C-198/25

Wydanie tymczasowe WYROK TRYBUNAŁU (druga izba) z dnia 4 czerwca 2026 r.(*) Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Polityka azylowa – Wspólne procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej – Dyrektywa 2013/32/UE – Artykuł 46 – Prawo do skutecznego środka zaskarżenia – Pełne rozpatrzenie ex nunc – Zakres uprawnień sądu pierwszej instancji – Badanie okoliczności faktycznych przez sąd pierwszej instancji – Badanie przez sąd pierwszej instancji potrzeby zapewnienia ochrony międzynarodowej W sprawie C‑198/25 [Quotal](i) mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez rechtbank Den Haag, zittingsplaats Zwolle (sąd rejonowy w Hadze, ośrodek zamiejscowy w Zwolle, Niderlandy) postanowieniem z dnia 11 marca 2025 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 11 marca 2025 r., w postępowaniu: S przeciwko Minister van Asiel en Migratie, TRYBUNAŁ (druga izba), w składzie: K. Jürimäe, prezeska izby, K. Lenaerts, prezes Trybunału, pełniący obowiązki sędziego drugiej izby, F. Schalin, M. Gavalec (sprawozdawca) i Z. Csehi, sędziowie, rzecznik generalny: T. Ćapeta, sekretarz: A. Lamote, administratorka, uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 27 października 2025 r., rozważywszy uwagi, które przedstawili: –        w imieniu S – S. Rafi, ekspertka, oraz G.P.G. Willemse-Schoenmakers, advocate, –        w imieniu rządu niderlandzkiego – A. Hanje oraz J. Langer, w charakterze pełnomocników, –        w imieniu Komisji Europejskiej – F. Blanc, M. Debieuvre oraz F. van Schaik, w charakterze pełnomocników, podjąwszy, po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzeczniczki generalnej, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii, wydaje następujący Wyrok 1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 46 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. 2013, L 180, s. 60) rozpatrywanego samodzielnie lub w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”). 2        Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy S, obywatelem pakistańskim, a Minister van Asiel en Migratie (ministrem ds. azylu i migracji, Niderlandy, zwanym dalej „ministrem”) w przedmiocie decyzji ministra oddalającej złożony przez S wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej.  Ramy prawne  Dyrektywa 2011/95 3        Artykuł 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. 2011, L 337, s. 9), zatytułowany „Ocena faktów i okoliczności”, stanowi: „1.      Państwa członkowskie mogą nałożyć na wnioskodawcę obowiązek jak najszybszego przedstawienia wszystkich elementów niezbędnych do uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. Obowiązkiem państwa członkowskiego jest ocenienie odpowiednich elementów wniosku we współpracy z wnioskodawcą. 2.      Na elementy, o których mowa w ust. 1, składają się oświadczenia wnioskodawcy oraz wszelkie dokumenty znajdujące się w jego posiadaniu odnoszące się do jego wieku, przeszłości, w tym przeszłości uwzględnianych krewnych, jego tożsamości, obywatelstwa (obywatelstw), państwa (państw) i miejsca (miejsc) poprzedniego pobytu, wcześniejszych wniosków azylowych, tras podróży, dokumentów podróży oraz powodów występowania o udzielenie ochrony międzynarodowej. 3.      Ocena wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej jest przeprowadzana indywidualnie dla każdego przypadku i obejmuje m.in.: a)      wszystkie istotne fakty odnoszące się do kraju pochodzenia w momencie podejmowania decyzji w sprawie wniosku, w tym również przepisy ustawowe i wykonawcze kraju pochodzenia oraz sposoby ich wykonywania; b)      odpowiednie oświadczenia i dokumenty przedstawione przez wnioskodawcę, informujące, czy wnioskodawca doznał lub może doznać prześladowań lub poważnej krzywdy; c)      indywidualną sytuację i osobiste uwarunkowania wnioskodawcy, w tym takie czynniki jak jego przeszłość, płeć i wiek – by ocenić, czy w świetle osobistych uwarunkowań wnioskodawcy akty, których doświadczył lub na które mógłby zostać narażony, stanowią prześladowanie lub powodują poważną krzywdę; d)      ustalenie, czy działalność wnioskodawcy od chwili opuszczenia kraju pochodzenia służyła wyłącznie lub głównie stworzeniu warunków koniecznych do ubiegania się o ochronę międzynarodową – by ocenić, czy taka działalność naraziłaby wnioskodawcę na prześladowanie lub poważną krzywdę, jeśli powróci on do tego kraju; e)      ustalenie, czy od wnioskodawcy można by racjonalnie oczekiwać, że powinien skorzystać z ochrony innego państwa, na którego obywatelstwo mógłby się powołać. 4.      Fakt, że wnioskodawca już doznał prześladowania lub poważnej krzywdy albo że bezpośrednio groziło mu takie prześladowanie lub poważna krzywda, jest istotną przesłanką potwierdzającą uzasadnioną obawę wnioskodawcy przed prześladowaniem lub rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy, chyba że istnieją zasadne powody, aby uznać, iż akty prześladowania lub wyrządzania poważnej krzywdy się nie powtórzą. 