C-193/15

WYROK TRYBUNAŁU (trzecia izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. ( *1 ) „Odwołanie — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) — Środki ograniczające przyjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej — Środki skierowane przeciwko osobom i podmiotom czerpiącym korzyści z polityki prowadzonej przez reżim lub wspierającym reżim — Dowód zasadności umieszczenia w wykazach — Łańcuch poszlak — Przeinaczenie dowodów” W sprawie C‑193/15 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 27 kwietnia 2015 r., Tarif Akhras, reprezentowany przez S. Millar oraz S. Ashleya, solicitors, D. Wyatta, QC, oraz R. Blakeleya, barrister, wnoszący odwołanie, w której pozostałymi uczestnikami postępowania są: Rada Unii Europejskiej, reprezentowana przez M.M. Joséphidès oraz M. Bishopa, działających w charakterze pełnomocników, strona pozwana w pierwszej instancji, popierana przez Komisję Europejską, reprezentowaną przez D. Gauci oraz L. Havasa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, interwenient w pierwszej instancji, TRYBUNAŁ (trzecia izba), w składzie: L. Bay Larsen (sprawozdawca), prezes izby, D. Šváby, J. Malenovský, M. Safjan i M. Vilaras, sędziowie, rzecznik generalny: P. Mengozzi, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając pisemny etap postępowania, podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii, wydaje następujący Wyrok W odwołaniu T. Akhras wnosi do Trybunału o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 lutego 2015 r., Akhras/Rada (T‑579/11, EU:T:2015:97, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”), w którym ów Sąd oddalił jego skargę mającą na celu stwierdzenie nieważności: — decyzji wykonawczej Rady 2012/172/WPZiB z dnia 23 marca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 87, s. 103); — rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 266/2012 z dnia 23 marca 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 87, s. 45); — decyzji Rady 2012/739/WPZiB z dnia 29 listopada 2011 r. dotyczącej środków ograniczających wobec Syrii i uchylenia decyzji 2011/782/WPZiB (Dz.U. L 330, s. 21); — decyzji wykonawczej Rady 2013/185/WPZiB z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania decyzji 2012/739 (Dz.U. L 111, s. 77); — rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 363/2013 z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 111, s. 1); — decyzji Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 147, s. 14); — decyzji Rady 2014/730/WPZiB z dnia 20 października 2014 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255 (Dz.U. L 301, s. 36); oraz — rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1105/2014 z dnia 20 października 2014 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 301, s. 7), w zakresie, w jakim akty te dotyczą T. Akhrasa (akty te zwane są dalej łącznie „spornymi aktami”). Okoliczności powstania sporu oraz sporne akty W dniu 9 maja 2011 r. Rada Unii Europejskiej przyjęła na podstawie art. 29 TUE decyzję 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 121, s. 11). Jak wynikało z motywu 2 tej decyzji, „Unia zdecydowanie potępiła brutalne represje – w tym przy użyciu ostrej amunicji – wobec pokojowych protestów zorganizowanych w różnych miejscowościach Syrii, w wyniku których kilku demonstrantów poniosło śmierć, a pewna liczba osób odniosła rany lub została arbitralnie zatrzymana”. Motyw 3 wspomnianej decyzji ma następujące brzmienie: „W związku z powagą sytuacji należy zastosować środki ograniczające wobec [Syryjskiej Republiki Arabskiej] i wobec osób odpowiedzialnych za brutalne represje [przeprowadzone] wobec ludności cywilnej w tym kraju”. Artykuł 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 decyzji 2011/273 przewidują przyjęcie środków ograniczających wobec osób odpowiedzialnych za brutalne represje przeprowadzone wobec ludności cywilnej w Syrii i osób, które są z nimi powiązane, których wykaz znajduje się w załączniku do tej decyzji. Rozporządzenie Rady (UE) nr 442/2011 z dnia 9 maja 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 121, s. 1) zostało przyjęte na podstawie art. 215 TFUE i decyzji 2011/273. W art. 4 ust. 1 tego wspomnianego rozporządzenia przewidziano, że zamrożone zostają „wszystkie środki finansowe i zasoby gospodarcze należące do osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów wymienionych w załączniku II, będące w ich posiadaniu, dyspozycji lub pod ich kontrolą”. Na mocy art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia załącznik ów zawierał wykaz osób, podmiotów i organów, które zostały przez Radę wskazane jako osoby i podmioty odpowiedzialne za brutalne represje wobec ludności cywilnej w Syrii, oraz powiązane z nimi osoby, podmioty i organy. W motywie 2 decyzji Rady 2011/522/WPZiB z dnia 2 września 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273 (Dz.U. L 228, s. 16) Rada przypomniała, że Unia Europejska kategorycznie potępiła brutalną kampanię prowadzoną przez Baszara al‑Asada i jego reżim przeciw ich własnemu narodowi, która doprowadziła do tego, że wielu obywateli Syrii poniosło śmierć lub odniosło rany. Mając na uwadze, że reżim syryjski ignoruje apele Unii i szerokiej społeczności międzynarodowej, Unia postanowiła przyjąć wobec niego dodatkowe środki ograniczające. Motyw 4 decyzji 2011/522 ma