C-141/08

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO ELEANOR SHARPSTON przedstawiona w dniu 14 maja 2009 r.(1) Sprawa C‑141/08 P Foshan Shunde Yongjian Housewares & Hardware Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej Odwołanie – Dochodzenie antydumpingowe – Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej – Przyczyny zmiany ustaleń Komisji – Zarzucane Sądowi Pierwszej Instancji wypaczenie dowodów – Prawo do obrony – Czas udzielony stronie objętej dochodzeniem na przedstawienie uwag 1.        W skrócie, niniejsze odwołanie(2) dotyczy chińskiego eksportera objętego dochodzeniem antydumpingowym, którego wniosek o badanie jego normalnych cen w taki sam sposób, jak cen eksportera działającego w warunkach gospodarki rynkowej, został początkowo oddalony przez Komisję, następnie rozpatrzony przychylniej, po czym ostatecznie niespodziewanie oddalony. 2.        Przed Sądem Pierwszej Instancji eksporter twierdził, że Komisja (i) niesłusznie stwierdziła, że nie może zmienić swego pierwotnego stanowiska, oraz (ii) że nie dała eksporterowi odpowiedniego czasu na podjęcie działań w stosunku do ostatecznych ustaleń Komisji. 3.        Sąd ten uznał, że (i) Komisja jedynie incydentalnie stwierdziła, że nie jest uprawniona do ponownej oceny stanu faktycznego, a zatem (ii) nawet w przypadku gdyby eksporter miał dość czasu na podjęcie działań, działania te mogłyby odnosić się jedynie do incydentalnej uwagi, nie zaś do istotnych podstaw oddalenia, a więc prawo do obrony przysługujące eksporterowi nie zostało naruszone. 4.        Obecnie eksporter wywodzi, że stwierdzenie to w odniesieniu do podstaw rozstrzygnięcia podanych przez Komisję stanowi oczywisty błąd w ocenie dowodów, a więc gdyby miał on dość czasu, podjęte działania byłyby odpowiednie. 5.        Trybunał musi zatem przede wszystkim dokonać oceny, czy Sąd Pierwszej Instancji dopuścił się wypaczenia dowodów. W przeciwnym wypadku Trybunał co do zasady nie jest właściwy do dokonania oceny, jaką wagę należy przywiązywać do tych dowodów(3). Jedynie w sytuacji, gdy doszło do wypaczenia dowodów, Trybunał może badać argumenty dotyczące nieprzyznania wystarczającego czasu na podjęcie działań.  Procedury i ustawodawstwo antydumpingowe 6.        Ochronę przemysłu Wspólnoty przed dumpingowym przywozem spoza jej terytorium reguluje zasadniczo rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96(4) (zwane dalej „rozporządzeniem podstawowym”). 7.        Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia cło antydumpingowe może zostać nałożone na każdy produkt dumpingowy, którego wprowadzenie do wolnego obrotu we Wspólnocie powoduje szkodę. Produkt uznaje się za dumpingowy, jeżeli jego cena eksportowa do Wspólnoty jest niższa od porównywalnej ceny podobnego produktu w zwykłym obrocie handlowym, ustalonej w kraju wywozu. 8.        Zgodnie z art. 5 ust. 1 dochodzenie mające na celu ustalenie występowania, stopnia i skutków dumpingu wszczyna się na pisemną skargę złożoną w imieniu przemysłu wspólnotowego. Artykuł 6 reguluje postępowanie, natomiast art. 2–4 określają stosowane kryteria. 9.        Artykuł 2 dotyczy stwierdzenia dumpingu. Ustanawia on zasady określania wartości normalnej (część A, pkt 1–7) i ceny eksportowej (część B, pkt 8 i 9) dla porównania (część C, pkt 10) w celu ustalenia marginesu dumpingu (część D, pkt 11 i 12). Dla niniejszej sprawy znaczenie ma tylko część A. 10.      Zgodnie ze zdaniem pierwszym art. 2 ust. 1 podstawą wartości normalnej są ceny uiszczone lub należne w zwykłym obrocie handlowym od niezależnych klientów w kraju wywozu. Określa się ją na podstawie zasad zawartych w pozostałej części pkt 1–6, które są właściwe dla przedsiębiorstw działających w warunkach gospodarki rynkowej. 11.      W odniesieniu do innych przedsiębiorstw akapit pierwszy art. 2 ust. 7 lit. a) stanowi: „W przypadku przywozu z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej normalną wartość określa się w oparciu o cenę lub wartość skonstruowaną w warunkach gospodarki rynkowej państwa trzeciego lub cenę z takiego kraju przeznaczoną dla innych krajów, łącznie ze Wspólnotą, a w przypadku gdy jest to niemożliwe, w oparciu o inną uzasadnioną metodę, w tym na podstawie ceny faktycznie płaconej lub należnej we Wspólnocie za produkt podobny, gdy jest to niezbędne, odpowiednio zmodyfikowanej tak, aby uwzględniała odpowiednią marżę zysku”. 12.      Jednak na podstawie art. 2 ust. 7 lit. b) w postępowaniach antydumpingowych dotyczących przywozu między innymi z Chińskiej Republiki Ludowej (uważanej za kraj niemający gospodarki rynkowej) „normalną wartość ustala się zgodnie z ust. 1–6, jeżeli zostanie wykazane, na podstawie właściwie uzasadnionych wniosków jednego producenta lub więcej, w stosunku do których toczy się postępowanie, oraz zgodnie z kryteriami i procedurami określonymi w lit. c), że warunki gospodarki rynkowej przeważają w przypadku tego producenta lub tych producentów w odniesieniu do produkcji oraz sprzedaży rozpatrywanego produktu podobnego. Jeśli nie zachodzi taka sytuacja, stosuje się przepisy określone w lit. a)”. 13.      Artykuł 2 ust. 7 lit. c), który był decydujący przy określaniu, czy eksporter w niniejszej sprawie kwalifikuje się do powyżej opisanego traktowania (czyli „przyznania statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej”, w skrócie „MET” – „market economy treatment”), wymienia kryteria, których łączne spełnienie należy wykazać, aby kwalifikować się do takiego traktowania. Wśród tych kryteriów akapit pierwszy tiret drugie stanowi, że przedsiębiorstwa muszą posiadać „jeden wyraźny zestaw podstawowej dokumentacji księgowej, która jest niezależnie kontrolowana zgodnie z międzynarodowymi standardami księgowości oraz jest stosowana pod każdym względem”(5). 14.      Ostatni akapit art. 2 ust. 7 lit. c) stanowi: „Ustalenia, czy producent spełnia wyżej wymienione kryteria, dokonuje się w terminie trzech miesięcy od rozpoczęcia postępowania, po przeprowadzeniu szczególnych konsultacji z Komitetem Doradczym oraz po umożliwieniu przedsiębiorstwom wspólnotowym przedstawienia uwag. Ustalenie takie pozostaje w mocy przez cały okres postępowania”(6). 15.      W wyroku w sprawie Nanjing Metalink(7) Sąd Pierwszej Instancji stwierdził, że przepis ten „ma w szczególności na celu zagwarantowanie, by ustalenia tego [przyznania bądź nie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej] nie dokonywano, kierując się jego wpływem na obliczenie marginesu dumpingu”. Sąd ten stwierdził dalej, iż „wykładni art. 2 ust. 7 lit. c) zdanie ostatnie rozporządzenia podstawowego należy dokonywać w ten sposób, że zakazuje ono instytucjom wspólnotowym dokonywania ponownej oceny dowodów, którymi dysponowały w trakcie pierwotnych ustaleń w zakresie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej. Przepis ten nie stoi jednakże na przeszkodzie uchyleniu statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej, gdy zmiana okoliczności faktycznych, na podstawie których status ten przyznano, nie pozwala na dalsze twierdzenie, że dany producent działa w warunkach gospodarki rynkowej”(8). 16.      W trakcie dochodzenia Komisja może nałożyć cło tymczasowe zgodnie z art. 7. Jednak jedynie wtedy, gdy ostatecznie ustalone fakty wykazują istnienie dumpingu i spowodowanej nim szkody oraz interes Wspólnoty wymaga interwencji, Rada, na wniosek Komisji i po zasięgnięciu opinii Komitetu Doradczego, nakłada ostateczne cło antydumpingowe, nie później niż jeden miesiąc przed wygaśnięciem cła tymczasowego, jeśli takie zostało nałożone (art. 9 ust. 4). Całe postępowanie w przypadku nałożenia cła ostatecznego musi zostać zakończone w ciągu 15 miesięcy od daty wszczęcia (art. 6 ust. 9). 17.      Ostatni przepis, który ma znaczenie dla niniejszego postępowania, to art. 20 ust. 4 i 5. Zgodnie z art. 20 strony, których dotyczy dochodzenie, mogą wystąpić z wnioskiem o ujawnienie szczegółów leżących u podstaw najważniejszych faktów i ustaleń, w oparciu o które mają zostać nałożone tymczasowe środki (ust. 1) oraz o „ostateczne ujawnienie” zasadniczych faktów i ustaleń, na podstawie których zalecane jest zastosowanie ostatecznych środków (ust. 2). Artykuł 20 ust. 4 i 5 stanowi: „4.      Ostateczne ujawnienie ma formę pisemną. Sporządza się je bezzwłocznie, przy odpowiedniej ochronie informacji poufnych, zwykle nie później niż jeden miesiąc przed ostateczną decyzją lub przedstawieniem przez Komisję propozycji działań ostatecznych, na podstawie art. 9. W przypadku gdy Komisja nie jest władna ujawnić określonych faktów lub ustaleń w tym terminie, ujawni je bezzwłocznie po jego upłynięciu. Ujawnienie nie narusza żadnej dalszej decyzji, która może zostać podjęta przez Komisję bądź Radę, ale w przypadku gdy decyzja taka będzie oparta na innych faktach i ustaleniach, są one niezwłocznie ujawniane. 5.      