C-180/12

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO PAOLA MENGOZZIEGO przedstawiona w dniu 18 lipca 2013 r. ( ) Sprawa C‑180/12 Stoiłow i Ko EOOD przeciwko Naczałnik na Mitnica Stoliczna [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija‑grad (Bułgaria)] „Odrębne decyzje i środki odwoławcze dotyczące tego samego długu celnego — Dopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Umorzenie postępowania — Prawomocność wyroku — Artykuły 41 i 47 karty — Zasada dobrej administracji — Prawo do skutecznego środka zaskarżenia” I – Wprowadzenie i dopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym 1. Niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Administratiwen syd Sofija‑grad (Bułgaria), dotyczy wykładni podpozycji 54076130 i 63039210 Nomenklatury scalonej 2009 (zwanej dalej „CN”) ( ), wykładni kodeksu celnego ( ), zasady uzasadnionych oczekiwań, jak również art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”). 2. W rzeczywistości, jak będę miał to możliwość wykazać w niniejszej opinii, w ramach wniosku należy rozważyć inną kwestię, dotyczącą jego dopuszczalności, a ściślej – utraty przez wniosek w toku postępowania swojego przedmiotu, co moim zdaniem powinno skutkować stwierdzeniem przez Trybunał, iż brak już jest konieczności udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne. 3. Analiza tej kwestii musi być jednak poprzedzona zwięzłym przedstawieniem przebiegu postępowań przed sądami krajowymi, w ramach których to postępowań Stoiłow i Ko EOOD (zwana dalej „spółką Stoiłow”) złożyła niemal jednocześnie dwie mające ten sam przedmiot skargi na dwie decyzje Naczałnik na Mitnica Stoliczna (kierownika urzędu celnego w Sofii, zwanego dalej „Naczałnikiem”), wydane na podstawie kodeksu celnego. 4. W skrócie: podczas gdy spółka Stoiłow w zgłoszeniu celnym z dnia 8 stycznia 2009 r. zgłosiła „materiały do produkcji żaluzji” pochodzące z Chin w podpozycji CN 6303 92 10, w wyniku weryfikacji i analizy laboratoryjnej próbek organy celne stwierdziły, że towary wskazane we wspomnianym zgłoszeniu spełniały warunki, aby sklasyfikować je w ramach działu 54 CN, a konkretnie w podpozycji 5407 61 30. 5. W związku z powyższym w dniu 27 kwietnia 2009 r. na podstawie art. 221 ust. 1 kodeksu celnego ( ), Naczałnik doręczył spółce Stoiłow decyzję (zwaną dalej „decyzją powiadamiającą”), w której towary objęte zgłoszeniem celnym z dnia 8 stycznia 2009 r. zostały sklasyfikowane w podpozycji 5407 61 30, co skutkowało podwyższeniem opłat celnych z 6,5% do 8% i zastosowaniem ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 74,8%. Na podstawie tej samej decyzji spółce Stoiłow przyznano siedmiodniowy termin na dobrowolne uiszczenie należnych kwot, zgodnie z art. 222 kodeksu celnego ( ). 6. Ze względu na fakt, że spółka Stoiłow nie uiściła żądanych należności w wyznaczonym terminie, Naczałnik wydał w dniu 7 kwietnia 2009 r. decyzję o przymusowym ściągnięciu należności skarbu państwa (zwaną dalej „decyzją o ściągnięciu należności”) na podstawie art. 232 kodeksu celnego ( ). 7. Spółka Stoiłow zaskarżyła tę decyzję we wrześniu 2009 r. w drodze administracyjnej, żądając sporządzenia niezależnej ekspertyzy, a następnie w październiku 2009 r. wniosła do sądu odsyłającego skargę o uchylenie decyzji o ściągnięciu należności. 8. Spółka Stoiłow zaskarżyła jednak kilka miesięcy wcześniej decyzję powiadamiającą do Administratiwen syd Sofija‑grad, który oddalił jej skargę wyrokiem z dnia 30 grudnia 2010 r. 9. Od wyroku tego została wniesiona skarga kasacyjna do Wyrchowen administratiwen syd (najwyższego sądu administracyjnego), która nie była jeszcze rozpoznana w dniu złożenia niniejszego wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym. Z uwag na piśmie przedstawionych Trybunałowi oraz z odpowiedzi sądu odsyłającego na wniosek Trybunału o udzielenie wyjaśnień wynika, że Wyrchowen administratiwen syd wyrokiem z dnia 5 lipca 2012 r. uchylił wyrok Administratiwen syd Sofija‑grad z dnia 30 grudnia 2010 r. i zmienił go w ten sposób, iż uchylił decyzję powiadamiającą. Wedle informacji przedstawionych przez sąd odsyłający w odpowiedzi na wniosek o udzielenie wyjaśnień Wyrchowen administratiwen syd orzekł w istocie, że klasyfikacja taryfowa zastosowana przez Naczałnika i utrzymana w mocy przez Administratiwen syd Sofija‑grad była nieprawidłowa w świetle dokumentów i ekspertyz znajdujących się w aktach sprawy. Ponadto Wyrchowen administratiwen syd stwierdził, że po stronie spółki Stoiłow powstały uzasadnione oczekiwania, iż jej towary zostaną sklasyfikowane w podpozycji 6303 92 10, ponieważ w stosunku do licznych wcześniejszych zgłoszeń identycznych towarów pochodzących od tego samego dostawcy z Chin organy celne akceptowały ten przywóz, również po dokonaniu kontroli dokumentacji, i stosowały wspomnianą podpozycję bez nakładania sankcji. 10. W odpowiedzi na wniosek Trybunału o udzielenie wyjaśnień dotyczących skutku uchylenia decyzji powiadamiającej w postępowaniu głównym sąd odsyłający stwierdził między innymi, że spoczywa na nim obowiązek ustalenia, czy zostały spełnione przesłanki procesowe, od których zależna jest zgodność z prawem decyzji o ściągnięciu należności, w tym wydanie decyzji powiadamiającej. 11. Na rozprawie przed Trybunałem Naczałnik przyznał, iż ze względu na uchylenie przez Wyrchowen administratiwen syd decyzji powiadamiającej decyzja ta nie obowiązuje już w bułgarskim porządku prawnym. 