następujące brzmienie: „Restrykcje wjazdowe i zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych należy zastosować wobec kolejnych osób i podmiotów czerpiących korzyści z reżimu lub wspierających go, w szczególności wobec osób i podmiotów finansujących ten reżim lub udzielających mu – zwłaszcza aparatowi bezpieczeństwa – wsparcia logistycznego oraz osłabiających starania na rzecz pokojowego przejścia do demokracji w Syrii”. Artykuł 3 ust. 1 decyzji 2011/273, zmienionej decyzją 2011/522, dotyczy także „os[ób] czerpiący[ch] korzyści z reżimu [polityki prowadzonej przez reżim] lub wspierający[ch] go”. Podobnie w art. 4 ust. 1 decyzji 2011/273, zmienionej decyzją 2011/522, przewidziano zamrożenie środków finansowych należących w szczególności do „wymienionych w załączniku osób i podmiotów czerpiących korzyści z reżimu [polityki prowadzonej przez reżim] lub wspierających go oraz osób i podmiotów z nimi powiązanych”. Decyzją 2011/522 nazwisko T. Akhrasa zostało dodane do wykazu znajdującego się w załączniku do decyzji 2011/273. Uzasadnienie umieszczenia jego nazwiska w tym wykazie jest następujące: „Założyciel Grupy Akhras (surowce, handel, przetwórstwo i logistyka), Hims. Wspiera gospodarczo reżim syryjski”. Rozporządzeniem Rady (UE) nr 878/2011 z dnia 2 września 2011 r. zmieniającym rozporządzenie nr 442/2011 (Dz.U. L 228, s. 1) zmieniono także ogólne kryteria umieszczenia w wykazie określone w art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 442/2011, aby objąć zakresem zastosowania osoby i podmioty czerpiące korzyści z protekcji reżimu lub popierające reżim lub osoby i podmioty z nimi powiązane. Na mocy tego ostatniego rozporządzenia nazwisko T. Akhrasa zostało dodane do załącznika II do rozporządzenia nr 442/2011. Zawarte w tym załączniku uzasadnienie przedstawione na poparcie umieszczenia jego nazwiska w wykazie było identyczne z uzasadnieniem wskazanym w załączniku do decyzji 2011/522. Decyzją Rady 2011/628/WPZiB z dnia 23 września 2011 r. zmieniającą decyzję 2011/273 (Dz.U. L 247, s. 17) i rozporządzeniem Rady (UE) nr 1011/2011 z dnia 13 października 2011 r. zmieniającym rozporządzenie nr 442/2011 (Dz.U. L 269, s. 18) nazwisko T. Akhrasa utrzymano w wykazie osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi i wprowadzono informacje dotyczące daty i miejsca jego urodzenia. Decyzja Rady 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii i uchylenia decyzji 2011/273 (Dz.U. L 319, s. 56) uchyliła i zastąpiła decyzję 2011/273 i ustanowiła nowe środki uzupełniające. Artykuł 18 ust. 1 decyzji 2011/782 stanowi, że państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby uniemożliwić wjazd na swoje terytoria lub przejazd przez nie wymienionym w załączniku I do tej decyzji osobom odpowiedzialnym za brutalne represje wobec ludności cywilnej w Syrii, osobom czerpiącym korzyści z polityki prowadzonej przez reżim lub wspierającym go oraz osobom z nimi powiązanym. Artykuł 19 ust. 1 tej decyzji stanowi, że „[z]amrożone zostają wszystkie środki finansowe i zasoby gospodarcze należące do lub będące w posiadaniu, dyspozycji lub pod kontrolą wymienionych w załącznikach I i II osób odpowiedzialnych za brutalne represje wobec ludności cywilnej w Syrii, osób i podmiotów czerpiących korzyści z reżimu [polityki prowadzonej przez reżim] lub wspierających go, oraz osób i podmiotów z nimi powiązanych”. Szczegółowe zasady tego zamrożenia określono w art. 19 ust. 2–7 decyzji 2011/782. Zgodnie z brzmieniem art. 21 ust. 1 tej decyzji Rada sporządza wspomniane wykazy. Wspomniana decyzja utrzymała nazwisko T. Akhrasa w wykazie osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi, nie zmieniając uzasadnienia umieszczenia jego nazwiska w tym wykazie. Rozporządzenie Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylające rozporządzenie (UE) nr 442/2011 (Dz.U. L 16, s. 16) uchyliło rozporządzenie nr 442/2011 i w art. 15 ust. 1 lit. a) przewiduje, że zamraża się w szczególności środki finansowe osób i podmiotów czerpiących korzyści z polityki prowadzonej przez reżim lub wspierające go, a także osób oraz podmiotów z nimi powiązanych. Rozporządzenie nr 36/2012 utrzymało nazwisko T. Akhrasa w wykazie osób, podmiotów i organów objętych środkami ograniczającymi, nie zmieniając uzasadnienia umieszczenia jego nazwiska w tym wykazie. Decyzją wykonawczą 2012/172 nazwisko T. Akhrasa zostało utrzymane w wykazie znajdującym się w załączniku do decyzji 2011/782. Poza tym wprowadzono informacje dotyczące numeru jego paszportu i sprostowano datę jego urodzenia. Uzasadnienie umieszczenia go w tym wykazie zostało zmienione w następujący sposób: „Zamożny biznesmen czerpiący zyski dzięki reżimowi i wspierający go. Założyciel Akhras Group (surowce, handel, przetwórstwo i logistyka) oraz były prezes Izby Handlowej w Hims. Bliskie powiązania handlowe z członkami rodziny prezydenta al‑Assada. Członek zarządu Federacji Syryjskich Izb Handlowych. Zapewniał obiekty przemysłowe i mieszkalne, w których organizowano improwizowane obozy do przetrzymywania więźniów, a także wsparcie logistyczne dla reżimu (autobusy i ładowarki do czołgów)”. Rozporządzenie wykonawcze nr 266/2012 utrzymało nazwisko T. Akhrasa w wykazie znajdującym się w załączniku II do rozporządzenia nr 36/2012. Informacje dotyczące T. Akhrasa oraz uzasadnienie przedstawione na poparcie