieniu do maksymalnej kwoty nie mogły być sprzedane na rynku wewnętrznym i nie korzystały ze środków interwencyjnych. Rozporządzenie podstawowe 3. Od dnia 1 lipca 1981 r. obowiązywało rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 ( ) (zwane dalej „rozporządzeniem podstawowym”). 4. W motywie jedenastym wyjaśniono, że „przyczyny, które dotychczas doprowadziły do utrzymania przez Wspólnotę systemów kwot produkcyjnych dla cukru […], są w dalszym ciągu aktualne; […] jednakże należy dostosować ten system, aby uwzględniał rozwój sytuacji w ostatnim okresie w produkcji, mając na celu dostarczenie Wspólnocie instrumentów niezbędnych do zapewnienia, w sprawiedliwy, a zarazem skuteczny sposób, żeby producenci sami pokrywali pełne koszty zbytu nadwyżek produkcji wspólnotowej wykraczającej ponad spożycie; […]” [tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie cytaty z tego rozporządzenia poniżej]. 5. W motywie piętnastym stwierdzono, że „kwoty produkcyjne przyznane przedsiębiorstwom stanowią środek gwarantujący producentom wspólnotowe ceny i zbyt dla ich produkcji […]”. 6. Rozporządzenie podstawowe wprowadziło nowy system kwot. W tym względzie ustanowiło, że ceny minimalne powinny być ustalone każdego roku dla buraków A i dla buraków B ( ). W okresie, którego dotyczy niniejsza sprawa, występowały trzy klasy produkcji w sektorze cukru. Produkcja A i B była produkcją wygenerowaną w ramach kwot odpowiadających co do zasady, odpowiednio, popytowi na rynku wewnętrznym oraz wywozowi nadwyżek cukru z refundacjami wywozowymi. Cukier C produkowany był poza tymi kwotami i nie mógł być swobodnie wprowadzany na rynek w granicach UE; musiał podlegać wywozowi bez refundacji na koszt przemysłu cukrowego ( ). Ponadto buraki wykorzystywane do wyprodukowania cukru C nie skorzystały ze środków wsparcia cenowego. Artykuł 24 ust. 1 akapit drugi stanowił: „[…] a) »cukier A« […] oznacza każdą wielkość produkcji cukru […] przypisaną do danego roku gospodarczego wyprodukowaną w ramach kwoty A danego przedsiębiorstwa; b) »cukier B« […] oznacza każdą wielkość produkcji cukru […] przypisaną do danego roku gospodarczego wyprodukowaną przez dane przedsiębiorstwo przekraczającą przysługującą mu kwotę A, lecz w ramach przysługujących mu łącznie kwot A i B; c) »cukier C« […] oznacza każdą wielkość produkcji cukru […] przypisaną do danego roku gospodarczego wyprodukowaną albo przez dane przedsiębiorstwo przekraczającą przysługujące mu łącznie kwoty A i B, albo przez przedsiębiorstwo, któremu nie przysługuje kwota” ( ). 7. Artykuł 26 zakazywał zbytu na wspólnotowym rynku wewnętrznym cukru C, który nie był przeniesiony zgodnie z art. 27. Taki cukier należało wywieźć przed dniem 1 stycznia roku kalendarzowego następującego po danym roku gospodarczym. Artykuł 26 ust. 3 ustanawiał opłatę w braku dowodu na to, że cukier C został wywieziony w wyznaczonym terminie. 8. Artykuł 27 ust. 1 stanowił: „Każde przedsiębiorstwo może podjąć decyzję o przeniesieniu na następny rok gospodarczy, z zaliczeniem na poczet produkcji tego roku, całości lub części produkcji cukru przekraczającej kwotę »A«. Decyzja taka jest nieodwołalna” ( ). 9. Artykuł 28 ustanowił zasadę, że sami producenci powinni pokryć pełne koszty zbytu nadwyżek, które wynikły z różnicy między wspólnotową produkcją a spożyciem cukru na rynku wewnętrznym. Cała produkcja cukru A i cukru B podlegała zatem opłacie produkcyjnej. Obliczenie tej opłaty obejmowało dwa etapy. Najpierw ustalano wstępną opłatę na podstawie szacunkowych danych na bieżący rok gospodarczy ( ). Następnie przed końcem następnego roku gospodarczego ustalano ostatecznie wielkość produkcji cukru w poprzednim roku gospodarczym ( ). 10. Artykuł 28 ust. 3 stanowił: „Jeżeli wielkości odnotowane w oparciu o ust. 1 i dostosowane zgodnie z ust. 2, bez uszczerbku dla art. 29 ust. 1, powodują przewidywalną całkowitą stratę, wówczas strata taka powinna zostać podzielona przez szacowaną produkcję cukru A i B […] przypisaną do bieżącego roku gospodarczego. Wynikająca stąd kwota jest nakładana na wytwórców jako podstawowa opłata produkcyjna od ich produkcji cukru A i B […]”. 11. System ustanowiony w art. 28 przewidział górną granicę dla kwoty podstawowej opłaty produkcyjnej. Gdy podstawowa opłata produkcyjna ze względu na tę granicę nie pokryła w pełni całkowitej straty (całkowitych kosztów zbytu nadwyżek), rozporządzenie podstawowe przewidywało nałożenie dodatkowej opłaty na kwotę B (zwanej dalej „opłatą B”) ( ). 12. Przepisy wykonawcze dotyczące stosowania systemu w sektorze cukru przyjęto na podstawie art. 41 rozporządzenia podstawowego ( ). Rozporządzenie wykonawcze 13. Artykuł 27 ust. 3, art. 28 ust. 7, art. 29 ust. 5 i art. 39 rozporządzenia podstawowego stanowiły podstawę prawną dla rozporządzenia wykonawczego ( ). W motywach tego rozporządzenia wyjaśniono, że w celu prawidłowego stosowania systemu kwot należało w szczególności wprowadzić uregulowania dotyczące informacji wymaganych do ustalenia opłat produkcyjnych przewidzianych w art. 28 rozporządzenia podstawowego (mianowicie podstawowa opłata produkcyjna i – ewentualnie – opłata B). Stwierdzono, że opłat tych nie można było ustalić przed końcem roku gospodarczego. Jednakże odpowiedzialność finansową za każdy rok gospodarczy należy przypisać producentom w możliwie najkrótszym terminie. Uznano zatem za konieczne zapewnienie ustanowienia zaliczek na konto opłat produkcyjnych (obliczonych na podstawie danych szacunkowych) oraz tego, że wszelkie należne kwoty powinny być zapłacone na długo przed zakończeniem roku gospodarczego. Ponadto uznano, że opłaty nie powinny być ustalane przed otrzymaniem możliwie dokładnych informacji, w szczególności dotyczących spożycia. W celu ułatwienia właściwego zarządzania systemem kwot należy ustanowić terminy dotyczące rejestrowania produkcji i przekazywania odpowiednich danych, a państwa członkowskie powinny ustanowić przepisy dotyczące właściwych środków kontroli ( ). 