5.      W przypadku gdy państwo członkowskie stosuje zasadę, że obowiązkiem wnioskodawcy jest uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, i gdy niektóre treści oświadczeń wnioskodawcy nie są poparte dokumentami ani innymi dowodami, potwierdzenie takich treści nie jest konieczne pod następującymi warunkami: a)      wnioskodawca poczynił rzeczywisty wysiłek, aby uzasadnić swój wniosek; b)      wszystkie właściwe elementy będące w posiadaniu wnioskodawcy zostały przedstawione oraz złożono zadowalające wyjaśnienia co do braku innych istotnych elementów; c)      oświadczenia wnioskodawcy zostały uznane za spójne i wiarygodne i nie są sprzeczne z dostępnymi szczegółowymi i ogólnymi informacjami mającymi znaczenie dla sprawy wnioskodawcy; d)      wnioskodawca wystąpił o udzielenie ochrony międzynarodowej w najwcześniejszym możliwym terminie, chyba że może on wskazać zasadny powód, dlaczego tego nie zrobił; oraz e)      stwierdzono ogólną wiarygodność wnioskodawcy”.  Dyrektywa 2013/32 4        Motywy 16, 18, 22 i 34 dyrektywy 2013/32 brzmią następująco: „(16)      Istotne jest, aby decyzje w sprawie wszystkich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej podejmowane były na podstawie faktów oraz, w pierwszej instancji, przez organy, których personel posiada odpowiednią wiedzę lub przeszedł niezbędne szkolenie w dziedzinie ochrony międzynarodowej. […] (18)      Podejmowanie decyzji w sprawie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej w najkrótszym możliwym terminie leży w interesie zarówno państw członkowskich, jak i wnioskodawców, bez uszczerbku dla odpowiedniego i kompletnego rozpatrywania wniosku. […] (22)      W interesie zarówno państw członkowskich, jak i wnioskodawców leży także zapewnienie prawidłowego uznania potrzeby ochrony międzynarodowej już na poziomie pierwszej instancji. W tym celu należy bezpłatnie udzielać wnioskodawcom informacji prawnych i proceduralnych na poziomie pierwszej instancji, uwzględniając przy tym ich szczególną sytuację. Udzielanie takich informacji powinno między innymi umożliwić wnioskodawcom lepsze zrozumienie procedury, pomagając im w ten sposób w wywiązywaniu się ze stosownych obowiązków. Wymaganie od państw członkowskich dostarczenia takich informacji jedynie za pośrednictwem prawników posiadających uprawnienia do wykonywania zawodu adwokata lub radcy prawnego stanowiłoby nadmierne obciążenie. Państwa członkowskie powinny zatem mieć możliwość wykorzystywania najodpowiedniejszych sposobów dostarczania takich informacji, na przykład za pośrednictwem organizacji pozarządowych, specjalistów z organów publicznych lub wyspecjalizowanych służb państwowych. […] (34)      Procedury rozpatrywania potrzeby uzyskania ochrony międzynarodowej powinny umożliwiać właściwym organom skrupulatne rozpatrywanie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej”. 5        Artykuł 2 tej dyrektywy, zatytułowany „Definicje”, stanowi w lit. f): „»organ rozstrzygający« oznacza każdy organ quasisądowy lub administracyjny w państwie członkowskim odpowiedzialny za rozpatrywanie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej i właściwy do podejmowania decyzji w takich sprawach w pierwszej instancji”. 6        Artykuł 46 wspomnianej dyrektywy, zatytułowany „Prawo do skutecznego środka zaskarżenia”, stanowi w ust. 1 i 3: „1.      Państwa członkowskie zapewniają, aby wnioskodawcy mieli prawo do skutecznego środka zaskarżenia przed sądem w następujących sytuacjach: a)      decyzji podjętej w sprawie ich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej, w tym decyzji: (i)      o uznaniu wniosku za bezzasadny w zakresie dotyczącym nadania statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej; […]. 3.      Aby spełnić wymogi [określone] w ust. 1, państwa członkowskie zapewniają, aby skuteczny środek zaskarżenia zapewniał pełne rozpatrzenie ex nunc zarówno okoliczności faktycznych, jak i kwestii prawnych, w tym, w stosownych przypadkach, rozpatrzenie potrzeby zapewnienia ochrony międzynarodowej na mocy dyrektywy [2011/95], co najmniej w postępowaniach odwoławczych przed sądem pierwszej instancji”.  Postępowanie główne i pytania prejudycjalne 7        S, będący obywatelem Pakistanu, złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej w Niderlandach. Na poparcie tego wniosku podniósł on w szczególności, że pod koniec 2003 r. lub na początku 2004 r. był torturowany w Pakistanie przez dziesięć do dwunastu dni, będąc pod dozorem policyjnym, w następstwie utraty swojego dowodu tożsamości. Wskazał również na brutalne traktowanie, jakiego miał doświadczyć na rok przed opuszczeniem Pakistanu w 2004 r. ze strony wyznawców duchownego M oraz mieszkańców swojej dzielnicy z powodu przekonań religijnych. 