12. Mając na uwadze te okoliczności, należy przypomnieć, że rolą Trybunału, w ramach współpracy przewidzianej w art. 267 TFUE, nie jest wydawanie doradczych opinii in abstracto oraz że przedmiot pytania prejudycjalnego może w toku postępowania przed Trybunałem utracić całkowicie lub częściowo znaczenie, w ten sposób, iż odpowiedzi udzielone przez Trybunał na to pytanie nie przyczynią się do skutecznego rozstrzygnięcia sporu ( ). Innymi słowy, wsparcie, jakiego udziela Trybunał sądom krajowym w ramach art. 267 TFUE, powinno zapewnić, że sądy te wezwane będą do wyrokowania, wziąwszy pod uwagę orzeczenie prejudycjalne ( ). 13. A zatem, uwzględniając to orzecznictwo, Trybunał miał już okazję umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, mimo woli sądu krajowego, aby podtrzymać pytanie, jeżeli przedmiot sporu, który legł u podstaw tego pytania, przestał istnieć w toku postępowania sądowego, w szczególności w przypadku zawarcia ugody między stronami ( ) czy też cofnięcia skargi w postępowaniu głównym ( ). 14. Trybunał w świetle przedstawionych mu okoliczności faktycznych stwierdza podobnie, iż nie jest konieczne, wobec braku przedmiotu sporu, udzielenie odpowiedzi na pytanie prejudycjalne, jeżeli pytanie to nie pozwala na wywiedzenie elementów wykładni prawa unijnego, które sąd odsyłający mógłby w sposób użyteczny zastosować dla rozstrzygnięcia, w świetle tego prawa, toczącego się przed nim sporu ( ). 15. Prawdą jest, że sytuacja występująca w niniejszej sprawie nie w pełni odpowiada tym przypadkom. 16. Jednakże jasne jest, że zgodnie z przywołanym orzecznictwem i mając na uwadze informacje, jakie zostały przedstawione Trybunałowi, sąd odsyłający nie będzie już wezwany, w celu rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym, do wyrokowania z uwzględnieniem orzeczenia prejudycjalnego, jeżeli Trybunał miałby odpowiedzieć na przedstawione pytania. 17. Jak stwierdził bowiem sąd odsyłający w odpowiedzi na skierowany przez Trybunał wniosek o udzielenie wyjaśnień, decyzja o ściągnięciu należności jest już pozbawiona, wskutek uchylenia decyzji powiadamiającej przez Wyrchowen administratiwen syd, jednego z warunków zewnętrznej legalności, ponieważ decyzja ta nie obowiązuje już w bułgarskim porządku prawnym, co przyznał również Naczałnik. Wystarczy zatem, aby sąd odsyłający orzekł – co mógł zresztą już uczynić po ogłoszeniu wyroku wydanego przez Wyrchowen administratiwen syd – że wspomniana decyzja o ściągnięciu należności powinna być uchylona wyłącznie na podstawie prawa krajowego, jak słusznie podniosła spółka Stoiłow na rozprawie przed Trybunałem. 18. O ile bowiem możliwe jest zrozumienie argumentu Naczałnika, którego zdaniem, zgodnie z prawem bułgarskim, powiadomienie o kwocie długu celnego w rozumieniu art. 221 kodeksu celnego (to znaczy w niniejszym przypadku decyzja powiadamiająca) oraz przymusowe ściągnięcie tego długu dokonane w oparciu o art. 232 wskazanego kodeksu należy zakwalifikować jako autonomiczne, odrębnie zaskarżalne akty prawne, o tyle jednak, jak w sposób logiczny wskazała Komisja Europejska na rozprawie przed Trybunałem, dług celny nie może być ściągnięty zgodnie z prawem przez krajowe organy administracji, jeżeli przestał on już istnieć z powodu uchylenia przez właściwe sądy krajowe decyzji stwierdzającej ten dług. Odmienna wykładnia prowadziłaby do bezpodstawnego wzbogacenia skarbu państwa. 19. Sąd odsyłający będzie więc musiał w sposób nieuchronny wziąć pod uwagę, ze względu na uchylenie decyzji powiadamiającej przez Wyrchowen administratiwen syd, że decyzja o ściągnięciu należności wydana w postępowaniu głównym jest już pozbawiona podstawowego warunku zewnętrznej ważności, to znaczy samego stwierdzenia długu celnego, którego ściągnięcie jest żądane i kwestionowane w toczącym się przed tym sądem postępowaniu, niezależnie od odpowiedzi, jakich Trybunał może udzielić na cztery pytania prejudycjalne, które ten sąd mu przedstawił. 20. Udzielenie odpowiedzi na te pytania oznaczałoby przedstawienie doradczej opinii na hipotetyczne pytania, z naruszeniem roli nadanej Trybunałowi w ramach współpracy sądowej ustanowionej w art. 267 TFUE. 21. Ponadto odpowiedź sądu odsyłającego na wniosek o udzielenie wyjaśnień skierowany przez Trybunał pozwala dostrzec zamiar nadania Trybunałowi przez ten sąd roli arbitra rozstrzygającego pomiędzy jego własną oceną okoliczności faktycznych w postępowaniu głównym a oceną Wyrchowen administratiwen syd dokonaną w wyroku uchylającym wyrok Administratiwen syd Sofija‑grad z dnia 30 grudnia 2010 r. i zmieniającym go poprzez uchylenie decyzji powiadamiającej, w szczególności w zakresie dowodów, na podstawie których dane towary zostały sklasyfikowane w tej czy innej spornej podpozycji taryfowej ( ). Tymczasem do Trybunału nie należy w sposób oczywisty angażowanie się w ocenę okoliczności faktycznych dotyczących sporu w postępowaniu głównym, a tym bardziej jeszcze przyjmowanie w tym zakresie funkcji arbitra pomiędzy sądem najwyższym a sądem niższego rzędu w państwie członkowskim. 