14. Artykuł 3 rozporządzenia wykonawczego stanowił: „1.   Przed dniem 15 lutego każdego roku państwa członkowskie ustalają wstępną wielkość produkcji cukru na bieżący rok gospodarczy dla każdego przedsiębiorstwa znajdującego się na ich terytorium. […] 3.   Przed dniem 1 października każdego roku państwa członkowskie ustalają ostatecznie wielkość produkcji cukru […] każdego przedsiębiorstwa znajdującego się na ich terytorium, wyprodukowanej w poprzednim roku gospodarczym. 4.   Jeżeli po ustaleniu ostatecznej wielkości produkcji pojawią się rozbieżności dotyczące cukru określonego w ust. 3, rozbieżności takie są brane pod uwagę po ustaleniu ostatecznej wielkości produkcji na rok gospodarczy, w którym wystąpiły różnice” ( ). 15. Artykuł 5 ustanowił, że podstawową opłatę produkcyjną i (ewentualnie) opłatę B należy obliczać zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego przed dniem 1 kwietnia w odniesieniu do bieżącego roku gospodarczego. 16. Artykuł 7 ustanowił terminy, do których należy ustalić opłaty produkcyjne. Ustanowiono również przepisy dotyczące określenia salda należnej opłaty, biorąc pod uwagę zaliczki pobierane stosownie do art. 5. Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2670/81 z dnia 14 września 1981 r.: uzgodnienia dotyczące cukru C 17. Artykuł 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2670/81 ( ) stanowił, że producenci cukru C muszą dostarczyć dowód, że cukier został wywieziony z państwa członkowskiego, na którego terytorium został wyprodukowany bez refundacji lub opłaty. W przypadku braku dowodu, że taki cukier C został wywieziony przed 1 stycznia roku kalendarzowego następującego po zakończeniu roku gospodarczego, w którym został wyprodukowany, omawiana ilość uważana będzie za sprzedaną na rynku wewnętrznym ( ). 18. Artykuł 3 ust. 1 stanowił, że w takich okolicznościach opłatę należy pobrać od producenta cukru. Przepisy krajowe 19. W roku gospodarczym 1997/98 obowiązywało Verordnung über die im Rahmen der Produktionsregelung für Zucker zu erhebenden Abgaben (rozporządzenie w sprawie opłat pobieranych w ramach regulacji produkcji cukru) z dnia 7 marca 1983 r. (zwane dalej „środkiem krajowym”). 20. Paragraf 1 zatytułowany „Zakres zastosowania” wyjaśniał, iż środek krajowy ma zastosowanie do cukru wyprodukowanego poza kwotą i do cukru przeniesionego z jednego roku gospodarczego na następny, w kontekście systemu wspólnotowego. 21. Paragraf 4 środka krajowego wymagał, aby producent cukru zgłosił właściwym władzom krajowym do dnia 31 stycznia każdego roku wstępną wielkość swojej produkcji cukru w bieżącym roku gospodarczym; a do dnia 15 września każdego roku ostateczną wielkość produkcji cukru w poprzednim roku gospodarczym. 22. Paragraf 8 środka krajowego nakładał na właściwe władze obowiązek wydania „decyzji ustalającej” dla każdego producenta cukru (w terminach określonych w odpowiednich aktach wspólnotowych) dotyczącej wstępnej i ostatecznej wielkości jego produkcji cukru w danym roku gospodarczym. W drodze pisemnej decyzji właściwe władze następnie ustalały zaliczkę na poczet opłat (obliczaną zgodnie z § 9) od wielkości produkcji cukru wytworzonych zgodnie z decyzjami ustalającymi w ramach kwot produkcyjnych. Ostateczne opłaty od wielkości produkcji cukru w ramach kwot A i B miały być następnie potwierdzone poprzez obliczenie różnicy pomiędzy wstępną i ostateczną wielkością produkcji a zaliczką na poczet opłat. 23. Paragraf 9 ust. 1 pkt 3 środka krajowego ustanawiał wymóg określenia przez właściwe władze opłat od ilości cukru C sprzedanych na rynku wewnętrznym. Stan faktyczny i przebieg postępowania 24. W roku gospodarczym 1997/98 Pfeifer & Langen KG (zwana dalej „Pfeifer”) wyprodukowała cukier w swoich zakładach w Elsdorf, Euskirchen, Appeldorn i Lage. W dniu 8 września 1998 r. Pfeifer zgłosiła swoją ostateczną wielkość produkcji cukru. W dniu 25 września 1998 r. właściwe władze wydały decyzję ustalającą ostateczną wielkość produkcji cukru dla Pfeifer na ten rok gospodarczy. 25. W dniu 4 listopada 1999 r. właściwe władze rozpoczęły kontrolę w pomieszczeniach spółki Pfeifer. Tę kontrolę zawieszono w następstwie wniesienia odwołania przez spółkę Pfeifer, lecz wznowiono ją w dniu 16 stycznia 2003. Kontrola miała dotyczyć między innymi opłaty produkcyjnej od cukru za rok gospodarczy 1997/98. 