8        Decyzją z dnia 20 grudnia 2023 r. minister oddalił ten wniosek. Uznał on, że oświadczenie przedstawione na poparcie tegoż wniosku było w dużej mierze wiarygodne, lecz stwierdził, że nie przypisano S cechy charakterystycznej dla apostaty. Ponadto, mimo że S doznał już w przeszłości poważnej krzywdy, minister wskazał, że istnieją powody, aby sądzić, iż S nie powinien obawiać się prześladowania lub że nie ponosi rzeczywistego ryzyka doznania poważnej krzywdy w przypadku powrotu do państwa pochodzenia. Ponadto minister uznał, że oświadczenia S dotyczące jego wyjazdu z Pakistanu i jego ucieczki nie były w istocie wiarygodne. 9        S zaskarżył tę decyzję do rechtbank Den Haag, zittingsplaats Zwolle (sądu rejonowego w Hadze, ośrodek zamiejscowy w Zwolle, Niderlandy), który jest sądem odsyłającym. Sąd ten zarządził orzeczeniem wstępnym z dnia 13 sierpnia 2024 r., że wspomniana decyzja nie została wystarczająco uzasadniona, i umożliwił ministrowi usunięcie tego braku. 10      W szczególności wspomniany sąd stwierdził, że minister nie przedstawił w wystarczający sposób powodów, dla których uznał, że pochodzenie S, podnoszone przez niego problemy, w szczególności z organami władzy, w następstwie utraty dowodu tożsamości oraz problemy, które miał napotkać ze względu na przekonania religijne, nie zostały uznane za wiarygodne. Wreszcie sąd ten zarzucił ministrowi niewystarczające uzasadnienie powodów, dla których problemy, uznane za wiarygodne, które napotkał S w swojej dzielnicy z powodu swojego zachowania i swojego stanowiska, nie pozwalały na uznanie go za apostatę. 11      W dniu 8 października 2024 r. minister wydał decyzję uzupełniającą. Sąd odsyłający uważa, że uzasadnienie tej decyzji jest również niewystarczające. Uważa on ponadto, że oświadczenia S są wiarygodne i że na podstawie tych oświadczeń powinien on korzystać z ochrony międzynarodowej. 12      Sąd ten wskazuje jednak, że zgodnie z orzecznictwem krajowym nie jest on właściwy do samodzielnego orzekania w przedmiocie wiarygodności oświadczenia złożonego przez S w sprawie azylu ani w przedmiocie oceny warunków, od których uzależnione jest udzielenie ochrony międzynarodowej. 13      Sąd odsyłający wyjaśnia zatem, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (wydziału ds. sporów administracyjnych rady stanu, Niderlandy), gdy sąd ten uzna, że decyzja ministra oddalająca wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej nie została wystarczająco uzasadniona pod względem wiarygodności oświadczenia przedstawionego na poparcie tego wniosku, nie może on sam orzec ani w przedmiocie wiarygodności tego oświadczania, ani w przedmiocie wspomnianego wniosku, w związku z czym powinien ograniczyć się do uchylenia tej decyzji i przekazania sprawy ministrowi w celu ponownego rozpatrzenia. 14      Sąd odsyłający wskazuje jednak, że ma wątpliwości co do zgodności tego orzecznictwa krajowego z dyrektywą 2013/32. 15      Zdaniem tego sądu z orzecznictwa Trybunału można wywnioskować, że sąd ten jest właściwy do oceny wiarygodności oświadczenia złożonego przez S i do oceny jego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. 16      W tych okolicznościach rechtbank Den Haag, zittingsplaats Zwolle (sąd rejonowy w Hadze, ośrodek zamiejscowy w Zwolle) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1)      Czy na podstawie art. 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32, ewentualnie w związku z art. 47 Karty, lub z innego przepisu prawa Unii lub zasady prawa Unii rechtbank Den Haag, zittingsplaats Zwolle (sąd w Hadze, ośrodek zamiejscowy w Zwolle) może wywieść uprawnienie do samodzielnego dokonania oceny wiarygodności uzasadnienia wniosku o udzielenie azylu, która zastąpi ocenę ministra? 2)      Czy z jednego z powyższych przepisów rechtbank Den Haag, zittingsplaats Zwolle (sąd w Hadze, ośrodek zamiejscowy w Zwolle) może wywieść uprawnienie do merytorycznego i ostatecznego orzeczenia w przedmiocie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej na podstawie elementów uzasadnienia wniosku o udzielenie azylu, które minister uznał za wiarygodne, i – w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze – na podstawie tych elementów owego uzasadnienia, które sąd uzna ponadto za wiarygodne? Czy wspomniany sąd rejonowy może zastąpić ocenę ministra własną oceną wiarygodności obawy przed prześladowaniem lub rzeczywistego ryzyka doznania poważnej krzywdy, zwłaszcza jeśli w świetle dostępnych, publicznie udostępnionych informacji o danym kraju sąd uważa się za wystarczająco poinformowany, aby takiej oceny dokonać? 3)      Czy orzecznictwo krajowe może, na przykład ze względu na autonomię proceduralną, ograniczyć uprawnienia, o których mowa w pytaniach pierwszym i drugim, w ten sposób, że uprawnienia te mają przysługiwać jednak wyłącznie ministrowi? 