22. Moim zdaniem wynika z tego, że Trybunał powinien umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym. 23. Jeżeli jednak Trybunał nie podzielałby tego stanowiska, dalsze rozważania będą zawierać przedstawione tytułem pomocniczym krótkie odpowiedzi na pytania skierowane przez sąd odsyłający. II – Analiza, tytułem pomocniczym, pytań prejudycjalnych A – W przedmiocie pierwszego pytania prejudycjalnego 24. W pierwszym pytaniu prejudycjalnym sąd odsyłający zmierza do ustalenia, czy „dla celów klasyfikacji taryfowej według [CN] towary – zrolowane paski włókniny służące do produkcji żaluzji – należy […] sklasyfikować w zależności od właściwości towaru jako »tkaniny« w ramach kodu CN 5407 61 30, czy w ramach kodu CN 6303 92 10 zgodnie z jego jedynym przeznaczeniem, jakim jest produkcja żaluzji, przy czym należy uwzględnić: a) pojęcie »towarów gotowych« w rozumieniu uwagi 7 […] do sekcji XI (»Materiały i artykuły włókiennicze«) [CN], interpretowane w związku z art. 2 lit. a) ogólnych reguł interpretacji [CN] w odniesieniu do pojęcia »wyrobu niekompletnego lub niegotowego«, mając na uwadze przypadek wskazany w pkt 2 lit. b) wspomnianych reguł, jak również właściwości omawianego towaru i możliwość, że będzie z niego produkowany wyłącznie jeden produkt końcowy; b) kwestię, czy pojęcie »tkaniny« w dziale 54 podpozycji [CN] 5407 61 30 obejmuje w szczególności paski materiału, które posiadają ramy umocowane na dłuższych bokach i których jedynym produktem końcowym, zgodnie z ich przeznaczeniem, są żaluzje, mając na uwadze wyraźne wskazanie owego produktu w podpozycji [CN] 6303 92 10”. 25. Pytanie to odnosi się do rozbieżności, która legła u podstaw sporu w postępowaniu głównym. Spółka Stoiłow zgłosiła przywiezione towary jako mieszczące się w ramach działu 63 CN, podczas gdy organy celne stwierdziły, iż towary wskazane w tym zgłoszeniu spełniały warunki, aby sklasyfikować je w ramach działu 54 CN. 26. Pragnę przypomnieć, że CN oparta jest na zharmonizowanym systemie oznaczania i kodowania towarów opracowanym przez Międzynarodową Organizację Celną, z którego to systemu pochodzą sześciocyfrowe pozycje i podpozycje, a tylko siódma i ósma cyfra tworzą właściwe dla CN podpodziały. Część druga CN, zatytułowana „Tabela stawek celnych”, obejmuje klasyfikację towarów w sekcjach, działach, pozycjach i podpozycjach. 27. Sekcja XI CN jest zatytułowana „Materiały i artykuły włókiennicze”. W rozumieniu uwagi 7 sekcji XI towary „gotowe” to w szczególności towary: „a) pocięte inaczej niż na kwadraty lub prostokąty; b) wytworzone do stanu końcowego, gotowe do użytku (lub zaledwie wymagające rozdzielenia przez przecięcie nitek działowych), bez zszywania lub innych operacji (na przykład niektóre ściereczki do kurzu, ręczniki, obrusy, chusty, narzuty); c) obrębiane lub wykończane okrętką”. 28. W ramach tej sekcji XI mieszczą się zarówno dział 54 CN, jak i dział 63. 29. Dział 54, zatytułowany „Włókna ciągłe chemiczne; pasek i podobne z materiałów włókienniczych chemicznych”, obejmuje w szczególności pozycję 5407: „Tkaniny z przędzy z włókna ciągłego syntetycznego […]”, w ramach której z kolei mieści się podpozycja 5407 61 30: „Pozostałe tkaniny zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych nieteksturowanych” ( ). 30. Jeśli chodzi o dział 63 podrozdział I CN, który jest zatytułowany „Pozostałe gotowe artykuły włókiennicze”, to obejmuje on pozycję 6303: „Firanki, zasłony (włącznie z draperiami); lambrekiny okienne lub łóżkowe”, który zawiera podpozycję 6303 92 10: „z włóknin”. Z uwagi 1 działu 63 CN wynika, że podrozdział I tego działu, który obejmuje wyroby z różnych tkanin, „odnosi się tylko do artykułów gotowych z dowolnych tekstyliów”. 31. Należy również przypomnieć, że CN przewiduje przepisy wstępne o charakterze ogólnym dotyczące jej wykładni. Z przepisów tych wynika w szczególności, iż wszelkie informacje o wyrobie zawarte w treści pozycji dotyczą wyrobu niekompletnego lub niegotowego, pod warunkiem że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. Informacje te dotyczą także wyrobu kompletnego lub gotowego (oraz wyrobu uważanego za taki w myśl wspomnianych przepisów), znajdującego się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym ( ). Przepisy te uściślają również, że jeżeli towary mogą być sklasyfikowane w ramach różnych pozycji, to powinny one być przede wszystkim umieszczone w pozycji najbardziej szczegółowej ( ), mając na uwadze, iż do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji, a tytuły sekcji, działów i podrozdziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne ( ). 32. Należy również podkreślić, że wobec braku szczególnej klasyfikacji dane towary powinny być sklasyfikowane z uwzględnieniem ich cech i obiektywnych właściwości, takich jak określone w brzmieniu pozycji CN, które stanowią, w interesie pewności prawa i łatwości przeprowadzania kontroli, decydujące kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów ( ). 33. Mimo że Trybunał niekiedy rozważał kwestię klasyfikacji celnej danego towaru, to nie należy do niego jednak co do zasady, w ramach postępowania w trybie prejudycjalnym i ze względu na rozgraniczenie w tym postępowaniu kompetencji pomiędzy sądem unijnym a sądami krajowymi, rozstrzyganie w takiej kwestii, ponieważ zadanie to ciąży na sądzie odsyłającym w świetle okoliczności zawisłej przed nim sprawy oraz wykładni prawa Unii, którą przedstawia mu Trybunał ( ). 34. W tym zakresie uważam, że sąd odsyłający zmierza w istocie przede wszystkim do określenia zakresu pojęcia „towarów gotowych” w rozumieniu uwagi 7 sekcji XI CN, w celu ustalenia, czy towary zgłoszone przez spółkę Stoiłow, czyli „materiały do produkcji żaluzji”, mogą rzeczywiście zostać sklasyfikowane w ramach jednej z podpozycji działu 63 CN. 35. Jak w szczególności bowiem podniosła Komisja, aby omawiane towary mogły być sklasyfikowane w ramach tego działu, muszą one mieć cechę towarów gotowych, do których, zgodnie z tym działem, są również zaliczane żaluzje. 