Oświadczenie złożone po ostatecznym ujawnieniu uwzględnia się wyłącznie w przypadku, gdy zostaną one przekazane w terminie określonym przez Komisję dla każdego przypadku, co najmniej dziesięciodniowym, przy należytym uwzględnieniu pilności sprawy”.  Stan faktyczny 18.      Stan faktyczny został przedstawiony w pkt 4–23 zaskarżonego wyroku. Poniżej przytoczę go w skrócie, przywołując i cytując niektóre dokumenty przedstawione Sądowi Pierwszej Instancji, na które powołano się w odwołaniu. 19.      W dniu 4 lutego 2006 r. Komisja wszczęła dochodzenie dotyczące przywozu desek do prasowania, w tym desek produkowanych i eksportowanych przez Foshan Shunde Yongjian Housewares & Hardware Co. Ltd (dalej zwany „Yongjian”) z siedzibą w Foshan (Chińska Republika Ludowa). 20.      W dniu 23 lutego 2006 r. Yongjian złożył wniosek o przyznanie mu statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej. Po przeprowadzeniu badania, Komisja w dniu 11 sierpnia 2006 r. udzieliła odpowiedzi, że uznała ona, iż Yongjian nie spełnia warunków określonych w art. 2 ust 7 lit. c) akapit pierwszy tiret drugie rozporządzenia podstawowego ze względu na to, że jego dokumenty księgowe i sprawozdania z audytu nie były zgodne z wymogami międzynarodowych standardów rachunkowości. We wrześniu 2006 r. miała miejsce dalsza wymiana korespondencji, lecz Komisja podtrzymała swoje stanowisko. 21.      Następnie Komisja przyjęła rozporządzenie (WE) nr 1620/2006(9), które potwierdzało oddalenie wniosku Yongjian o przyznanie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej i nakładało cło tymczasowe w wysokości 18,1% na przywóz desek do prasowania produkowanych przez Yongjian. 22.      Yongjian nadal przedstawiał swoje uwagi i dane statystyczne na poparcie wniosku o przyznanie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej. Następnie, jak wskazano w pkt 13 zaskarżonego wyroku: „Pismem z dnia 20 lutego 2007 r. Komisja przekazała skarżącej dokument w sprawie ujawnienia ostatecznych ogólnych ustaleń oraz dokument w sprawie ujawnienia ustaleń szczegółowych. W pierwszym dokumencie Komisja poinformowała o swoim zamiarze przyznania skarżącej statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej[(10)]. Komisja uznała bowiem, że z jednej strony uchybienia w praktykach księgowych przedsiębiorstwa, ujawnione na etapie środków tymczasowych, nie miały istotnego wpływu na wyniki finansowe zapisane w księgach rachunkowych oraz że z drugiej strony braki w sprawozdaniach, po pierwsze, nie stanowiły problemu w zakresie informacji dotyczących sprzedaży eksportowej, gdyż Komisja zaakceptowała te dane już wcześniej, gdy miała możliwość przeprowadzenia kontroli ich rzetelności, oraz po drugie, nie miały one charakteru rozstrzygającego w odniesieniu do sprzedaży wewnętrznej, gdyż rozmiary tej sprzedaży nie były na tyle istotne, aby mogła być ona uznana za reprezentatywną. Komisja wskazała również, że w tych okolicznościach wartość normalną należy ustalić w oparciu o koszt produkcji oraz że jego podstawową część stanowił koszt stali. W tym względzie Komisja uznała, że oficjalne chińskie dane statystyczne dotyczące przywozu stali, zebrane w ramach postępowania administracyjnego, potwierdziły rzetelność danych rachunkowych przedsiębiorstwa w zakresie kosztu stali i pozwoliły tym samym na obliczenie wartości normalnej na podstawie wartości skonstruowanej w Chinach”. 23.      W konsekwencji z dokumentu w sprawie ujawnienia ostatecznych ogólnych ustaleń dla desek do prasowania produkcji Yongjian wynikała stawka celna 0%. 24.      W marcu 2007 r. Komisja otrzymała pismo wystosowane przez podmioty, których skarga przyczyniła się do wszczęcia postępowania antydumpingowego, które używając sformułowania pkt 14 zaskarżonego wyroku, „podniosły, że po pierwsze, skarżąca nie spełnia przesłanek określonych w art. 2 ust 7 lit. c) akapit pierwszy tiret drugie rozporządzenia podstawowego oraz, po drugie, że w każdym razie ostatnie zdanie art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego stoi na przeszkodzie temu, aby instytucje dokonywały zmian ustalenia statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej w toku postępowania”. 25.      W dniach 6 i 22 marca 2007 r. komitet doradczy przeprowadził analizę dokumentu roboczego przekazanego mu przez Komisję w dniu 20 lutego 2007 r. Według słów pkt 15 zaskarżonego wyroku: „wielu członków komitetu doradczego zakwestionowało przyznanie skarżącej statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej”. 26.      Przydatne może być przytoczenie pkt 13–18 uwag rządu włoskiego wyrażonych w interwencji w postępowaniu w pierwszej instancji(11): „13      Podczas zebrań komitetu antydumpingowego w dniach 6 i 22 marca 2007 r. kilku jego członków sprzeciwiło się przyznaniu skarżącej statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej. 14      W szczególności oskarżono Komisję o dopuszczenie się naruszenia art. 7 ust. 2 lit. c) [sic!] antydumpingowego rozporządzenia podstawowego rozumianego w świetle wykładni dokonanej w wyroku z dnia 14 listopada 2006 r. w sprawie T‑138/02 Metalink. 15      Co do zasady przyznanie przedsiębiorstwu z państwa trzeciego, objętemu dochodzeniem antydumpingowym, statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej po upływie początkowych trzech miesięcy dochodzenia możliwe jest tylko w przypadku istotnej zmiany okoliczności. 16      Taka sytuacja nie miała miejsca w przypadku przedsiębiorstw chińskich, którym Komisja zamierzała przyznać status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej zbyt późno. Ponadto przyczyny uzasadniające odmowę przyznania takiego statusu na etapie tymczasowym były poważne i mało prawdopodobne jest, aby zostały szybko przezwyciężone: rachunkowość prowadzona była nieprawidłowo i w sposób sprzeczny z zasadami MSR. 17      Stanowisko to zostało w sposób zdecydowany przedstawione przez delegację włoską podczas zebrania komitetu antydumpingowego w dniu 6 marca 2007 r. i poparte przez delegacje Portugalii, Litwy, Rumunii, Francji, Hiszpanii, Polski, Grecji, Belgii i Republiki Czeskiej. 18      W wyniku silnego sprzeciwu ze strony państw członkowskich i biorąc pod uwagę oczywistą sprzeczność z orzecznictwem wynikającym z wyroku w sprawie Metalink, Komisja, potwierdzając swoje wcześniejsze stanowisko, które przyjęła w rozporządzeniu tymczasowym, w skorygowanym dokumencie w sprawie ujawnienia ostatecznych ustaleń z dnia 23 marca 2007 r. odmówiła przyznania statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej trzem zainteresowanym przedsiębiorstwom chińskim, wśród nich Yongjian”. 27.      W piątek 23 marca 2007 r. w godzinach wieczornych Komisja przesłała Yongjian faksem skorygowany dokument w sprawie ujawnienia ostatecznych ogólnych ustaleń oraz skorygowany dokument w sprawie ujawnienia ustaleń szczegółowych. W dokumentach tych potwierdziła swoją początkową odmowę przyznania statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej co do zasady na tej podstawie, że stosowane przez Yongjian praktyki w zakresie księgowości wyraźnie naruszają międzynarodowe standardy rachunkowości. W konsekwencji zaproponowane zostało ostateczne cło na produkty Yongjian w wysokości 18,1%. Komisja odniosła się do argumentów Yongjian na rzecz przyznania mu statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej i odrzuciła je, lecz nie wspomniała o swoim wcześniejszym zamiarze przyznania takiego statusu, a zatem nie podała przyczyn zmiany swojego stanowiska od dnia 20 lutego. 28.      Początkowo udzielono Yongjian terminu na przedstawienie uwag do czwartku, 29 marca 2007 r. (sześć dni kalendarzowych). W poniedziałek, 26 marca Yongjian zwrócił się o możliwość przejrzenia akt i otrzymał zgodę we wtorek, 27 marca. W środę, 28 marca Yongjian zażądał przedłużenia terminu do przedstawienia uwag o tydzień. 29.      Komisja udzieliła odpowiedzi w dniu 29 marca, wskazując, że przeglądał on już akta czterokrotnie oraz że jedyne nowe informacje dołączone do akt stanowią skorygowane dokumenty w sprawie ujawnienia ostatecznych ustaleń. Stwierdziła również, że dokumenty te „w zasadzie nie zawierały nowych ustaleń [...], lecz raczej potwierdzały ustalenia wcześniejsze”, podsumowując: „Przytoczone powody nie są naszym zdaniem wystarczające do uzasadnienia wniosku o udzielenie dodatkowego czasu. Jednak w drodze wyjątku udzielamy zgody na przedłużenie terminu do poniedziałku, 2 kwietnia 2007 r.”. Yongjian otrzymał zatem ostatecznie 10 dni kalendarzowych na przedstawienie swoich uwag. 30.      Jednocześnie w dniu 23 marca 2007 r. Komisja przekazała również do konsultacji komitetowi doradczemu skorygowany końcowy dokument roboczy. Dokument ten został zatwierdzony przez komitet doradczy w dniu 27 marca 2007 r. w ramach procedury pisemnej. Komisja w dniu 29 marca 2007 r. przedstawiła także projekt ostatecznych środków oparty na skorygowanym dokumencie w sprawie ujawnienia ostatecznych ogólnych ustaleń. 31.      