C-189/19

WYROK TRYBUNAŁU (szósta izba) z dnia 14 maja 2020 r. ( *1 ) Odesłanie prejudycjalne – Środowisko – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej – Dyrektywa 2003/87/WE – Artykuł 10a – Przejściowy system przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji – Decyzja 2011/278/UE – Artykuł 9 – Określenie historycznego poziomu działalności – Znacząca zmiana zdolności produkcyjnych instalacji, do której doszło przed okresem odniesienia – Określenie właściwego okresu odniesienia W sprawie C‑189/19 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesverwaltungsgericht (federalny sąd administracyjny, Niemcy) postanowieniem z dnia 22 listopada 2018 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 26 lutego 2019 r., w postępowaniu: Spenner GmbH & Co. KG przeciwko Bundesrepublik Deutschland, TRYBUNAŁ (szósta izba), w składzie: M. Safjan, prezes izby, J.-C. Bonichot (sprawozdawca), prezes pierwszej izby, L. Bay Larsen, sędzia, rzecznik generalny: H. Saugmandsgaard Øe, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając pisemny etap postępowania, rozważywszy uwagi, które przedstawili: – w imieniu Spenner GmbH & Co. KG – S. Altenschmidt oraz D. Jacob, Rechtsanwälte, – w imieniu rządu niemieckiego – S. Eisenberg oraz J. Möller, w charakterze pełnomocników, – w imieniu Komisji Europejskiej – J.-F. Brakeland oraz A.C. Becker, w charakterze pełnomocników, podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii, wydaje następujący Wyrok Niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 9 ust. 1 i 9 decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87/WE (Dz.U. 2011, L 130, s. 1) oraz art. 1 decyzji Komisji (UE) 2017/126 z dnia 24 stycznia 2017 r. zmieniającej decyzję 2013/448/UE w odniesieniu do ustalenia jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego zgodnie z art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87/WE (Dz.U. 2017, L 19, s. 93). Wniosek ten został złożony w postępowaniu zapoczątkowanym sporem, jaki zaistniał pomiędzy spółką Spenner GmbH & Co. KG a Bundesrepublik Deutschland (Republiką Federalną Niemiec) w przedmiocie wniosku o przyznanie bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych (zwanych dalej „uprawnieniami do emisji”) dla instalacji służącej do produkcji klinkieru cementowego. Ramy prawne Prawo Unii Dyrektywa 2003/87 Artykuł 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. 2003, L 275, s. 32), zmienionej dyrektywą 2009/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2009 r. (Dz.U. 2009, L 140, s. 63) (zwanej dalej „dyrektywą 2003/87”), stanowi: „Maksymalna roczna liczba uprawnień, która stanowi podstawę obliczania liczby uprawnień dla instalacji, które nie są objęte ust. 3 oraz nie są nowymi instalacjami, nie może przekraczać sumy: a) całkowitej rocznej liczby uprawnień w całej Wspólnocie, określonej zgodnie z art. 9, pomnożonej przez udział emisji pochodzących z instalacji, które nie są objęte ust. 3, w całkowitej wielkości średnich zweryfikowanych emisji w latach 2005–2007 pochodzących z instalacji objętych systemem wspólnotowym w latach 2008–2012; oraz b) całkowitej wielkości średnich rocznych zweryfikowanych emisji w latach 2005–2007 z instalacji, które są objęte systemem wspólnotowym począwszy od roku 2013 i nie są objęte ust. 3, skorygowanej współczynnikiem liniowym, o którym mowa w art. 9. Jeśli jest to konieczne, stosuje się jednolity międzysektorowy współczynnik korygujący”. Decyzja 2011/278 Motyw 16 decyzji 2011/278 ma następujące brzmienie: „Podstawą do wyliczenia liczby bezpłatnych uprawnień, które mają zostać przydzielone instalacjom dotychczas działającym, powinny być dane historyczne. Aby zagwarantować, że okres odniesienia jest maksymalnie reprezentatywny dla cykli przemysłowych, obejmuje odpowiedni okres, w którym dostępne są dane dobrej jakości, oraz redukuje wpływ takich szczególnych okoliczności, jak czasowe zamknięcie instalacji, historyczne poziomy działalności oparto na medianie produkcji w okresie od dnia1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. lub na medianie produkcji w okresie od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., jeśli ta ostatnia wartość jest wyższa. Należy również uwzględnić wszelkie znaczące zmiany zdolności produkcyjnych, które miały miejsce w odpowiednim okresie odniesienia. W przypadku nowych instalacji poziomy działalności należy określić w oparciu o standardowe wykorzystanie zdolności produkcyjnych oparte na informacjach dotyczących danego sektora lub w oparciu o charakterystyczne dla danej instalacji wykorzystanie zdolności produkcyjnych”. Artykuł 1 decyzji 2011/278 brzmi następująco: „W niniejszej decyzji ustanawia się zasady przejściowe dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE, począwszy od 2013 r.”. Artykuł 3 tej decyzji stanowi: „Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje: a) »instalacja dotychczas działająca« oznacza każdą instalację prowadzącą jedno lub więcej działań wskazanych w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE lub prowadzącą po raz pierwszy działanie włączone do systemu unijnego zgodnie z art. 24 powyższej dyrektywy, która: i) uzyskała zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych przed dniem 30 czerwca 2011 r.; lub ii) rzeczywiście działa, uzyskała wszystkie stosowne decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach, łącznie z pozwoleniem przewidzianym w dyrektywie [Parlamentu Europejskiego i Rady] 2008/1/WE [z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. 