36. Tylko dwa spośród alternatywnych kryteriów wskazanych w uwadze 7 sekcji XI CN wydają się na pierwszy rzut oka mieć znaczenie. Zgodnie ze stanowiskiem Komisji i Naczałnika ze względu na fakt, iż omawiane towary mają formę prostokątną, nie spełniają one kryterium wskazanego w uwadze 7 lit. a) sekcji XI, które dotyczy jedynie towarów „pociętych inaczej niż na kwadraty lub prostokąty”. Taka ocena, której dokonanie należy ostatecznie do sądu odsyłającego, nie wydaje mi się jednak szczególnie przekonująca, jeśli chodzi o żaluzje, które co do zasady mają formę prostokątną. Wnioskowanie z tego, jak czynią to strony, że dział 63 nie ma zastosowania, wydaje mi się zbyt daleko idące. Z formy prostokątnej danych towarów można by było co najwyżej wywnioskować, że nie dotyczy ich pierwsze kryterium uwagi 7 sekcji XI. 37. W tym zakresie należy przypomnieć, iż uwaga 7 pkt b) do tej samej sekcji wskazuje, że w pojęciu towarów gotowych mieszczą się towary „wytworzone do stanu końcowego, gotowe do użytku”. 38. Tymczasem nie tylko spółka Stoiłow powołała się na ten przepis w czasie rozprawy przed Trybunałem, wyjaśniając, że dane towary są przeznaczone do zwykłego montażu; również Wyrchowen administratiwen syd w przywołanym wyroku z dnia 5 lipca 2012 r. orzekł, iż wspomniane towary były sprowadzone z zagranicy jako gotowe do użytku, bez możliwości ich użycia do innych celów aniżeli żaluzje. 39. Ponadto należy podkreślić, że z ogólnych przepisów CN wynika, iż wszelkie informacje o wyrobie zawarte w treści pozycji dotyczą nawet wyrobu niekompletnego lub niegotowego, pod warunkiem że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego bądź znajdującego się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym. 40. Do sądu odsyłającego będzie zatem należało ustalenie, w oparciu o wszystkie okoliczności faktyczne i prawne przedstawione w toczącym się przed tym sądem postępowaniu, czy można uznać, że omawiane towary są wytworzone do stanu końcowego i gotowe do użytku, i czy w rezultacie mogą należeć do działu 63 CN. 41. Jeżeli tak nie jest, to towary te powinny należeć do działu 54 CN. 42. Odmienne stanowiska zainteresowanych stron dotyczące okoliczności, czy omawiane tkaniny są utkane czy też nieutkane, mają moim zdaniem znaczenie tylko do ustalenia odpowiedniej podpozycji, a nie do ustalenia odpowiedniego działu CN, co jest w mojej opinii naprawdę podstawową kwestią. B – W przedmiocie drugiego pytania prejudycjalnego 43. W drugim pytaniu sąd odsyłający zmierza w istocie do ustalenia, czy istnieją podstawy, by przyjąć, że dla zgłaszającego i zobowiązanego w związku z przywozem towarów powstały uzasadnione oczekiwania, iż towary będą podlegać szczególnej klasyfikacji taryfowej, ponieważ a) w zakresie dotyczącym wcześniejszego zgłoszenia celnego takich samych towarów w ramach tego samego kodu taryfowego organy celne, dokonując poświadczonej w protokole kontroli towarów obejmującej również kontrolę klasyfikacji taryfowej, nie pobrały próbek celem przeprowadzenia analizy i stwierdzono, że towary odpowiadały danym wskazanym w zgłoszeniu, oraz b) po zwolnieniu towarów nie została przeprowadzona kontrola w przypadku pięciu wcześniejszych zgłoszeń celnych wskazujących takie same towary i ten sam kod taryfowy, spośród których niektóre zostały złożone przed datą sporządzenia protokołu kontroli celnej stwierdzającego prawidłowość kodu taryfowego, a niektóre po tej dacie. 44. Moim zdaniem pytanie to ma znaczenie tylko w wypadku stwierdzenia przez sąd odsyłający, że towary powinny zostać sklasyfikowane, zgodnie z decyzją o ściągnięciu należności, w ramach działu 54 CN. 45. W przeciwnym razie bowiem decyzja ta powinna być uchylona tylko na tej podstawie, że wspomniane towary zostały błędnie sklasyfikowane, bez potrzeby powołania się przez sąd odsyłający na powstanie po stronie spółki Stoiłow uzasadnionych oczekiwań, iż towary zostaną sklasyfikowane w ramach działu 63. 46. Dokonawszy ograniczenia tej odpowiedzi, należy przypomnieć, że na mocy art. 68 kodeksu celnego w celu weryfikacji zgłoszeń przyjętych przez organy celne organy te mogą przeprowadzić kontrolę zgłoszenia i załączonych do niego dokumentów zgodnie z lit. a) tego przepisu bądź rewizję towarów z jednoczesnym ewentualnym pobraniem próbek w celu dokonania ich dalszej analizy lub dokładniejszej kontroli zgodnie z art. 68 lit. b). 47. W niniejszej sprawie sąd odsyłający uściśla w swoim pytaniu, że w stosunku do pewnej liczby zgłoszeń celnych takich samych towarów w ramach tego samego kodu taryfowego (dział 63 CN) złożonych przez spółkę Stoiłow wcześniej aniżeli zgłoszenie, które legło u podstaw sprawy w postępowaniu głównym, organy celne w jednym przypadku przystąpiły do badania przywiezionych towarów, a w innych przypadkach zaakceptowały zgłoszenia spółki Stoiłow po zwykłej kontroli dokumentów i nie zakwestionowały zgłoszonej klasyfikacji taryfowej. 48. Sąd odsyłający rozważa zatem kwestię powstania po stronie spółki Stoiłow uzasadnionych oczekiwań ze względu na zapewnienia otrzymane przez tę spółkę ze strony organów celnych, ponieważ dokonując weryfikacji zgłoszeń celnych spółki Stoiłow w związku z wcześniejszymi przywozami, zaakceptowały one klasyfikację tych samych towarów w dziale 63 CN. 49. W tym zakresie należy przypomnieć, iż kodeks celny ustanowił w art. 220 ust. 2 lit. b) i w art. 239 procedury dotyczące, odpowiednio, nieksięgowania retrospektywnego przez organy celne opłat celnych oraz umorzenia tych opłat. Obie te procedury służą temu samemu celowi, a mianowicie w szczególności ograniczeniu obowiązku uiszczenia opłat przywozowych tylko do sytuacji, w których poszanowana jest podstawowa zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań ( ). 