C-138/94

Opinia rzecznika generalnegoTSUE1995-11-16CELEX: 61994CC0138ECLI:EU:C:1995:387

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy Irlandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy 91/496/CEE oraz Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską poprzez niezastosowanie w terminie niezbędnych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w celu jej transpozycji oraz/lub poprzez niepowiadomienie o tym Komisji?

Ratio decidendi

Istotą rozstrzygnięcia jest stwierdzenie, że państwo członkowskie uchybia swoim zobowiązaniom, jeśli nie transponuje dyrektywy w wyznaczonym terminie i nie powiadomi o tym Komisji. Zgodnie z art. 30 dyrektywy 91/496/CEE, państwa członkowskie były zobowiązane do wdrożenia jej przepisów do 1 lipca 1992 r. i niezwłocznego poinformowania Komisji. W niniejszej sprawie Irlandia nie spełniła tych wymogów w wyznaczonym terminie, a późniejsza, częściowa transpozycja nie usuwa naruszenia, które miało miejsce w momencie upływu pierwotnego terminu.

Stan faktyczny

Komisja Europejska wniosła skargę przeciwko Irlandii o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. Zarzut dotyczył braku transpozycji dyrektywy 91/496/CEE, która ustanawia zasady organizacji kontroli weterynaryjnych zwierząt pochodzących z państw trzecich. Termin transpozycji upłynął 1 lipca 1992 r. Irlandia broniła się, wskazując, że transponowała dyrektywę (z wyjątkiem ryb i produktów rybołówstwa) rozporządzeniem krajowym nr 255 z 1994 r., podpisanym 26 lipca 1994 r., czyli po upływie wyznaczonego terminu.

Rozstrzygnięcie

Rzecznik Generalny proponuje, aby Trybunał orzekł, że: 1. Nie wprowadzając w życie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 91/496/CEE Rady z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiającej zasady organizacji kontroli weterynaryjnych zwierząt pochodzących z państw trzecich wprowadzanych do Wspólnoty i zmieniającej dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG i 90/675/EWG, i/lub nie informując o tym niezwłocznie Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianej dyrektywy, w szczególności jej art. 30, oraz na mocy Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. 2. Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

Pełny tekst orzeczenia

CONCLUSIONS DE L'AVOCAT GÉNÉRAL M. CARL OTTO LENZ présentées le 16 novembre 1995 (1) Affaire C-138/94 Commission des Communautés européennes contre Irlande «Manquement d'État – Directive 91/496/CEE – Non-transposition» 1. La Commission a formé le présent recours en manquement contre l'Irlande, en concluant à ce qu'il plaise à la Cour de: 1)constater que, en ne mettant pas en vigueur les dispositions législatives, réglementaires et administratives nécessaires pour se conformer à la directive 91/496/CEE (2) du Conseil, du 15 juillet 1991, fixant les principes relatifs à l'organisation des contrôles vétérinaires pour les animaux en provenance des pays tiers introduits dans la Communauté et modifiant les directives 89/662/CEE (3) , 90/425/CEE (4) et 90/675/CEE (5) , et/ou en omettant d'en informer immédiatement la Commission, l'Irlande a manqué aux obligations qui lui incombent en vertu de ladite directive, en particulier de son article 30, et en vertu du traité instituant la Communauté européenne; 2)condamner l'Irlande aux dépens. 2. Aux termes de l'article 30 de la directive 91/496, les États membres sont tenus de mettre en vigueur les dispositions législatives, réglementaires et administratives nécessaires pour se conformer aux dispositions de la directive au plus tard le 1 er juillet 1992 et d'en informer immédiatement la Commission. 3. Comme la Commission n'a pas eu connaissance d'une transposition quelconque par l'État membre, elle a, par lettre de mise en demeure du 14 octobre 1992, engagé la procédure en manquement. La lettre de mise en demeure est restée sans réponse. C'est ainsi que la Commission a, en date du 11 mai 1993, émis un avis motivé. Par lettre du 15 juillet 1993 de la représentation permanente de l'Irlande auprès des Communautés européennes, l'Irlande a fait savoir à la Commission qu'une procédure de transposition était en cours. Comme la Commission n'a pas été informée de l'achèvement de la procédure, elle a, en date du 14 avril 1994, formé un recours devant la Cour. A titre de défense, le gouvernement irlandais fait valoir que l'Irlande a, par ordonnance (statutory instrument) n° 255 de 1994, signée par le ministre de l'Agriculture irlandais le 26 juillet 1994, transposé la directive, excepté en ce qui concerne le poisson et les produits de la pêche. 4. Il est établi que, à l'expiration du délai fixé par la Commission, la transposition complète de la directive dans l'ordre juridique national faisait toujours défaut. 5. Il convient par conséquent de faire droit à la requête de la Commission en ce qu'elle vise la non-transposition dans le délai imparti. 6. Conformément à l'article 69, paragraphe 2, du règlement de procédure, il convient de condamner aux dépens la partie qui succombe. Conclusion 7. Compte tenu des considérations précitées, nous proposons qu'il soit statué comme suit: 1)En ne mettant pas en vigueur les dispositions législatives, réglementaires et administratives nécessaires pour se conformer à la directive 91/496/CEE du Conseil, du 15 juillet 1991, fixant les principes relatifs à l'organisation des contrôles vétérinaires pour les animaux en provenance des pays tiers introduits dans la Communauté et modifiant les directives 89/662/CEE, 90/425/CEE et 90/675/CEE, et/ou en omettant d'en informer immédiatement la Commission, l'Irlande a manqué aux obligations qui lui incombent en vertu de ladite directive, en particulier de son article 30, et en vertu du traité instituant la Communauté européenne. 2)L'Irlande est condamnée aux dépens. – Langue originale: l'allemand. – JO L 268, p. 56. – JO L 395, p. 13. – JO L 224, p. 29. – JO L 373, p. 1.