2008, L 24, s. 8)], jeżeli stosowne przed dniem [do dnia] 30 czerwca 2011 r. oraz spełniła do dnia 30 czerwca 2011 r. wszystkie pozostałe kryteria określone w krajowym porządku prawnym zainteresowanego państwa członkowskiego, na podstawie których instalacja byłaby uprawniona do uzyskania zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych; […] i) »znaczące zwiększenie zdolności produkcyjnej« oznacza znaczne zwiększenie początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej podinstalacji przy wystąpieniu wszystkich następujących czynników: […] j) »znaczące zmniejszenie zdolności produkcyjnych« oznacza co najmniej jedną zmianę fizyczną prowadzącą do znacznego zmniejszenia początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej podinstalacji oraz poziomu jej działalności o wielkość, która jest uznawana za znaczące zwiększenie zdolności produkcyjnych; k) »znacząca zmiana zdolności produkcyjnych« oznacza albo znaczące zwiększenie zdolności produkcyjnych, albo znaczące zmniejszenie zdolności produkcyjnych; l) »zdolność produkcyjna dodana« oznacza różnicę między początkową zainstalowaną zdolnością produkcyjną podinstalacji a zainstalowaną zdolnością produkcyjną tej samej podinstalacji uzyskaną po przeprowadzeniu znaczącego zwiększenia, określoną na postawie średniej 2 największych miesięcznych wielkości produkcji w ciągu pierwszych sześciu miesięcy od rozpoczęcia działalności po zmianie; m) »zmniejszona zdolność produkcyjna« oznacza różnicę między początkową zainstalowaną zdolnością produkcyjną podinstalacji a zainstalowaną zdolnością produkcyjną tej samej podinstalacji uzyskaną po przeprowadzeniu znaczącego zmniejszenia, określoną na postawie średniej 2 największych miesięcznych wielkości produkcji w ciągu pierwszych sześciu miesięcy od rozpoczęcia działalności po zmianie; […] r) »weryfikator« oznacza właściwy niezależny organ weryfikacyjny lub osobę, odpowiedzialny/ą za wykonanie procesu weryfikacji i składanie z niego sprawozdania, zgodnie ze szczegółowymi wymaganiami ustanowionymi przez państwo członkowskie na podstawie załącznika V do dyrektywy 2003/87/WE; […]”. Artykuł 6 ust. 1 tej decyzji stanowi: „Do celów niniejszej decyzji państwa członkowskie dokonują podziału każdej instalacji kwalifikującej się do bezpłatnych przydziałów uprawnień do emisji na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE na co najmniej jedną z następujących podinstalacji, zgodnie z wymogami: a) podinstalacja objęta wskaźnikiem emisyjności dla produktów; b) podinstalacja objęta wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple; c) podinstalacja objęta wskaźnikiem emisyjności opartym na paliwie; d) podinstalacja wytwarzająca emisje procesowe. Podinstalacje odpowiadają w możliwym zakresie fizycznym częściom instalacji. […]”. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 8 tej samej decyzji: „1.   W odniesieniu do każdej instalacji dotychczas działającej kwalifikującej się do bezpłatnego przydziału uprawnień do emisji na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE, w tym w odniesieniu do instalacji działających jedynie sporadycznie, a w szczególności do instalacji trzymanych w rezerwie lub w gotowości i instalacji działających sezonowo, państwa członkowskie gromadzą od prowadzącego instalację wszystkie stosowne informacje i dane dotyczące każdego parametru wymienionego w załączniku IV dla wszystkich lat w okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2008 r., lub w stosownych przypadkach od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., w trakcie których działała instalacja. 2.   Państwa członkowskie gromadzą dane oddzielnie dla każdej podinstalacji. W stosownych przypadkach państwa członkowskie mogą wymagać od prowadzących instalacje przedstawienia większej ilości danych. […] 8.   W przypadku wystąpienia braku danych państwa członkowskie wymagają od prowadzącego instalację należytego uzasadnienia jakiegokolwiek braku danych. Państwa członkowskie wymagają od prowadzącego instalację zastąpienia wszystkich brakujących danych ostrożnymi szacunkami, w szczególności opartymi na najlepszej praktyce w branży przemysłowej, aktualnej wiedzy naukowej i technicznej, przed lub najpóźniej w trakcie weryfikacji dokonywanej przez weryfikatora. […]”. Artykuł 8 decyzji 2011/278 brzmi następująco: „1.   W procesie gromadzenia danych zgodnie z art. 7 państwa członkowskie przyjmują wyłącznie dane zweryfikowane przez weryfikatora jako zadowalające. Proces weryfikacji dotyczy sprawozdania z metodyki i zgłoszonych parametrów, o których mowa w art. 7 i w załączniku IV. Weryfikacja dotyczy pewności, wiarygodności oraz dokładności danych dostarczonych przez prowadzącego instalację; w opinii z weryfikacji powinno być wystarczająco zapewnione, że przedłożone dane nie zawierają istotnych nieprawidłowości. […] 4.   Państwa członkowskie nie przydzielają bezpłatnych uprawnień do emisji w odniesieniu do instalacji, w przypadku której dotyczących jej danych nie uznano w wyniku weryfikacji za zadowalające. […]”. Artykuł 9 tej decyzji stanowi: „1.   W przypadku instalacji dotychczas działających państwa członkowskie określają historyczne poziomy działalności każdej instalacji dla okresu odniesienia od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. lub, jeżeli są wyższe, dla okresu odniesienia od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. w oparciu o dane zebrane na mocy art. 7. 2.   Historyczny poziom działalności związanej z produktem w przypadku każdego produktu, dla którego określono wskaźnik emisyjności dla produktów, o którym mowa w załączniku I, odnosi się do mediany rocznej produkcji historycznej tego produktu w danej instalacji w okresie odniesienia. 3.   