50. W świetle orzecznictwa dotyczącego wykładni pierwszego z tych przepisów od osoby zobowiązanej do pokrycia należności nie ściąga się tych opłat, jeżeli spełnione są łącznie trzy warunki ( ). 51. Po pierwsze, jest niezbędne, aby należności nie zostały pobrane w następstwie błędu samych organów celnych. Po drugie, błąd, którego organy się dopuściły, nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez działającą w dobrej wierze osobę zobowiązaną do uiszczenia należności, pomimo posiadanego przez nią doświadczenia zawodowego i dochowania w tym celu należytej staranności. Po trzecie, osoba ta musiała przestrzegać wszystkich obowiązujących przepisów dotyczących zgłoszenia celnego ( ). 52. Jeśli chodzi o pierwszy warunek, czyli istnienie błędu po stronie właściwych organów, Trybunał uściślił, że wyłącznie błędy wynikające z aktywnego działania organów administracyjnych mogą być podstawą do nieściągania a posteriori opłat celnych ( ), z uwzględnieniem, że zwykłe nieścisłości w zgłoszeniu nie wystarczyłyby do wykluczenia istnienia błędu po stronie wspomnianych organów ( ). 53. Co do wykrycia błędu popełnionego przez właściwe organy, Trybunał orzekł, że istnienie tego błędu należy oceniać w szczególności w świetle skomplikowanego charakteru mających zastosowanie regulacji oraz długości czasu, w ciągu którego organy pozostawały w błędzie ( ), podczas gdy jeśli chodzi o należytą staranność, którą powinna wykazać osoba zawodowo zajmująca się daną działalnością, Trybunał stwierdził, iż jest wymagane, aby osoba ta przekazała organom celnym wszystkie konieczne informacje przewidziane przepisami prawa Unii oraz przepisami prawa krajowego, w zależności od przypadku uzupełniającymi lub transponującymi prawo Unii w zakresie procedury celnej, którą dany towar ma być objęty ( ). 54. Zasadniczo do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy zostały spełnione wszystkie te wymogi, przy czym przedstawione wyjaśnienia nie mają charakteru wyczerpującego. 55. W tym względzie ograniczę się do podkreślenia kilku kwestii skłaniających mnie do stwierdzenia, że warunki, od których uzależnione jest odstąpienie od ściągnięcia należności, wydają się spełnione. 56. I tak, z postanowienia o odsyłającego wynika, że przed rozpoczęciem postępowania głównego organy celne w celu weryfikacji zgłoszeń celnych spółki Stoiłow zbadały towary takie same jak towary będące przedmiotem niniejszego sporu, o tym samym pochodzeniu i sklasyfikowane w dziale 63 CN. 57. Przystępując do badania towarów, organy celne podjęły moim zdaniem aktywne działanie w rozumieniu przywołanego orzecznictwa, które to działanie wydaje się zresztą potwierdzone przez przeprowadzone później kontrole dokumentów. 58. Jakkolwiek sąd odsyłający nie wskazuje, przez jaki czas organy celne akceptowały klasyfikację taryfową zgłoszoną przez spółkę Stoiłow, co sąd ten powinien ustalić, to jednak wydaje się, iż praktyka ta dotyczyła większej liczby zgłoszeń w określonym czasie. 59. Ponadto wątpię, aby błąd organów celnych mógł być w racjonalny sposób wykryty przez podmiot gospodarczy zachowujący należytą staranność, zważywszy na okoliczność, że same organy musiały dokonać, w ramach pogłębionych badań, ekspertyzy technicznej za pomocą mikroskopu i po przeprowadzeniu spektroskopii w podczerwieni, co ostatecznie doprowadziło do odmowy sklasyfikowania omawianych towarów zgodnie ze zgłoszeniem przywozowym spółki Stoiłow. C – W przedmiocie trzeciego pytania prejudycjalnego 60. W trzecim pytaniu sąd odsyłający zmierza do ustalenia, „[c]zy w kontekście poszanowania zasady prawomocności art. 243 ust. 1 [kodeksu celnego] należy interpretować w ten sposób, że odwołanie od aktu wydanego na podstawie art. 232 ust. 1 lit. a) tego kodeksu może zostać złożone jedynie wówczas, gdy ów akt został wydany ze względu na brak terminowej zapłaty, wraz z jego wydaniem określona zostaje kwota należności i na podstawie prawa krajowego danego państwa członkowskiego stanowi on tytuł egzekucyjny dla celów przymusowego ściągnięcia należności”. 61. Jak bardzo słusznie zauważyła Komisja, pomijając szczególnie niejasne sformułowanie tego pytania, niełatwo jest zrozumieć, co chce ustalić sąd odsyłający. 62. Mimo tego ogólnego zastrzeżenia, które mogłoby po prostu doprowadzić do stwierdzenia, że pytanie to powinno być uznane za niedopuszczalne, może ono jednak zostać zrozumiane w świetle okoliczności, które stanowią tło niniejszego postępowania. 63. Wydaje się bowiem, iż wskazując w sposób wyraźny na zasadę prawomocności wyroku, sąd odsyłający stara się uprzedzić ewentualny wyrok Wyrchowen administratiwen syd uchylający wyrok sądu odsyłającego z dnia 30 grudnia 2010 r. dotyczący decyzji powiadamiającej, pytając in fine, czy w świetle kodeksu celnego wyłącznie decyzja o ściągnięciu należności powinna być uznana za akt podlegający zaskarżeniu, pozbawiając tym samym decyzję powiadamiającą tej cechy i wreszcie pozbawiając wyrok Wyrchowen administratiwen syd, na mocy którego została uchylona decyzja powiadamiająca, wszelkiej mocy wiążącej w stosunku do wyroku, który wyda sąd odsyłający. 