Yongjian przekazał swoje uwagi Komisji w dniu 2 kwietnia 2007 r., podważając ustalenie, że nie spełnia warunków przyznania statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej, oraz zażądał nieuwzględnienia opinii podmiotów, które wniosły skargę, zgodnie z którą ostatnie zdanie art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego zakazuje Komisji dokonywania zmian pierwotnej decyzji. 32.      Pismem z dnia 4 kwietnia 2007 r., skierowanym do prawnika Yongjian, Komisja udzieliła odpowiedzi. Pismo to w zakresie, w jakim jest istotne w niniejszej sprawie, brzmiało: „W dniu 20 lutego 2007 r. służby Komisji ujawniły zamiar zmiany ustalenia statusu przedsiębiorstwa (MET) oraz, co za tym idzie, marginesu dumpingu i stawek celnych dla trzech producentów eksporterów z Chin, w tym dla Państwa klienta, prosząc jednocześnie o zgłoszenie uwag. Ujawnienie to w żadnym przypadku nie stanowiło zmiany ustalenia MET. Jak zostało to jasno stwierdzone w skorygowanym dokumencie w sprawie ujawnienia ostatecznych ogólnych ustaleń, Komisja nadal zbierała i weryfikowała wszelkie informacje, jakie uważała za istotne dla dokonania ostatecznych ustaleń (zob. motyw 4). W ten sposób Komisja nie pozbawiła żadnej z zainteresowanych stron prawa do przedstawienia odpowiednio uzasadnionych uwag. Zgodnie z powyższą zasadą oraz w wyniku uwag zgłoszonych przez przedsiębiorstwa wspólnotowe w tej kwestii, służby Komisji postanowiły nie kontynuować zmian MET, lecz potwierdzić swe tymczasowe ustalenia. W rzeczywistości zostało ostatecznie ustalone, że skutki przedmiotowych praktyk w zakresie księgowości, które jak to zostało już stwierdzone, naruszają standardy MSR, nie mogą być uznane za nieistotne. Wyjaśnienia Państwa klienta złożone po tymczasowym ujawnieniu zostały skomentowane przez przedsiębiorstwa wspólnotowe w uwagach przez nie przedstawionych po informacji o ostatecznych ustaleniach z dnia 20 lutego 2007 r. i zostało ustalone, że księgowość Państwa klienta nie była niezależnie kontrolowana zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości, ponieważ ustalono, iż Państwa klient nie przestrzegał zasady księgowości memoriałowej (niezgodnie ze standardem MSR 1.25), stosował kompensacje (niezgodnie ze standardem MSR 1.32), a poszczególne transakcje przedstawiane były zbiorczo, zamiast osobno (niezgodnie ze standardami MSR 1.13 i MSR 1.29). Audytorzy nie skomentowali powyższych niezgodności. Państwa klient w swoich uwagach z dnia 2 kwietnia 2007 r. nadal powtarza te same argumenty, które zostały już przedstawione przed podaniem do wiadomości informacji o ostatecznych ustaleniach, dotyczące nieprawidłowości księgowych i ich zgodności lub braku takowej ze standardami MSR, jednakże, czego jesteście Państwo świadomi, orzecznictwo dotyczące oceny wniosków o przyznanie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej nie pozwala na dokonywanie ponownej oceny pierwotnych okoliczności. Co do nowych danych dotyczących cen stali podanych przez Państwa klienta po podaniu do wiadomości informacji o tymczasowych ustaleniach, informujemy, że informacja ta również została skomentowana przez przedsiębiorstwa wspólnotowe w uwagach przez nie przedstawionych po informacji o ostatecznych ustaleniach z dnia 20 lutego 2007 r. i zostało ustalone, że informacje dotyczące ceny stali nie pozwoliły na dokonanie ponownej oceny uchybień stwierdzonych w księgach rachunkowych skarżącej. Zatem, skoro nowe dowody dotyczące cen stali nie mogły mieć wpływu na określenie MET, normalną wartość w przypadku Państwa klienta trzeba było określić zgodnie z właściwymi przepisami art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, czyli w oparciu o cenę lub wartość skonstruowaną w analogicznym kraju. W odniesieniu do ustalenia ceny eksportowej zwracamy uwagę, że Państwa klient w swoich uwagach zgłoszonych do dokumentów w sprawie ujawnienia tymczasowych i ostatecznych ogólnych ustaleń nie podważał podstawowych zasad, na jakich opierały się służby Komisji przy określaniu sprzedaży eksportowej bezpośrednio do niezwiązanych odbiorców. Uwagi Państwa klienta odnosiły się jedynie do przyjętych kursów walutowych oraz do szczegółów technicznych dotyczących numerów kontrolnych produktów w prezentacji w Excelu, wykorzystanych do obliczenia dumpingu, przy czym zarówno pierwsza, jak i druga z tych kwestii zostały poruszone w dokumencie w sprawie ujawnienia ostatecznych ogólnych ustaleń lub w dokumencie w sprawie ujawnienia ostatecznych ustaleń szczegółowych. Logicznym wnioskiem płynącym z powyższego jest, że Państwa klient przyjął ustalenia dokonane przez służby Komisji. Zatem uwagi zgłoszone co do przedmiotowych kwestii obecnie nie mogą być wzięte pod uwagę. Artykuł 20 ust. 4 rozporządzenia podstawowego stanowi, że ostateczne ujawnienie nie narusza żadnej dalszej decyzji, która może zostać podjęta przez Komisję bądź Radę, ale w przypadku gdy decyzja taka będzie oparta na innych faktach i ustaleniach, są one niezwłocznie ujawniane. Taki właśnie był cel skorygowanego dokumentu w sprawie ujawnienia ostatecznych ogólnych ustaleń z dnia 23 marca 2007 r. Proszę jednak mieć na uwadze, że Komisja jest gotowa dokonać korekty MET Państwa klienta, jeśli otrzyma wystarczające dowody w tym względzie”. 33.      W odniesieniu do powodów, które skłoniły Komisję do zmiany jej stanowiska, korzystnie jest w tym miejscu zauważyć, że w pkt 23 odpowiedzi na skargę złożoną przed Sądem Pierwszej Instancji(12) Rada stwierdziła: „Komisja istotnie w lutym 2007 r. planowała dokonać zmiany swojego stanowiska dotyczącego MET w odpowiedzi na dowody, które w tamtym czasie uznawała za »istotne«. W pierwszym dokumencie w sprawie ujawnienia ustaleń wskazała ona, że może rozważyć możliwość takiej zmiany na podstawie ponownej oceny danych i potwierdzenia niektórych importowych cen stali, uznanych za nowe dowody. Była ona przygotowana, aby stwierdzić, że pojawiły się »nowe dane i wyjaśnienia« wystarczające do uzasadnienia zmiany przyjętego rozwiązania dotyczącego MET. Niemniej jednak, po otrzymaniu uwag zainteresowanych stron i po konsultacji z komitetem antydumpingowym, Komisja zmieniła pogląd na te kwestie i potwierdziła rozwiązanie przyjęte wcześniej, czyli że skarżący nie jest uprawniony do statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej, biorąc pod uwagę art. 2 ust. 7 lit. c) tiret drugie, brak wystarczających nowych dowodów i wyraźne brzmienie art. 2 ust. 7 lit. c). Stwierdziła ona, że nie zostały spełnione warunki zmiany początkowo przyjętego rozwiązania, wymienione w wyroku w sprawie Nanjing Metalink International, oraz że wobec tego zastosowanie musi znaleźć podstawowe zobowiązanie, ustanowione w ostatnim zdaniu art. 2 ust. 7 lit. c), interpretowanym zgodnie z tym wyrokiem”. 34.      Pismem z dnia 5 kwietnia 2007 r. Yongjian zwrócił się do Komisji o projekt ostatecznych środków oparty na dokumencie w sprawie ujawnienia ostatecznych ogólnych ustaleń z dnia 20 lutego 2007 r., gdyż opinia dotycząca statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej została jego zdaniem wydana z naruszeniem prawa. 35.      Jednakże w dniu 23 kwietnia 2007 r. Rada przyjęła zaskarżone rozporządzenie(13), nakładające między innymi ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 18,1% na przywóz desek do prasowania produkowanych przez Yongjian.  Postępowanie i wyrok Sądu Pierwszej Instancji 36.      Yongjian wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia w zakresie, w jakim rozporządzenie go dotyczy. Komisja, trzy podmioty, które wniosły skargę, reprezentujące przemysł wspólnotowy(14), oraz Republika Włoska wystąpili jako interwenienci, popierając żądania Rady. 37.      Yongjian podniósł dwa zarzuty oparte (i) na błędnej wykładni art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego oraz (ii) na naruszeniu art. 20 rozporządzenia podstawowego i prawa do obrony.  W przedmiocie zarzutu pierwszego opartego na błędnej wykładni art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego 38.      Yongjian podnosi, że jedyne wyjaśnienie nagłej zmiany stanowiska Komisji zostało zawarte w piśmie z dnia 4 kwietnia 2007 r., w którym Komisja przyznała, że orzecznictwo nie pozwala na dokonywanie ponownej oceny pierwotnych okoliczności. Jeśli jednak rzeczywista przyczyna była inna, projekt ostatecznych środków przedłożony Radzie nie zawierał uzasadnienia, co stanowi naruszenie art. 253 WE. 39.      Odesłanie do orzecznictwa może jedynie dotyczyć wyroku w sprawie Nanjing Metalink. Jednakże zgodnie z tym wyrokiem ostatnie zdanie art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego ma na celu zapewnienie, aby status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej ustalany był obiektywnie, nie zaś na podstawie jego wpływu na obliczenie marginesu dumpingu. Zatem instytucje nie są uprawnione do dokonywania ponownej oceny informacji, którymi już dysponowały, dokonując pierwotnego ustalenia, natomiast mogą uchylić status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej, jeżeli w następstwie zmiany stanu faktycznego lub ujawnienia nowych dowodów zostanie stwierdzone, że dane przedsiębiorstwo nie spełnia przesłanek wymaganych w celu przyznania tego statusu. Zasada taka wymaga, aby ustalenie dotyczące statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej zostało dokonane przed ustaleniem wartości normalnej. 