umieszczenia jego nazwiska w wykazie znajdującym się w tym załączniku są identyczne z tymi wskazanymi w załączniku do decyzji wykonawczej 2012/172. Decyzja 2011/782 została uchylona i zastąpiona decyzją 2012/739, która utrzymała nazwisko T. Akhrasa w wykazie osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi, powtarzając informacje i uzasadnienie wskazane w załączniku do decyzji wykonawczej 2012/172 w zakresie, w jakim dotyczą one wnoszącego odwołanie. Decyzja wykonawcza 2013/185, w zakresie, w jakim dotyczy wykazu zawartego w załączniku I do decyzji 2012/739, a także rozporządzenie wykonawcze nr 363/2013, w odniesieniu do wykazu znajdującego się w załączniku II do rozporządzenia nr 36/2012, utrzymały nazwisko T. Akhrasa w wykazie osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi, powtarzając informacje i uzasadnienie wskazane w załączniku do decyzji wykonawczej 2012/172 w zakresie dotyczącym wnoszącego odwołanie. Decyzją 2013/255 Rada przyjęła nowe środki ograniczające wobec Syrii. Nazwisko T. Akhrasa znajduje się także w załączniku I do tej decyzji, z tych samych powodów co powody przedstawione w pkt 14 niniejszego wyroku. Decyzja wykonawcza 2014/730 utrzymała nazwisko T. Akhrasa w wykazie zawartym w załączniku do decyzji 2013/255 i w następujący sposób zmieniła uzasadnienie umieszczenia go w tym wykazie: „Zamożny biznesmen czerpiący zyski dzięki reżimowi i wspierający go. Założyciel Akhras Group (surowce, handel, przetwórstwo i logistyka) oraz były prezes Izby Handlowej w Hims. Bliskie powiązania handlowe z członkami rodziny prezydenta al‑Assada. Członek zarządu Federacji Syryjskich Izb Handlowych. Zapewniał wsparcie logistyczne dla reżimu (autobusy i ładowarki do czołgów)”. Rozporządzenie wykonawcze nr 1105/2012 utrzymało nazwisko T. Akhrasa w wykazie zawartym w załączniku II do rozporządzenia nr 36/2012. Informacje dotyczące T. Akhrasa oraz uzasadnienie przedstawione na poparcie umieszczenia jego nazwiska w wykazie znajdującym się w tym załączniku są identyczne ze wskazanymi w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/730. Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok Celem skargi wniesionej przez T. Akhrasa, rozszerzonej późniejszymi żądaniami, było stwierdzenie nieważności decyzji 2011/522, 2011/628 i 2011/782, rozporządzeń nr 878/2011, 1011/2011 i 36/2012, a także spornych aktów. Tarif Akhras wniósł także do Sądu o stwierdzenie, że niektóre przepisy decyzji 2011/273 i 2013/255, a także rozporządzenia nr 442/2011 nie mają względem niego zastosowania. W uzasadnieniu tej skargi T. Akhras podniósł trzy zarzuty, dotyczące, odpowiednio, oczywistego błędu w ocenie, naruszenia pewnych praw podstawowych, a także naruszenia istotnych wymogów proceduralnych i prawa do obrony. Sąd uwzględnił częściowo trzeci z przytoczonych przez T. Akhrasa zarzutów i uchylił ze względu na brak uzasadnienia decyzje 2011/522, 2011/628 i 2011/782, a także rozporządzenia nr 878/2011, 1011/2011 i 36/2012 w zakresie, w jakim akty te dotyczyły skarżącego. W pozostałym zakresie Sąd oddalił skargę T. Akhrasa. Ponadto Sąd orzekł, że każda ze stron pokryje własne koszty w ramach postępowania w pierwszej instancji, i obciążył skarżącego kosztami związanymi z oddalonym wcześniej na mocy postanowienia wnioskiem o zastosowanie środka tymczasowego. Żądania stron Tarif Akhras wnosi do Trybunału o: — uchylenie pkt 107–135 i 155–157 zaskarżonego wyroku; — stwierdzenie nieważności spornych aktów oraz — obciążenie Rady kosztami postępowania w obydwu instancjach. Rada wnosi do Trybunału o: — oddalenie odwołania oraz — obciążenie wnoszącego odwołanie kosztami postępowania. Komisja Europejska wnosi do Trybunału o: — oddalenie odwołania oraz — obciążenie wnoszącego odwołanie kosztami postępowania. W przedmiocie odwołania W przedmiocie dopuszczalności Argumentacja stron Rada podnosi, że rozumie zamiar wnoszącego odwołanie co do istoty odwołania, jednakże uważa, że wnoszący odwołanie powinien był wyraźnie wskazać w żądaniach odwołania tę część orzeczenia Sądu znajdującego się w sentencji, której uchylenia żąda. Ze względu na brak takiego wskazania wniesienie odwołania nie spełnia wymogów art. 169 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem. Ocena Trybunału Zgodnie z art. 169 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem żądania odwołania mają na celu uchylenie, w całości lub w części, orzeczenia Sądu w brzmieniu zawartym w sentencji zaskarżonego wyroku. W niniejszym przypadku z pkt 1 i 2 sentencji zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd postanowił, po pierwsze, stwierdzić nieważność decyzji 2011/522, 2011/628 i 2011/782, a także rozporządzeń nr 878/2011, 1011/2011 i 36/2012 w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego, a po drugie, w pozostałym zakresie oddalić skargę wniesioną przez T. Akhrasa. Z powyższego wynika, że odwołanie wniesione od zaskarżonego wyroku może mieć na celu tylko unieważnienie tych dwóch aspektów orzeczenia Sądu poprzez podważenie orzeczonego przez Sąd stwierdzenia nieważności niektórych aktów lub oddalenia w pozostałym zakresie skargi wniesionej przez T. Akhrasa (zob. analogicznie postanowienie Cytochroma Development/OHIM, C‑490/13 P, EU:C:2014:2122, pkt 32). Natomiast odwołanie mające na celu wyłącznie zmianę przedstawionego przez Sąd w wydanym przez niego orzeczeniu