4)      Czy rechtbank Den Haag, zittingsplaats Zwolle (sąd rejonowy w Hadze, ośrodek zamiejscowy w Zwolle) może wziąć pod uwagę informacje, które zostały przedstawione w postępowaniu odwoławczym, ale które nie były jeszcze dostępne w administracyjnej fazie postępowania, przy ocenie, czy dysponuje wystarczającymi informacjami do wydania orzeczenia co do istoty sprawy? Czy ma przy tym znaczenie to, czy strony miały możliwość pełnego przedstawienia swojego stanowiska, na piśmie lub na rozprawie, w przedmiocie okoliczności faktycznych?”.  W przedmiocie rozporządzeń 2024/1347 i 2024/1348 17      Nie odnosząc się formalnie w zadanych pytaniach do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1347 z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako osób korzystających z ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony, zmieniającego dyrektywę Rady 2003/109/WE oraz uchylającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE (Dz.U. L, 2024/1347; sprostowanie Dz.U. L, 2025/90926), ani do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1348 z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ustanowienia wspólnej procedury ubiegania się o ochronę międzynarodową w Unii i uchylenia dyrektywy 2013/32/UE (Dz.U. L, 2024/1348; sprostowanie Dz.U. L, 2025/90922), sąd odsyłający zwrócił się do Trybunału o włączenie tych rozporządzeń do odpowiedzi udzielonych na te pytania, ponieważ może on być zmuszony do ich zastosowania w ramach rozpatrywania sprawy w postępowaniu głównym. 18      Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w ramach ustanowionej w art. 267 TFUE procedury współpracy między sądami krajowymi a Trybunałem do tego ostatniego należy udzielenie sądowi krajowemu użytecznej odpowiedzi, która umożliwi mu rozstrzygnięcie zawisłego przed nim sporu. W związku z tym Trybunał może być zmuszony wziąć pod rozwagę normy prawa Unii, na które sąd krajowy nie powołał się w swoim pytaniu (zob. wyroki: z dnia 20 marca 1986 r., Tissier, 35/85, EU:C:1986:143, pkt 9; a także z dnia 1 sierpnia 2025 r., Alace i Canpelli, C‑758/24 i C‑759/24, EU:C:2025:591, pkt 44). 19      Jednakże, po pierwsze, należy zauważyć, że zgodnie z art. 42 rozporządzenia 2024/1347 rozporządzenie to będzie miało zastosowanie od dnia 12 czerwca 2026 r. 20      Nie zostało zatem wykazane, że wykładnia tego rozporządzenia jest konieczna dla sądu odsyłającego w celu umożliwienia mu wydania orzeczenia w sprawie w postępowaniu głównym. 21      Po drugie, z art. 79 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2024/1348 wynika, z jednej strony, że rozporządzenie to stosuje się od dnia 12 czerwca 2026 r., a z drugiej strony, że wspomniane rozporządzenie ma zastosowanie do procedury udzielania ochrony międzynarodowej w odniesieniu do wniosków złożonych po dniu 12 czerwca 2026 r. 22      Wynika z tego, że wnioski o udzielenie ochrony międzynarodowej, takie jak wniosek S, złożone przed tą datą, podlegają przepisom dyrektywy 2013/32. 23      W tych okolicznościach nie ma potrzeby dokonywania wykładni rozporządzeń 2024/1347 i 2024/1348.  W przedmiocie pytań prejudycjalnych 24      Poprzez pytania od pierwszego do czwartego, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32 w związku z art. 47 Karty należy interpretować w ten sposób, że po pierwsze, przyznaje on sądowi pierwszej instancji, do którego wniesiono środek zaskarżenia na decyzję o oddaleniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, właściwość do orzekania w sposób wiążący w przedmiocie wiarygodności oświadczenia przedstawionego na poparcie tego wniosku, w przedmiocie wiarygodności obawy wnioskodawcy przed prześladowaniem lub rzeczywistego ryzyka doznania przez niego poważnej krzywdy w przypadku powrotu do państwa pochodzenia, a także w przedmiocie zasadności wspomnianego wniosku, z uwzględnieniem elementów przedstawionych w toku postępowania odwoławczego, a po drugie, czy w danym wypadku państwa członkowskie mogą ograniczyć tę właściwość w taki sposób, że jedynie organ rozstrzygający w rozumieniu art. 2 lit. f) tej dyrektywy (zwany dalej „organem rozstrzygającym”) jest właściwy do oceny wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej i do podejmowania decyzji w sprawie ich zasadności. 25      W pierwszej kolejności należy wskazać, że dyrektywa 2013/32 dokonuje rozróżnienia między „organem rozstrzygającym”, zdefiniowanym w art. 2 lit. f) jako „każdy organ quasisądowy lub administracyjny w państwie członkowskim odpowiedzialny za rozpatrywanie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej i właściwy do podejmowania decyzji w takich sprawach w pierwszej instancji” z jednej strony, a „sądem”, o którym mowa w art. 46 z drugiej strony. Postępowanie przed organem rozstrzygającym jest uregulowane przepisami rozdziału III tej dyrektywy, zatytułowanego „Postępowanie w pierwszej instancji”, natomiast postępowanie przed sądem podlega normom zawartym w rozdziale V rzeczonej dyrektywy, zatytułowanym „Postępowania odwoławcze”, tworzonym przez ten art. 46 (zob. wyroki: z dnia 25 lipca 2018 r., Alheto, C‑585/16, EU:C:2018:584, pkt 103; z dnia 16 lipca 2020 r., Addis, C‑517/17, EU:C:2020:579, pkt 61). 