Historyczny poziom działalności związanej z ciepłem odnosi się do średniego [mediany] rocznego historycznego importu z instalacji objętej systemem unijnym mierzalnego ciepła zużywanego w granicach instalacji do wytwarzania produktów, do produkcji energii mechanicznej innej niż wykorzystywanej do produkcji energii elektrycznej, do ogrzewania lub chłodzenia, z wyjątkiem zużycia do produkcji energii elektrycznej lub eksportu do instalacji lub innego odbiorcy nieobjętych systemem unijnym, z wyjątkiem eksportu w celu produkcji energii elektrycznej, lub do produkcji tego ciepła, lub do jednego i drugiego w okresie odniesienia, i jest wyrażony w teradżulach na rok. 4.   Historyczny poziom działalności związanej z paliwem odnosi się do średniego [mediany] rocznego historycznego zużycia paliw stosowanego do produkcji niemierzalnego ciepła zużywanego do wytwarzania produktów, do produkcji energii mechanicznej innej niż wykorzystywanej do produkcji energii elektrycznej, do ogrzewania lub chłodzenia, z wyjątkiem zużycia do produkcji energii elektrycznej, w tym spalania na pochodniach w celu zapewnienia bezpieczeństwa, w okresie odniesienia i jest wyrażony w teradżulach na rok. 5.   W przypadku emisji procesowych powstających w związku z wytwarzaniem produktów w danej instalacji w okresie odniesienia, o którym mowa w ust. 1, historyczny poziom działalności związanej z procesem odnosi się do średnich [mediany] rocznych emisji historycznych wyrażonych w tonach ekwiwalentu dwutlenku węgla. […] 9.   Jeżeli zdolność produkcyjna instalacji dotychczas działającej została znacznie zwiększona lub zmniejszona w dniach od 1 stycznia 2005 r. do 30 czerwca 2011 r., historyczne poziomy działalności tej instalacji stanowią sumę wartości średnich [mediany] określonych zgodnie z ust. 1, bez znacznej zmiany zdolności produkcyjnej i poziomów historycznych działalności w przypadku dodanej lub zmniejszonej zdolności produkcyjnej. Historyczne poziomy działalności w przypadku dodanej lub zmniejszonej zdolności produkcyjnej stanowią różnicę między początkowymi zainstalowanymi zdolnościami produkcyjnymi każdej z podinstalacji, której znacząca zmiana zdolności produkcyjnej została określona zgodnie z art. 7 ust. 3, do momentu rozpoczęcia działalności po zmianie a zdolnością produkcyjną zainstalowaną po znaczącej zmianie zdolności produkcyjnej, określoną zgodnie z art. 7 ust. 4, pomnożoną przez średnie historyczne wykorzystanie zdolności produkcyjnej tej instalacji w latach działania przed zmianą”. Załącznik IV do tej decyzji stanowi, że do celów gromadzenia danych podstawowych, o którym mowa w art. 7 ust. 1 tej decyzji, państwa członkowskie nakładają na prowadzącego instalację wymóg przedłożenia co najmniej danych określonych w tym załączniku „na poziomie instalacji i podinstalacji za wszystkie lata kalendarzowe okresu odniesienia wybranego zgodnie z art. 9 ust. 1 (2005–2008 lub 2009–2010)”. Do danych tych należą: „początkowa zainstalowana zdolność produkcyjna”, „[d]odana lub zmniejszona zdolność produkcyjna oraz zainstalowana zdolność produkcyjna po znaczącej zmianie zdolności produkcyjnej w przypadku zaistnienia takiej zmiany w okresie od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 30 czerwca 2011 r.” oraz „historyczne poziomy działalności”. W odniesieniu do tych ostatnich w załączniku stwierdza się, że należy je określić „[z]godnie z rodzajem podinstalacji” i „w odniesieniu do podinstalacji objętych wskaźnikiem emisyjności dla produktów, włącznie z całkowitą roczną produkcją, na podstawie której określono wartości średnie [mediany]”. Decyzja nr 2013/448/UE Artykuł 4 decyzji Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87/WE (Dz.U. 2013, L 240, s. 27) miał przed zmianą wprowadzoną decyzją 2017/126 następujące brzmienie: „Jednolity międzysektorowy współczynnik korygujący, o którym mowa w art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE i określony zgodnie z art. 15 ust. 3 decyzji 2011/278/UE, zostaje określony w załączniku II do niniejszej decyzji”. Załącznik II do tej decyzji zawierał tabelę służącą do określania międzysektorowego współczynnika korygującego dla każdego roku w latach 2013–2020. Decyzja 2017/126 Artykuł 1 decyzji 2017/126 stanowi: „W decyzji 2013/448/UE wprowadza się następujące zmiany: 1. Artykuł 4 otrzymuje brzmienie: »Artykuł 4 Jednolity międzysektorowy współczynnik korygujący, o którym mowa w art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE i określony zgodnie z art. 15 ust. 3 decyzji 2011/278/UE, zostaje określony w załączniku II do niniejszej decyzji«. 2) Załącznik II zastępuje się tekstem Załącznika do niniejszej decyzji”. Załącznik do decyzji 2017/126 zawiera tabelę służącą do określania międzysektorowego współczynnika korygującego dla każdego roku w okresie 2013–2020, która zastępuje tabelę zawartą w załączniku II do decyzji 2013/448. Prawo niemieckie Mające zastosowanie w postępowaniu głównym przepisy prawa niemieckiego zostały zawarte w Verordnung über die Zuteilung von Treibhausgas-Emissionsberechtigungen in der Handelsperiode 2013 bis 2020 (Zuteilungsverordnung 2020) [rozporządzeniu w sprawie przydziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych w okresie rozliczeniowym 2013 r. do 2020 r. (rozporządzeniu przydziałowym 2020)] z dnia 26 września 2011 r. (BGBl. 2011 I, s. 1921), ze zmianami wprowadzonymi w drodze ustawy z dnia 13 lipca 2017 r. (BGBl. 2017 I, s. 2354) (zwanym dalej „ZuV 2020”). Paragraf 8 ZuV 2020 brzmi: „1)   Odpowiedni poziom działalności dla dotychczas działającej instalacji ustala się na podstawie danych zebranych zgodnie z § 5, według wyboru wnioskodawcy, jednolicie dla wszystkich elementów przydziału instalacji, zarówno przy przyjęciu okresu odniesienia albo od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2008 r., jak i od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. 