C-143/02

Opinia rzecznika generalnegoTSUE2003-01-09CELEX: 62002CC0143ECLI:EU:C:2003:10

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 5, 6 i 7 dyrektywy 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory poprzez nieprawidłowe transponowanie jej przepisów dotyczących oceny oddziaływania na środowisko, środków ochronnych dla specjalnych obszarów ochrony oraz tymczasowych środków ochronnych dla obszarów o znaczeniu wspólnotowym?

Ratio decidendi

Rzecznik Generalny Léger stwierdził, że Włochy uchybiły zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy 92/43/EWG, ponieważ na koniec okresu wyznaczonego w uzasadnionej opinii nie przyjęły wszystkich niezbędnych środków transpozycyjnych. Podkreślił, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, państwo członkowskie nie może powoływać się na przepisy, praktyki lub sytuacje w swoim wewnętrznym porządku prawnym w celu uzasadnienia niewykonania zobowiązań wynikających z dyrektywy. Ponadto, Trybunał nie ocenia zasadności decyzji Komisji o wszczęciu postępowania o uchybienie zobowiązaniom, ani jej decyzji o niezatrzymywaniu takiego postępowania.

Stan faktyczny

Komisja Europejska wniosła skargę przeciwko Republice Włoskiej, zarzucając jej niewłaściwe wdrożenie art. 5, 6 i 7 dyrektywy 92/43/EWG. Zarzuty dotyczyły ograniczenia procedury oceny oddziaływania na środowisko do listy projektów zamiast objęcia nią wszystkich projektów mogących mieć znaczący wpływ, braku wymogu podjęcia odpowiednich środków w specjalnych obszarach ochrony w celu uniknięcia pogorszenia siedlisk, oraz braku wymogu przyjęcia tymczasowych środków ochronnych dla obszarów uznanych przez Komisję za mające znaczenie wspólnotowe, a nieujętych jeszcze w krajowej liście. Włochy nie zaprzeczyły zarzutom, ale wskazały na trudności związane z dekretem transponującym i trwające prace nad nowym dekretem prezydenckim, prosząc o wstrzymanie postępowania.

Rozstrzygnięcie

Rzecznik Generalny proponuje, aby Trybunał: (1) stwierdził, że Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 5, 6 i 7 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, ponieważ przyjęła przepisy, które: ograniczają stosowanie procedury oceny oddziaływania na środowisko do szeregu wymienionych projektów zamiast rozszerzyć ją na wszystkie projekty, które nie są bezpośrednio związane z zarządzaniem terenem lub nie są do niego niezbędne, ale mogą mieć na niego znaczący wpływ; nie wymagają od właściwych władz krajowych podjęcia odpowiednich kroków w odniesieniu do specjalnych obszarów ochrony w celu uniknięcia pogorszenia siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, dla których te obszary zostały wyznaczone; oraz nie wymagają od właściwych władz krajowych przyjęcia tymczasowych środków ochronnych, o których mowa powyżej, w odniesieniu do obszarów, które nie figurują w krajowej liście, ale są uważane przez Komisję za mające znaczenie wspólnotowe; (2) obciążył Republikę Włoską kosztami postępowania.