26. W 2006 r. stwierdzono nadwyżki cukru białego (w sumie 9657,4 t). Cukier ten potraktowano jako cukier C i przypisano na rok gospodarczy 1997/98 i dlatego nałożono opłatę w wysokości 5810857,58 EUR zgodnie z § 9 ust. 3 środka krajowego. W następstwie wniesienia odwołania przez spółkę Pfeifer właściwe władze wydały decyzje ustalające w dniu 27 kwietnia 2010 r. wskazujące zmienioną ilość 6922,1 t białego cukru C i zmniejszające płatność do 4165027,57 EUR. 27. Spółka Pfeifer wniosła skargę na decyzje wydane w dniu 27 kwietnia 2010 r. Zdaniem spółki Pfeifer te decyzje ustalające są niezgodne z art. 3 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego. 28. Ponieważ powyższe zagadnienie podnosi kwestię dotyczącą wykładni prawa wspólnotowego, Finanzgericht Düsseldorf zawiesił postępowanie i zwrócił się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 3 ust. 4 [rozporządzenia wykonawczego] należy interpretować w ten sposób, że przepisem tym objęte są także nadwyżki stwierdzone przez urząd w ramach następczej kontroli u producenta?”. 29. Pfeifer, właściwe władze i Komisja przedłożyły uwagi na piśmie. Ich argumenty zostały wysłuchane na rozprawie, która odbyła się w dniu 9 lutego 2012 r. Ocena Uwagi wstępne 30. Cukier biały jest produktem jednorodnym ( ). Nic fizycznie nie odróżnia od siebie kategorii cukru A, B i C. Nie jest również możliwe ustalenie daty wyprodukowania cukru na podstawie jego stanu fizycznego. W przypadku gdy producent przechowuje zatem cukier w silosach zawierających już cukier wyprodukowany w ubiegłym roku gospodarczym, niemożliwe jest rozróżnienie cukru wyprodukowanego w innym roku gospodarczym ( ). 31. Dlatego ważne jest, aby systemy księgowania cukru wyprodukowanego w danym roku gospodarczym były dokładne i rzetelne ( ). 32. Bezsporne jest, że sporny cukier wyprodukowano, przekraczając sumę przysługujących spółce Pfeifer kwot A i B na rok gospodarczy 1997/98. Nadwyżki stwierdzone przez właściwe władze stanowią zatem cukier C do celów art. 24 ust. 1 lit. c) rozporządzenia podstawowego. 33. W czasie wystąpienia okoliczności faktycznych sprawy nie pobrano żadnych opłat produkcyjnych od cukru C (co rzeczywiście nadal ma miejsce w przypadku produkcji cukru przekraczającej kwotę w systemie regulowanym rozporządzeniem nr 1234/2007 ( )). System kwot i opłat produkcyjnych od cukru 34. W celu uzyskania wskazówek w przedmiocie wykładni art. 3 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego należy rozważyć, jak system kwot i opłat produkcyjnych od cukru stosowano w roku gospodarczym 1997/98. 35. Cechą charakterystyczną wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru w owym czasie była pomoc finansowa przewidziana dla wyprodukowanego cukru przeznaczonego do spożycia na rynku wewnętrznym i do niektórych operacji wywozu. 36. W każdym konkretnym roku gospodarczym produkcja cukru A i cukru B była zgodna z kwotami odpowiadającymi (co do zasady) popytowi na rynku wewnętrznym oraz wywozowi nadwyżek cukru z refundacjami wywozowymi. W opinii w sprawie British Sugar ( ) sąd krajowy zwracał się z pytaniem, czy producent może zaklasyfikować cukier jako cukier C, zanim rzeczywiście wyprodukował ilość cukru równoważną z jego kwotami A i B w trakcie roku gospodarczego. Trybunał orzekł, że rozporządzenie podstawowe nakładało na producenta wymóg, aby osiągnął kwoty A i B przed zaklasyfikowaniem cukru jako cukru C ( ). 37. Pobrano opłaty od producentów cukru w celu sfinansowania kosztów pomocy finansowej dla produkcji cukru A i cukru B, w szczególności refundacji wywozowych do cukru A i cukru B stanowiącego nadwyżkę w odniesieniu do wspólnotowego spożycia w każdym konkretnym roku gospodarczym ( ). Artykuł 28 rozporządzenia podstawowego ustanowił sposób, w jaki należało szacować te opłaty, najpierw na podstawie wstępnych wielkości, następnie na podstawie ostatecznych wielkości ( ). Zebrano i zarejestrowano zatem następujące informacje: (i) ilość wyprodukowanego cukru A i cukru B; (ii) ilość cukru sprzedanego w celach konsumpcyjnych we Wspólnocie; (iii) „nadwyżkę przeznaczoną na wywóz” uzyskaną poprzez odjęcie ilości określonej w ppkt (ii) od ilości określonej w ppkt (i); (iv) średnią stratę (lub ewentualnie średni dochód) na tonę cukru przeznaczonego na wywóz; (v) kwotę, jaką należy zatem objąć opłatami, otrzymaną poprzez pomnożenie ilości określonej w ppkt (iii) przez ilość określoną w ppkt (iv). 38. W rozporządzeniu podstawowym szczegółowo określono system dotyczący cukru A i B. Jednakże ustanowiono jedynie podstawowe zasady dla cukru C. Cukier C był produkowany poza sumą kwot A i B i nie mógł być swobodnie wprowadzany na rynek we Wspólnocie. Buraków wykorzystanych do wyprodukowania cukru C nie objęto minimalną ceną gwarantowaną ( ). Ich cena była swobodnie negocjowana pomiędzy producentami i plantatorami. Producenci cukru mieli możliwość przeniesienia cukru C na następny rok gospodarczy, w przypadku gdy mógł być zaksięgowany jako cukier A. Taki cukier należało przechowywać przynajmniej 12 miesięcy. Możliwość przeniesienia ograniczono do 20% kwoty A przysługującej producentowi ( ). Cukier C, którego nie przeniesiono, musiał być wywieziony bez refundacji oraz należało przedstawić dowód dokonania wywozu. Za wartość cukru C przyjęto cenę, jaką osiąga on na rynku światowym. Dany producent ponosił w całości koszty wywozu cukru C, który wyprodukował ( ). 39. W przypadku gdy producent nie przedstawił dowodu dokonania wywozu cukru C, ilość tę uznawano za sprzedaną na rynku wewnętrznym ( ). Artykuł 3 ust. 2 rozporządzenia nr 2670/81 stanowił, że dane państwo członkowskie było zobowiązane do pobrania płatności. Rozporządzenie to nie zawierało wyraźnego przepisu umożliwiającego, aby płatność była zmienna, mimo iż w niektórych okolicznościach może być to wymagane zgodnie z zasadą proporcjonalności ( ). Płatność od cukru C różni się zatem w istotnych aspektach od opłat produkcyjnych, które miały zastosowanie do cukru A i B ( ). 