26      Jak wynika z motywu 34 dyrektywy 2013/32 procedury rozpatrywania potrzeby uzyskania ochrony międzynarodowej powinny umożliwiać właściwym organom skrupulatne rozpatrywanie wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej. 27      Ponadto należy również zaznaczyć, że z motywów 16 i 22, z art. 4, jak również z ogólnej systematyki tej dyrektywy wynika, że rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej przez organ administracyjny lub quasisądowy, dysponujące szczególnymi środkami i personelem wyspecjalizowanym w tej dziedzinie, jest zasadniczym etapem wspólnych procedur wprowadzonych wspomnianą dyrektywą (zob. wyroki: z dnia 25 lipca 2018 r., Alheto, C‑585/16, EU:C:2018:584, pkt 116; z dnia 16 lipca 2020 r., Addis, C‑517/17, EU:C:2020:579, pkt 61). 28      Należy ponadto przypomnieć, że ocena, o której mowa w art. 4 dyrektywy 2011/95, zgodnie z którą organ rozstrzygający ma wydać decyzję w sprawie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, przebiega w dwóch odrębnych etapach. W pierwszym etapie organ rozstrzygający powinien ustalić okoliczności faktyczne, które mogą stanowić elementy na poparcie tego wniosku. W drugim etapie organ ten musi dokonać oceny prawnej tych dowodów, polegającej na ustaleniu, czy w świetle okoliczności faktycznych danej sprawy spełnione są merytoryczne warunki przyznania ochrony międzynarodowej (zob. analogicznie wyrok z dnia 22 listopada 2012 r., M., C‑277/11, EU:C:2012:744, pkt 64). 29      Prawdą jest, że ocena wiarygodności oświadczenia przedstawionego na poparcie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej oraz ocena wiarygodności obawy przed prześladowaniem lub rzeczywistego ryzyka doznania poważnej krzywdy wchodzą w zakres tego pierwszego etapu i oceny okoliczności faktycznych. Ta ocena stanu faktycznego nie jest jednak wyłączona z właściwości sądu pierwszej instancji, do którego wniesiono środek zaskarżenia od decyzji o oddaleniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. 30      Artykuł 46 ust. 1 dyrektywy 2013/32 przyznaje bowiem osobom ubiegającym się o udzielenie ochrony międzynarodowej prawo do skutecznego środka zaskarżenia decyzji dotyczących takich wniosków. Artykuł 46 ust. 3 tej dyrektywy określa zakres tego prawa, przewidując, że państwa członkowskie związane tą dyrektywą powinny zapewnić, by sąd, do którego zaskarżono decyzję w sprawie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, zapewniał „pełne rozpatrzenie ex nunc zarówno okoliczności faktycznych, jak i kwestii prawnych, w tym, w stosownych przypadkach, rozpatrzenie potrzeby zapewnienia ochrony międzynarodowej na mocy dyrektywy [2011/95]” (zob. wyroki: z dnia 25 lipca 2018 r., Alheto, C‑585/16, EU:C:2018:584, pkt 106; a także z dnia 1 sierpnia 2025 r., Alace i Canpelli, C‑758/24 i C‑759/24, EU:C:2025:591, pkt 76). 31      Jeżeli chodzi o zakres tego prawa, Trybunał orzekł, że sformułowanie „zapewniają, aby skuteczny środek zaskarżenia zapewniał pełne rozpatrzenie ex nunc zarówno okoliczności faktycznych, jak i kwestii prawnych” należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie są na podstawie tego powyższego przepisu zobowiązane do zorganizowania swego prawa krajowego tak, by rozpoznawanie odnośnych skarg obejmowało rozpatrzenie przez sąd wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, które umożliwią mu przeprowadzenie zaktualizowanej oceny danego przypadku (wyroki: z dnia 25 lipca 2018 r., Alheto, C‑585/16, EU:C:2018:584, pkt 110; a także z dnia 1 sierpnia 2025 r., Alace i Canpelli, C‑758/24 i C‑759/24, EU:C:2025:591, pkt 81). 32      W tej kwestii Trybunał wyjaśnił, po pierwsze, że wyrażenie „ex nunc” uwydatnia obowiązek sądu polegający na przeprowadzeniu oceny uwzględniającej w stosownym wypadku nowe okoliczności, które ujawniły się po wydaniu decyzji będącej przedmiotem skargi (wyroki: z dnia 25 lipca 2018 r., Alheto, C‑585/16, EU:C:2018:584, pkt 111; a także z dnia 1 sierpnia 2025 r., Alace i Canpelli, C‑758/24 i C‑759/24, EU:C:2025:591, pkt 82). 33      Taka ocena pozwala bowiem na rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w sposób wyczerpujący, bez potrzeby przekazywania sprawy organowi rozstrzygającemu (wyrok z dnia 25 lipca 2018 r., Alheto, C‑585/16, EU:C:2018:584, pkt 112). 34      Po drugie, Trybunał wskazał, że zawarty w art. 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32 przymiotnik „pełny” potwierdza ze swej strony, że sąd ma obowiązek rozpatrzenia zarówno okoliczności, które organ rozstrzygający powinien był lub miał możliwość uwzględnić, jak i tych, które wystąpiły po wydaniu decyzji przez ten organ (wyroki: z dnia 25 lipca 2018 r., Alheto, C‑585/16, EU:C:2018:584, pkt 113; a także z dnia 1 sierpnia 2025 r., Alace i Canpelli, C‑758/24 i C‑759/24, EU:C:2025:591, pkt 83). 