40.      Tymczasem w niniejszej sprawie Komisja dokonała obu tych czynności jednocześnie. Nie było zatem powodu, aby kwestię statusu Yongjian w świetle art. 2 ust. 7 lit. c) traktować inaczej niż pozostałe aspekty tymczasowej oceny, które mogą zostać skorygowane. Skoro Komisja doszła do wniosku, że pierwotne ustalenie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej było nieuzasadnione z powodów przedstawionych w dokumencie w sprawie ujawnienia ostatecznych ustaleń z dnia 20 lutego 2007 r., i nie wyjaśniła, dlaczego powody te miałyby być nieprawidłowe, Komisja ma nie tylko prawo, lecz nawet obowiązek dokonać korekty tego ustalenia. Zatem projekt ostatecznych środków jest sprzeczny z art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, co powoduje nieważność zaskarżonego rozporządzenia. 41.      Sąd Pierwszej Instancji stwierdził po pierwsze, że z motywów 12–14 zaskarżonego rozporządzenia wynika, iż: „odmowa zmiany pierwotnego ustalenia statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej, dokonanego w rozporządzeniu tymczasowym, nie była uzasadniona przeszkodą w dokonaniu ponownej oceny starych okoliczności zawartą w art. 2 ust. 7 lit. c) zdanie ostatnie rozporządzenia podstawowego, lecz niezgodnością praktyk księgowych skarżącej ze standardami MSR oraz brakiem nowych dowodów, które mogłyby wpłynąć na tę ocenę. Następstwem tej odmowy było w konsekwencji zastosowanie materialnych przesłanek art. 2 ust. 7 lit. c) akapit pierwszy tiret drugie tego rozporządzenia”(15). 42.      Również ze skorygowanych dokumentów w sprawie ujawnienia ustaleń nie wynika, iż przyczyną odmowy przyznania Yongjian statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej był zakaz dokonywania ponownej oceny starych okoliczności, argumentacja Komisji w tym względzie opierała się wyłącznie na niezgodności praktyk księgowych Yongjian ze standardami MSR(16). 43.      Następnie Sąd Pierwszej Instancji przywołał pismo Komisji z dnia 4 kwietnia 2007 r. jako „jedyny dokument, w którym Komisja podnosi, że orzecznictwo dotyczące ustalania statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej nie pozwala na dokonywanie ponownej oceny starych okoliczności”. Sąd Pierwszej Instancji zacytował odpowiedni fragment tego pisma: „W uwagach z dnia 2 kwietnia 2007 r. Państwa klient nadal powtarza te same argumenty, które zostały już przedstawione przed podaniem do wiadomości informacji o ostatecznych ustaleniach, dotyczące nieprawidłowości księgowych i ich zgodności lub braku takowej ze standardami MSR, jednakże, czego jesteście Państwo świadomi, orzecznictwo dotyczące oceny wniosków o przyznanie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej nie pozwala na dokonywanie ponownej oceny starych okoliczności”(17). 44.      Następnie Sąd Pierwszej Instancji stwierdził w pkt 47–50 wyroku: „47      Jak wynika z tego pisma, Komisja powołuje się na orzecznictwo zakazujące dokonywania ponownej oceny starych okoliczności w celu odrzucenia argumentów skarżącej, które zostały wysunięte przed podaniem do wiadomości informacji o ostatecznych ustaleniach. W odpowiedzi na pytanie Sądu zadane podczas rozprawy Komisja wyjaśniła, co nie zostało podważone przez skarżącą, że argumenty, do których odwoływała się Komisja w tych uwagach, zawarte były w piśmie z dnia 1 września 2006 r., wysłanym przez skarżącą przed dokonaniem pierwotnego ustalenia statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej, co nastąpiło w dniu 15 września 2006 r. i zostało wprowadzone w życie w rozporządzeniu tymczasowym. 48      Należy jednakże zauważyć, że w piśmie z dnia 4 kwietnia 2007 r. Komisja uzasadniła odmowę uznania statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej okolicznością, że niezgodnie ze standardami MSR, w księgach rachunkowych skarżącej nie przestrzegano zasady księgowości memoriałowej, stosowano kompensacje, a poszczególne transakcje przedstawiane były zbiorczo, zamiast osobno. Komisja podniosła w tym zakresie, że przeprowadzony audyt nic na ten temat nie wykazał. Sąd zauważa, że Komisja wskazała równocześnie, iż informacje dotyczące ceny stali nie pozwoliły na dokonanie ponownej oceny uchybień stwierdzonych w księgach rachunkowych skarżącej. 49      A zatem z całości tego pisma wynika, że uwagi Komisji dotyczące niemożności dokonywania ponownej oceny starych okoliczności mają charakter uboczny, gdyż instytucja ta oparła swoją odmowę przedłożenia projektu przyznania statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej na ocenie kwestii, czy skarżąca przestrzegała mających zastosowanie przesłanek materialnych. 50      Należy zatem stwierdzić, że zarzut skarżącej, zgodnie z którym Komisja oparła się w niniejszej sprawie na zakazie dokonywania ponownej oceny starych okoliczności, nie znajduje poparcia w okolicznościach faktycznych. Z tego powodu zarzut pierwszy nie może zostać uwzględniony, a w konsekwencji dyskusja dotycząca interpretacji ostatniego zdania art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego oraz pkt 44 ww. wyroku w sprawie Nanjing Metalink przeciwko Radzie pozbawiona jest znaczenia”. 45.      Po krótkiej analizie jeszcze kilku kwestii niepodlegających rozpatrzeniu w niniejszym postępowaniu odwoławczym, Sąd Pierwszej Instancji oddalił pierwszy zarzut podniesiony przez Yongjian.  W przedmiocie zarzutu drugiego, opartego na naruszeniu art. 20 rozporządzenia podstawowego i prawa do obrony 46.      Yongjian twierdzi, że zgodnie z art. 20 ust. 4 i 5 rozporządzenia podstawowego, Komisja jest zobowiązana ostatecznie ujawnić zainteresowanym stronom zasadnicze fakty i ustalenia, na podstawie których rozważane jest zalecenie nałożenia ostatecznych środków, w terminie co najmniej dziesięciu dni przed przedłożeniem Radzie projektu ostatecznych środków, w celu umożliwienia stronom przedstawienia uwag w tym terminie oraz umożliwienia Komisji ich uwzględnienia. Tymczasem w niniejszej sprawie Komisja przedłożyła Radzie projekt ostatecznych środków oparty na skorygowanych informacjach o ostatecznych ustaleniach zaledwie sześć dni po ich podaniu do wiadomości Yongjian i cztery dni przed terminem wyznaczonym dla niego na przedstawienie uwag. 47.      W powyższym zakresie Sąd Pierwszej Instancji co do zasady zgadza się z Yongjian. Zwrócił on przede wszystkim uwagę, że chociaż art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego nie precyzuje, czy Komisja musi poczekać na upływ dziesięciodniowego terminu, aby przedłożyć Radzie swój projekt, to jednak przepis ten nie powinien być interpretowany w sposób niespójny z art. 20 ust. 4, zgodnie z którym Komisja jest zobowiązana ujawnić stronom ostateczne ustalenia najpóźniej miesiąc przed przedłożeniem Radzie jakiegokolwiek projektu ostatecznej decyzji. Zatem Komisja nie może przedłożyć projektu Radzie przed upływem dziesięciodniowego terminu(18). 48.      Następnie Sąd oddalił argument Rady, że Komisja może uwzględnić uwagi zainteresowanych stron poprzez późniejsze dokonanie zmiany przedłożonego Radzie projektu. Artykuł 250 ust. 2 WE przyznaje Komisji uprawnienie do zmiany projektu przedłożonego Radzie w celu ułatwienia osiągnięcia zbieżności poglądów w ramach instytucji lub pomiędzy poszczególnymi instytucjami biorącymi udział w procesie decyzyjnym, lecz nie ma on zastosowania w odniesieniu do odpowiedniego uwzględniania uwag przedłożonych przez strony(19). Ponadto uwagi takie mogą mieć istotny wpływ na treść ostatecznej decyzji. Okoliczność, że projekt ostatecznych środków został już przedłożony, sama w sobie może wpłynąć na konkluzje, które mogą być wyciągnięte z tych uwag. Zatem nie należy wykluczać możliwości, że przedłożenie Radzie przez Komisję projektu przed samym otrzymaniem uwag zainteresowanych stron może przeszkodzić w ich skutecznym uwzględnieniu(20). 49.      W niniejszej sprawie Komisja była zobowiązana poinformować Yongjian o swoim nowym stanowisku, opartym na nowym lub innym ustaleniu w rozumieniu art. 20 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, a mianowicie na ustaleniu, że ceny przywozu stali nie miały wpływu na zmianę wniosków, które należało wyciągnąć w odniesieniu do przyznania Yongjian statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej, z powodu nieprzestrzegania przez niego standardów MSR. Artykuł 20 ust. 4 nie daje oparcia dla poglądu Komisji, że sama zmiana oceny okoliczności faktycznych, które pozostały niezmienione, nie wymaga podania do wiadomości zainteresowanym stronom. W sytuacji gdy przeprowadzenie oceny istotnych okoliczności faktycznych jest rozważane po raz pierwszy, ocena ta powinna być podana do wiadomości zainteresowanych stron, aby mogły one przedstawić swoje uwagi na ten temat. Skoro skorygowane dokumenty w sprawie ujawnienia ostatecznych ustaleń zostały podane do wiadomości Yongjian w dniu 23 marca 2007 r., a projekt ostatecznych środków został przedłożony Radzie w dniu 29 marca 2007 r., czyli sześć dni później, Komisja nie dopełniła wymogów określonych w art. 20 ust. 5(21). 