40. Ponieważ cukier C nie podlegał systemowi opłat produkcyjnych ustanowionemu w art. 28 rozporządzenia podstawowego, właściwe władze państwa członkowskiego nie były zobowiązane do zbierania i rejestrowania informacji dla tej kategorii cukru zgodnie z zasadami, które miały zastosowanie do cukru A i B. 41. Rozporządzenie podstawowe w późniejszym czasie zostało uchylone i zastąpione. Kategorie cukru A, B i C nie są już stosowane w nowym systemie ( ). Jednakże skorygowany system cukru nadal przewiduje pomoc finansową, której koszty ponoszą producenci uiszczający opłatę z tytułu cukru wyprodukowanego w ramach kwoty. Nadwyżki wyprodukowanego cukru przekraczające kwotę, które nie zostały przeniesione na następny rok gospodarczy, nadal podlegają opłacie, ponieważ nie mogą być swobodnie sprzedane na rynku wewnętrznym ( ). Wykładnia art. 3 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego 42. Sąd krajowy zastanawia się nad kwestią, czy art. 3 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego wymaga, aby ilości cukru C stwierdzone przez właściwe władze były przeniesione ze skutkiem wstecznym na rok gospodarczy będący przedmiotem kontroli (w niniejszym przypadku 1997/98) czy na rok gospodarczy, w którym zostały ustalone. 43. Spółka Pfeifer podnosi, że zadane pytanie pociąga za sobą ważne konsekwencje dla producentów cukru i że powinna móc wybrać, czy przenieść nadwyżki cukru na rok następujący po tym, w którym zostały ustalone ( ), czy wywieźć nadwyżki w przewidzianym terminie. Spółka Pfeifer przyznaje, że jeżeli nadwyżkowe ilości zostaną przeniesione z mocą wsteczną na rok gospodarczy 1997/98, płatność rzeczywiście należałoby pobrać na podstawie art. 3 rozporządzenia Komisji nr 2670/81 ( ). 44. Spółka Pfeifer stwierdza dalej, że art. 3 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego powinien być interpretowany w świetle orzeczenia Trybunału w sprawie Hannoversche Zucker ( ) i utrzymuje, że na podstawie tego wyroku nadwyżki cukru stwierdzone przez właściwe władze powinny być przeniesione na rok gospodarczy, w którym zostały ustalone. Spółka Pfeifer podnosi, że ponieważ orzeczenie Trybunału w tej sprawie dotyczyło lat gospodarczych poprzedzających wejście w życie rozporządzenia nr 1009/67, jego wyrok ma zastosowanie a fortiori w ramach późniejszej wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru. 45. Właściwe władze, Komisja i sąd krajowy uważają, że wyrok w sprawie Hannoversche Zucker nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Komisja podnosi, że wyrok w sprawie Hannoversche Zucker dotyczy tylko cukru A i cukru B, a zatem jest pozbawiony znaczenia dla sprawy przed sądem krajowym, która dotyczy cukru C. Ponadto Komisja podnosi, że nie jest możliwe przypisanie z mocą wsteczną cukru objętego kwotą A i B na lata gospodarcze, które już się zakończyły. Postąpienie w ten sposób spowodowałoby administracyjny zamęt, ponieważ niemożliwe byłoby dopasowanie rocznych kwot i rocznej inwentaryzacji opartej na okresie rozliczeniowym roku gospodarczego. 46. Według mnie okoliczności sprawy Hannoversche Zucker były jedyne w swoim rodzaju. Okoliczności faktyczne, które leżały u podstaw tego wyroku, dotyczyły lat gospodarczych poprzedzających dzień 1 lipca 1968 r., będący datą wejścia w życie rozporządzenia nr 1009/67 ( ), i następujących po nim. Przedsiębiorstwo Hannoversche Zucker było w owym czasie producentem cukru. Zostało ono poddane dwóm inwentaryzacjom. Pierwsza z nich miała miejsce w dniu 5 października 1966 r., druga w dniu 30 września 1970 r. Podczas drugiej inwentaryzacji wykryto nadwyżkę cukru A. Nadwyżka ta dotyczyła cukru, od którego podlegała zapłacie opłata produkcyjna. Uznano, że przedmiotowa nadwyżka (prawie na pewno) częściowo podlegała przypisaniu na lata gospodarcze przed dniem 30 czerwca 1968 r., a zatem przed wejściem w życie opłaty produkcyjnej (ustanowionej w rozporządzeniu nr 1009/67) ( ). Sąd krajowy zastanawia się, czy nadwyżka, która została ujawniona po dniu 1 lipca 1968 r., lecz powstała przed tym dniem, powinna być przypisana do celów obliczenia opłaty produkcyjnej (i) do okresu poprzedzającego wejście w życie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru, (ii) do pierwszego roku gospodarczego objętego tym systemem (1968/69) lub (iii) do roku gospodarczego, w którym została ona ustalona. 47. W braku przepisów regulujących tę sytuację Trybunał uznał, że niezbędne było dążenie do rozwiązania w świetle celów i zamierzeń wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru, uwzględniając zarówno względy administracyjne, jak i praktyczne ( ). Trybunał stwierdził, że (z powodów technicznych) inwentaryzacja była przeprowadzona w kilkuletnich odstępach czasu, a nie corocznie. Trudno było zatem dokładnie określić rzeczywisty rok produkcji spornej nadwyżki. Przypisanie tych nadwyżek do roku gospodarczego poprzedzającego rok, w którym zostały one ustalone, wymagałoby wprowadzenia zmiany do ostatecznej wielkości produkcji na ten okres, nie tylko dla Hannoversche Zucker, lecz również dla danego państwa członkowskie i dla całej Wspólnoty ( ). Prowadziłoby to do trudności o charakterze administracyjnym niewspółmiernych do zamierzonego celu ( ). 