C-206/22

WYROK TRYBUNAŁU (pierwsza izba) z dnia 14 grudnia 2023 r. ( *1 ) Odesłanie prejudycjalne – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Organizacja czasu pracy – Artykuł 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Dyrektywa 2003/88/WE – Artykuł 7 – Prawo do corocznego płatnego urlopu – Wirus SARS-Cov-2 – Środek w postaci kwarantanny – Niemożność przeniesienia corocznego płatnego urlopu udzielonego na okres pokrywający się z okresem kwarantanny W sprawie C‑206/22 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Arbeitsgericht Ludwigshafen am Rhein (sąd pracy w Ludwigshafen nad Renem, Niemcy) postanowieniem z dnia 14 lutego 2022 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 17 marca 2022 r., w postępowaniu: TF przeciwko Sparkasse Südpfalz, TRYBUNAŁ (pierwsza izba), w składzie: A. Arabadjiev, prezes izby, T. von Danwitz, P. G. Xuereb, A. Kumin i I. Ziemele (sprawozdawczyni), sędziowie, rzecznik generalny: P. Pikamäe, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając pisemny etap postępowania, rozważywszy uwagi, które przedstawili: – w imieniu Sparkasse Südpfalz – K. Kapischke, M. Sprenger i K. Waterfeld, – w imieniu rządu fińskiego – M. Pere, w charakterze pełnomocnika, – w imieniu Komisji Europejskiej – B.-R. Killmann i D. Recchia, w charakterze pełnomocników, po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 4 maja 2023 r., wydaje następujący Wyrok Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9), a także art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą praw podstawowych”). Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu między TF a jego pracodawcą, Sparkasse Südpfalz, w przedmiocie przeniesienia dni corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego udzielonego TF na okres pokrywający się z poddaniem go kwarantannie w następstwie kontaktu z osobą zakażoną wirusem SARS-Cov-2. Ramy prawne Prawo Unii Zgodnie z motywami 4 i 5 dyrektywy 2003/88: „(4) Poprawa bezpieczeństwa, higieny i ochrony zdrowia pracowników w miejscu pracy jest celem, który nie powinien być podporządkowany względom czysto ekonomicznym. (5) Wszystkim pracownikom powinny przysługiwać odpowiednie okresy odpoczynku. […]”. Artykuł 7 tej dyrektywy, zatytułowany „Urlop [co]roczny”, stanowi w ust. 1, co następuje: „Państwa członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by każdy pracownik był uprawniony do corocznego płatnego urlopu w wymiarze co najmniej czterech tygodni, zgodnie z warunkami uprawniającymi i przyznającymi mu taki urlop, przewidzianymi w ustawodawstwie krajowym lub w praktyce krajowej”. Prawo niemieckie Zgodnie z § 7 ust. 3 Bundesurlaubsgesetz (federalnej ustawy o urlopach) z dnia 8 stycznia 1963 r. (BGBl. 1963, s. 2), w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym, (zwanej dalej „BUrlG”): „Urlop jest udzielany oraz wykorzystywany w bieżącym roku kalendarzowym. Przeniesienie urlopu na kolejny rok kalendarzowy jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy uzasadniają to pilne potrzeby zakładu pracy lub przyczyny leżące po stronie pracownika. W przypadku przeniesienia urlop musi być udzielony i wykorzystany w ciągu pierwszych trzech miesięcy następnego roku kalendarzowego. […]”. Paragraf 28 ust. 1 Gesetz zur Verhütung und Bekämpfung von Infektionskrankheiten beim Menschen (Infektionsschutzgesetz) (ustawy o zapobieganiu chorobom zakaźnym u ludzi i ich zwalczaniu) (zwanej dalej „IfSG”) stanowi: „W razie wykrycia osób chorych, osób z podejrzeniem choroby czy zakażenia