50.      Przyjąwszy wyżej opisane stanowisko, Sąd Pierwszej Instancji oddalił jednak drugi zarzut Yongjian. 51.      Sąd stwierdził, że niedochowanie dziesięciodniowego terminu przewidzianego w art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego może prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia jedynie wtedy, jeżeli istnieje możliwość, że z powodu tej nieprawidłowości postępowanie administracyjne mogłoby doprowadzić do innego wyniku, co w konkretny sposób wpływałoby na prawo Yongjian do obrony(22). Jednakże skorygowane dokumenty w sprawie ujawnienia ostatecznych ustaleń nie zawierały żadnych nowych okoliczności faktycznych, które nie zostałyby wcześniej podane do wiadomości Yongjian. Yongjian miał zatem na wcześniejszym etapie postępowania możliwość wyrazić swoją opinię w kwestii stanowiska przedstawionego ponownie w skorygowanych dokumentach w sprawie ujawnienia ostatecznych ustaleń z dnia 23 marca 2007 r. Ponadto, abstrahując od argumentów dotyczących ostatniego zdania art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, Yongjian w piśmie z dnia 2 kwietnia 2007 r. nie przedstawił nowych argumentów w odpowiedzi na nowe stanowisko Komisji. Uwagi Yongjian zawarte w tym piśmie, dotyczące ostatniego zdania art. 2 ust. 7 lit. c) i wyroku w sprawie Nanjing Metalink przeciwko Radzie, nie miały w każdym razie wpływu na treść zaskarżonego rozporządzenia. Jak zostało również stwierdzone w odniesieniu do pierwszego zarzutu, odmowa przyznania statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej była oparta na zastosowaniu przesłanek materialnych zawartych w art. 2 ust. 7 lit. c) akapit pierwszy tiret drugie rozporządzenia podstawowego(23).  Odwołanie 52.      Yongjian podniósł w odwołaniu dwa zarzuty, które przedstawię poniżej wraz z pisemnymi i ustnymi uwagami Rady, Komisji i podmiotów, które wniosły skargę, oraz pisemnymi uwagami Republiki Włoskiej.  Pierwszy zarzut odwołania: ustalenia oczywiście sprzeczne z treścią dokumentów zebranych w aktach sprawy 53.      Yongjian podnosi co do zasady, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo, stwierdzając, że art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego i pkt 44 wyroku w sprawie Nanjing Metalink są pozbawione znaczenia w zakresie, w jakim stwierdzenie to było w sposób oczywisty sprzeczne z treścią dokumentów zebranych w aktach sprawy. W konsekwencji Sąd także w sposób nieprawidłowy nie orzekł co do podstawowego pytania, czy ostatnie zdanie art. 2 ust. 7 lit. c) uniemożliwia Komisji zmianę początkowego stanowiska w przedmiocie nieprzyznania statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej. 54.      Argumenty Yongjian koncentrują się na pierwszej części tych wywodów i w znacznej mierze opierają się na wywodach rządu włoskiego i Rady zawartych w ich stanowiskach przedstawionych przed Sądem Pierwszej Instancji(24), że Komisja powróciła do swojego pierwotnego stanowiska w związku z wątpliwościami co do tego, że jego zmiana mogłaby być sprzeczna z ostatnim zdaniem art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, interpretowanego zgodnie z wyrokiem w sprawie Nanjing Metalink. Zdaniem Yongjian z akt sprawy wynika jasno, że kwestia ta nie była kwestią uboczną, lecz miała znaczenie podstawowe dla zmiany przez Komisję zdania w ostatniej chwili, a zatem także dla ostatecznej decyzji nakładającej cło antydumpingowe w wysokości 18,1%, zamiast 0%. Przeciwne ustalenia Sądu Pierwszej Instancji stanowią wypaczenie dowodów w rozumieniu orzecznictwa, a zatem powinny być przedmiotem badania Trybunału Wspólnot Europejskich. 55.      Rada, Komisja i podmioty, które wniosły skargę, zwracają uwagę na orzecznictwo, zgodnie z którym Sądowi Pierwszej Instancji przysługuje wyłączne uprawnienie do dokonywania ustaleń faktycznych i oceny ustalonych okoliczności faktycznych, z wyjątkiem sytuacji, gdy istotna nieprawidłowość jego ustaleń wynika z przedstawionych mu akt sprawy i przypadków wypaczenia przedstawionych dowodów(25), oraz że w przypadkach, gdy wnoszący odwołanie powołuje się na takie wypaczenie, w odwołaniu musi dokładnie wskazać, które dowody zostały wypaczone, oraz wskazać błędy w ich ocenie, które jego zdaniem doprowadziły do wypaczenia(26). 56.      Rada wskazuje następnie, że Yongjian odnosi się jedynie do stwierdzeń zawartych w uwagach Rady (w istocie jest to argument oparty na dowodach dostępnych już dla Sądu Pierwszej Instancji) i rządu włoskiego (które znalazły swoje odbicie w ustaleniu Sądu, że „[w]ielu członków komitetu doradczego zakwestionowało przyznanie skarżącej statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej”). Nie odnosi się natomiast do tekstów dowodowych, na których Sąd Pierwszej Instancji oparł swój wniosek, a mianowicie motywów zaskarżonego rozporządzenia, uzasadnienia dokumentu w sprawie ujawnienia ostatecznych ustaleń i wyjaśnienia przedstawionego w piśmie Komisji z dnia 4 kwietnia 2007 r. 57.      Komisja dodaje, że uwagi Rady i rządu włoskiego nie mogą stanowić dowodu przyczyn, dla których sama Komisja powróciła do swego początkowego poglądu. Przyczyny te zostały podane w projekcie przedłożonym przez nią Radzie i opierały się na niespełnieniu przez Yongjian właściwych przesłanek materialnych. 58.      Rząd włoski wskazuje, że Yongjian nie podważył faktów i ustaleń faktycznych, na podstawie których Sąd Pierwszej Instancji stwierdził, że powracając do swojej pierwotnej oceny, Komisja nie opierała się w istotnym zakresie na ostatnim zdaniu art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego. 59.      Podczas rozprawy podmioty, które wniosły skargę, twierdziły, że rzeczywistym powodem zmiany stanowiska było przyjęcie przez Komisję w dokumencie w sprawie ujawnienia ostatecznych ustaleń z dnia 20 lutego 2007 r. poglądu Yongjian, że niezgodność z MSR stanowi przeszkodę w przyznaniu statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej tylko wtedy, gdy ma wpływ na obliczenie dumpingu, jednak później przeważył argument Komisji, który stał się podstawą skorygowanego dokumentu z dnia 23 marca, że formalny brak zgodności stanowi przeszkodę, niezależnie od skutków. 60.      Zarówno rząd włoski, jak i podmioty, które wniosły skargę, podkreślają, że zgodnie z wyrokiem w sprawie Nanjing Metalink, odmowa przyznania statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej może zostać uchylona jedynie wtedy, gdy nastąpi zmiana znanych okoliczności, podczas gdy Yongjian zmierzał jedynie do wykazania, że nieprawidłowości dotyczące księgowości, których istnienie przyznał, nie miały wpływu na jego ceny.  Drugi zarzut odwołania: błędne ustalenie dotyczące skutków naruszenia art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego 61.      Yongjian podkreśla fundamentalny charakter prawa do bycia wysłuchanym w prawie wspólnotowym, a w szczególności w postępowaniu antydumpingowym(27). Yongjian zgadza się co do tego, że nieprzestrzeganie tego prawa może mieć wpływ na ważność zaskarżonego środka jedynie wtedy, gdy zaistnienie tej nieprawidłowości prowadzi do wyniku innego niż zaistniałby, gdyby nie doszło do tej nieprawidłowości(28), jednak twierdzi, że jest to prawdą jedynie wtedy, gdy w ogóle nie ma możliwości zaistnienia innego wyniku(29). 62.      W niniejszej sprawie, jak wskazuje Yongjian, wykładnia ostatniego zdania art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego miała decydujące znaczenie dla określenia nałożonego cła antydumpingowego na poziomie 18,1%, zamiast 0%. Zatem okoliczność, że Yongjian pozbawiony został możliwości wykazania, iż wykładnia Komisji była nieprawidłowa, stanowiła naruszenie prawa do bycia wysłuchanym. Prawo to, gdyby zostało wykonane, w sposób diametralny zmieniłoby wynik postępowania. 63.      Rada wskazuje, że Sąd Pierwszej Instancji stwierdził, iż naruszenie art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego nie miało wpływu na treść zaskarżonego rozporządzenia ani w konsekwencji na prawo Yongjian do bycia wysłuchanym. W tej sytuacji argument jest w znacznym stopniu pozbawiony znaczenia. W każdym przypadku jest on oparty na założeniu, że pierwszy zarzut odwołania zostanie utrzymany. Prawo Yongjian do bycia wysłuchanym w sprawie odmowy przyznania statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej nie zostało naruszone, bowiem Yongjian miał możliwość wypowiedzieć się wcześniej. Ponadto Sąd Pierwszej Instancji dokonał ustalenia faktu – niepodlegającego zaskarżeniu w odwołaniu – że Yongjian nie przedstawił żadnych nowych argumentów w odpowiedzi na stanowisko Komisji ani też nie sprecyzował, jakie argumenty by przedstawił. 