48. Trybunał orzekł zatem, że nadwyżkę ujawnioną po zarejestrowaniu ostatecznej wielkości produkcji należało potraktować jako powstałą w roku gospodarczym, w którym została stwierdzona. W efekcie nadwyżkę należało przenieść na ten rok gospodarczy ( ). 49. Uważam, że niniejsza sprawa różni się od sprawy Hannoversche Zucker. 50. W pierwszej kolejności wszystkie okoliczności, które pojawiły się 47 lat temu w tej sprawie, nie powtórzyły się w postępowaniu przed sądem krajowym. W drugiej kolejności nadwyżka cukru w sprawie Hannoversche Zucker dotyczyła kwoty cukru (zwanego dalej cukrem „A” i „B” na podstawie rozporządzenia podstawowego) wymagającej dokonywania złożonych obliczeń opłaty produkcyjnej ( ). Niniejsza sprawa dotyczy cukru C, za który nie jest pobierana taka opłata. 51. Szczególne trudności administracyjne, na które powołuje się Trybunał w sprawie Hannoversche Zucker, nie zostały zatem wywołane w niniejszej sprawie. 52. Spółka Pfeifer utrzymuje, że art. 3 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego ma zastosowanie do nadwyżki cukru stwierdzonej przez właściwe władze i że nadwyżkę cukru należy przenieść na rok gospodarczy, w którym została ustalona. Na rozprawie spółka Pfeifer podniosła szereg dodatkowych argumentów na poparcie swego założenia, że art. 3 ust. 4 ma zastosowanie do cukru C. Spółka Pfeifer podniosła, że wyrażenia „produkcja cukru” w art. 1 i 4 rozporządzenia wykonawczego odsyłały do art. 26–29 rozporządzenia podstawowego. Ponieważ te przepisy tego rozporządzenia obejmowały wszystkie kategorie cukru, wynikało z tego, że cukier A, B i C wchodził w zakres art. 3 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego. Spółka Pfeifer podniosła ponadto, że rozporządzenie Komisji nr 2670/81 należy rozpatrywać w związku z rozporządzeniem wykonawczym. 53. Właściwe władze twierdzą, że art. 3 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego nie ma zastosowania, ponieważ wyraz „ustalenie” w pierwszym zdaniu tego przepisu („Jeżeli po ustaleniu ostatecznej wielkości produkcji pojawią się rozbieżności […]”) dotyczy ostatecznej wielkości ustalonej przez producenta cukru, a nie ostatecznej wielkości produkcji cukru potwierdzonej przez właściwe władze w wyniku przeprowadzenia kontroli. 54. Komisja podnosi, że art. 3 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego nie ma zastosowania do określenia ostatecznej wielkości produkcji cukru C. Twierdzi ona, że mimo iż niektóre przepisy rozporządzenia wykonawczego mają zastosowanie do wszystkich kategorii cukru, to art. 3 tego rozporządzenia ma zastosowanie jedynie do cukru A i B. 55. Podzielam zdanie Komisji. 56. Prawdą jest, że art. 1 i 4 rozporządzenia wykonawczego dotyczyły „produkcji cukru” do celów art. 26–29 rozporządzenia podstawowego. Jednakże podstawą prawną rozporządzenia wykonawczego były art. 27 ust. 3, art. 28 ust. 7, art. 29 ust. 5 i art. 39 rozporządzenia podstawowego. Wszystkie te przepisy (z wyjątkiem art. 39 ( )) dotyczyły cukru A i B lub cukru, który został przeniesiony na podstawie art. 27 ust. 1 rozporządzenia podstawowego i z tego względu uznany za cukier A. Moim zdaniem wynika z tego, że głównym celem rozporządzenia wykonawczego było ustanowienie przepisów dotyczących systemu, który miał raczej zastosowanie do cukru A i B niż do cukru C. 57. Ponadto cukier klasyfikowano jako cukier A, B lub C po wyprodukowaniu, aby umożliwić funkcjonowanie złożonego systemu finansowego wprowadzonego przez wspólną organizację rynków w sektorze cukru ( ). Klasyfikacja musiała być przeprowadzona sekwencyjnie. Kategoria C pojawiła się jedynie po wypełnieniu kwot A i B ( ). 58. Nie dziwi tym samym, iż rozporządzenie wykonawcze w niektórych przepisach wskazywało na całkowitą produkcję cukru. Należałoby ustalić całkowitą ilość wyprodukowanego cukru w celu określenia najpierw, czy wyczerpane zostały kwoty A i B, a następnie, czy całkowita ilość wyprodukowanego cukru oznaczała pojawienie się cukru C, który producent mógł zamierzać przenieść na następny rok gospodarczy tytułem części jego kwoty A na ten rok. Obecność wymogu informowania o całości produkcji cukru nie pozwala na stwierdzenie, że rozporządzenie wykonawcze ustanowiło zasady dotyczące określonego systemu, który miał zastosowanie do cukru C. Rozporządzenie tego nie dokonało. Zasady te znajdują się co do zasady w rozporządzeniu Komisji nr 2670/81. 59. Artykuł 3 rozporządzenia wykonawczego należy rozpatrywać w kontekście tego rozporządzenia jako całości, które to rozporządzenie powinno samo być interpretowane w ramach systemu kwot i opłat produkcyjnych ustanowionego w art. 26–29 rozporządzenia podstawowego. 60. W motywach rozporządzenia wykonawczego wyjaśniono, że konieczne jest gromadzenie i rejestrowanie informacji o produkcji cukru w danym roku gospodarczym w celu określenia opłat produkcyjnych początkowo wstępnie. Ponieważ opłaty produkcyjne nie miały zastosowania do cukru C, nie było potrzeby gromadzenia i rejestrowania informacji o produkcji cukru C na tej podstawie. 61. System został zaprojektowany w taki sposób, aby zapewnić, że producenci wywiążą się ze swego zobowiązania do uiszczenia opłat produkcyjnych w danym roku gospodarczym w możliwie najkrótszym terminie po zamknięciu tego okresu. Celem było uniknięcie sytuacji, w której inwentaryzacja (dokonana przez producentów i późniejsza kontrola przez właściwe władze) dokonana byłaby w odstępach czasu, które udaremniałyby wspomniany cel ze względu na upływ czasu między produkcją cukru i zarejestrowaniem danych księgowych dotyczących rzeczywiście wyprodukowanego cukru A i B. 62. Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nakładał zatem na państwa członkowskie zobowiązanie ustalenia przed dniem 15 lutego każdego roku wstępnej wielkości produkcji cukru na rozpatrywany rok gospodarczy dla każdego przedsiębiorstwa znajdującego się na ich terytorium. Artykuł 3 ust. 3 nakładał zobowiązanie określenia ostatecznej wielkości produkcji cukru przed dniem 1 października następnego roku gospodarczego. 63. Artykuł 3 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego umożliwiał dokonanie dostosowania, jeżeli pojawiały się rozbieżności dotyczące ostatecznej wielkości produkcji cukru (określonej na podstawie art. 3 ust. 3). Ustanowiono przepis dotyczący dodatkowego dostosowania, jeżeli właściwe władze ujawniły nadwyżkę ze względu na różnicę między wielkością produkcji cukru w wyniku audytu lub kontroli zgłoszeń producenta. 64. Ze względu na to, że cukier jest jednorodnym produktem, takie rozbieżności mogą pojawić się raczej w wyniku błędu popełnionego nieumyślnie niż nieprawidłowości ze strony producenta. W każdym razie ustawodawca uznał, że system wymagał pewnej elastyczności w celu uwzględnienia trudności administracyjnych i praktycznych przy ustalaniu wielkości produkcji cukru. Artykuł 3 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego stanowił więc, że takie rozbieżności należy uwzględnić w roku gospodarczym, w którym zostały stwierdzone. Nie ustanowiono przepisu dotyczącego przeniesienia tych rozbieżności z mocą wsteczną na rok gospodarczy będący przedmiotem kontroli. 65. Artykuł 3 rozporządzenia wykonawczego rzeczywiście nie wskazywał wyraźnie, czy miał zastosowanie do wszystkich kategorii cukru systemu wspólnotowego czy tylko do cukru A i B. 66. Jednakże uważam, że jeżeli art. 3 jest rozpatrywany w kontekście rozporządzenia wykonawczego jako całości, staje się jasne, iż jego funkcją było ustanowienie terminów dla ustalenia zarówno wstępnej, jak i ostatecznej wielkości produkcji cukru (na konkretny rok gospodarczy) w odniesieniu do produkcji cukru A i B. 67. Artykuł 5 rozporządzenia wykonawczego przewidywał bowiem, że podstawową opłatę produkcyjną i opłatę B należy ustalać zgodnie z art. 28 rozporządzenia podstawowego. Zaliczki powinny być ustalone względem danych zarejestrowanych na podstawie art. 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego. Państwa członkowskie były zobowiązane do pobrania tych płatności przed dniem 1 maja. Artykuł 7 stanowił, że podstawową opłatę produkcyjną i opłatę B należało ustalić przed dniem 1 listopada w odniesieniu do poprzedniego roku gospodarczego, uwzględniając zaliczki już uiszczone na podstawie art. 5. Terminy, w których należało przedstawić wymagane informacje, nie dotyczyły cukru C, ponieważ nie było opłaty produkcyjnej od tej kategorii cukru. 68. Z tego wynika, że celem danych zgromadzonych na podstawie art. 3 ust. 1 i 3 (dotyczących wstępnej i ostatecznej wielkości produkcji w roku gospodarczym) było umożliwienie spełnienia obowiązków ustanowionych w art. 28 ust. 1–4 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do obliczenia i pobrania opłaty podstawowej i opłaty B ( ). 69. Moim zdaniem wyrażenia „ustalenie wstępnej wielkości produkcji” w art. 3 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego dotyczą zatem jedynie cukru A i B. 70. Rozporządzenie podstawowe nie ustanawiało zobowiązania do określenia wstępnej i ostatecznej wielkości produkcji cukru C. W ramach wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru wymagane były jedynie następujące informacje w odniesieniu do cukru C: czy rzeczywiście został wyprodukowany, czy został przeniesiony i czy został wywieziony w wyznaczonym terminie ( ). Terminy gromadzenia danych ustanowione w art. 3 ust. 1 i 3 rozporządzenia wykonawczego nie miały zastosowania do cukru C. Nie istniała zatem potrzeba, aby dokonać dostosowania zgodnie z art. 3 ust. 4 względem tej kategorii cukru. 71. Uważam wreszcie, że zinterpretowanie art. 3 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego jako odnoszącego się do cukru C byłoby niezgodne z celami wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru ze względu na to, że cukier C nie powinien być swobodnie sprzedawany przez producentów na rynku wewnętrznym ( ). Przypisanie cukru C na rok gospodarczy, w którym właściwe władze ustaliły jego istnienie, jak proponuje spółka Pfeifer, mogłoby naruszyć zarządzanie tym systemem, co zostanie przeze mnie teraz wykazane. 72. Opłata nałożona na podstawie art. 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji nr 2670/81 miała zastosowanie w braku dowodu na okoliczność, że cukier C został albo przeniesiony na następny rok gospodarczy, albo wywieziony w wyznaczonym terminie ( ). Celem tej opłaty było traktowanie cukru C na warunkach porównywalnych z warunkami, które znajdują zastosowanie do cukru przywiezionego z państw trzecich ( ). Zwolnienie od tej opłaty przewidziano jedynie w przypadkach wystąpienia siły wyższej, jeżeli cukier C został zniszczony lub uszkodzony bez możliwości odzyskania ( ). 73. Istnienie tej opłaty mogło również służyć zachęceniu producentów do zapewnienia, by zgromadzone i zarejestrowane dane dotyczące produkcji cukru A i B były tak rzetelne, jak to tylko możliwe i były przekazywane właściwym władzom zgodnie z wyznaczonymi terminami w celu uniknięcia lub zminimalizowania zagrożenia pobrania opłaty. 