64. Innymi słowy, sąd odsyłający wydaje się więc zmierzać do ustalenia, czy tylko decyzja o ściągnięciu należności, przyjęta na podstawie art. 232 kodeksu celnego, stanowi akt podlegający zaskarżeniu, zaś zaskarżeniu nie podlega decyzja powiadamiająca, która w tym rozumieniu byłaby tylko aktem przygotowawczym, który nie może być przedmiotem odwołania do sądu. 65. A zatem jeżeli tego dotyczy pytanie, to należy na nie zdecydowanie udzielić odpowiedzi negatywnej. 66. Kodeks celny bowiem, ograniczając się do określeni, w art. 243 ust. 1, że każda osoba ma prawo odwołać się od decyzji organów celnych w zakresie stosowania prawa celnego, która to decyzja dotyczy bezpośrednio i indywidualnie tej osoby, nie sprzeciwia się niewątpliwie temu, aby państwa członkowskie, tak jak Republika Bułgarii – jak potwierdzili to sąd odsyłający, a także Naczałnik – kwalifikowały powiadomienie, o którym mowa w art. 221 ust. 1 wspomnianego kodeksu (w niniejszej sprawie decyzję powiadamiającą), jako akt podlegający zaskarżeniu na podstawie prawa krajowego. 67. Zresztą, orzekając co do istoty w sprawie decyzji powiadamiającej w wyroku z dnia 30 grudnia 2010 r., sam Administratiwen syd Sofija‑grad uznał, że decyzja ta miała dla spółki Stoiłow charakter aktu niekorzystnego. 68. A zatem przepisy kodeksu celnego nie sprzeciwiają się temu, aby zarówno decyzja powiadamiająca, jak i decyzja o ściągnięciu należności mogły być uznane za akty niekorzystne dla importera, a więc mogące być przedmiotem odwołania do sądów krajowych. D – W przedmiocie czwartego pytania prejudycjalnego 69. W czwartym pytaniu prejudycjalnym sąd odsyłający zmierza do ustalenia, „[c]zy art. 41 ust. 2 lit. a) i art. 47 [karty] należy interpretować w ten sposób, że wówczas gdy wniosek o przeprowadzenie środków dowodowych w drodze niezależnej opinii, złożony przez dłużnika po powiadomieniu go zgodnie z art. 221 ust. 1 kodeksu celnego, nie został w sposób wyraźny rozstrzygnięty przez organ celny i nie został rozważony w uzasadnieniach późniejszych decyzji, ma miejsce nieodwracalne naruszenie prawa do dobrej administracji i prawa do obrony w postępowaniu administracyjnym, którego to naruszenia nie można usunąć w postępowaniu sądowym, ponieważ według zasad postępowania głównego osoba zainteresowana w okolicznościach danej sprawy ma jedynie w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji możliwość wykazania swych zarzutów dotyczących klasyfikacji taryfowej poprzez zadanie pytań niezależnemu biegłemu”. 70. Przede wszystkim należy wyjaśnić kilka kwestii dotyczących przedmiotu tego pytania. 71. Po pierwsze, pytanie to wydaje mi się niewłaściwie przedstawione w zakresie art. 47 karty, czyli prawa do skutecznego środka zaskarżenia, podczas gdy sąd odsyłający prowadzi w istocie rozważania dotyczące prawa do bycia wysłuchanym w ramach postępowania administracyjnego. 72. Zresztą, gdyby jednak Trybunał zamierzał odpowiedzieć na pytanie w odniesieniu do art. 47 karty w świetle wszystkich danych zgromadzonych w sprawie w postępowaniu głównym, to nie ma wątpliwości, że spółka Stoiłow skorzystała z możliwości wniesienia odwołania do sądu od decyzji o ściągnięciu należności, w związku z czym toczy się postępowanie przed sądem odsyłającym. Ponadto na wszelki wypadek przypominam, że spółka Stoiłow mogła również wnieść odwołanie od decyzji powiadamiającej, w ramach którego to odwołania zażądano niezależnej ekspertyzy i na podstawie którego została przyjęta przez Wyrchowen administratiwen syd skarga kasacyjna spółki Stoiłow. 73. Po drugie, należy zaznaczyć, że sąd odsyłający rozważa kwestię poszanowania prawa do bycia wysłuchanym w toku postępowania administracyjnego prowadzonego po wydaniu decyzji powiadamiającej, interpretując to prawo w ten sposób, iż obejmuje ono prawo do uzyskania niezależnej ekspertyzy, przy czym wniosek o wydanie ekspertyzy, z chronologicznego punktu widzenia, poprzedzał wydanie decyzji o ściągnięciu należności. 74. Tymczasem założenie takie wydaje się nie odpowiadać okolicznościom faktycznym w sporze w postępowaniu głównym, ponieważ spółka Stoiłow złożyła wniosek o niezależną ekspertyzę po wydaniu decyzji o ściągnięciu należności ( ). 75. Aby zachować skuteczność pytania – i abstrahując od „prawa” do niezależnej ekspertyzy – pytanie to można przeformułować w ten sposób, że zmierza ono do ustalenia, czy poszanowanie prawa do bycia wysłuchanym, ustanowione w art. 41 ust. 2 lit. a) karty, powinno być przestrzegane przez organ administracji celnej przed przyjęciem decyzji o ściągnięciu należności, takiej jak decyzja, która legła u podstaw sporu w postępowaniu głównym, opartej na art. 232 kodeksu celnego. 76. W tym zakresie nie ma wątpliwości, że sytuacja ta, ze względu na fakt, iż decyzja o ściągnięciu należności została przyjęta na podstawie regulacji krajowej, która mieści się w sposób wyraźny w ramach stosowania prawa Unii, czyli na podstawie kodeksu celnego, jest objęta zakresem „stosowania” tego prawa przez państwo członkowskie w rozumieniu art. 51 ust. 1 karty w ten sposób, że mają zastosowanie prawa ustanowione w karcie ( ). 77. Trybunał już wcześniej orzekł, iż art. 41 ust. 2 lit. a) karty w zakresie prawa jednostek do rozpoznawania ich spraw zgodnie z zasadami dobrej administracji gwarantuje im prawo do bycia wysłuchanym w ramach każdego postępowania, w toku którego może być wydany akt niekorzystny ( ). Trybunał zresztą zastosował to prawo w kontekście postępowania dotyczącego pokrycia długu celnego ( ). 