uzasadnienia, niezawierające żądania jego uchylenia w całości lub w części, należy uznać na podstawie art. 169 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem za niedopuszczalne (zob. podobnie wyroki: Al-Aqsa/Rada i Niderlandy/Al-Aqsa, C‑539/10 P i C‑550/10 P, EU:C:2012:711, pkt 44, 45; a także Rada i in./Vereniging Milieudefensie i Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht, od C‑401/12 P do C‑403/12 P, EU:C:2015:4, pkt 33, 34). W tym zakresie należy z pewnością podnieść, że żądania odwołania wniesionego przez T. Akhrasa nie dotyczą wyraźnie jednego z elementów sentencji zaskarżonego wyroku, lecz odnoszą się raczej do kilku punktów przedstawionego przez Sąd uzasadnienia tej sentencji. Niemniej jednak z argumentacji zawartej w odwołaniu, z punktów zaskarżonego wyroku wskazanych w żądaniach odwołania oraz z okoliczności, że żądania te dotyczą także stwierdzenia nieważności spornych aktów, wynika, iż celem odwołania – z czym zgadzają się także Rada i Komisja – jest nie tylko zmiana uzasadnienia, lecz także uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim oddalono w nim skargę T. Akhrasa w zakresie, w jakim zmierzała ona do stwierdzenia nieważności spornych aktów. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że celem odwołania jest częściowe uchylenie orzeczenia Sądu znajdującego się w sentencji zaskarżonego wyroku i że braki formalne, jakimi obarczone jest sformułowanie żądań odwołania, nie uniemożliwiają Trybunałowi przeprowadzenia kontroli jego zgodności z prawem (zob. analogicznie wyrok ISD Polska i in./Komisja, C‑369/09 P, EU:C:2011:175, pkt 67; a także postanowienie Fercal/OHIM, C‑324/13 P, EU:C:2014:60, pkt 37). Wobec powyższego odwołanie jest dopuszczalne. Istota sprawy Argumentacja stron W uzasadnieniu odwołania T. Akhras podnosi dwa zarzuty, dotyczące, odpowiednio, naruszenia prawa w odniesieniu do dopuszczenia możliwości zastosowania przez Radę domniemania wspierania reżimu syryjskiego wobec dyrektorów głównych przedsiębiorstw w Syrii oraz przeinaczenia dowodów przedłożonych w postępowaniu w pierwszej instancji. W zarzucie pierwszym T. Akhras podnosi, że Sąd naruszył prawo, dopuściwszy zastosowanie przez Radę domniemania, którego wykorzystanie Trybunał wykluczył w wyrokach Anbouba/Rada (C‑630/13 P, EU:C:2015:247) i Anbouba/Rada (C‑605/13 P, EU:C:2015:248). Z wyroków tych wynika, że Rada – przeciwnie – powinna był przedstawić sędziemu Unii łańcuch wystarczająco konkretnych, precyzyjnych i spójnych poszlak pozwalających na ustalenie istnienia dostatecznego związku między osobą objętą środkiem w postaci zamrożenia jej środków finansowych a reżimem syryjskim. Tymczasem w niniejszym przypadku Rada nie powołała się na łańcuch poszlak. Tarif Akhras wyjaśnia, że o ile przyznał, iż jest zamożnym biznesmenem, że w przeszłości był prezesem izby przemysłowo-handlowej miasta Hims oraz że jest członkiem zarządu federacji syryjskich izb handlowych w Syrii, o tyle zaprzeczył twierdzeniom Rady. Poza tym Rada nie przedstawiła żadnego dowodu w uzasadnieniu tych twierdzeń. W takich okolicznościach Sąd powinien był uwzględnić fakt, że Rada przedstawiła kilka poważnych i zakwestionowanych twierdzeń, których nawet nie próbowała wesprzeć dowodami. Wnoszący odwołanie podnosi także, że istnieją przekonywujące dowody wykazujące, iż nie wspierał on reżimu syryjskiego i nie czerpał korzyści z jego protekcji. W świetle tych dowodów Sąd powinien był – z uwzględnieniem informacji przedstawionych przez Radę w kontekście tych dowodów – stwierdzić, że funkcje sprawowane przez T. Akhrasa w ramach sieci przedsiębiorców syryjskich nie powinny zostać uznane za stanowiące wsparcie dla tego reżimu. W swym drugim zarzucie wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd przeinaczył przedłożone mu dowody. Twierdzi także, że Sąd naruszył prawo poprzez przeanalizowane przedłożonych dowodów w sposób odrębny, że pominął istotne dowody oraz że nałożył na wnoszącego odwołanie nierozsądny i niezgodny z prawem ciężar dowodu. Tarif Akhras twierdzi w szczególności, że wykazał, iż był właścicielem dziennika opozycji, który został autorytarnie zamknięty przez reżim syryjski, na którą to okoliczność Rada nie przedstawiła dowodu przeciwnego. Poprzez stwierdzenie w pkt 129 zaskarżonego wyroku, że fakty podnoszone w tym zakresie nie zostały dowiedzione, Sąd przeinaczył dowody, które stanowiły: raport departamentu stanu Stanów Zjednoczonych, wyjaśnienia skarżącego oraz cotygodniowe uaktualnienia arabskiej sieci praw człowieka. Stwierdzenia Sądu, że T. Akhras nie wykazał, w jaki sposób zamknięcie dziennika wpłynęło na rozwój jego działalności, oraz że T. Akhras mógł sobie pozwolić na pewną swobodę wypowiedzi względem reżimu syryjskiego, także stanowią skutek przeinaczenia dowodów zawartych w aktach sprawy. Poza tym w świetle ryzyka, jakie wiąże się z krytyką tego systemu, nierozsądne byłoby wymaganie od T. Akhrasa, aby dostarczył więcej dowodów swego sprzeciwu wobec wspomnianego reżimu. Ponadto twierdzenie T. Akhrasa, że był on ofiarą nagłego wypowiedzenia umowy najmu z portem w Tartus (Syria), zostało zbadane w sposób odrębny w pkt 130 zaskarżonego wyroku, podczas gdy powinno było zostać przeanalizowane w związku z zamknięciem dziennika, którego był on właścicielem. Sąd przeinaczył także przedstawione przez skarżącego dowody poprzez stwierdzenie