2)   Odpowiednim poziomem działalności dla każdego produktu instalacji, który należy zakwalifikować jako element przydziału w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 1, jest wartość mediany całego rocznego wolumenu tego produktu w okresie odniesienia wybranym zgodnie z ust. 1 […]. […] 8)   W przypadku znaczącego zwiększenia zdolności produkcyjnych w okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 30 czerwca 2011 r. odpowiedni poziom działalności elementu przydziału odpowiada sumie wartości mediany ustalonych na podstawie ust. 2–5, bez uwzględnienia znaczącego zwiększenia zdolności produkcyjnych i poziomu działalności dodanej zdolności produkcyjnej. Poziom działalności dodanej zdolności produkcyjnej odpowiada przy tym różnicy między zainstalowaną zdolnością produkcyjną elementu przydziału po zwiększeniu zdolności produkcyjnej i zainstalowaną początkową zdolnością produkcyjną zmienionego elementu przydziału do czasu rozpoczęcia działalności po zmianie, pomnożonej przez średnie wykorzystanie zdolności produkcyjnej tego elementu przydziału w okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do końca roku kalendarzowego poprzedzającego rozpoczęcie działalności po zmianie. Na wniosek prowadzącego instalację znaczącego zwiększenia zdolności produkcyjnych w 2005 r. nie uznaje się za znaczące zwiększenie zdolności produkcyjnych; w przeciwnym wypadku przy ustalaniu średniego wykorzystania zdolności produkcyjnych danego elementu przydziału uwzględnia się średniomiesięczne wykorzystanie zdolności produkcyjnych w 2005 r. do miesiąca kalendarzowego poprzedzającego rozpoczęcie działalności po zmianie. W przypadku większej liczby zwiększeń zdolności produkcyjnych uwzględnia się średnie wykorzystanie zdolności produkcyjnych danego elementu przydziału przed rozpoczęciem działalności po pierwszej zmianie”. Postępowanie główne i pytania prejudycjalne Klinkier cementowy jest wypalany w specjalnych piecach. Ten składnik cementu musi być następnie zmielony na proszek. Spenner jest niemiecką firmą, która prowadzi zakład produkcji klinkieru cementowego. Decyzją z dnia 17 lutego 2014 r. Deutsche Emissionshandelsstelle (niemiecki urząd ds. handlu uprawnieniami do emisji, zwany dalej „DEHSt”) określił liczbę uprawnień do emisji, które miały być przyznane tej spółce nieodpłatnie na okres rozliczeniowy odpowiadający latom 2013–2020 dla jej instalacji służącej do produkcji klinkieru cementowego. Spółka Spenner bezskutecznie zakwestionowała tę decyzję w celu uzyskania dodatkowego przydziału uprawnień do emisji. Jej wniesiona później do sądu skarga została w pierwszej instancji oddalona. W ramach złożonej do Bundesverwaltungsgericht (federalnego sądu administracyjnego, Niemcy) skargi rewizyjnej Spenner podnosi, że przyjęta w pierwszej instancji wykładnia § 8 ust. 1, 2 i 8 ZuV 2020 jest niezgodna z art. 9 ust. 1 i 9 decyzji 2011/278. W szczególności spółka ta uważa, że DEHSt błędnie nie zastosował art. 9 ust. 9 decyzji 2011/278 i że urząd ten powinien zweryfikować i skorygować dokonany przez nią wybór okresu odniesienia. W odniesieniu do art. 9 ust. 1 decyzji 2011/278 Bundesverwaltungsgericht (federalny sąd administracyjny) zauważa, że przepis ten przewiduje określenie historycznego poziomu działalności instalacji w oparciu o jej najwyższy poziom w jednym z dwóch przewidzianych w tym przepisie okresów odniesienia, a mianowicie w okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. lub w okresie od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. Jeśli chodzi o art. 9 ust. 9 tej decyzji, przepis ten odnosi się do uwzględniania przy tym określaniu historycznego poziomu działalności danej instalacji znaczących zmian zdolności produkcyjnej. W akapicie pierwszym tego przepisu opisany został wzór matematyczny, zgodnie z którym należy zsumować z jednej strony historyczny poziom działalności instalacji „bez znacznej zmiany zdolności produkcyjnej” i z drugiej strony historyczny poziom jej działalności w przypadku dodanej lub zmniejszonej zdolności produkcyjnej. Historyczny poziom działalności instalacji bez wielkości produkcji związanej ze zmianą jest określany zgodnie z art. 9 ust. 1 decyzji 2011/278. Historyczny poziom działalności w przypadku dodanej lub zmniejszonej zdolności produkcyjnej jest obliczany zgodnie z zasadą określoną w art. 9 ust. 9 akapit drugi tej decyzji. Z postanowienia odsyłającego wynika, że zgodnie z § 8 ust. 1 ZuV 2020 określenie okresu odniesienia należy do podmiotu prowadzącego instalację. Według rządu niemieckiego operator ten jest związany dokonanym wyborem. W niniejszym przypadku Spenner wybrała dla swojego zakładu produkcyjnego klinkieru cementowego okres odniesienia od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. W instalacji tej w bezpośrednio wcześniejszym okresie odniesienia, czyli od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2008 r., doszło do znacznego zwiększenia mocy produkcyjnych. Według Bundesverwaltungsgericht (federalnego sądu administracyjnego) Spenner twierdzi, że z art. 9 ust. 1 decyzji 2011/278 wynika, iż dokonanie wyboru okresu odniesienia należy do organów władz krajowych, a nie podmiotów prowadzących instalacje. Organy te winny wybrać okres odniesienia charakteryzujący się najwyższym poziomem działalności. Spenner twierdzi ponadto, że w zastosowaniu art. 9 ust. 9 decyzji 2011/278 należy uwzględnić każdą