35      Wynika z tego, po pierwsze, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału przytoczonym w pkt 31–33 niniejszego wyroku sąd pierwszej instancji rozpatrujący środek zaskarżenia na decyzję oddalającą wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej jest właściwy do dokonania oceny okoliczności faktycznych i dokonania własnej, wyczerpującej i zaktualizowanej oceny omawianych przed nim okoliczności faktycznych. 36      Jedynie bowiem analiza okoliczności faktycznych pozwala ocenić wiarygodność oświadczenia przedstawionego na poparcie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej oraz wiarygodność obawy przed prześladowaniem lub rzeczywistego ryzyka doznania poważnej krzywdy, które stanowią istotne elementy badania potrzeby udzielenia takiej ochrony. 37      Po drugie, sąd pierwszej instancji, do którego wniesiono środek zaskarżenia na decyzję o oddaleniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, jest zobowiązany, jak wynika z pkt 32 i 34 niniejszego wyroku, do zbadania zarówno okoliczności, które organ rozstrzygający uwzględnił lub powinien był uwzględnić, jak i tych, które zaistniały po wydaniu tej decyzji przez ten organ. 38      Oznacza to, że taki sąd może uwzględnić dowody przedstawione w toku postępowania odwoławczego, które nie były jeszcze dostępne na etapie administracyjnym. 39      Ponadto rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej byłoby znacznie opóźnione, gdyby sąd pierwszej instancji rozpatrujący środek zaskarżenia na decyzję organu rozstrzygającego oddalającą wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej musiał przekazywać sprawę organowi rozstrzygającemu, aby organ ten uwzględnił takie okoliczności przy rozstrzyganiu o potrzebie udzielenia wnioskodawcy ochrony międzynarodowej. 40      Uprawnienie tego sądu do uwzględnienia nowych okoliczności, w przedmiocie których nie wypowiedział się wspomniany organ, wpisuje się w ramy celu dyrektywy 2013/32 polegającego w szczególności, jak wynika zwłaszcza z jej motywu 18, na tym, by wnioski o udzielenie ochrony międzynarodowej były rozpatrywane „w najkrótszym możliwym terminie, bez uszczerbku dla odpowiedniego i kompletnego rozpatrywania wniosku” (wyroki: z dnia 25 lipca 2018 r., Alheto, C‑585/16, EU:C:2018:584, pkt 111, 112; a także z dnia 4 października 2024 r., Ministerstvo vnitra České republiky, Odbor azylové a migrační politiky, C‑406/22, EU:C:2024:841, pkt 78, 88). 41      Co się tyczy kwestii, czy osoba ubiegająca się o udzielenie ochrony międzynarodowej i organ rozstrzygający powinny mieć możliwość wypowiedzenia się w przedmiocie tych nowych okoliczności, Trybunał wskazał, że sąd jest zobowiązany, jak wynika z art. 47 Karty, zapewnić tej osobie możliwość wypowiedzenia się, jeżeli okoliczności te mogą niekorzystnie wpłynąć na jej sytuację (wyrok z dnia 25 lipca 2018 r., Alheto, C‑585/16, EU:C:2018:584, pkt 114). 42      Sąd ten musi również, zgodnie z zasadą kontradyktoryjności, zapewnić organowi rozstrzygającemu możliwość przedstawienia uwag w przedmiocie takich nowych okoliczności. 43      Przyjęcie takiej wykładni jest zasadne, tym bardziej że wspomniany sąd powinien uwzględnić te nowe okoliczności, aby móc wyczerpująco orzec w przedmiocie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. 44      Wynika z tego, że aby spełnić przewidziany w art. 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32 wymóg pełnego rozpatrzenia ex nunc, krajowy sąd pierwszej instancji rozpatrujący środek zaskarżenia na decyzję organu rozstrzygającego oddalającą wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej powinien, po pierwsze, być właściwy do oceny okoliczności faktycznych i dokonania własnej oceny okoliczności faktycznych, a po drugie, uwzględnić nowe okoliczności, które pojawiły się po wydaniu decyzji będącej przedmiotem tego środka zaskarżenia, zapewniając jednocześnie stronom możliwość przedstawienia uwag w przedmiocie tych okoliczności. 45      W drugiej kolejności z orzecznictwa Trybunału wynika, że poprzez wprowadzenie przepisu, że sąd właściwy do orzekania w przedmiocie środka zaskarżenia na decyzję oddalającą wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej jest zobowiązany do zbadania, w danym wypadku, „potrzeby zapewnienia [wnioskodawcy] ochrony międzynarodowej”, zamiarem prawodawcy Unii było przyznanie – w drodze art. 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32 – temu sądowi, jeżeli ów uzna, że dysponuje wszelkimi informacjami na temat okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych w tym zakresie, uprawnienia do rozstrzygnięcia w sposób wiążący, w ramach pełnego rozpatrzenia ex nunc, czyli kompletnej i zaktualizowanej oceny tych okoliczności, kwestii czy wnioskodawca ten spełnia przewidziane w dyrektywie 2011/95 przesłanki uzyskania ochrony międzynarodowej (wyrok z dnia 29 lipca 2019 r., Torubarov, C‑556/17, EU:C:2019:626, pkt 65). 