C-149/81

Opinia rzecznika generalnegoTSUE1982-06-22CELEX: 61981CC0149ECLI:EU:C:1982:237

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło swoim zobowiązaniom wynikającym z Traktatu EWG poprzez niewdrożenie drugiej dyrektywy Rady 77/91 w sprawie harmonizacji prawa spółek w wyznaczonym terminie?

Ratio decidendi

Istotą rozstrzygnięcia Rzecznika Generalnego jest ugruntowana zasada prawa Unii, zgodnie z którą państwo członkowskie nie może powoływać się na okoliczności lub praktyki istniejące w jego wewnętrznym systemie prawnym w celu usprawiedliwienia niewykonania zobowiązań nałożonych na nie przez dyrektywę. Ponieważ Luksemburg nie zaprzeczył niewykonaniu dyrektywy 77/91, a jego argumenty dotyczące złożoności tematu i trwających prac legislacyjnych stanowią wewnętrzne okoliczności, nie mogą one stanowić podstawy do odstąpienia od stwierdzenia uchybienia.

Stan faktyczny

Komisja wniosła skargę na podstawie art. 169 Traktatu EWG przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga. Zarzucono, że Luksemburg nie wprowadził w życie środków niezbędnych do wykonania drugiej dyrektywy Rady 77/91 w sprawie harmonizacji prawa spółek w terminie, który upłynął 16 grudnia 1978 r. Luksemburg nie zaprzeczył uchybieniu, lecz twierdził, że było ono spowodowane złożonością przedmiotu i trudnościami w pogodzeniu dyrektywy z przyszłymi, szerszymi zmianami. Projekt ustawy mający na celu wdrożenie dyrektywy został przedstawiony Izbie Deputowanych, ale pozostawał w trakcie rozpatrywania.

Rozstrzygnięcie

Rzecznik Generalny zaleca, aby wniosek Komisji został uwzględniony, a Wielkie Księstwo Luksemburga zostało obciążone kosztami postępowania.

Pełny tekst orzeczenia

OPINION OF ADVOCATE GENERAL SIR GORDON SLYNN DELIVERED ON 22 JUNE 1982 My Lords, This is an application by the Commission pursuant to Article 169 of the EEC Treaty for a declaration that the Grand Duchy of Luxembourg has failed to fulfil its obligations under the Treaty in that it has not brought into force the measures needed in order to comply with the second Council Directive on Company Law Harmonization (Directive 77/91 of December 13, 1976 OJ 1977, L 26, p. 1) within the period fixed for doing so by Article 43 of the latter. That period expired on 16 December 1978, two years after the date on which the directive was notified to the Member States. The Grand Duchy of Luxembourg has not denied, either in the written procedure or in its oral submissions, that it has failed to comply with the directive. It contends, however, that its failure is due to the complexity of the subjectmatter and to the difficulty involved in reconciling the relatively limited amendment of harmonization law entailed by that directive with the more extensive changes foreseen for the future. On 9 February 1979 the Prime Minister presented to the Council of State a report on the subject; and on 21 January 1981 a bill, designed to implement the directive, was laid before the Chamber of Deputies. In June and in September 1981, members or representatives of the government impressed upon the Chamber the urgency in the matter. The bill remains under consideration. It is well established, in my view, by the cases decided by the Court that a Member State is not entitled to rely on circumstances or practices existing in its own internal system to justify failing to comply with the obligations imposed on it by a directive. In consequence, in my opinion, the declaration sought by the Commission should be granted in this case and the Grand Duchy of Luxembourg should be ordered to pay the costs.