znaczącą zmianę zdolności produkcyjnych, nawet jeśli nie doszło do niej w wybranym okresie odniesienia. Bundesverwaltungsgericht (federalny sąd administracyjny) uważa, że ten ostatni przepis jest niejasny, ale należy go interpretować w ten sposób, iż ma on zastosowanie jedynie do tych zwiększeń zdolności produkcyjnych, do których doszło w wybranym okresie referencyjnym. Ponieważ jest to zaistniałe uprzednio zwiększenie zdolności produkcyjnych, wynikający z tego wzrost działalności w każdym wypadku stanowi składową działalności historycznej w tym okresie odniesienia. Dodatkowe uwzględnienie zwiększenia mocy produkcyjnych w zastosowaniu art. 9 ust. 9 decyzji 2011/278 skutkowałyby podwójnym naliczeniem tego zwiększenia. W przypadku gdyby na mocy tego przepisu należało uwzględnić znaczące zwiększenie mocy produkcyjnych nawet w sytuacji, gdy doszło do niego jeszcze przed rozpoczęciem wybranego okresu odniesienia, należałoby również rozważyć, czy dodane w ten sposób moce produkcyjne należy odjąć, aby nie doszło do ich podwójnego naliczenia. Gdyby Trybunał miał rozstrzygnąć, że art. 9 ust. 9 decyzji 2011/278 odnosi się jedynie do znaczących zmian zdolności produkcyjnych, do których doszło po rozpoczęciu wybranego okresu odniesienia, konieczne byłoby również dokonanie wykładni ust. 1 tego artykułu. Zgodnie z art. 9 ust. 1 decyzji 2011/278 państwa członkowskie określają historyczny poziom działalności instalacji na podstawie okresu odniesienia, w którym poziom ten jest najwyższy. Nie można jednak wykluczyć, że to ostatecznie do podmiotów prowadzących instalacje należy określenie odpowiedniego okresu odniesienia. Tam, gdzie ma to zastosowanie, należy ustalić, czy właściwe organy władzy są zobowiązane do skorygowania z urzędu dokonanego przez dany podmiot niewłaściwego wyboru. W Niemczech przeprowadzenie takiej weryfikacji jest możliwe, ponieważ podmioty prowadzące instalacje są zobowiązane do dostarczania danych za oba okresy odniesienia, choć w art. 7 ust. 1 decyzji 2011/278 ustanowiony został wymóg gromadzenia danych odnoszących się tylko do jednego z tych dwóch okresów. Ponadto jeżeli na podstawie udzielonych przez Trybunał odpowiedzi wniesioną przez Spenner skargę należałoby uwzględnić, konieczne byłoby określenie liczby dodatkowych uprawnień do emisji, które miałyby zostać przyznane tej spółce, i zastosowanie w tych ramach międzysektorowego współczynnika korygującego. Pierwotnie współczynnik ten został ustalony przez Komisję w art. 4 i załączniku II do decyzji 2013/448. W swoim wyroku z dnia 28 kwietnia 2016 r.Borealis Polyolefine i in. (C‑191/14, C‑192/14, C‑295/14, C‑389/14 i od C‑391/14 do C‑393/14, EU:C:2016:311) Trybunał orzekł, że te przepisy decyzji 2013/448 są nieważne, ograniczając jednocześnie skutki tego stwierdzenia nieważności w czasie w taki sposób, po pierwsze, żeby nie można było zakwestionować przyjętych już środków, i po drugie, żeby Komisja miała czas na przyjęcie nowej decyzji. Przyjmując decyzję 2017/126, Komisja określiła nowy międzysektorowy współczynnik korygujący, którego sposób zastosowania został określony na podstawie wynikających z tego wyroku wymogów. Bundesverwaltungsgericht (federalny sąd administracyjny) uważa, że z decyzji 2017/126 wynika, iż w odniesieniu do przydziałów sprzed dnia 1 marca 2017 r. ma zastosowanie międzysektorowy współczynnik korygujący określony w pierwotnej wersji wskazanej w decyzji 2013/448. Nierozstrzygnięta pozostaje natomiast kwestia tego, czy w odniesieniu do dodatkowych uprawnień do emisji przyznanych przez sąd począwszy od tej daty określony w decyzji 2017/126 międzysektorowy współczynnik korygujący należy stosować do wszystkich przydziałów dodatkowych, czy wyłącznie do tych, które dotyczą lat 2018–2020. W tych okolicznościach Bundesverwaltungsgericht (federalny sąd administracyjny) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy art. 9 ust. 9 decyzji [2011/278] ustanawia wymóg, żeby znaczące zwiększenie zdolności produkcyjnych dotychczas działającej instalacji nastąpiło w okresie odniesienia ustalonym przez państwo członkowskie na podstawie art. 9 ust. 1 tej decyzji? 2) Czy art. 9 ust. 9 akapit pierwszy w związku z art. 9 ust. 1 decyzji [2011/278] należy w przypadku znaczącego zwiększenia zdolności produkcyjnych interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu historycznych poziomów działalności dla okresu odniesienia od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. należy odliczyć historyczny poziom działalności zwiększonych zdolności produkcyjnych, (nawet wtedy) gdy do tego znaczącego zwiększenia zdolności produkcyjnych doszło w okresie odniesienia od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2008 r.? 3) a) W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy art. 9 ust. 1 decyzji [2011/278] należy interpretować w ten sposób, że właściwy organ państwa członkowskiego musi sam wybrać okres odniesienia od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. albo od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., czy też państwo członkowskie może przyznać prawo wyboru okresu odniesienia [podmiotowi] prowadzącemu instalację? b) Jeżeli państwo członkowskie może przyznać prawo wyboru [podmiotowi] prowadzącemu instalację: Czy państwo członkowskie może przyjąć taki okres odniesienia, który prowadzi każdorazowo do ustalenia wyższego historycznego poziomu działalności, także wtedy, gdy zgodnie z prawem tego państwa członkowskiego prowadzący instalację może swobodnie wybrać okres odniesienia i zdecydować się na okres odniesienia z niższym historycznym poziomem działalności? 