64.      Komisja twierdzi, że zarzut ten oparty jest na fałszywym założeniu. W szczególności zakłada on, że gdyby Komisja wstrzymała się do dnia 2 kwietnia 2007 r. z przedłożeniem projektu Radzie, Yongjian byłby w stanie przedstawić nowe i rozstrzygające argumenty oraz że Komisja była przekonana co do tego, że Yongjian powinien otrzymać status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej, lecz uważała, że zgodnie z wyrokiem w sprawie Nanjing Metalink nie może przyznać mu tego statusu. Sąd Pierwszej Instancji stwierdził, że żadna z tych sytuacji nie miała miejsca, lecz Yongjian nie podważa tych ustaleń jako wypaczenia dowodów. 65.      Rząd włoski i podmioty, które wniosły skargę, co do zasady zgadzają się z wywodami Rady i Komisji.  Wykładnia art. 20 ust. 4 i ust. 5 rozporządzenia podstawowego 66.      Ponadto Rada, Komisja i podmioty, które wniosły skargę, nie zgadzają się z podglądem Sądu Pierwszej Instancji, że art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego ustanawia dziesięciodniowy termin na przedstawienie uwag we wszystkich przypadkach, gdy Komisja opiera swoje wnioski na faktach lub okolicznościach innych niż te, które stały się podstawą dokumentów w sprawie ujawnienia ostatecznych ustaleń. 67.      Podczas rozprawy obie instytucje dokonały rozróżnienia pomiędzy (i) ostatecznym ujawnieniem, o jakim mowa w pierwszym i drugim zdaniu art. 20 ust. 4, i (ii) faktami lub ustaleniami, których Komisja nie jest władna ujawnić w terminie ostatecznego ujawnienia, o jakich mowa w trzecim zdaniu art. 20 ust. 4, i (iii) innymi faktami i ustaleniami, na których może być oparta dalsza decyzja, o jakich mowa w ostatnim zdaniu tego przepisu. Wymóg stosowania terminu dziesięciodniowego ich zdaniem odnosi się jedynie do przypadku (i), który obejmuje cały zakres dochodzenia, a więc jest istotniejszy niż wszelkie późniejsze poprawki. W przypadku (ii) oraz (iii) zawsze istnieje prawo do odpowiedzi(30), ale jedynym wymogiem jest, aby strony otrzymały odpowiedni czas w świetle rodzaju faktów lub ustaleń. 68.      Zarówno instytucje, jak i podmioty, które wniosły skargę, podkreślają, że postępowanie antydumpingowe poddane jest ścisłym terminom(31), których trudno byłoby przestrzegać, gdyby drobne poprawki miały powodować jego przedłużanie. Komisja dodaje, że mogłaby wprowadzić zmiany w projekcie przełożonym Radzie i w istocie wprowadziłaby je, gdyby Yongjian przedstawił istotne uwagi po przedłożeniu pierwotnego projektu. Podmioty, które wniosły skargę, twierdzą, że gdyby uwagi przedstawione przez Yongjian w dniu 2 kwietnia 2007 r. spowodowały, że Komisja zmieniłaby swoje pierwotne stanowisko, przemysł wspólnotowy powinien otrzymać dodatkowy dziesięciodniowy termin na wyrażenie opinii, co powodowałoby przekroczenie całkowitego terminu przeznaczonego na postępowanie. Komisja zobowiązana jest poinformować strony i udzielić im dziesięciodniowego terminu na wyrażenie uwag jedynie wtedy, gdy zmianę jej stanowiska spowodowały nowe elementy, których strony nie miały wcześniej możliwości skomentować, natomiast nie w przypadku takim jak w niniejszej sprawie, gdzie wszystkie elementy, na których oparła się Komisja, zostały wcześniej dokładnie omówione.  Ocena  Pierwszy zarzut odwołania: ustalenia oczywiście sprzeczne z treścią dokumentów zebranych w aktach sprawy 69.      Kluczowym i głównym elementem tej podstawy jest twierdzenie, że wbrew temu, co ustalił Sąd Pierwszej Instancji, Komisja oparła swój ostateczny pogląd co do przyznania statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej na założeniu, że ostatnie zdanie art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego uniemożliwia jej zmianę początkowej oceny. 70.      Yongjian nie podważył prawidłowości żadnego z ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd Pierwszej Instancji, lecz raczej ocenę tych faktów i wnioski, jakie Sąd z nich wyprowadził. 71.      Z bogatego i utrwalonego orzecznictwa wynika, że Trybunał „nie jest właściwy do ustalania okoliczności faktycznych ani też zasadniczo do badania dowodów, które Sąd dopuścił na poparcie tych okoliczności. Jeśli zatem dowody te uzyskano w prawidłowy sposób przy poszanowaniu ogólnych zasad prawa i wymogów proceduralnych dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego, wyłącznie do Sądu należy ocena, jaką wagę należy przywiązywać do przedstawionych mu dowodów. Dlatego z wyłączeniem przypadków wypaczenia tych dowodów ocena ta nie stanowi zagadnienia prawnego, które jako takie poddane jest kontroli Trybunału”(32). 72.      „Wypaczenie dowodów” to pojęcie po raz pierwszy użyte przez Trybunał w wyroku w sprawie Hilti(33). Wydaje się ono inspirowane pojęciem dénaturation pochodzącym z prawa francuskiego, w którym stanowi jedną z podstaw zarzutów kasacyjnych. Dénaturation ma miejsce wtedy, gdy sąd, badając istotę sprawy, przekracza swoje uprawnienia, dokonując interpretacji dokumentu sformułowanego w sposób jasny i jednoznaczny (takiego jak umowa, testament, sprawozdanie, wyrok lub zagraniczna ustawa) w sposób niezgodny z tym sformułowaniem. Natomiast interpretacja dokumentu sformułowanego w niejasny i niejednoznaczny sposób należy do kompetencji sądu i nie może stanowić podstawy takiej apelacji(34). 73.      W niniejszej sprawie Sąd Pierwszej Instancji w swojej ocenie odniósł się do motywów zaskarżonego rozporządzenia, do skorygowanego dokumentu w sprawie ujawnienia ostatecznych ogólnych ustaleń i do pisma Komisji z dnia 4 kwietnia 2007 r. 74.      Na podstawie dwóch pierwszych powyżej wspomnianych dokumentów Sąd Pierwszej Instancji ustalił, że jedyne przyczyny podane w odniesieniu do określenia statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej dotyczyły okoliczności, że praktyki księgowe Yongjian nie były zgodne z MSR(35). 75.      Ustalenie to wydaje się niezaprzeczalne, a z pewnością nie stanowi wypaczenia dowodów. Yongjian zresztą niczego takiego nie twierdzi. 76.      Na podstawie pisma z dnia 4 kwietnia 2007 r. Sąd Pierwszej Instancji ustalił, że chociaż Komisja stwierdziła: „jesteście Państwo świadomi, że orzecznictwo dotyczące oceny wniosków o przyznanie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej nie pozwala na dokonywanie ponownej oceny starych okoliczności”, w rzeczywistości swoją odmowę przyznania Yongjian statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej uzasadniła okolicznością, że księgowość Yongjian nie spełniała standardów MSR, gdyż w księgach rachunkowych nie przestrzegano zasady księgowości memoriałowej, stosowano kompensacje, a poszczególne transakcje przedstawiane były zbiorczo, zamiast osobno. Przeprowadzony audyt nic na ten temat nie wykazał. Sąd zwrócił także uwagę, że Komisja wskazała równocześnie, iż informacje dotyczące cen stali nie pozwoliły na dokonanie ponownej oceny uchybień stwierdzonych w księgach rachunkowych Yongjian. Sąd stwierdził zatem, iż uwagi Komisji dotyczące niemożności dokonywania ponownej oceny starych okoliczności mają charakter uboczny, gdyż odmowa przyznania statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej oparta była na ocenie kwestii, czy skarżąca przestrzegała mających zastosowanie przesłanek materialnych(36). 77.      W tych ustaleniach i wnioskach nie dopatruję się niczego, co mogłoby stanowić wypaczenie dowodu, jaki stanowią właściwe fragmenty pisma z dnia 4 kwietnia 2007 r.(37), w rozumieniu surowego testu mającego zastosowanie zgodnie z orzecznictwem Trybunału. 78.      Prawdą jest, że z pisma z dnia 4 kwietnia 2007 r. można byłoby także wysnuć wniosek, iż główną przyczyną niespodziewanej zmiany poglądu Komisji był rzeczywiście jej pogląd, że nie jest ona uprawniona do powrotu do swojej pierwotnej oceny. Nie oceniam tej hipotezy, lecz stwierdzam, że nie jest to jedyna możliwa konkluzja, jaka miałaby oparcie w tekście pisma. Zatem konkluzja, jaką w rzeczywistości wyciągnął Sąd Pierwszej Instancji, wynika z oceny dowodów, która, wobec braku wypaczenia tych dowodów, nie stanowi przedmiotu kontroli Trybunału. 79.      Uwagi przedłożone w postępowaniu w pierwszej instancji przez rząd włoski i Radę nie mają na to wpływu. Nawet gdyby przywołane stwierdzenia(38) uznać za dowody, nie za argumenty, jest jasne, że żadna ze stron nie mogła być wtajemniczona w rzeczywiste powody, dla których Komisja zmieniła stanowisko pomiędzy wydaniem dokumentu w sprawie ujawnienia ostatecznych ustaleń i skorygowanego dokumentu w sprawie ujawnienia ostatecznych ustaleń. 80.      W swoich własnych uwagach złożonych w postępowaniu w pierwszej instancji Komisja, która jako jedyna mogła udzielić autorytatywnej informacji o własnych motywach, stwierdziła wyraźnie, że wobec sprzeciwu kilku państw członkowskich, członkowie i pracownicy Komisji po wydaniu dokumentu w sprawie ujawnienia ostatecznych ustaleń kontynuowali rozważania i doszli do wniosku, że uchybienia w księgowości Yongjian były takiego rodzaju, że nie można było uznać, iż kryterium zawarte w tiret drugim pierwszego akapitu art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego zostało spełnione. Przywołanie wyroku w sprawie Nanjing Metalink w piśmie z dnia 4 kwietnia 2007 r. miało jedynie na celu wskazanie, że nie przedstawiono żadnych nowych faktów(39). 