w pkt 131 i 132 zaskarżonego wyroku, że nie wykazał on istnienia starć z politycznymi faworytami reżimu. Sąd pominął w szczególności fakt, że T. Akhras wyraźnie wskazał, iż został odsunięty wbrew własnej woli z funkcji prezesa izby handlowej w Hims. Sąd powinien był także uwzględnić fakt, że w tamtym czasie żaden członek tej izby handlowej nie był umieszczony w wykazach osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi, i nie powinien był stwierdzić – nie przytoczywszy żadnego dowodu – że członkostwo w tej izbie mogła tłumaczyć tylko pewna bliskość z reżimem. Wreszcie Sąd nałożył w tym względzie na skarżącego nierozsądny i niezgodny z prawem ciężar dowodu. W świetle całości powyższych elementów podejście Sądu polegało w rzeczywistości na stwierdzeniu, że bycie biznesmenem prowadzącym z powodzeniem działalność zawodową wystarczy do uzasadnienia umieszczenia w wykazach osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi oraz że dowody przeciwne powinny być rozpatrywane odrębnie, ponieważ są one podejrzane lub niewystarczające. Właśnie takie podejście zostało podważone przez Trybunał w wyrokach Anbouba/Rada (C‑630/13 P, EU:C:2015:247) i Anbouba/Rada (C‑605/13 P, EU:C:2015:248). Rada i Komisja utrzymują, że Trybunał powinien oddalić obydwa zarzuty podniesione przez T. Akhrasa w uzasadnieniu odwołania. Ocena Trybunału W swych dwóch zarzutach, które należy zbadać łącznie, T. Akhras podnosi w istocie, że w zaskarżonym wyroku Sąd naruszył przepisy dotyczące ciężaru dowodu obowiązujące w zakresie środków ograniczających poprzez uznanie względem niego istnienia domniemania wsparcia dla reżimu syryjskiego oraz że to naruszenie prawa powinno prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku, ponieważ Sąd nie mógł stwierdzić, nie przeinaczając przedstawionych przez skarżącego dowodów i nie nakładając na niego nierozsądnego i niezgodnego z prawem ciężaru dowodu, iż umieszczenie jego nazwiska w wykazach osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi opiera się na łańcuchu wystarczająco konkretnych, precyzyjnych i spójnych poszlak. W tym zakresie w pierwszej kolejności należy zbadać ogólne kryteria umieszczenia w wykazach nazwisk osób objętych środkami ograniczającymi, w drugiej kolejności – uzasadnienie umieszczenia nazwiska T. Akhrasa w takim wykazie, a w trzeciej kolejności – dowód zasadności tego umieszczenia (zob. podobnie wyroki: Anbouba/Rada, C‑630/13 P, EU:C:2015:247, pkt 41; Anbouba/Rada, C‑605/13 P, EU:C:2015:248, pkt 40; Ipatau/Rada, C‑535/14 P, EU:C:2015:407, pkt 39). W pierwszej kolejności, jeśli chodzi o ogólne kryteria przyjęte w niniejszym wypadku w celu zastosowania środków ograniczających, przy których określaniu Rada dysponuje szerokim zakresem uznania (zob. podobnie wyrok Rada/Manufacturing Support & Procurement Kala Naft, C‑348/12 P, EU:C:2013:776, pkt 120; Anbouba/Rada, C‑630/13 P, EU:C:2015:247, pkt 42; Anbouba/Rada, C‑605/13 P, EU:C:2015:248, pkt 41), należy stwierdzić, że art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 decyzji 2011/782 dotyczyły w szczególności osób i podmiotów czerpiących korzyści z polityki prowadzonej przez reżim syryjski lub wspierających go oraz osób i podmiotów z nimi powiązanych, podczas gdy art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 36/2012 dotyczy w szczególności osób i podmiotów czerpiących korzyści z polityki prowadzonej przez ten reżim lub wspierających go lub osób i podmiotów z nimi powiązanych. Ani decyzja 2011/782, ani rozporządzenie nr 36/2012 nie zawierają definicji pojęć „korzyści” czerpanej z polityki prowadzonej przez reżim syryjski, „wsparcia” udzielanego temu reżimowi ani definicji pojęcia „powiązania” z osobami i podmiotami czerpiącymi korzyści z polityki reżimu syryjskiego lub wspierającymi go. Akty te nie zawierają również uściśleń dotyczących środków dowodowych odnoszących się do tych okoliczności (zob. analogicznie wyroki: Anbouba/Rada, C‑630/13 P, EU:C:2015:247, pkt 43; Anbouba/Rada, C‑605/13 P, EU:C:2015:248, pkt 42). Należy zatem stwierdzić, że ani decyzja 2011/782, ani rozporządzenie nr 36/2012 nie ustanawiają domniemania wspierania reżimu syryjskiego względem dyrektorów głównych przedsiębiorstw w Syrii (zob. analogicznie wyroki: Anbouba/Rada, C‑630/13 P, EU:C:2015:247, pkt 44; Anbouba/Rada, C‑605/13 P, EU:C:2015:248, pkt 43). Pomimo braku w tych aktach takiego wyraźnego domniemania, w pkt 109 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził jednak, że decyzją 2011/782, do której odwołuje się rozporządzenie nr 36/2012, potwierdzono rozszerzenie zakresu zastosowania środków ograniczających wynikające z decyzji 2011/522 na głównych przedsiębiorców syryjskich ze względu na to, iż Rada uznała, że dyrektorów głównych przedsiębiorstw syryjskich można zakwalifikować jako „osoby powiązane” z reżimem syryjskim, ponieważ działalność handlowa wspomnianych przedsiębiorstw nie może się rozwijać bez korzystania z przywilejów udzielanych przez wspomniany reżim ani bez udzielania mu w zamian pewnego wsparcia. Sąd wywiódł z tego, że Rada, działając w ten sposób, zamierzała zastosować domniemanie wspierania wspomnianego reżimu przez dyrektorów głównych przedsiębiorstw w Syrii. W tym kontekście, nawet jeśli Sąd odniósł się w ten sposób do zastosowania domniemania przez Radę, należy jednak zweryfikować, czy – w świetle dokonanej