74. Skutkiem przypisania nadwyżek cukru C na rok, w którym zostały ustalone, byłoby umożliwienie producentom uniknięcia opłaty przewidzianej w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Komisji nr 2670/81 poprzez wykorzystanie, dawno po upływie obowiązujących terminów, możliwości wywozu i przeniesienia ( ). Producentom cukru umożliwiono by zatem pewną elastyczność w księgowaniu cukru C, której nie przewidywał system ustanowiony w rozporządzeniu podstawowym. 75. Byłoby zatem niezgodne z celem art. 3 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego interpretowanie tego przepisu w taki sposób, że znajduje on zastosowanie do cukru C. 76. Podsumowując, uważam, że cukier C wykryty przez właściwe władze państwa członkowskiego podczas kontroli nie jest zatem objęty zakresem zastosowania art. 3 rozporządzenia wykonawczego. I –Wnioski 77. Z tych względów proponuję Trybunałowi udzielenie następującej odpowiedzi na pytanie przedłożone przez Finanzgericht Düsseldorf: Artykuł 3 ust. 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1443/82 z dnia 8 czerwca 1982 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru nie ma zastosowania do cukru C. Ilości cukru C ustalone przez właściwe władze państwa członkowskiego w odniesieniu do roku gospodarczego będącego przedmiotem kontroli nie są zatem objęte zakresem zastosowania tego przepisu. ( ) Język oryginału: angielski. ( ) Z dnia 18 grudnia 1967 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru (Dz.U. 308, s. 1). ( ) W niniejszej opinii będę odnosiła się do „Wspólnoty”, ponieważ termin ten jest zawarty w przepisach mających znaczenie dla tej sprawy. ( ) Niektórych zmian w sektorze cukru dokonano rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3330/74 z dnia 19 grudnia 1974 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku cukru (Dz.U. L 359, s. 1). Stosowanie systemu kwot (który został wprowadzony na okres przejściowy) zostało (w rzeczywistości) przedłużone do dnia 30 czerwca 1980 r., a kwoty podstawowe zostały podwyższone. ( ) Z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 177, s. 4). W odniesieniu do spornego roku gospodarczego miało zastosowanie rozporządzenie podstawowe, zmienione w szczególności rozporządzeniem Rady (WE) nr 133/94 z dnia 24 stycznia 1994 r. (Dz.U. L 22, s. 7) i rozporządzeniem Rady (WE) nr 1599/96 z dnia 30 lipca 1996 r. (Dz.U. L 206, s. 43). W czasie wystąpienia okoliczności faktycznych sprawy produkcja w sektorze cukru obejmowała cukier, izoglukozę i syrop inulinowy. Ponieważ niniejsza sprawa dotyczy cukru białego, nie będę odnosić się do tych pozostałych produktów. ( ) Artykuły 3–5 rozporządzenia podstawowego. ( ) Zobacz pkt 34–41 poniżej. ( ) Rozporządzenie podstawowe zostało uchylone i zastąpione. Zmieniona forma systemu kwot obowiązuje obecnie zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającym wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzeniem o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (Dz.U. L 299, s. 1). ( ) W czasie wystąpienia okoliczności faktycznych sprawy art. 2 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 65/82 z dnia 13 stycznia 1982 r. ustanawiającego szczegółowe zasady przenoszenia cukru na następny rok gospodarczy (Dz.U. L 9, s. 14), zmienionego w szczególności rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 948/82 z dnia 26 kwietnia 1982 r., stanowi, że przedsiębiorstwo może przenieść cukier jedynie w przypadku, gdy zainteresowane państwo członkowskie najpierw zweryfikuje, że cukier ten został wyprodukowany jako cukier B lub jako cukier C. ( ) Artykuł 28 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Rok gospodarczy zdefiniowano w art. 2 rozporządzenia podstawowego jako okres od dnia 1 lipca do dnia 30 czerwca następnego roku. ( ) Artykuł 28 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. ( ) Artykuł 28 ust. 4. ( ) Zobacz np. przepisy wykonawcze wskazane w pkt 13 i 17 poniżej. ( ) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1443/82 z dnia 8 czerwca 1982 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru (Dz.U. L 158, s. 17), zmienione w szczególności rozporządzeniem Komisji (WE) nr 392/94 z dnia 23 lutego 1994 r. (Dz.U. L 53, s. 7) (zwane dalej „rozporządzeniem wykonawczym”). Rozporządzenie to zostało uchylone i zastąpione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 314/2002 z dnia 20 lutego 2002 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru (Dz.U. L 50, s. 40). Obecnie obowiązuje rozporządzenie Komisji (WE) nr 952/2006 z dnia 29 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do pozakwotowej produkcji cukru (Dz.U. L 178, s. 39). ( ) Zobacz motywy od pierwszego do siódmego rozporządzenia wykonawczego. ( ) Rozporządzenie wykonawcze uchyliło i zastąpiło rozporządzenie Komisji (EWG) nr 700/73 z dnia 12 marca 1973 r. ustanawiające niektóre szczegółowe zasady stosowania systemu kwot cukru (Dz.U. L 67 s. 12). Brzmienie art. 3 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego jest w zasadzie identyczne z brzmieniem art. 2 ust. 3 wcześniejszego rozporządzenia. Obecnie obowiązuje rozporządzenie nr 952/2006, a art. 22 ust. 5 tego rozporządzenia odpowiada treścią art. 3 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego. ( ) Z dnia 14 września 1981 