81.      Zatem moim zdaniem pierwszy zarzut odwołania należy oddalić. Zarzut dotyczący rzekomego wypaczenia dowodów przez Sąd Pierwszej Instancji nie może zostać utrzymany. Jeśli ocena dowodów dokonana przez Sąd Pierwszej Instancji zostanie utrzymana w zakresie, w jakim stwierdził on, że Komisja nie oparła zmiany swojego stanowiska na art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, interpretowanego zgodnie z wyrokiem w sprawie Nanjing Metalink, to argument odnoszący się do interpretacji tego ustawodawstwa i orzecznictwa, czy to w pierwszej instancji, czy też w odwołaniu, jest pozbawiony znaczenia. 82.      Zwróciwszy uwagę na powyższe, stwierdzam w tym miejscu, że podejście Sądu Pierwszej Instancji przedstawione w pkt 44 i 47 wyroku w sprawie Nanjing Metalink, przedstawione w pkt 15 powyżej, moim zdaniem jest prawidłowe we wszystkich bezpośrednio poruszonych kwestiach. 83.      Słusznie, moim zdaniem, wprowadza ono rozróżnienie pomiędzy ponowną oceną wcześniej ocenionego materiału dowodowego (która jest zabroniona) a zmianą wniosków na podstawie zmienionych okoliczności faktycznych (która jest dozwolona). Należy także dodać, że możliwość wyciągnięcia takiego zmienionego wniosku musi – jak przyznała Komisja w swoich pisemnych uwagach i potwierdziła podczas rozprawy – działać w obie strony, czyli musi pozwalać na zmianę stanowiska zarówno wtedy, gdy jest to korzystne (tak jak w wyroku w sprawie Nanjing Metalink), jak i niekorzystne dla eksportera. 84.      Zatem jeśli Yongjian dowiódł zmiany okoliczności faktycznych, lecz Komisja, opierając się na ostatnim zdaniu art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego, odmówiła wzięcia ich pod uwagę, to Yongjian mógłby zwrócić się o kontrolę sądową określenia statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej w zaskarżonym rozporządzeniu.  Drugi zarzut odwołania: błędne ustalenie dotyczące skutków naruszenia art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego 85.      Mój wniosek dotyczący oddalenia pierwszego zarzutu odwołania podniesionego przez Yongjian prowadzi również do oddalenia drugiego zarzutu. 86.      Sąd Pierwszej Instancji orzekł na podstawie okoliczności faktycznych, że zmiana stanowiska Komisji w czasie pomiędzy wydaniem dokumentu w sprawie ujawnienia ostatecznych ustaleń i skorygowanego dokumentu w sprawie ujawnienia ostatecznych ustaleń oparta była wyłącznie na kwestiach, co do których Yongjian miał już możliwość się wypowiedzieć, oraz że nie miała na nią wpływu interpretacja przez Komisję ostatniego zdania art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego. 87.      Jeśli to ustalenie zostanie utrzymane – a moim zdaniem tak powinno się stać – to znaczy, że Yongjian nie został pozbawiony możliwości bycia wysłuchanym w żadnej kwestii, która mogła mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia. Stwierdzenie Sądu Pierwszej Instancji, że chociaż doszło do naruszenia art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, to jednak nie miało ono charakteru mogącego wpłynąć na treść zaskarżonego rozporządzenia oraz, tym samym, na prawo Yongjian do obrony, czyli że nieprawidłowość ta nie prowadzi do niezgodności z prawem i stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia, jest w pełni zgodne z orzecznictwem, na którym jest oparte(40). 88.      Yongjian nie przedstawił również żadnych argumentów, które nie opierałyby się na założeniu, że zmiana stanowiska Komisji rzeczywiście wynikała z poglądu, że ostatnie zdanie art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego uniemożliwia jej zmianę pierwotnego stanowiska dotyczącego statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej, co sprawiłoby, że Yongjian mógłby w swoich uwagach podważyć ten pogląd. Yongjian, powołując się na wyrok w sprawie Alrosa(41), twierdzi, że naruszenie prawa do bycia wysłuchanym może zostać odrzucone jako czysto formalne jedynie wtedy, gdy jest absolutnie niemożliwe, aby wynik postępowania był inny, lecz jeśli zaledwie nie można określić dokładnego zakresu różnicy w wyniku postępowania, to ważność przyjętego środka jest w istotny sposób wadliwa. Jednakże ten argument nie może mieć znaczenia w sytuacji, gdy uwagi, których złożenie zdaniem strony jej uniemożliwiono, miały dotyczyć tylko kwestii, co do których ustalono, że nie mogły mieć wpływu na wynik postępowania.  Wykładnia art. 20 ust. 4 i 5 rozporządzenia podstawowego 89.      Pozostaje jeszcze kwestia podniesiona przez Radę, Komisję i podmioty, które wniosły skargę, czy Sąd Pierwszej Instancji słusznie stwierdził, że art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego wymaga, aby Komisja przyznała stronom dziesięć dni na ustosunkowanie się do ujawnienia jakichkolwiek nowych faktów i ustaleń, zanim przedstawi projekt Radzie. 90.      Ta kwestia nie została podniesiona w charakterze odwołania wzajemnego(42) ani też nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia samego odwołania. Jeśli uwagi dotyczące wykładni ostatniego zdania art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego nie mogły mieć wpływu na ocenę przez Komisję kwestii statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej, a więc na treść zaskarżonego rozporządzenia, to okoliczność, że Yongjian nie miał możliwości przedłożyć takich uwag, jest bez znaczenia – niezależnie od tego, czy brak tej możliwości stanowił formalnie naruszenie art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, czy też nie. 91.      Tym niemniej jest to kwestia o istotnym znaczeniu dla instytucji i stron zaangażowanych w postępowanie antydumpingowe, więc pokrótce ją tutaj skomentuję. 92.      Po pierwsze, nie przemawia do mnie argument dotyczący wielkiej wagi, jaką instytucje i podmioty, które wniosły skargę, przywiązują do rygorystycznego przestrzegania ogólnego terminu mającego zastosowanie w postępowaniach antydumpingowych. Ustawodawstwo wspólnotowe ustanowiło ten termin, wraz z pewnymi krótszymi terminami, które mają być przestrzegane w zakresie terminu ogólnego. Instytucje powinny podejmować właściwe działania w celu przestrzegania tych ograniczeń i nie ma powodu, aby nieprzestrzeganie terminów częściowych mogło być tłumaczone okolicznością, że utrudnia to przestrzeganie terminu ogólnego. 93.      Po drugie, zgadzam się ze stwierdzeniem Sądu Pierwszej Instancji, że Komisja musi otrzymać uwagi zainteresowanych stron przed przedłożeniem przez Komisję projektu Radzie, a także z rozumowaniem, które prowadziło do tego stwierdzenia(43). Oświadczenia dotyczące faktów i ustaleń różniących się od tych zawartych w dokumencie w sprawie ostatecznego ujawnienia, stanowiących podstawę do innych wniosków, zasługują na rozpatrzenie przynajmniej w takim stopniu, w jakim zasługują na rozpatrzenie oświadczenia dotyczące samego dokumentu w sprawie ostatecznego ujawnienia. Jednakże ich praktyczna użyteczność znacznie spada, jeśli Komisja otrzyma je już po przygotowaniu i przesłaniu projektu Radzie – zachodzi wtedy znaczne ryzyko, że oświadczenia te nie będą wzięte pod uwagę w takim samym stopniu. 94.      Po trzecie zwracam uwagę, że w niniejszej sprawie Komisja zakreśliła termin, w którym Yongjian mógł przedstawić swoje uwagi dotyczące skorygowanych dokumentów, a więc nie ma znaczenia, czy z rozporządzenia podstawowego wynikał dla niej taki obowiązek, czy też nie. Jednakże wyznaczając termin, Komisja siłą rzeczy poddała się wymogowi wynikającemu z art. 20 ust. 5, który stanowi, że termin taki nie może być krótszy niż 10 dni. Początkowo nie spełniła ona tego wymogu, wyznaczając termin sześciodniowy. Gdy poprawiła tę wadę, przedłużając termin do dziesięciu dni, logiczną konsekwencją było, że powinna oczekiwać uwag (i rozpatrzyć je) przed przedłożeniem projektu Radzie. 95.      W związku z tym zwracam uwagę, że projekt został przedłożony Radzie w dniu 2 kwietnia 2007 r., niemal 14 miesięcy od chwili wszczęcia postępowania, które nastąpiło w dniu 4 lutego 2006 r., oraz że zaskarżone rozporządzenie zostało przyjęte w dniu 19 kwietnia 2007 r., 14 miesięcy i dziewięć dni po wszczęciu postępowania. Do końca piętnastomiesięcznego terminu wynikającego z rozporządzenia podstawowego pozostał jeszcze czas. W każdym przypadku jasne jest, że Komisja, będąc świadoma nałożonych na nią ograniczeń przy prowadzeniu postępowania antydumpingowego, musi brać pod uwagę zarówno te ograniczenia, jak i konieczność przestrzegania prawa do obrony. W przypadkach gdy jest to konieczne, musi liczyć wstecz, biorąc pod uwagę terminy mające na celu umożliwienie stronom przedłożenia niezbędnych uwag. 96.      