Pełny tekst orzeczenia

OPINION OF ADVOCATE GENERAL LÉGER delivered on 9 January 2003 (1) Case C-143/02 Commission of the European Communities v Italian Republic ((Failure of a Member State to fulfil obligations – Directive 92/43/EEC – Failure to implement within the prescribed period)) 1. By the present action, the Commission of the European Communities asks the Court to declare that the Italian Republic has failed to fulfil its obligations under Articles 5, 6 and 7 of Council Directive 92/43/EEC of 21 May 1992 on the conservation of natural habitats and of wild fauna and flora (2) ( the directive). 2. The Commission alleges that the Italian Republic has adopted rules (3) which: ─ confine the application of the environmental impact assessment procedure to a number of listed projects instead of extending it to all projects referred to in Article 6(3) of the directive, that is to [a]ny ... project not directly connected with or necessary to the management of the site but likely to have a significant effect thereon; ─ do not require the competent national authorities to take appropriate steps in respect of special protection areas to avoid the deterioration of natural habitats and of the habitats of species for which those areas were designated or disturbance of those species, contrary to Article 7 of the directive, and ─ lastly, do not require the competent national authorities to adopt the conservation measures referred to above in respect of areas which do not appear in a national list but are considered by the Commission to be of Community importance during the consultation period between the national authorities and the Commission and pending a Council decision, contrary to Article 5(4) of the directive. 3. In its defence, the Italian Republic does not deny the merits of the complaints alleged against it. It states in that regard that the situation in question is linked to other difficulties associated with the text of the transposing decree which gave rise to a series of problems in its application, such as the lack of penalties, the failure to set out the procedures for carrying out the assessment, the impact of projects on sites and the identification of the authorities competent to issue the requisite authorisations. Consequently, the Italian Republic refers to a draft presidential decree intended to amend and supplement the decree in issue and which would put an end to the failure. The adoption procedure for that draft presidential decree is at an advanced stage but has now encountered a delicate constitutional problem concerning the identification of the authorities competent to act in the matter. In those circumstances, the Italian Republic asks the Commission to stay its action for failure to fulfil obligations. 4. I consider that the Court should declare that there has been a failure to fulfil the obligations in question. 5. According to settled case-law, the Court considers that in proceedings instituted on the basis of Article 226 EC, the question whether there has been a failure to fulfil obligations must be determined by reference to the situation prevailing in the Member State at the end of the period laid down in the reasoned opinion. (4) In the present case, it is apparent from the contents of the file that, at that time, the Italian Republic had not adopted all the laws, regulations and administrative measures necessary to comply with the directive. 6. Furthermore, the Court has repeatedly held that a Member State may not plead provisions, practices or situations in its internal legal order in order to justify a failure to comply with the obligations and time-limits laid down in a directive. (5) 7. Finally, according to settled case-law, the Court considers that, under the system instituted by Article 226 EC, the Commission has a discretion to bring an action for failure to fulfil obligations and it is not for the Court to assess whether it was appropriate to exercise that discretion. (6) That also applies to a stay of proceedings for a declaration of failure to fulfil obligations which have already been instituted. Consequently, since the Commission did not consent to a stay of the present proceedings, as suggested by the Italian Republic, the Court should declare that there has been a failure to fulfil the obligations in question. 8. Consequently, I propose that the Court should uphold the action brought by the Commission and: (1) declare that the Italian Republic has failed to fulfil its obligations under Articles 5, 6 and 7 of Council Directive 92/43/EEC of 21 May 1992 on the conservation of natural habitats and of wild fauna and flora in that it adopted rules which: ─ confine the application of the environmental impact assessment procedure to a number of listed projects instead of extending it to all projects not directly connected with or necessary to the management of the site but likely to have a significant effect thereon; ─ do not require the competent national authorities to take appropriate steps in respect of special protection areas to avoid the deterioration of natural habitats and of the habitats of species for which those areas were designated, and ─ do not require the competent national authorities to adopt the temporary conservation measures referred to above in respect of areas which do not appear in a national list but are considered by the Commission to be of Community importance; (2) order the Italian Republic to pay the costs. – Original language: French. – OJ 1992 L 206, p. 7. – Presidential Decree No 357 of 8 September 1997 (GURI No 248 of 23 October 1997). – See, inter alia , Case C-200/88 Commission v Greece [1990] ECR I-4299, paragraph 13; Case C-133/94 Commission v Belgium [1996] ECR I-2323, paragraph 17; and Case C-383/00 Commission v Germany [2002] ECR I-4219, paragraph 16. – See, inter alia , Case C-238/95 Commission v Italy [1996] ECR I-1451, paragraph 7; Case C-236/99 Commission v Belgium [2000] ECR I-5657, paragraph 23; and Commission v Germany , cited above at footnote 4, paragraph 18. – See, inter alia , Commission v Greece , cited above at footnote 4, paragraph 9; Case C-152/98 Commission v Netherlands [2001] ECR I-3463, paragraph 20; and Case C-471/98 Commission v Belgium [2002] ECR I-9681.