C-199/23

POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) z dnia 15 czerwca 2023 r.(*) Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Przyjmowanie odwołań do rozpoznania – Artykuł 170b regulaminu postępowania przed Trybunałem – Wniosek niewykazujący istotności kwestii dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii – Odmowa przyjęcia odwołania do rozpoznania W sprawie C‑199/23 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 27 marca 2023 r., Zielonogórski Klub Żużlowy Sportowa S.A., z siedzibą w Zielonej Górze (Polska), którą reprezentował T. Grucelski, adwokat, strona wnosząca odwołanie, w której pozostałymi uczestnikami postępowania są: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), strona pozwana w pierwszej instancji, Falubaz Polska S.A. spółka komandytowo‑akcyjna, z siedzibą w Zielonej Górze (Polska), interwenientka w pierwszej instancji, TRYBUNAŁ (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) w składzie: L. Bay Larsen, wiceprezes Trybunału, P.G. Xuereb i A. Kumin (sprawozdawca), sędziowie, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając wniosek sędziego sprawozdawcy i po wysłuchaniu rzecznika generalnego A. Rantosa, wydaje następujące Postanowienie 1        W swoim odwołaniu strona wnosząca je, Zielonogórski Klub Żużlowy Sportowa S.A., wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 25 stycznia 2023 r., Zielonogórski Klub Żużlowy Sportowa/EUIPO – Falubaz Polska (FALUBAZ) (T‑703/21, niepublikowanego, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2023:19), w którym Sąd ten oddalił jej skargę zmierzającą do stwierdzenia nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 24 sierpnia 2021 r. (sprawa R 1681/2020‑1), dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku, którego to postępowania stronami były Falubaz Polska S.A. spółka komandytowo-akcyjna i Zielonogórski Klub Żużlowy Sportowa S.A.  W przedmiocie wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania 2        Na mocy art. 58a akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w przypadku odwołania wniesionego od orzeczenia Sądu dotyczącego decyzji niezależnej izby odwoławczej EUIPO Trybunał decyduje wcześniej o jego przyjęciu do rozpoznania. 3        Na podstawie art. 58a akapit trzeci tego statutu odwołanie przyjmuje się do rozpoznania, w całości lub w części, zgodnie ze szczegółowymi przepisami określonymi w regulaminie postępowania przed Trybunałem, jeżeli występuje w nim kwestia istotna dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii. 4        Zgodnie z brzmieniem art. 170a § 1 regulaminu postępowania w sytuacjach, o których mowa w art. 58a akapit pierwszy wspomnianego statutu, wnoszący odwołanie załącza do niego wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania, w którym wyjaśnia, jaka kwestia istotna dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii występuje w odwołaniu, i który zawiera wszystkie niezbędne elementy, aby umożliwić Trybunałowi rozstrzygnięcie tego wniosku. 5        Zgodnie z art. 170b §§ 1 i 3 wspomnianego regulaminu Trybunał orzeka w przedmiocie wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania w możliwie najkrótszym czasie postanowieniem z uzasadnieniem. 6        Na poparcie wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania wnosząca je podnosi, że Sąd naruszył art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1). 7        W tym względzie wnosząca odwołanie przede wszystkim czyni Sądowi zarzut z tego, że w pkt 52 zaskarżonego wyroku uznał, iż kwestia dotycząca ważności umowy licencyjnej zawartej w dniu 5 marca 2009 r. między wnoszącą odwołanie a poprzedniczką prawną interwenientki w pierwszej instancji, Falubaz S.A., (zwanej dalej „sporną umową licencyjną”) nie jest istotna, biorąc pod uwagę, że kwestia ta nie podważa faktu, iż wnosząca odwołanie i interwenientka utrzymywały stosunek handlowy i zawodowy przed dniem i w dniu dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego. Okoliczność zaś, że Sąd uznał, iż nieważność ex tunc umowy, takiej jak sporna umowa licencyjna, na podstawie której strony utrzymują stosunki handlowe i zawodowe, nie ma żadnego znaczenia dla oceny istnienia złej wiary, będzie prowadzić zdaniem wnoszącej odwołanie do niedopuszczalnej konsekwencji polegającej na tym, że jedna ze stron będzie mogła celowo zawrzeć nieważną umowę i mimo tej nieważności skutecznie dochodzić unieważnienia znaku towarowego zgłoszonego przez drugą stronę. Według wnoszącej odwołanie taka konsekwencja, po pierwsze, będzie miała wpływ na rozwój prawa Unii, a po drugie, będzie powodować brak spójności i jednolitości prawa Unii, a co za tym idzie – również orzeczeń państw członkowskich. 