C-135/06

WYROK TRYBUNAŁU (druga izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. Sprawa C‑135/06 P Roderich Weißenfels przeciwko Parlamentowi Europejskiemu Odwołanie – Wynagrodzenie – Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu – Potrącenie dodatku podobnego rodzaju pochodzącego z innego źródła – Nieograniczone prawo orzekania – Spór o charakterze majątkowym Przedmiot: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 25 stycznia 2006 r. w sprawie T‑33/04 Roderich Weiβenfels przeciwko Parlamentowi, niepublikownego w Zbiorze, zawierające żądanie uchylenia tego wyroku. Orzeczenie: Uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji. Streszczenie 1.        Urzędnicy – Skarga – Skarga na decyzję potwierdzającą – Dopuszczalność wobec braku terminu zawitego do zaskarżenia utrzymanej w mocy decyzji (regulamin pracowniczy urzędników, art. 90, 91) 2.        Urzędnicy – Skarga – Nieograniczone prawo orzekania – Spory o charakterze majątkowym w rozumieniu art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego – Pojęcie (regulamin pracowniczy urzędników, art. 91 ust. 1) 3.        Urzędnicy – Wynagrodzenie – Dodatki rodzinne – Podwójny dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu (regulamin pracowniczy urzędników, art. 67 ust. 2, 3) 1.        Skarga na decyzję potwierdzającą jest niedopuszczalna tylko wtedy, gdy utrzymana w mocy decyzja stała się ostateczna dla zainteresowanego, ponieważ w przewidzianym terminie nie została na nią wniesiona skarga. W przeciwnym wypadku zainteresowany ma prawo zaskarżania czy to decyzji utrzymanej w mocy, czy to potwierdzającej, tak jednej, jak i obydwu. Ponadto zobowiązanie wnoszącego odwołanie do wniesienia do Sądu nowej skargi przeciwko decyzji, która dotyczy tej samej kwestii co wydana uprzednio decyzja, byłoby niezgodne z wymogiem prawidłowego administrowania wymierzaniem sprawiedliwości. Stąd też żądanie wnoszącego odwołanie dotyczące stwierdzenia nieważności nowej decyzji, podniesione przez niego w replice, jest dopuszczalne. 2.        „Spory o charakterze majątkowym” w rozumieniu art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego stanowią nie tylko skargi urzędników dotyczące odpowiedzialności instytucji, lecz również wszystkie te, które dotyczą zapłacenia przez instytucję na rzecz urzędnika kwoty, którą urzędnik uważa za jemu należną na podstawie regulaminu pracowniczego lub innego aktu prawnego mającego zastosowanie do stosunku pracy łączącego go z instytucją. Wynika z tego, że żądanie urzędnika, zmierzające do tego, by dana instytucja zapłaciła mu kwoty, które jego zdaniem niesłusznie zatrzymała z jego wynagrodzenia, podwyższone o ustawowe odsetki, stanowi spór o charakterze majątkowym w rozumieniu art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego. Nieograniczone prawo orzekania przyznane sądowi wspólnotowemu przez art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego nakłada nań obowiązek zakończenia zawisłych przed nim sporów w sposób zupełny, to znaczy rozstrzygnięcia w przedmiocie całokształtu praw i obowiązków urzędnika, z zastrzeżeniem przekazania odnośnej instytucji wykonania, pod swoją kontrolą, części orzeczenia na warunkach, które zostały przez ten sąd szczegółowo określone. A zatem do sądu wspólnotowego należy w razie potrzeby zasądzenie od instytucji zapłaty pewnej kwoty, do której wnoszący odwołanie ma prawo na podstawie regulaminu pracowniczego lub innego aktu prawnego. 3.        Artykuł 67 ust. 2 regulaminu pracowniczego należy interpretować w ten sposób, że jedynie porównywalne świadczenia realizujące ten sam cel, jak wynikające z regulaminu pracowniczego dodatki rodzinne są dodatkami podobnego rodzaju w rozumieniu tego przepisu. Zgodnie z art. 67 ust. 3 regulaminu pracowniczego dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu urzędnika może zostać podwojony, jeżeli dziecko jest upośledzone umysłowo lub fizycznie, co pociąga za sobą znaczne wydatki ponoszone przez urzędnika. Wynika z tego, że porównywalne świadczenie może zostać potrącone tylko z tej części dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu, która zostaje dodana, w związku z podwojeniem wysokości dodatku, do dodatku pobieranego przez urzędnika. Luksemburski specjalny zasiłek dla niepełnosprawnych wyraźnie odróżnia się od dodatku wypłacanego na podstawie regulaminu pracowniczego na kilka sposobów. Zasiłek luksemburski, który jest wypłacany na podstawie samego tylko faktu zamieszkiwania na terytorium Luksemburga i niezależnie od pozostawania w stosunku zatrudnienia, ma na celu zapewnienie, za pomocą stosownych środków, poprawy egzystencji osoby niepełnosprawnej w sposób, który ustawa dokładnie określa. Zasiłek ten jest przyznawany osobom, u których co najmniej jedna funkcja fizyczna lub psychiczna została mimo leczenia, szkolenia lub stosownej rehabilitacji i mimo korzystania ze stosownego sprzętu upośledzona w taki sposób, że osoba ta wymaga stałej pomocy lub opieki innej osoby. Zasiłek ten ma bowiem ewidentnie umożliwić poniesienie wydatków wynikających z zatrudnienia, przynajmniej w niepełnym wymiarze czasu, innej osoby, czego nie umożliwia część dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu odpowiadająca podwojeniu jego wysokości, która może zostać pochłonięta w szczególności przez wydatki takie jak koszty opieki, rehabilitacji, sprzętu, specjalistycznego szkolenia lub przystosowania zamieszkiwanego lokalu. Wynika z tego, że część dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu wypłacana na podstawie art. 67 ust. 3 regulaminu pracowniczego i zasiłek luksemburski nie mają ani tego samego przedmiotu, ani też nie realizują tego samego celu, nie są zatem podobnego rodzaju w rozumieniu art. 67 ust. 2 regulaminu pracowniczego.