4. Czy decyzję [2017/126] należy interpretować w ten sposób, że w zakresie przydziałów sprzed dnia 1 marca 2017 r. należy stosować międzysektorowy współczynnik korygujący w pierwotnym brzmieniu art. 4 i załącznika II do decyzji [2013/448] za lata 2013–2020, zaś w zakresie dodatkowych przydziałów uprawnień do emisji po dniu 28 lutego 2017 r. na podstawie rozstrzygnięcia sądowego należy go stosować do całości dodatkowych przydziałów za lata 2013–2020, czy też [że należy go stosować] wyłącznie do dodatkowych przydziałów za lata 2018–2020?”. W przedmiocie pytań prejudycjalnych W przedmiocie pytania pierwszego Z postanowienia odsyłającego wynika, że historyczne poziomy działalności należącego do Spenner zakładu, w którym produkowany jest klinkier cementowy, zostały ustalone dla okresu odniesienia od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. W instalacji tej w poprzednim okresie odniesienia od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. doszło do znacznego zwiększenia mocy produkcyjnych. Natomiast po dniu 1 stycznia 2009 r. nie odnotowano żadnych znaczących zmian w zakresie zdolności produkcyjnych. W związku z tym należy stwierdzić, że poprzez swe pierwsze pytanie sąd krajowy zwraca się zasadniczo o ustalenie, czy art. 9 ust. 9 decyzji 2011/278 należy interpretować w ten sposób, iż nie ma on zastosowania w przypadku znaczącego zwiększenia zdolności produkcyjnej dotychczas działającej instalacji, do którego doszło przed okresem odniesienia ustalonym zgodnie z art. 9 ust. 1 tej decyzji. Na wstępie należy zaznaczyć, że w art. 5–14 decyzji 2011/278 uregulowane zostały szczegółowe zasady przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji dla instalacji „dotychczas działających” przed dniem 30 czerwca 2011 r. Przydzielona im ilość zależy w szczególności od „historycznych” poziomów ich działalności w okresie odniesienia, określonych w zastosowaniu art. 7 i 9 tej decyzji. Zgodnie z art. 7 ust. 1 państwa członkowskie mają obowiązek zbierania od prowadzącego instalację wszystkich stosownych informacji i danych dotyczących każdego z parametrów wymienionych w załączniku IV do tej decyzji dla wszystkich lat w okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. lub, w stosownym przypadku, od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., w trakcie których instalacja działała. Do parametrów tych należą „początkowa zainstalowana zdolność produkcyjna”, „dodana lub zmniejszona zdolność produkcyjna” oraz „historyczne poziomy działalności” tej instalacji. Jeśli chodzi o historyczne poziomy działalności, z art. 9 ust. 1 wynika, że w przypadku instalacji dotychczas działających państwa członkowskie określają historyczne poziomy działalności każdej instalacji dla okresu odniesienia od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. lub, jeżeli są one wyższe, dla okresu odniesienia od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. w oparciu o dane zebrane na mocy art. 7. Z art. 9 ust. 2–5 decyzji 2011/278 w związku z załącznikiem IV do tej decyzji wynika, że historyczne poziomy działalności instalacji są określane na podstawie wskaźników mających zastosowanie do każdej z podinstalacji. Uwzględniane są zatem wartości mediany rocznej produkcji historycznej, rocznego historycznego importu mierzalnego ciepła, rocznego historycznego zużycia paliw i rocznych emisji historycznych w okresie odniesienia wybranym w zastosowaniu ust. 1 tego artykułu. Jednakże jeżeli w ustalonym w zastosowaniu art. 9 ust. 1 decyzji 2011/278 okresie odniesienia nastąpiła znacząca zmiana zdolności produkcyjnej w rozumieniu ust. 9 tego przepisu, to w ramach ustalania wartości mediany w zastosowaniu jego ust. 2–5 nie należy brać pod uwagę dodanej lub zmniejszonej w ten sposób zdolności produkcyjnej. Z art. 9 ust. 9 akapit pierwszy tej decyzji wynika, że w tym przypadku historyczny poziom działalności danej instalacji odpowiada sumie z jednej strony wartości mediany okresu odniesienia określonego w zastosowaniu ust. 1 tego artykułu, „bez znacznej zmiany zdolności produkcyjnej”, oraz z drugiej strony historycznego poziomu działalności dodanej lub zmniejszonej zdolności produkcyjnej, określonego zgodnie z ust. 9 akapit drugi tego artykułu. Natomiast, w przeciwieństwie do tego, co utrzymuje skarżąca w postępowaniu głównym, w art. 9 ust. 9 decyzji 2011/278 nie została uregulowana kwestia uwzględniania zdolności produkcyjnej dodanej lub zmniejszonej w efekcie jej znaczącej zmiany, do której doszło przed okresem odniesienia określonym w zastosowaniu ust. 1 tego artykułu. W tym względzie należy zauważyć, że art. 9 ust. 9 akapit pierwszy tej decyzji odnosi się do okresu „od 1 stycznia 2005 r. do 30 czerwca 2011 r.” jedynie w celu ograniczenia jego zakresu zastosowania. Zatem jedynie te znaczące zmiany zdolności produkcyjnych, do których doszło w tym okresie, mogą skutkować zastosowaniem ust. 9 tego artykułu. Natomiast nie wynika z tego, że w zastosowaniu tego przepisu należy brać pod uwagę wszystkie znaczące zmiany, do których doszło w tym okresie. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 2–5 decyzji 2011/278 wartości mediany opierają się na historycznej działalności instalacji od początku okresu odniesienia, określonego na podstawie ust. 1 tej decyzji, do jego końca. W związku z tym jeżeli okresem odniesienia jest okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., tak jak ma to miejsce w postępowaniu głównym, znaczące zmiany zdolności produkcyjnych, do których doszło w okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2008 r., z definicji determinują historyczne poziomy działalności na dzień 1 stycznia 2009 r. Zmiany te odzwierciedlają zatem wartości mediany obliczone w zastosowaniu art. 9 ust. 2–5 decyzji 2011/278, w związku z czym nie ma potrzeby stosowania ust. 9 tego artykułu. To samo odnosi się do zmian, do których doszło przed pierwszym okresem odniesienia. Z tego powodu art. 9 ust. 9 ma zastosowanie dopiero począwszy od dnia 1 stycznia 2005 r. Ponadto uwzględnienie, w zastosowaniu tego ostatniego przepisu, zmian, do których doszło przed okresem odniesienia określonym na podstawie art. 9 ust. 1, skutkowałoby podwójnym naliczeniem dodanych lub zmniejszonych zdolności produkcyjnych. Trybunał orzekł zaś, że należy unikać podwójnego uwzględniania emisji z instalacji przy przydzielaniu uprawnień, ponieważ dyrektywa 2003/87 i decyzja 2011/278 stoją na przeszkodzie podwójnemu policzeniu emisji, a także podwójnemu przydziałowi uprawnień (wyrok z dnia 17 maja 2018 r., Evonik Degussa, C‑229/17, EU:C:2018:323, pkt 70–73). Za przyjęciem takiej wykładni art. 9 ust. 9 decyzji 2011/278 przemawiają dokumenty, które Komisja udostępniła państwom członkowskim i przedsiębiorstwom w celu ułatwienia im interpretacji i stosowania przepisów regulujących dziedzinę handlu uprawnieniami do emisji, do których należy decyzja 2011/278. Chociaż dokumenty te nie są wiążące prawnie, to jednak dostarczają one dodatkowych wskazówek pomocnych w wyjaśnieniu ogólnej struktury dyrektywy 2003/87 i decyzji 2011/278 (wyrok z dnia 18 stycznia 2018 r., INEOS, C‑58/17, EU:C:2018:19, pkt 41). W tym kontekście z dokumentu zatytułowanego „Guidance Document no 2 on the harmonized free allocation methodology for the EU‑ETS post 2012 (Guidance on allocation methodologies)” [wytyczne nr 2 w sprawie zharmonizowanej metody przydziału bezpłatnych uprawnień w Unii Europejskiej po roku 2012 (przewodnik na temat metodologii przydziału)] z dnia 14 kwietnia i 29 czerwca 2011 r. (s. 40 i 41) wynika, że historyczne poziomy działalności danej instalacji należy określać na podstawie zdolności produkcyjnych dostępnych w okresie odniesienia określonym zgodnie z art. 9 ust. 1 decyzji 2011/278. Ponadto ze s. 28 i 29 tego samego dokumentu wynika, że w zastosowaniu art. 9 ust. 9 decyzji 2011/278 należy uwzględniać jedynie znaczące zmiany zdolności produkcyjnych, do których doszło po rozpoczęciu tego okresu odniesienia. Stwierdzenie to zostało powtórzone na s. 6 dokumentu zatytułowanego „Questions & Answers on the harmonised free allocation methodology for the EU‑ETS post 2012” (Pytania i odpowiedzi dotyczące zharmonizowanej metody przydziału bezpłatnych uprawnień w Unii Europejskiej po roku 2012). W świetle wszystkich powyższych rozważań na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, że art. 9 ust. 9 decyzji 2011/278 należy interpretować w ten sposób, iż nie ma on zastosowania do znaczącego zwiększenia zdolności produkcyjnych istniejącej instalacji, do którego doszło przed okresem odniesienia określonym zgodnie z art. 9 ust. 1 tej decyzji. W przedmiocie pytania drugiego Ze względu na brzmienie odpowiedzi na pytanie pierwsze nie jest już konieczne udzielanie odpowiedzi na pytanie drugie, dotyczące szczegółowych warunków stosowania art. 9 ust. 9 decyzji 2011/278, w przypadku gdy do znaczącej zmiany zdolności przetwórczej doszło przed okresem odniesienia ustalonym zgodnie z art. 9 ust. 1 tej decyzji. W przedmiocie pytania trzeciego W trzecim pytaniu sąd krajowy zwraca się zasadniczo z pytaniem, czy art. 9 ust. 1 decyzji 2011/278 należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on właściwy organ władz krajowych do samodzielnego określenia okresu odniesienia, który byłby odpowiedni w celu dokonania oceny historycznych poziomów działalności danej instalacji. W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 9 ust. 9 tej decyzji w przypadku dotychczas działających instalacji państwa członkowskie określają historyczne poziomy działalności każdej instalacji dla okresu odniesienia od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. lub, jeżeli te poziomy są wyższe, dla okresu odniesienia od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., opierając się na danych zebranych na mocy art. 7 tej decyzji. Ponieważ art. 9 ust. 1 został w sposób ogólny skierowany do państw członkowskich, nie określono szczegółowych przepisów proceduralnych umożliwiających im uczynienie zadość ustanowionym w nim obowiązków. Jeśli chodzi o brzmienie art. 7 ust. 1 decyzji 2011/278, wynika z niego, że państwa członkowskie zbierają od podmiotu prowadzącego instalację dane umożliwiające ustalenie parametrów, o których mowa w załączniku IV do tej decyzji, obejmujących historyczne poziomy działalności danej instalacji, co umożliwia uznanie, że to obowiązkiem podmiotów prowadzących instalacje jest dostarczenie odpowiednich danych, co zostało wyraźnie potwierdzone w tym załączniku IV. Ponadto w art. 7 ust. 1 i w załączniku IV do decyzji 2011/278 ustanowiony został wymóg zbierania danych dotyczących tylko jednego okresu odniesienia. Bez danych odnoszących się do dwóch okresów odniesienia właściwe organy władz krajowych nie mogą zaś ocenić, czy działalność historyczna danej instalacji była większa w pierwszym, czy w drugim z nich. To do podmiotów prowadzących instalacje należy zatem określenie, czy przekażą dane za okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2008 r., czy też za okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. Niewątpliwie art. 7 ust. 2 decyzji 2011/278 i załącznik IV do tej decyzji dają państwom członkowskim możliwość zwrócenia się w razie potrzeby do prowadzących te instalacje podmiotów o przekazanie im dodatkowych danych. W związku z tym te właściwe organy