przez niego kontroli zgodności z prawem oceny, na której Rada oparła decyzję o umieszczeniu nazwiska T. Akhrasa w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi – Sąd rzeczywiście dopuścił się naruszenia prawa, które musi skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku (zob. podobnie wyroki: Anbouba/Rada, C‑630/13 P, EU:C:2015:247, pkt 45; Anbouba/Rada, C‑605/13 P, EU:C:2015:248, pkt 44). W tym względzie należy przypomnieć, że skuteczność kontroli sądowej gwarantowanej przez art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wymaga, by w ramach kontroli zgodności z prawem powodów uzasadniających decyzję o umieszczeniu nazwiska osoby w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi sąd Unii upewnił się, że decyzja ta, która ma dla tej osoby skutek indywidualny, opiera się na wystarczająco solidnej podstawie faktycznej. Oznacza to w niniejszym wypadku sprawdzenie okoliczności faktycznych podnoszonych w uzasadnieniu, które leży u podstaw spornych aktów, aby dokonać kontroli, czy powody te – lub co najmniej jeden z nich, uważany za sam w sobie wystarczający do uzasadnienia wydania wspomnianych aktów – zostały wykazane (zob. podobnie wyroki: Komisja i in./Kadi, C‑584/10 P, C‑593/10 P i C‑595/10 P, EU:C:2013:518, pkt 119; Anbouba/Rada, C‑630/13 P, EU:C:2015:247, pkt 46; Anbouba/Rada, C‑605/13 P, EU:C:2015:248, pkt 45). W niniejszym wypadku w ramach oceny wagi wchodzących w grę interesów, która to ocena stanowi część kontroli proporcjonalności spornych środków ograniczających, można uwzględnić kontekst, w jaki się one wpisują, z uwagi na to, iż wystąpiła pilna potrzeba przyjęcia takich środków, mających na celu wywarcie presji na reżimie syryjskim, tak aby wstrzymał on brutalne represje skierowane przeciwko ludności, oraz ze względu na trudności w uzyskaniu bardziej precyzyjnych dowodów w państwie objętym wojną domową rządzonym przez reżim mający charakter autorytarny (zob. analogicznie wyroki: Anbouba/Rada, C‑630/13 P, EU:C:2015:247, pkt 47; Anbouba/Rada, C‑605/13 P, EU:C:2015:248, pkt 46). W odniesieniu, w drugiej kolejności, do uzasadnienia umieszczenia – na mocy decyzji 2012/172 i rozporządzenia wykonawczego nr 266/2012 – nazwiska T. Akhrasa w wykazach osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi, dotyczy ono faktu, że T. Akhras jest zamożnym biznesmenem czerpiącym korzyści z protekcji reżimu syryjskiego, założycielem Akhras Group, że był prezesem izby przemysłowo-handlowej miasta Hims, że ma bliskie powiązania zawodowe z członkami rodziny prezydenta al‑Assada, że jest członkiem zarządu federacji syryjskich izb handlowych oraz że zapewniał obiekty przemysłowe i mieszkalne, w których organizowano improwizowane obozy do przetrzymywania więźniów, a także wsparcie logistyczne dla reżimu. Decyzją 2014/730 i rozporządzeniem wykonawczym nr 1105/2014 Rada zmieniła to uzasadnienie poprzez wykreślenie powodu dotyczącego zapewniania obiektów przemysłowych i mieszkalnych, w których organizowano improwizowane obozy do przetrzymywania więźniów. W tym zakresie w pkt 127 zaskarżonego wyroku Sąd podkreślił, że „jak słusznie podnosi Rada – skarżący jest zamożnym biznesmenem należącym do ekonomicznej klasy rządzącej w Syrii. To, że skarżący jest biznesmenem i zajmuje kierownicze stanowiska w sieciach przedsiębiorców syryjskich takich jak izby handlowe, a także jego funkcja przedstawiciela przedsiębiorców syryjskich, jest faktem bezspornym, którego nie podważa także sam skarżący”. W odniesieniu, w trzeciej kolejności, do kontroli zasadności umieszczenia nazwiska T. Akhrasa w wykazach osób lub podmiotów objętych środkami ograniczającymi, należy ją przeprowadzić poprzez dokonanie oceny, czy sytuacja zainteresowanego stanowi wystarczający dowód, że dostarczał on wsparcia gospodarczego reżimowi syryjskiemu lub czerpał korzyści z jego protekcji. Oceny tej należy dokonywać poprzez rozpatrzenie dowodów w kontekście, w jaki się one wpisują, a nie w sposób odrębny (zob. podobnie wyroki: Anbouba/Rada, C‑630/13 P, EU:C:2015:247, pkt 51; Anbouba/Rada, C‑605/13 P, EU:C:2015:248, pkt 50). Uwzględniając trudność, z jaką wiąże się dla Rady dostarczenie dowodów ze względu na toczącą się w Syrii wojnę, Rada spełnia wymóg związany ze spoczywającym na niej ciężarem dowodu, jeśli przedłoży sędziemu Unii łańcuch wystarczająco konkretnych, precyzyjnych i spójnych poszlak umożliwiających stwierdzenie wystarczającego związku między osobą objętą zamrożeniem środków finansowych a reżimem syryjskim (zob. podobnie wyroki: Anbouba/Rada, C‑630/13 P, EU:C:2015:247, pkt 53; Anbouba/Rada, C‑605/13 P, EU:C:2015:248, pkt 52). W świetle kontekstu, w jaki wpisują się dowody przytaczane przez Radę, Sąd miał prawo stwierdzić, że pozycja T. Akhrasa w syryjskim życiu gospodarczym i pełnione przez niego, obecnie lub w przeszłości, istotne funkcje w izbie przemysłowo-handlowej miasta Hims, a także w zarządzie federacji syryjskich izb handlowych stanowią łańcuch wystarczająco konkretnych, precyzyjnych i spójnych poszlak umożliwiających stwierdzenie, że T. Akhras dostarcza wsparcia gospodarczego reżimowi syryjskiemu lub czerpie korzyści z jego protekcji (zob. analogicznie wyroki: Anbouba/Rada, C‑630/13 P, EU:C:2015:247, pkt 52; Anbouba/Rada, C‑605/13 P, EU:C:2015:248, pkt 51). Wniosku tego nie podważa okoliczność, że kilka innych twierdzeń sformułowanych