8        Następnie wnosząca odwołanie przypomina, że zgodnie z prawem polskim bezwzględnie nieważna umowa nie wywołuje żadnych skutków prawnych już od chwili jej zawarcia. Ponadto pośrednie uznanie skuteczności nieważnej umowy poprzez uwzględnienie jej skutków w zakresie utrzymania stosunków handlowych jest zdaniem wnoszącej odwołanie sprzeczne zarówno z praktyką EUIPO, jak i z orzecznictwem Sądu. W tym kontekście uważa ona, że w niniejszej sprawie powinno znaleźć zastosowanie w drodze analogii orzecznictwo dotyczące skutków wyroków stwierdzających nieważność [wyrok z dnia 23 września 2020 r., CEDC International/EUIPO – Underberg (Kształt źdźbła trawy w butelce), T‑796/16, EU:T:2020:439, pkt 200]. 9        Wreszcie wnosząca odwołanie podnosi, że ani EUIPO, ani Sąd, ani Trybunał nigdy nie wypowiadały się na temat wpływu nieważności ex tunc umowy, na podstawie której umawiające się strony utrzymywały stosunki handlowe i zawodowe, na ocenę złej wiary zgłaszającego znak towarowy. Zaskarżony wyrok stanowi zatem precedens, który może być stosowany w takim charakterze przez sądy i organy państw członkowskich skonfrontowane z podobnymi sytuacjami. W związku z tym ów wyrok będzie miał kluczowy wpływ na rozwój prawa Unii. 10      Na wstępie należy stwierdzić, że to na wnoszącym odwołanie spoczywa ciężar wykazania, że kwestie podnoszone w odwołaniu są istotne dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii (postanowienia: z dnia 10 grudnia 2021 r., EUIPO/The KaiKai Company Jaeger Wichmann, C‑382/21 P, EU:C:2021:1050, pkt 20 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 19 kwietnia 2023 r., Mendes/EUIPO, C‑42/23 P, niepublikowane, EU:C:2023:325, pkt 11). 11      Poza tym, jak wynika z art. 58a akapit trzeci statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w związku z art. 170a § 1 i art. 170b § 4 regulaminu postępowania przed Trybunałem, wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania musi zawierać wszystkie niezbędne elementy, aby umożliwić Trybunałowi rozstrzygnięcie w przedmiocie przyjęcia odwołania do rozpoznania oraz określenie, w przypadku częściowego przyjęcia tego odwołania, zarzutów lub części odwołania, których powinna dotyczyć odpowiedź na odwołanie. Skoro bowiem mechanizm wstępnego przyjmowania odwołań do rozpoznania przewidziany w art. 58a tego statutu ma na celu ograniczenie kontroli sprawowanej przez Trybunał do kwestii istotnych dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii, jedynie zarzuty podnoszące takie kwestie i wykazane przez wnoszącego odwołanie mogą podlegać badaniu przez Trybunał w ramach procedury odwoławczej (postanowienie z dnia 30 stycznia 2023 r., bonnanwalt/EUIPO, C‑580/22 P, ECLI:EU:C:2023:126, pkt 11 i przytoczone tam orzecznictwo). 12      Wobec powyższego wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania musi w każdym wypadku w sposób jasny i precyzyjny wskazywać zarzuty, na których odwołanie się opiera, z taką samą precyzją i jasnością określać kwestię prawną podnoszoną w każdym zarzucie, uściślać, czy ta kwestia jest istotna dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii, i podawać w sposób konkretny powody, dla których wspomniana kwestia jest istotna w świetle przywołanego kryterium. Co się tyczy w szczególności zarzutów odwołania, wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania musi określać przepis prawa Unii lub orzecznictwo, które mogły zostać naruszone przez zaskarżony wyrok lub postanowienie, przedstawiać w sposób zwięzły naruszenie prawa, którego miał się dopuścić Sąd, i wskazywać, w jakiej mierze wpłynęło ono na rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku lub postanowieniu. W razie gdy przywołane naruszenie prawa wynika z naruszenia orzecznictwa, wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania musi przedstawiać w sposób zwięzły, lecz jasny i precyzyjny, po pierwsze, gdzie występuje zarzucana sprzeczność, poprzez wskazanie zarówno punktów zaskarżonego wyroku lub postanowienia, które wnoszący odwołanie podważa, jak i punktów orzeczenia Trybunału lub Sądu, które jakoby nie zostały uwzględnione, a po drugie, konkretne powody, dla których taka sprzeczność powoduje powstanie kwestii istotnej dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii (zob. postanowienia: z dnia 10 grudnia 2021 r., EUIPO/The KaiKai Company Jaeger Wichmann, C‑382/21 P, EU:C:2021:1050, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 19 kwietnia 2023 r., Mendes/EUIPO, C‑42/23 P, niepublikowane, EU:C:2023:325, pkt 13). 