78. Należy przypomnieć, że prawo do bycia wysłuchanym gwarantuje każdej osobie możliwość użytecznego i skutecznego przedstawienia jej stanowiska w trakcie postępowania administracyjnego przed wydaniem jakiejkolwiek decyzji, która mogłaby negatywnie wpłynąć na jej interesy ( ). 79. W sprawie M., która dotyczyła wniosku o udzielenie azylu i wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej, Trybunał również podkreślił, iż jeżeli państwo członkowskie postanowiło ustanowić dwa odrębne i następujące po sobie postępowania, to prawo zainteresowanego do bycia wysłuchanym powinno być w pełni zagwarantowane w ramach każdego z tych dwóch postępowań ( ). Trybunał dodał, że poszanowanie tego prawa tym bardziej było konieczne, ponieważ to nie te same warunki muszą być spełnione dla przyznania statusu uchodźcy i dla przyznania statusu ochrony uzupełniającej, podczas gdy krajowy organ administracji uzasadnił oddalenie obu wniosków w sposób analogiczny ( ). 80. Nie kwestionując istnienia pewnych różnic pomiędzy ww. sprawą M. i sprawą w postępowaniu głównym, należy jednak ustalić, czy wymóg poszanowania prawa do bycia wysłuchanym przed podjęciem każdej indywidualnej decyzji administracyjnej ma zastosowanie, na zasadzie analogii, w okolicznościach takich jak te w postępowaniu głównym, to znaczy w przypadku następującego po sobie przyjęcia dwóch decyzji – czyli decyzji powiadamiającej, a następnie decyzji o ściągnięciu należności – których przedmiot jest niemal identyczny. 81. Dostrzegając autonomiczny charakter tych dwóch decyzji, Naczałnik przyznał na rozprawie przed Trybunałem, że poszanowanie prawa do bycia wysłuchanym na etapie poprzedzającym wydanie decyzji powiadamiającej pociągałoby za sobą poszanowanie prawa do bycia wysłuchanym w postępowaniu, które doprowadziło do wydania decyzji o ściągnięciu należności. 82. Mimo że sąd odsyłający nie przekazuje żadnych danych pozwalających na ustalenie, czy spółka Stoiłow w sposób użyteczny i skuteczny mogła przedstawić swoje uwagi w przedmiocie planowanego przez organ administracji celnej wydania decyzji powiadamiającej, to nawet gdyby wystąpiła taka możliwość, uważam, iż istnienie i wykonanie tego prawa nie prowadziłoby do pozbawienia podmiotu takiego jak spółka Stoiłow możliwości bycia wysłuchanym na etapie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji o ściągnięciu należności. 83. Treść uwag, które podmiot gospodarczy może przedstawić przed wydaniem decyzji powiadamiającej w rozumieniu art. 220 kodeksu celnego, różni się od uwag, które może on przedstawić organowi administracji, zanim organ ten zobowiąże go do pokrycia długu celnego na podstawie art. 232 wspomnianego kodeksu. 84. W pierwszym przypadku – i w sytuacji, w której decyzja powiadamiająca wydana na podstawie art. 220 kodeksu celnego stanowi akt niekorzystny, jak ma to miejsce w prawie bułgarskim – wykonanie prawa do bycia wysłuchanym może służyć zakwestionowaniu klasyfikacji taryfowej towaru. Może ono również obejmować, na podstawie art. 224–229 kodeksu celnego, wskazanie przyczyn, w tym przyczyn gospodarczych lub społecznych, uzasadniających wniosek o odroczenie terminu płatności kwoty żądanej przez organ administracji czy też udzielenia innych ułatwień płatniczych. W drugim przypadku podmiot gospodarczy przed wydaniem decyzji o ściągnięciu należności wraz z odsetkami za zwłokę będzie mógł przedstawić przyczyny, w tym przyczyny o charakterze gospodarczym lub społecznym, które sprzeciwiają się żądaniu odsetek i uzasadniają wniosek o odstąpienie organu administracji, na podstawie art. 232 ust. 2 kodeksu celnego, od pobrania tych odsetek. 85. Jako że treść uwag, które mogą być przedstawione w ramach tych dwóch postępowań, nie w pełni się ze sobą pokrywa, jedynie prawo do bycia wysłuchanym na każdym z etapów prowadzących do wydania odpowiedniej decyzji może pozwolić na przedstawienie przez podmiot gospodarczy w sposób użyteczny i skuteczny jego punktu widzenia. 86. Wreszcie należy dodać, że do sądu odsyłającego należy wyciągnięcie, zgodnie z prawem krajowym, konsekwencji z naruszenia art. 41 ust. 2 lit. a) karty z poszanowaniem zasad skuteczności i równoważności. A zatem zgodnie z tym prawem i z tymi zasadami do sądu odsyłającego będzie należało ustalenie w szczególności, czy takie naruszenie skutkuje ipso facto uchyleniem decyzji o ściągnięciu należności, czy też taki skutek jest uzależniony od wykazania przez dany podmiot gospodarczy, że w sytuacji, w której naruszenie prawa do bycia wysłuchanym nie miałoby miejsca, postępowanie mogłoby doprowadzić do innego rozstrzygnięcia. III – Wnioski 87. W świetle rozważań przedstawionych w pkt 12–22 niniejszej opinii proponuję Trybunałowi, aby umorzył postępowanie w przedmiocie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego przez Administratiwen syd Sofija‑grad (Bułgaria) w drodze postanowienia z dnia 4 kwietnia 2012 r. ( ) Język oryginału: francuski. ( ) CN stanowi załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 256, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. (Dz.U. L 291, s. 1). ( ) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1), zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1791/2006 z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz.U. L 363, s. 1) (zwane dalej „kodeksem celnym”). ( ) Zgodnie z tym przepisem niezwłocznie po dokonaniu zaksięgowania dłużnik zostaje powiadomiony o kwocie należności zgodnie z odpowiednią procedurą. ( ) Zgodnie z treścią tego przepisu każda kwota należności, która jest przedmiotem powiadomienia, o którym mowa w art. 221, powinna