46      Po pierwsze, z powyższego orzecznictwa oraz z pkt 31–34 niniejszego wyroku wynika, że prawodawca zdefiniował w art. 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32 zakres i intensywność badania przez krajowy sąd pierwszej instancji rozpatrujący środek zaskarżenia na decyzję organu rozstrzygającego oddalającą wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej potrzeby zapewnienia wnioskodawcom ochrony międzynarodowej. Wynika z tego, że określenie zakresu i intensywności tego badania nie wchodzi w zakres autonomii proceduralnej państw członkowskich. W związku z tym państwa członkowskie nie mogą ograniczać właściwości takiego sądu do orzekania w sprawie potrzeby udzielenia ochrony międzynarodowej. 47      Nie może być inaczej tylko dlatego, że organ rozstrzygający jest lepiej przygotowany i wyposażony do merytorycznego rozpatrywania wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej. Prawdą jest, że rozpatrzenie takiego wniosku przez ten organ stanowi, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 27 niniejszego wyroku, istotny etap wspólnych procedur ustanowionych dyrektywą 2013/32. Jednakże w ramach systemu ustanowionego tą dyrektywą wspomniany organ nie jest jedynym organem właściwym do rozpatrywania wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej i orzekania o ich zasadności, co wynika w szczególności z orzecznictwa przytoczonego w pkt 45 niniejszego wyroku. 48      Z powyższych rozważań wynika również, że wbrew temu, co twierdzi rząd niderlandzki w swoich uwagach, krajowy sąd pierwszej instancji, przed który wniesiono środek zaskarżenia od decyzji organu rozstrzygającego w sprawie oddalenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, posiada właściwość wykraczającą poza „kontrolę w pewnym ograniczonym zakresie” decyzji organu rozstrzygającego. W związku z tym taki sąd nie może być zobowiązany do wykonywania tej właściwości „w ograniczonym zakresie”, lecz musi dokonać pełnego rozpatrzenia ex nunc, to znaczy wyczerpującego i zaktualizowanego rozpatrzenia okoliczności faktycznych i prawnych, a także potrzeby uzyskania przez wnioskodawcę ochrony międzynarodowej. 49      Po drugie, prawdą jest, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału art. 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32 obejmuje wyłącznie „rozpatrzenie” środka zaskarżenia, a zatem nie dotyczy następstw ewentualnego uchylenia decyzji będącej jego przedmiotem (wyrok z dnia 29 lipca 2019 r., Torubarov, C‑556/17, EU:C:2019:626, pkt 54). 50      Jednakże z orzecznictwa wynika również, że przyznanie takiemu sądowi uprawnienia do orzekania w sposób wiążący w kwestii, czy wnioskodawca spełnia warunki uzyskania ochrony międzynarodowej przewidziane w dyrektywie 2011/95, oznacza, że w przypadku gdy sąd ten uchyla decyzję organu administracyjnego po przeprowadzeniu wyczerpującej i zaktualizowanej oceny potrzeby uzyskania przez wnioskodawcę ochrony międzynarodowej w świetle wszystkich istotnych okoliczności prawnych i faktycznych, i stwierdzi, że wnioskodawcy należy udzielić ochrony międzynarodowej, a następnie przekazuje sprawę temu organowi administracyjnemu, aby ten wydał nową decyzję, wspomniany organ administracyjny jest zobowiązany do udzielenia wnioskowanej ochrony międzynarodowej, z zastrzeżeniem wystąpienia okoliczności faktycznych lub prawnych, które obiektywnie wymagają dokonania nowej, zaktualizowanej oceny. Podobnie, jeżeli tenże organ administracyjny wyda następnie odmienną decyzję, nie wykazując w tym celu wystąpienia nowych okoliczności uzasadniających nową ocenę potrzeby udzielenia wspomnianemu wnioskodawcy ochrony międzynarodowej, rzeczony sąd musi uchylić tę decyzję niezgodną z jego poprzednim orzeczeniem i zastąpić ją własną decyzją w sprawie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, odstępując w razie potrzeby od stosowania uregulowań krajowych, które zakazują mu takiego działania (zob. podobnie wyrok z dnia 29 lipca 2019 r., Torubarov, C‑556/17, EU:C:2019:626, pkt 66, 73, 75, 77, 78). 51      W niniejszej sprawie z wyjaśnień przedstawionych przez sąd odsyłający wynika, że uważa on, iż dysponuje wystarczającymi informacjami, aby samodzielnie dokonać oceny wiarygodności niektórych elementów oświadczenia osób ubiegających się o udzielenie ochrony międzynarodowej oraz niektórych powodów powołanych na poparcie ich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej. Sąd odsyłający wyjaśnia jednak, że zgodnie z orzecznictwem Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State (wydziału sporów administracyjnych rady stanu) nie jest on uprawniony do dokonywania takich ocen i powinien ograniczyć się do uchylenia decyzji rozpatrywanych w postępowaniu głównym, a następnie do przekazania sprawy ministrowi w celu ponownego rozpatrzenia przez niego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. 