Po czwarte, moim zdaniem postępowanie Komisji w niniejszej sprawie (w szczególności po uwzględnieniu, że skorygowane dokumenty w sprawie ujawnienia ostatecznych ustaleń zawierały radykalną i całkowicie niezapowiedzianą zmianę stanowiska, która w sposób znaczący wpłynęła na interesy Yongjian, oraz że zostały przesłane faksem poza zwykłymi godzinami urzędowania, w piątek wieczorem) może w każdym przypadku zostać zakwalifikowane jako niezgodne z zasadami dobrej administracji. Niezależnie od tego, czy doszło do naruszenia art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, działanie Komisji cechowało się zbyt małym poszanowaniem interesów stron, na które postępowanie wywierało negatywny wpływ i które miały prawo oczekiwać większej skuteczności i staranności od instytucji wspólnotowej. 97.      Wreszcie muszę pomimo wszystko zgodzić się z instytucjami i podmiotami, które wszczęły postępowanie, że nie każda zmiana faktów i ustaleń, na których opiera się projekt przedstawiony przez Komisję Radzie, wymaga wyznaczenia terminu na złożenie dalszych oświadczeń. Niektóre zmiany mogą być tak nieznaczne, że nie wymagają uwag lub też uwagi nie miałyby żadnego wpływu na wynik postępowania. Jednakże w tym drugim przypadku kwestia, czy doszło do formalnego naruszenia art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, czy też nie, staje się w znacznej mierze pozbawiona znaczenia, gdyż brak jakiegokolwiek możliwego wpływu na wynik oznacza, że ważność ostatecznego środka pozostanie bez zmian. 98.      W niniejszej sprawie zmiana stanowiska była na tyle radykalna i nieoczekiwana i miała na tyle istotny wpływ, że wyznaczenie dalszego czasu na złożenie uwag stało się konieczne. Nawet jeśli ostatecznie okazało się, że Yongjian nie był w stanie przedstawić uwag, które mogłyby mieć wpływ na wynik postępowania, to jednak nie można było tego zakładać od samego początku.  W przedmiocie kosztów 99.      Zgodnie z art. 122 regulaminu Trybunału Sprawiedliwości, jeżeli odwołanie jest bezzasadne, Trybunał rozstrzyga o kosztach. Zgodnie z art. 69 § 2 kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Zgodnie z art. 69 § 4 państwa członkowskie oraz instytucje, które wstąpiły do sprawy w charakterze interwenienta, pokrywają własne koszty, natomiast Trybunał może obciążyć innych interwenientów ich własnymi kosztami. 100. W niniejszej sprawie uważam, że odwołanie należy oddalić. Rada wniosła o zasądzenie kosztów. Podmioty, które wniosły skargę, także wniosły o zasądzenie kosztów, a ich udział w postępowaniu odwoławczym wydaje się uzasadniony, gdyż ma ono wpływ na ich interesy. Zatem Yongjian powinien zostać obciążony kosztami Rady i podmiotów, które wniosły skargę, natomiast rząd włoski i Komisja powinni ponieść własne koszty.  Wnioski 101. W świetle przedstawionych powyżej rozważań wyrażam pogląd, że Trybunał powinien: –        oddalić odwołanie; –        obciążyć Foshan Shunde Yongjian Housewares & Hardware Co. Ltd kosztami Rady Unii Europejskiej oraz Vale Mill (Rochdale) Ltd, Pirola SpA. i Colombo New Scal SpA.; –        obciążyć Republikę Włoską i Komisję Wspólnot Europejskich ich własnymi kosztami. 1 – Język oryginału: angielski. – Od wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie T‑206/07 Foshan Shunde Yongjian Housewares & Hardware przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. II‑1, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”. 3 – Zobacz ostatnio wyrok z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie C‑487/06 P British Aggregates Association przeciwko Komisji i Zjednoczonemu Królestwu, Zb.Orz. s. I‑10505, pkt 97. 4 – Z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996, L 56, s. 1), ze zmianami. 5 – Wydaje się to odnosić do Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1725/2003 z dnia 29 września 2003 r. przyjmującego określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 261, s. 1). Międzynarodowy Standard Rachunkowości („MSR”) 1 dotyczy prezentacji sprawozdań finansowych. 6 – Komitet Doradczy, utworzony na podstawie art. 15 rozporządzenia podstawowego, składa się z przedstawicieli wszystkich państw członkowskich, a jego przewodniczącym jest przedstawiciel Komisji. 7 – Z dnia 14 listopada 2006 r. w sprawie T‑138/02 Nanjing Metalink International przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑4347, w szczególności pkt 44 i 47. 8 – W wyroku tym Sąd Pierwszej Instancji nie miał powodu, aby rozważać (i dlatego też nie uczynił tego) sytuację przeciwną, gdyby zmiana sytuacji faktycznej, na podstawie której odmówiono takiego traktowania, spowodowała, że nie można już uznać, iż dany producent nie działa w warunkach gospodarki rynkowej. 9 – Z dnia 30 października 2006 r., nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz desek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Ukrainy (Dz.U. L 300, s. 13), dalej zwane „rozporządzeniem tymczasowym”. 10 –      Dokument w sprawie ujawnienia ustaleń szczegółowych dotyczył tylko obliczeń związanych z dumpingiem, nie zaś kwestii będących przedmiotem niniejszej sprawy ani w pierwszej instancji, ani w postępowaniu odwoławczym. 11 – Cytowanego przez Yongjian w odwołaniu; tłumaczenie z oryginału włoskiego moje. 12 – Cytowanej przez Yongjian w odwołaniu, tłumaczenie z francuskiego moje. 13 – Numer 452/2007 z dnia 23 kwietnia 2007 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz desek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Ukrainy (Dz.U. L 109, s. 12). 14 – Vale Mill (Rochdale) Ltd, Pirola SpA. i Colombo New Scal SpA. („podmioty, które wniosły skargę”). 15 – Punkt 44 zaskarżonego wyroku. 16 – Punkt 45. 17 – Punkt 46; właściwy fragment pisma cytowany jest powyżej w całości w pkt 32. 18 – W pkt 65, przytaczając wyrok z dnia 19 listopada 1998 r. w sprawie T‑147/97 Champion Stationery i in. przeciwko Radzie, Rec. s. II‑4137, pkt 81–83. 19 – W pkt 66, przytaczając wyrok z dnia 5 października 1994 r. w sprawie C‑280/93 Niemcy przeciwko Radzie, Rec. s. I‑4973, pkt 36. 20 – Punkt 67. 21 – Punkty 68–70. 22 – Punkt 71, przytaczając wyroki z dnia 10 lipca 1980 r. w sprawie 30/78 Distillers Company przeciwko Komisji, Rec. s. 2229, pkt 26 i z dnia 28 października 2004 r. w sprawie T‑35/01 Shanghai Teraoka Electronic przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. II‑3663, pkt 331. 23 – Punkty 72–75. 24 – Cytowanych powyżej, odpowiednio w pkt 26 i 33. 25 – Wyrok z dnia 11 lutego 1999 r. w sprawie C‑390/95 P Antillean Rice Mills i in. przeciwko Komisji, Rec. s. I‑769, pkt 29. 26 – Wyrok z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawach połączonych C‑204/00 P, C‑205/00 P, C‑211/00 P, C‑213/00 P, C‑217/00 P i C‑219/00 P Aalborg Portland i in. przeciwko Komisji, Rec. s. I‑123, pkt 50. 27 – Wyrok z dnia 27 czerwca 1991 r. w sprawie C‑49/88 Al‑Jubail Fertilizer przeciwko Radzie, Rec. s. I‑3187, pkt 16. 28 – Zobacz orzecznictwo przytoczone w przypisie 22 powyżej. 29 – Wyrok z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie T‑170/06 Alrosa przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II‑2601, pkt 203. 30 – Motyw 5 rozporządzenia podstawowego wskazuje, że oparte jest ono na art. 6 ust. 9 Nowego porozumienia w sprawie dumpingu Światowej Organizacji Handlu z 1994 r., który stanowi: „Przed wydaniem końcowego orzeczenia władze poinformują wszystkie zainteresowane strony o zasadniczych faktach branych pod uwagę przy podejmowaniu decyzji co do ewentualności zastosowania konkretnych środków. Tego rodzaju informacja będzie przekazana w odpowiednim czasie, aby umożliwić stronom obronę ich interesów”. 31 – Artykuł 6 ust. 9 określa piętnastomiesięczny termin na dochodzenie w każdym przypadku, art. 7 ust. 7 termin dziewięciomiesięczny dla cła tymczasowego, a art. 9 ust. 4 wymaga, aby w przypadku obowiązywania cła tymczasowego propozycja działań ostatecznych została przedłożona Radzie nie później niż miesiąc przed wygaśnięciem tej opłaty. 32 – Wyrok w sprawie British Aggregates Association przeciwko Komisji, przywołany w przypisie 3, pkt 97, zob. także orzecznictwo przytoczone w pkt 55 powyżej. 33 – Wyrok z dnia 2 marca 1994 r. w sprawie C‑53/92 P Hilti AG przeciwko Komisji, Rec. s. I‑667, pkt 42. 34 – Zobacz np. definicje w Cornu, Vocabulaire juridique, Paris 1987, lub http://www.dictionnaire‑juridique.com. 35  – Punkty 43–45 zaskarżonego wyroku. 36 – Punkty 46–49 zaskarżonego wyroku. 37 – Przytoczonego w dosłownym brzmieniu w pkt 32 powyżej. 38 – Cytowane powyżej odpowiednio w pkt 26 i 33. 39 – Zobacz w szczególności pkt 10 i 11 stanowiska Komisji w postępowaniu w pierwszej instancji. 40 – Zobacz pkt 51 i przypis 22 powyżej. 41 – Zobacz pkt 61 i przypis 29 powyżej. 42 – Podczas rozprawy Rada stwierdziła, jeśli prawidłowo zrozumiałam, że sprzeciwia się wyrażonej przez Sąd Pierwszej Instancji zasadzie, natomiast nie ustaleniu, że Komisja naruszyła art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. 43 – Zobacz pkt 48 powyżej.