13      Wniosek o przyjęcie odwołania do rozpoznania, który nie zawiera elementów wyszczególnionych w poprzednim punkcie niniejszego postanowienia, od samego początku nie pozwala bowiem na wykazanie, że w odwołaniu występuje kwestia istotna dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii uzasadniająca jego przyjęcie do rozpoznania (postanowienie z dnia 24 października 2019 r., Porsche/EUIPO, C‑613/19 P, EU:C:2019:905, pkt 16 i przytoczone tam orzecznictwo). 14      W niniejszej sprawie, co się tyczy argumentacji wskazanej w pkt 6 i 7 niniejszego postanowienia, należy stwierdzić, że choć wnosząca odwołanie, po pierwsze, powołuje się na naruszenie prawa, którego miał się dopuścić Sąd, a po drugie, określa w tym kontekście występującą kwestię prawną, to jednak ogranicza się ona do wskazania tego naruszenia i tej kwestii oraz do przedstawienia w tym względzie argumentów o charakterze ogólnym, nie podając w sposób konkretny w szczególności powodów, dla których wspomniana kwestia jest istotna dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii. Argumentacja ta nie spełnia zatem wymogów, o których mowa w pkt 12 niniejszego postanowienia. 15      Jeśli chodzi o argumentację przedstawioną w pkt 8 niniejszego postanowienia, wystarczy stwierdzić, że podnoszone naruszenie przez Sąd przepisu i orzecznictwa krajowego w żaden sposób nie wskazuje na istnienie kwestii istotnej dla jedności i spójności prawa Unii. Ponadto, co się tyczy konkretniej podnoszonego naruszenia praktyki EUIPO i orzecznictwa Sądu, wspomnianego w tymże pkt 8, należy stwierdzić, że wnosząca odwołanie nie przedstawia jasnych i precyzyjnych wyjaśnień, aby umożliwić Trybunałowi zrozumienie, na czym miałyby polegać naruszenia prawa, których miał się dopuścić Sąd w tym względzie. 16      Co się tyczy argumentacji przedstawionej w pkt 9 niniejszego postanowienia, należy przypomnieć, że okoliczność, iż dana kwestia prawna nie stanowiła przedmiotu badania Trybunału, nie oznacza mimo wszystko, że nieuchronnie cechuje ją istotność dla rozwoju prawa Unii, jako że autor wniosku o przyjęcie odwołania do rozpoznania jest w każdym przypadku zobowiązany wykazać taką istotność poprzez przedstawienie ścisłych wskazówek nie tylko w przedmiocie nowego charakteru tej kwestii, ale również w przedmiocie powodów, dla których wspomniana kwestia jest istotna w odniesieniu do takiego rozwoju (postanowienie z dnia 15 lipca 2022 r., Meta Cluster/EUIPO, C‑233/22 P, niepublikowane, EU:C:2022:593, pkt 14 i przytoczone tam orzecznictwo). 17      Z rozpatrywanego wniosku nie wynika zaś, by to zostało wykazane, jako że wnosząca odwołanie ogranicza się do wskazania w sposób ogólnikowy precedensowego charakteru zaskarżonego wyroku, nie przedstawiając jednak z wystarczającą precyzją i jasnością konkretnych powodów, dla których taka kwestia miałaby być istotna dla rozwoju prawa Unii. 18      W tych okolicznościach należy stwierdzić, że wniosek przedstawiony przez wnoszącą odwołanie nie pozwala na wykazanie, że odwołanie to dotyczy kwestii istotnej dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii. 19      W związku z powyższym odwołania nie należy przyjmować do rozpoznania.  W przedmiocie kosztów 20      Zgodnie z art. 137 regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości, który znajduje zastosowanie do postępowania odwoławczego na mocy art. 184 § 1 tego regulaminu, Trybunał orzeka o kosztach w postanowieniu kończącym postępowanie. 21      Ponieważ niniejsze postanowienie zostało wydane przed doręczeniem odwołania pozostałym uczestnikom postępowania, a w konsekwencji zanim mogli oni ponieść koszty, należy orzec, że wnosząca odwołanie pokrywa własne koszty. Z powyższych względów Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) postanawia, co następuje: 1)      Odwołanie nie zostaje przyjęte do rozpoznania. 2)      Zielonogórski Klub Żużlowy Sportowa S.A. pokrywa własne koszty. Sporządzono w Luksemburgu w dniu 15 czerwca 2023 . Sekretarz Prezes izby ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania A. Calot Escobar         L. Bay Larsen *      Język postępowania: polski.