przez Radę w decyzji wykonawczej 2012/172, w rozporządzeniu wykonawczym nr 266/2012 i w wydanych później aktach zostało podważonych, lecz w żaden sposób nie zostały one dowiedzione. Po pierwsze bowiem, z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że umieszczenie osoby w wykazie takim jak wykazy sporządzone w spornych aktach może być uzasadnione, jeśli jeden z przytoczonych powodów, uznany za wystarczający sam w sobie w celu uzasadnienia tego umieszczenia, został wykazany (zob. podobnie wyrok Komisja i in./Kadi, C‑584/10 P, C‑593/10 P i C‑595/10 P, EU:C:2013:518, pkt 119), a po drugie, z decyzji 2011/782, z rozporządzenia nr 36/2012 oraz ze spornych aktów wynika, że okoliczność, iż osoba dostarcza wsparcia gospodarczego reżimowi syryjskiemu lub czerpie korzyści z jego protekcji, wystarcza sama w sobie do uzasadnienia umieszczenia jej w wykazach osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi. Natomiast nie można wykluczyć, że wystarczająco konkretne i precyzyjne poszlaki, inne niż te wskazane w pkt 62 niniejszego wyroku, mogą podważyć prawdziwość twierdzenia dotyczącego wsparcia gospodarczego, jakie T. Akhras miałby dostarczać temu reżimowi, lub korzyści, jakie czerpał z jego protekcji. A zatem w celu ustalenia, czy Sąd w sposób wystarczający pod względem prawnym przeprowadził kontrolę istnienia wystarczająco solidnej podstawy faktycznej uzasadniającej umieszczenie T. Akhrasa w wykazach osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi, konieczne jest wypowiedzenie się w przedmiocie argumentów wnoszącego odwołanie, zgodnie z którymi Sąd naruszył przepisy dotyczące ciężaru dowodu i przeinaczył niektóre dowody w ramach przeprowadzonego przez siebie badania różnych twierdzeń T. Akhrasa mających na celu wykazanie, że prowadzenie przez niego działalności w rzeczywistości zostało uniemożliwione przez reżim syryjski i że sprzeciwił się on temu reżimowi (zob. analogicznie wyroki: Anbouba/Rada, C‑630/13 P, EU:C:2015:247, pkt 54, 55; a także Anbouba/Rada, C‑605/13 P, EU:C:2015:248, pkt 53, 54). W tym względzie z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że to wyłącznie Sąd jest właściwy do ustalenia i oceny okoliczności faktycznych, a także, co do zasady, do zbadania dowodów, które dopuścił on na poparcie tych okoliczności. Jeśli zatem dowody te uzyskano w prawidłowy sposób przy poszanowaniu ogólnych zasad prawa i wymogów proceduralnych dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego, wyłącznie do Sądu należy ocena, jaką wagę należy przywiązywać do przedstawionych mu dowodów. Ocena ta nie stanowi zatem, z wyłączeniem przypadków przeinaczenia tych dowodów, kwestii prawnej, która jako taka podlega kontroli Trybunału (wyrok InnoLux/Komisja, C‑231/14 P, EU:C:2015:451, pkt 59 i przytoczone tam orzecznictwo). Takie przeinaczenie występuje wówczas, gdy – bez potrzeby przeprowadzania nowych dowodów – ocena dowodów istniejących okazuje się oczywiście błędna. Niemniej takie przeinaczenie musi wynikać w sposób oczywisty z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, bez konieczności dokonywania nowej oceny okoliczności faktycznych i dowodów (wyrok Włochy/Komisja, C‑280/14 P, EU:C:2015:792, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo). W tym kontekście należy, po pierwsze, stwierdzić, że nie można uznać, iż zawarte w pkt 129 zaskarżonego wyroku stwierdzenie Sądu, że skarżący nie wykazał, iż dziennik, którego był właścicielem, może zostać uznany za dziennik opozycji, oparte jest na przeinaczeniu dowodów. Z pewnością – jak podnosi T. Akhras – zarówno z raportu departamentu stanu Stanów Zjednoczonych, jak i z dokumentów pochodzących z arabskiej sieci praw człowieka przedstawionych w pierwszej instancji wynika, że kilka numerów rozpatrywanego dziennika zostało zajętych przez organy syryjskie. Należy jednak stwierdzić, że w dokumentach tych nie wyjaśniono, czy środek ów był spowodowany wyrażonym w tym dzienniku sprzeciwem wobec reżimu. W szczególności wspomniany wyżej raport ogranicza się do przytoczenia sporadycznej krytyki polityki i wyników gospodarczych rządu, opisując wspomniany dziennik jako należący do kategorii quasi‑niezależnych periodyków, których właścicielami są co do zasady osoby mające powiązania z rządem syryjskim. W tych okolicznościach zaproponowana przez T. Akhrasa interpretacja nie jest jedyną, jaką można nadać tym dokumentom, a oświadczenia skarżącego zawarte w zaświadczeniu załączonym do skargi nie mogą, ze względu na sam ich charakter, podważyć tego stwierdzenia. Nie można zatem stwierdzić, że Sąd wyraźnie przekroczył granice rozsądnej oceny wspomnianych dokumentów lub że zinterpretował je w sposób oczywiście sprzeczny z ich treścią. W tym kontekście twierdzenie Sądu, zgodnie z którym wydaje się, że zamknięcie dziennika – przy założeniu, iż w żaden sposób nie sprzyjał on reżimowi – nie miało żadnego wpływu na działalność T. Akhrasa, co sugeruje, że mógł sobie on pozwolić na pewną swobodę wypowiedzi względem reżimu, należy uznać za zbyteczne. W konsekwencji należy stwierdzić – bez konieczności ustalania, czy twierdzenie to jest obarczone naruszeniem przepisów dotyczących postępowania dowodowego – że argumenty skierowane przeciwko wspomnianemu twierdzeniu są w każdym razie nieskuteczne. W odniesieniu, po drugie, do stwierdzenia Sądu zawartego w pkt 130 zaskarżonego