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące produkcji cukru przewyższającej kwotę (Dz.U. L 262, s. 14). Rozporządzenie to zostało uchylone i zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 967/2006 z dnia 29 czerwca 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do pozakwotowej produkcji cukru (Dz.U. L 176, s. 22). ( ) Artykuł 26 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, streszczony w pkt 7 powyżej. ( ) Zobacz opinia rzecznika generalnego J. Mischa w sprawie C-101/99 British Sugar (wyrok z dnia 10 stycznia 2002 r.), Rec. s. I-205, pkt 45. ( ) Na rozprawie Komisja przedstawiła przyjemną ilustrację tej kwestii, przypominając bajkę „Zając i jeż” opowiedzianą przez braci Grimm. Jeż, sprowokowany przez zająca, by zmierzył się z nim w wyścigu, umówił się z żoną (której nie można było od niego odróżnić, a przynajmniej nie mógł jej odróżnić zając), aby stanęła na mecie. Gdy zając dotarł [do mety], żona jeża zmyliła go, wołając „Ja tu już jestem”. Zając ponawiał wielokrotnie wyścig, nie wierząc w wynik. Obydwa jeże kontynuowały podstęp, a w końcu zając padł martwy z wyczerpania. Ponieważ cukru białego nie można odróżnić od innego cukru białego, jak dwóch jeży w bajce, możliwość przypisania określonej ilości cukru C raczej do roku, w którym została stwierdzona („mety”), niż do roku, w którym rzeczywiście został on wyprodukowany („linii startowej wyścigu”), pozwalałaby producentowi powołać się na art. 27 rozporządzenia podstawowego w celu przeniesienia tego cukru na następny rok gospodarczy, unikając w ten sposób płatności (i „pokonując zająca” – to znaczy obchodząc właściwe funkcjonowanie rynku cukru). ( ) Słusznie można by się spodziewać, że producenci cukru rejestrują ilość cukru wyprodukowaną w roku gospodarczym oraz analizują czy zostały zrealizowane ich kwoty A i B. Takie informacje byłyby niezbędne producentom do prowadzenia działalności, spółkom do wywiązania się z zobowiązań wobec swych akcjonariuszy i w celu spełnienia ciążących na podstawie przepisów krajowych odpowiednich zobowiązań do prowadzenia ewidencji produkcji. Ponadto, jako że nie istnieje pomoc finansowa dla cukru C, trudno sobie wyobrazić, w jaki sposób byłoby w interesie producentów klasyfikowanie cukru jako cukru C, zanim osiągnięte zostaną kwoty A i B. Zobacz podobnie ww. opinia w sprawie British Sugar (w pkt 36 poniżej) i pkt 57 poniżej. ( ) Zobacz ponadto pkt 41 poniżej. ( ) Wyżej wymieniona w przypisie 19 powyżej. ( ) Wyrok w sprawie British Sugar, pkt 48. ( ) Ibidem, pkt 7. ( ) Zobacz art. 28 ust. 1 i 2 rozporządzenia podstawowego oraz pkt 9 powyżej. ( ) W przeciwieństwie do buraków A i B wykorzystywanych do produkcji cukru A i B: zob. pkt 6 powyżej. ( ) Zobacz pkt 8 powyżej. ( ) Zobacz pkt 7 powyżej. ( ) Artykuł 1 ust.1 rozporządzenia nr 2670/81. ( ) W ww. w pkt 19 opinii w sprawie British Sugar rzecznik generalny J. Mischo zauważył, iż producent cukru mógł wywozić cukier objęty kwotą pozornie jako cukier C, ponieważ krajowa agencja interwencyjna wydała pozwolenia na wywóz, mimo że wnioski o wydanie pozwolenia nie zawierały dowodu na to, że dany cukier rzeczywiście został wyprodukowany w ilości przekraczającej kwoty A i B przysługujące British Sugar. Rzecznik generalny stwierdził, że w tych okolicznościach możliwe jest, iż zasada proporcjonalności wymaga, aby płatność była zmienna: zob. pkt 86–89 jego opinii. W wydanym wyroku Trybunał nie rozpatrzył tej kwestii w świetle innych odpowiedzi, jakich udzielił sądowi krajowemu. ( ) Zobacz pkt 47 i przypis 41 poniżej. ( ) Zobacz przypis 8 powyżej. ( ) Zobacz rozdział III rozporządzenia nr 1234/2007, w szczególności art. 55. ( ) W którym to przypadku mogłyby być wówczas traktowane jako cukier A i sprzedane na rynku wewnętrznym (zob. pkt 8 powyżej). ( ) Zobacz pkt 7, 17 powyżej. ( ) Wyrok z dnia 22 czerwca 1974 r. w sprawie 159/73, Rec. s. 121. ( ) Będąca datą ustanowienia wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru i wdrożenia w całości systemu kwot finansowanych z opłat produkcyjnych uiszczanych przez producentów wspólnotowych (zob. pkt 2, 34–41 powyżej). ( ) Zobacz ww. w przypisie 37 wyrok w sprawie Hannoversche Zucker, pkt 2. ( ) Ibidem, pkt 4. ( ) W ramach wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru opłaty produkcyjne obliczano na podstawie produkcji cukru na terenie całej Wspólnoty, a następnie rozdzielano między państwami członkowskimi, które dzieliły je między producentów cukru na swoim terytorium. Zmiana ostatecznej wielkości produkcji spowodowałaby zatem ponowne obliczenia dla wszystkich producentów we Wspólnocie. ( ) Wyrok w sprawie Hannoversche Zucker, pkt 5. ( ) Ibidem, pkt 6. ( ) Zobacz pkt 2 powyżej. ( ) Artykuł 39 rozporządzenia wymagał jedynie, aby państwa członkowskie i Komisja wymieniały się wzajemnie informacjami koniecznymi do wykonania rozporządzenia podstawowego. ( ) Wyżej wymieniony w przypisie 19 wyrok w sprawie British Sugar, pkt 40–43. ( ) Ibidem, pkt 44. ( ) Zobacz pkt 9 powyżej. ( ) Zobacz odpowiednio pkt 7, 8, 17 powyżej. ( ) Artykuł 26 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. ( ) Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia nr 2670/81. ( ) Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2670/81. ( ) Artykuł 3 ust. 4 rozporządzenia nr 2670/81. ( ) Zobacz art. 26 i 27 rozporządzenia podstawowego oraz przypis 20 powyżej (bajka o zającu i jeżu).