być zasadniczo uiszczona przez dłużnika w terminie nieprzekraczającym dziesięciu dni, licząc od wspomnianego powiadomienia. ( ) Przepis ten stanowi w szczególności, że jeżeli kwota należności nie została uiszczona w wyznaczonym terminie, w celu zagwarantowania pokrycia tej kwoty organy celne mogą skorzystać z wszelkich możliwości istniejących w ramach obowiązujących przepisów, łącznie z przymusowym ściągnięciem należności. ( ) Zobacz podobnie wyroki: z dnia 12 marca 1998 r. w sprawie C-314/96 Djabali, Rec. s. I-1149, pkt 19; z dnia 20 stycznia 2005 r. w sprawie C-225/02 García Blanco, Zb.Orz. s. I-523, pkt 28; a także postanowienia: z dnia 10 czerwca 2011 r. w sprawie C-155/11 PPU Mohammad Imran, Zb.Orz. s. I-5095, pkt 21; z dnia 22 października 2012 r. w sprawie C‑252/11 Šujetová, pkt 15. ( ) Zobacz podobnie ww. wyroki: w sprawie Djabali, pkt 18; w sprawie García Blanco, pkt 27; a także wyrok z dnia 27 czerwca 2013 r. w sprawie C‑492/11 Di Donna, pkt 26; ww. postanowienie w sprawie Šujetová, pkt 14. ( ) Okoliczności sprawy, które legły u podstaw ww. postanowienia w sprawie Mohammad Imran. ( ) Tak jak miało to miejsce w sprawie, która legła u podstaw ww. postanowienia w sprawie Šujetová. ( ) Zobacz wyroki: z dnia 16 września 1982 r. w sprawie 132/81 Vlaeminck, Rec. s. 2953, pkt 13; z dnia 11 września 2008 r. w sprawie C-11/07 Eckelkamp i in., Zb.Orz. s. I-6845, pkt 34. ( ) Sąd odsyłający uściślił bowiem, iż wyrok Wyrchowen administratiwen syd nie ma w stosunku do niego powagi rzeczy osądzonej, ponieważ nie jest to orzeczenie dotyczące wykładni, a jedynie dotyczy ono stosowania prawa celnego (i w rezultacie przepisów kodeksu celnego). Kwestia związku poszanowania prawa unijnego z poszanowaniem zasady prawomocności wyroku nie występuje więc w tym przypadku. Zobacz w szczególności na temat tego związku wyroki: z dnia 30 września 2003 r. w sprawie C-224/01 Köbler, Rec. s. I-10239; z dnia 16 marca 2006 r. w sprawie C-234/04 Kapferer, Zb.Orz. s. I-2585; z dnia 3 września 2009 r. w sprawie C-2/08 Fallimento Olimpiclub, Zb.Orz. s. I-7501. ( ) Kategorię „pozostałe tkaniny” należy rozumieć jako nieobejmującą tkanin otrzymanych z przędzy o dużej wytrzymałości na rozciąganie, z nylonu lub z pozostałych poliamidów lub poliestrów, tkanin otrzymanych z pasków lub tym podobnych, tkanin wyszczególnionych w uwadze 9 sekcji IX, innych tkanin zawierających 85% lub więcej włókien ciągłych z nylonu lub z pozostałych poliamidów oraz innych tkanin zawierających 85% lub więcej włókien poliestrowych teksturowanych. ( ) Tytuł 1 pierwszej części CN, sekcja A ust. 2 lit. a). ( ) Tytuł 1 pierwszej części CN, sekcja A ust. 3 lit. a). ( ) Tytuł 1 pierwszej części CN, sekcja A ust. 1. ( ) Zobacz w szczególności wyrok z dnia 26 grudnia 2000 r. w sprawie C-42/99 Eru Portuguesa, Rec. s. I-7691, pkt 13. ( ) Jak to często przypomina Trybunał (zob. ostatnio wyrok z dnia 15 listopada 2012 r. w sprawie C‑558/11 Kurcums Metal, pkt 28), zadanie Trybunału związane ze skierowanym do niego pytaniem prejudycjalnym w zakresie klasyfikacji taryfowej polega przede wszystkim na wyjaśnieniu sądowi krajowemu kryteriów, których zastosowanie pozwoli mu na prawidłową klasyfikację spornych towarów w ramach CN, a nie na dokonaniu tej klasyfikacji we własnym zakresie, tym bardziej że Trybunałowi nie zawsze są znane wszystkie niezbędne w tym celu dane. A zatem sąd krajowy wydaje się w każdym razie znajdować w sytuacji bardziej dogodnej do dokonania tej klasyfikacji. ( ) Zobacz podobnie wyrok z dnia 20 listopada 2008 r. w sprawie C-375/07 Heuschen & Schrouff Oriëntal Foods Trading, Zb.Orz. s. I-8691, pkt 57 i przytoczone tam orzecznictwo; postanowienie z dnia 1 października 2009 r. w sprawie C-552/08 P Agrar-Invest-Tatschl przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I-9265, pkt 52. ( ) Zobacz w szczególności podobnie wyroki: z dnia 27 czerwca 1991 r. w sprawie C-348/89 Mecanarte, Rec. s. I-3277, pkt 20, 23; z dnia 1 kwietnia 1993 r. w sprawie C-250/91 Hewlett Packard France, Rec. s. I-1819, pkt 12; z dnia 14 listopada 2002 r. w sprawie C-251/00 Ilumitrónica, Rec. s. I-10433, pkt 37; ww. postanowienie w sprawie Agrar‑Invest‑Tatschl przeciwko Komisji, pkt 51. ( ) Zobacz w szczególności ww. wyroki: w sprawie Hewlett Packard France, pkt 13; w sprawie Ilumitrónica, pkt 38. ( ) Zobacz ww. wyroki: w sprawie Mecanarte, pkt 23; w sprawie Ilumitrónica, pkt 42. ( ) Zobacz podobnie ww. wyrok w sprawie Ilumitrónica, pkt 45. ( ) Ibidem, pkt 56 i przytoczone tam orzecznictwo. ( ) Ibidem, pkt 61 i przytoczone tam orzecznictwo. ( ) Zobacz pkt 6 i 7 niniejszej opinii. ( ) Zobacz podobnie wyrok z dnia 26 lutego 2013 r. w sprawie C‑617/10 Åklagaren Fransson, pkt 21. ( ) Zobacz wyrok z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawie C‑277/11 M., pkt 83–85. ( ) Zobacz wyroki: z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie C-349/07 Sopropé, Zb.Orz., s. I-10369, pkt 41; z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie C-423/08 Komisja przeciwko Włochom, Zb.Orz. s. I-5449, pkt 45. Poszanowanie prawa do bycia wysłuchanym przed wydaniem powiadomienia, o którym mowa w art. 220 kodeksu celnego, również stanowi przedmiot wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w zawisłej przed Trybunałem sprawie C‑129/13 Kamino International Logistics. ( ) Zobacz w szczególności ww. wyroki: w sprawie Sopropré, pkt 37; w sprawie M., pkt 87. ( ) Wyżej wymieniony wyrok w sprawie M., pkt 91. ( ) Ibidem, pkt 92.