wyroku, dotyczącego rozwiązania umowy najmu, którą wnoszący odwołanie podpisał z portem w Tartus, nie można skutecznie zarzucać Sądowi, iż nie zbadał on twierdzeń skarżącego w tym zakresie w związku z zamknięciem dziennika, którego był on właścicielem, ponieważ, po pierwsze, z pkt 69–74 niniejszego wyroku wynika, że Sąd słusznie stwierdził, iż nie zostało ustalone, że dziennik ten wyrażał sprzeciw wobec reżimu syryjskiego, a po drugie, rozwiązanie tej umowy miało miejsce osiem lat przed zamknięciem wspomnianego dziennika. W odniesieniu, po trzecie, do funkcji sprawowanych przez wnoszącego odwołanie w sieciach przedsiębiorców syryjskich należy podnieść, że ze skargi wniesionej w pierwszej instancji i z załączonego do niej zaświadczenia w sposób oczywisty wynika, iż – w przeciwieństwie do tego, co stwierdził Sąd w pkt 131 zaskarżonego wyroku – T. Akhras utrzymywał, że usunięcie go ze stanowiska prezesa izby przemysłowo-handlowej miasta Hims nastąpiło wbrew jego woli i że się temu usunięciu sprzeciwiał. Jednakże błąd ten nie może podważyć wniosku, do jakiego doszedł Sąd. W celu przeprowadzenia oceny wartości argumentu T. Akhrasa, zgodnie z którym nie został on ponownie wybrany na stanowisko prezesa izby handlowej w Hims wbrew swojej woli, Sąd odniósł się także do funkcji członka zarządu federacji syryjskich izb handlowych, wykonywanej wciąż przez T. Akhrasa, w odniesieniu do której to funkcji Sąd stwierdził, że może ją tłumaczyć tylko pewna bliskość z reżimem syryjskim. Co do krytyki wyrażonej przez T. Akhrasa względem tego ostatniego stwierdzenia należy podnieść, że podważa ona ocenę o charakterze faktycznym, która wchodzi w zakres wyłącznej właściwości Sądu i która nie może być zatem badana przez Trybunał w ramach postępowania odwoławczego. Co do, po czwarte, metody zastosowanej w sposób ogólny przez Sąd w celu dokonania oceny poszczególnych twierdzeń sformułowanych przez skarżącego i dowodów przedstawionych w uzasadnieniu tych twierdzeń, okoliczność, że Sąd zbadał kolejno te poszczególne twierdzenia i dowody, jako taka nie oznacza, iż naruszył on wymóg badania dowodów w kontekście, w jaki się one wpisują, a nie w sposób odrębny. Wymóg ten nie zakazuje bowiem Sądowi indywidualnego badania prawdziwości poszczególnych twierdzeń skarżącego w zakresie, w jakim – podczas badania każdego z tych twierdzeń oraz ich całościowej oceny jako łańcucha poszlak – zostanie uwzględniony kontekst, jaki stanowi szczególna sytuacja panująca w Syrii. Wreszcie, nie można uznać, że zastosowana przez Sąd metoda nakłada na skarżącego niezgodny z prawem i nierozsądny ciężar dowodu, biorąc pod uwagę, iż metoda ta nie wyklucza możliwości wykazania przez skarżącego, że umieszczenie go w wykazach osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi nie opiera się na dostatecznie solidnej podstawie faktycznej, na przykład poprzez odparcie twierdzeń Rady dotyczących jego pozycji w syryjskim życiu ekonomicznym lub poprzez przedstawienie wystarczająco konkretnych i dokładnych poszlak w celu wykazania, że nie wspierał on reżimu syryjskiego i nie czerpał korzyści z jego protekcji. Z wszystkich powyższych rozważań wynika, że Sąd dokonał kontroli zasadności umieszczenia nazwiska T. Akhrasa w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi na podstawie łańcucha poszlak odnoszących się do sytuacji T. Akhrasa i zajmowanych przez niego stanowisk w kontekście reżimu syryjskiego, których to poszlak zainteresowany nie odparł. W konsekwencji odniesienie się w zaskarżonym wyroku do domniemania wspierania tego reżimu nie może mieć wpływu na zgodność z prawem zaskarżonego wyroku, ponieważ ze stwierdzeń Sądu wynika, że w sposób wymagany prawem Sąd dokonał kontroli istnienia wystarczająco solidnej podstawy faktycznej uzasadniającej umieszczenie nazwiska T. Akhrasa w rozpatrywanych wykazach (zob. analogicznie wyroki: Anbouba/Rada, C‑630/13 P, EU:C:2015:247, pkt 55; Anbouba/Rada, C‑605/13 P, EU:C:2015:248, pkt 54). Działając w ten sposób, Sąd przestrzegał zasad wynikających z orzecznictwa wspomnianego w pkt 56 niniejszego wyroku, odnoszących się do kontroli zgodności z prawem uzasadnienia, na którym oparte są akty takie jak sporne akty. W konsekwencji z uwagi na to, że zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa przez Sąd, nie może wywołać skutku w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku, a zarzut drugi jest w części niedopuszczalny, w części bezzasadny i w części nieskuteczny, obydwa zarzuty podniesione przez T. Akhrasa należy oddalić. Z powyższego wynika, że odwołanie należy oddalić w całości. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, jeżeli odwołanie jest bezzasadne, Trybunał rozstrzyga o kosztach. Zgodnie z art. 138 § 1 tego regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Rada wniosła o obciążenie T. Akhrasa kosztami postępowania, a T. Akhras przegrał sprawę, należy obciążyć go własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Radę. Zgodnie z art. 140 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 regulaminu, Komisja pokrywa własne koszty.   Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:   1) Odwołanie zostaje oddalone.   2) Tarif Akhras zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.   3) Komisja Europejska pokrywa własne koszty.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: angielski.