mogą w razie potrzeby przeprowadzać dodatkowe lub pogłębione kontrole. Nie wynika z tego jednak, żeby organy te były w systemowy sposób zobowiązane do weryfikowania tego, czy podmioty prowadzące instalacje rzeczywiście wybrały ten okres odniesienia, w którym działalność historyczna miała najwyższy poziom. A fortiori przepisów tych nie można interpretować w ten sposób, że zobowiązują one owe organy do skorygowania dokonywanych przez te podmioty wyborów. To samo odnosi się do art. 7 ust. 8 decyzji 2011/278, który stanowi, że w przypadku braku danych państwa członkowskie mają obowiązek zażądania od podmiotu prowadzącego instalację należytego uzasadnienia „jakiegokolwiek braku” tych danych i zastąpienia danych „dostępnych częściowo” ostrożnymi szacunkami; przepis ten nie ustanawia jednak procedury umożliwiającej korygowanie lub uzupełnianie dostarczonych danych (wyrok z dnia 22 lutego 2018 r., INEOS Köln, C‑572/16, EU:C:2018:100, pkt 41). Wbrew temu, co twierdzi skarżąca w postępowaniu głównym, w art. 8 decyzji 2011/278 nie nałożono na właściwe organy władz krajowych obowiązku kontrolowania dokonanego przez podmiot prowadzący instalację wyboru okresu odniesienia i, w razie potrzeby, jego skorygowania. Przepis ten ustanawia z jednej strony wymóg, aby dane zebrane od podmiotów prowadzących instalacje były badane przez weryfikatora, w szczególności pod kątem ich pewności, wiarygodności i dokładności, a z drugiej strony wymóg, aby właściwe organy władz krajowych akceptowały tylko te dane, które zostały uznane przez weryfikatora za zadowalające. Jak stwierdził w tym względzie Trybunał, chociaż art. 8 decyzji 2011/278 zakazuje państwom członkowskim akceptowania danych, które nie zostały uznane przez weryfikatora za zadowalające, przepis ten nie ustanawia procedury korygowania niezadowalających danych (zob. podobnie wyrok z dnia 22 lutego 2018 r., INEOS Köln, C‑572/16, EU:C:2018:100, pkt 41). Za przyjęciem takiej wykładni art. 7 ust. 1 i art. 9 ust. 1 decyzji 2011/278 przemawia cel polegający na gromadzeniu danych dotyczących historycznych poziomów działalności instalacji. Jak bowiem wynika z motywu 16 tej decyzji, ma on na celu zagwarantowanie, aby okres odniesienia był maksymalnie reprezentatywny dla cykli przemysłowych, obejmował odpowiedni okres, w którym dostępne są dane dobrej jakości, oraz redukował wpływ takich okoliczności szczególnych jak czasowe zamknięcie instalacji. Z tych właśnie powodów dopuszczona została możliwość dokonania wyboru pomiędzy dwoma okresami odniesienia. Dokonanie tego wyboru zostało zatem pozostawione podmiotom prowadzącym instalacje, które są w stanie najlepiej zweryfikować dostępność danych i porównać działalność swych instalacji w dwóch okresach odniesienia. Jeżeli z jakichkolwiek powodów podmioty te nie wybiorą okresu, w którym poziom działalności ich instalacji był najwyższy, decyzja 2011/278 nie wymaga od właściwych organów krajowych, aby to uczyniły w ich zastępstwie. W świetle powyższych rozważań na pytanie trzecie należy odpowiedzieć, że art. 9 ust. 1 decyzji 2011/278 należy interpretować w ten sposób, iż nie zobowiązuje on właściwego organu władz krajowych do samodzielnego określenia okresu odniesienia, który byłby odpowiedni w celu dokonania oceny historycznych poziomów działalności danej instalacji. W przedmiocie pytania czwartego W odniesieniu do czwartego pytania sąd odsyłający uważa, że gdyby na podstawie odpowiedzi udzielonej na pytania pierwsze i trzecie należało uwzględnić wniesioną do niego skargę, to w tym przypadku należałoby określić ilość dodatkowych uprawnień do emisji, które mają zostać przydzielone skarżącej w postępowaniu głównym, i zastosować w tych ramach międzysektorowy współczynnik korygujący. W tym względzie należy przypomnieć, że w swojej skardze skarżąca w postępowaniu głównym podnosi, iż poprzez wydanie decyzji z dnia 17 lutego 2014 r. DEHSt dopuścił się naruszenia prawa. W szczególności spółka ta uważa, że ów urząd w sposób błędny nie zastosował art. 9 ust. 9 decyzji 2011/278 i że powinien był zweryfikować i skorygować dokonany przez nią wybór okresu odniesienia. Zasadność tych zarzutów jest w istocie przedmiotem zadanych przez sąd odsyłający pytań od pierwszego do trzeciego. Jednakże, jak wynika z odpowiedzi na pytanie pierwsze, nie można czynić właściwemu organowi władz państwa członkowskiego zarzutu z powodu niezastosowania przez niego art. 9 ust. 9 decyzji 2011/278 do znaczącej zmiany zdolności produkcyjnej, do której doszło przed wybranym przez podmiot prowadzący instalację okresem odniesienia. Ponadto z odpowiedzi na pytanie trzecie wynika, że decyzja 2011/278 nie nakłada na taki organ obowiązku przeprowadzenia kontroli czy też korekty dokonanego przez ten podmiot wyboru okresu odniesienia. Nie ma więc potrzeby udzielania odpowiedzi na pytanie czwarte. W przedmiocie kosztów Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.   Z powyższych względów Trybunał (szósta izba) orzeka, co następuje:   1) Artykuł 9 ust. 9 decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87/WE należy interpretować w ten sposób, iż nie ma on zastosowania do znaczącego zwiększenia zdolności produkcyjnych istniejącej instalacji, do którego doszło przed okresem odniesienia określonym zgodnie z art. 9 ust. 1 tej decyzji.   2) Artykuł 9 ust. 1 decyzji 2011/278 należy interpretować w ten sposób, że nie zobowiązuje on właściwego organu władz krajowych do samodzielnego określenia okresu odniesienia, który byłby odpowiedni w celu dokonania oceny historycznych poziomów działalności danej instalacji.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: niemiecki.