52      W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, stosując prawo wewnętrzne, sądy krajowe są zobowiązane tak dalece, jak jest to możliwe, dokonywać jego wykładni w świetle brzmienia i celu rozpatrywanej dyrektywy, by osiągnąć przewidziany w niej rezultat, a zatem dostosować się do art. 288 akapit trzeci TFUE (wyrok z dnia 6 listopada 2018 r., Bauer i Willmeroth, C‑569/16 i C‑570/16, EU:C:2018:871, pkt 66 i przytoczone tam orzecznictwo). 53      Zasada wykładni zgodnej wymaga, aby sądy krajowe czyniły wszystko, co leży w zakresie ich kompetencji, uwzględniając wszystkie przepisy prawa krajowego i stosując uznane w porządku krajowym metody wykładni, by zapewnić pełną skuteczność rozpatrywanej dyrektywy i dokonać rozstrzygnięcia zgodnego z realizowanymi przez nią celami (wyrok z dnia 6 listopada 2018 r., Bauer i Willmeroth, C‑569/16 i C‑570/16, EU:C:2018:871, pkt 67 i przytoczone tam orzecznictwo). 54      Jak orzekł Trybunał, wymóg dokonywania takiej wykładni zgodnej może w danym wypadku obejmować konieczność zmiany krajowego orzecznictwa przez sądy krajowe, jeżeli opiera się ono na interpretacji prawa krajowego, której nie da się pogodzić z celami dyrektywy. Co za tym idzie, sąd krajowy nie może, w szczególności, skutecznie twierdzić, że nie jest w stanie dokonać wykładni przepisu prawa krajowego zgodnie z prawem Unii tylko dlatego, że przepis ten był stale interpretowany w sposób, który nie jest zgodny z tym prawem (wyrok z dnia 17 kwietnia 2018 r., Egenberger, C‑414/16, EU:C:2018:257, pkt 72, 73 i przytoczone tam orzecznictwo). 55      Gdyby jednak taka wykładnia zgodna miała okazać się niemożliwa, Trybunał wskazał na wymóg, aby właściwy sąd, w celu stosowania prawa Unii, odstąpił od stosowania krajowych przepisów ustawowych mogących ewentualnie stać na przeszkodzie zapewnieniu pełnej skuteczności podlegających bezpośredniemu stosowaniu norm prawa Unii, takich jak art. 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32 w związku z art. 47 Karty (wyrok z dnia 3 kwietnia 2025 r., Barouk, C‑283/24, EU:C:2025:236, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo). 56      Wreszcie możliwość zaskarżenia orzeczenia krajowego sądu pierwszej instancji rozpatrującego środek zaskarżenia na decyzję organu rozstrzygającego oddalającą wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej nie może podważyć powyższych rozważań. 57      Zgodnie z brzmieniem art. 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32 skuteczny środek zaskarżenia, który państwa członkowskie muszą przewidzieć, obejmuje „co najmniej postępowanie odwoławcze przed sądem pierwszej instancji”. Przepis ten zobowiązuje zatem państwa członkowskie do ustanowienia takiego środka zaskarżenia, pozostawiając im możliwość ustanowienia procedury odwoławczej lub kasacyjnej, przy czym cechy badania przewidzianego we wspomnianym przepisie nie różnią się w zależności od tego, czy państwa członkowskie skorzystają z tej możliwości. 58      W świetle powyższych rozważań na zadane pytania należy udzielić następującej odpowiedzi: art. 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32 w związku z art. 47 Karty należy interpretować w ten sposób, że po pierwsze, przyznaje on sądowi pierwszej instancji, do którego wniesiono środek zaskarżenia na decyzję o oddaleniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, właściwość do orzekania w sposób wiążący w przedmiocie wiarygodności oświadczenia przedstawionego na poparcie tego wniosku, w przedmiocie wiarygodności obawy wnioskodawcy przed prześladowaniem lub rzeczywistego ryzyka doznania przez niego poważnej krzywdy w przypadku powrotu do państwa pochodzenia, a także zasadności wspomnianego wniosku, z uwzględnieniem elementów przedstawionych w toku postępowania odwoławczego, a po drugie, państwa członkowskie nie mogą ograniczyć tej właściwości.  W przedmiocie kosztów 59      Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi. Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje: Artykuł 46 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że: po pierwsze, przyznaje on sądowi pierwszej instancji, do którego wniesiono środek zaskarżenia na decyzję o oddaleniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, właściwość do orzekania w sposób wiążący w przedmiocie wiarygodności oświadczenia przedstawionego na poparcie tego wniosku, w przedmiocie wiarygodności obawy wnioskodawcy przed prześladowaniem lub rzeczywistego ryzyka doznania przez niego poważnej krzywdy w przypadku powrotu do państwa pochodzenia, a także zasadności wspomnianego wniosku, z uwzględnieniem elementów przedstawionych w toku postępowania odwoławczego, a po drugie, państwa członkowskie nie mogą ograniczyć tej właściwości. Podpisy *      Język postępowania: niderlandzki. i      Niniejszej sprawie została nadana fikcyjna nazwa. Nie odpowiada ona rzeczywistej nazwie ani rzeczywistemu nazwisku żadnej ze stron postępowania.