bądź nosicieli wirusa […] właściwy organ podejmuje niezbędne środki ochronne […] w takim zakresie i na taki okres, jakie są wymagane do zapobieżenia rozprzestrzenianiu się chorób zakaźnych. Organ może w szczególności zobowiązać dane osoby do tego, żeby nie opuszczały miejsca, w którym się znajdują, albo opuszczały je wyłącznie pod określonymi warunkami, bądź też żeby nie udawały się do określonych miejsc lub miejsc publicznych albo udawały się tam jedynie pod określonymi warunkami. […]”. Postępowanie główne i pytanie prejudycjalne TF, zatrudnionemu od 2003 r. w Sparkasse Südpfalz, udzielono corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego na okres od 3 do 11 grudnia 2020 r. W dniu 2 grudnia 2020 r. Kreisverwaltung Germersheim (starostwo powiatowe w Germersheim, Niemcy) nałożyło na TF, zgodnie z § 28 IfSG, kwarantannę na okres od 2 do 11 grudnia 2020 r. na tej podstawie, że miał on kontakt z osobą zakażoną wirusem SARS-Cov-2. W dniu 4 marca 2021 r. TF wniósł o przeniesienie dni corocznego płatnego urlopu udzielonych mu na okres pokrywający się z okresem kwarantanny, której został poddany. Ponieważ Sparkasse Südpfalz odmówiła tego przeniesienia, TF wniósł do Arbeitsgericht Ludwigshafen am Rhein (sądu pracy w Ludwigshafen nad Renem, Niemcy), będącego sądem odsyłającym, powództwo celem zapobieżenia temu, by z jego corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego odliczono okres kwarantanny nałożonej przez władze publiczne. Sąd ten podkreśla, że zgodnie z orzecznictwem Bundesarbeitsgericht (federalnego sądu pracy, Niemcy) jedynym celem prawa do corocznego płatnego urlopu jest zwolnienie pracownika z obowiązku świadczenia pracy przy jednoczesnym zagwarantowaniu mu wynagrodzenia za czas urlopu. Pracodawca nie jest jednak odpowiedzialny za warunki, w jakich przebiega urlop. Zdaniem sądu odsyłającego przepisy BUrlG zobowiązują pracodawcę do przeniesienia udzielonych dni urlopu wyłącznie wtedy, gdy pracownik może wykazać niezdolność do pracy, która wystąpiła w okresie urlopu. Sądy niemieckie orzekły, że sama kwarantanna nie jest równoznaczna z niezdolnością do pracy. Sąd odsyłający ma jednak wątpliwości co do zgodności tego orzecznictwa z art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88. Po pierwsze, opierając się na wyroku z dnia 14 października 2010 r., Union syndicale Solidaires Isère (C‑428/09, EU:C:2010:612), przypomina on, że odstępstwa od prawa do corocznego płatnego urlopu należy interpretować w sposób ścisły. Po drugie, zważywszy na cel corocznego płatnego urlopu, a mianowicie umożliwienie pracownikowi odpoczynku oraz zapewnienie mu okresu wytchnienia i wolnego czasu, nie jest pewne, czy okres kwarantanny jest równoznaczny z okresem rzeczywistego odpoczynku. Po trzecie, Trybunał orzekł, zgodnie z wyrokiem z dnia 29 listopada 2017 r., King (C‑214/16, EU:C:2017:914), że prawo do corocznego płatnego urlopu nie wygasa z upływem okresu rozliczeniowego, czyli okresu, w którym należy skorzystać z corocznego urlopu wypoczynkowego, jeżeli pracownik nie miał możliwości skorzystania z tego prawa. Poddanie kwarantannie można by w tym względzie za taką przeszkodę uznać. W powyższych okolicznościach Arbeitsgericht Ludwigshafen am Rhein (sąd pracy w Ludwigshafen nad Renem) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy [2003/88] oraz prawo do corocznego płatnego urlopu ustanowione w art. 31 ust. 2 [karty praw podstawowych] należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie krajowym przepisom prawnym lub praktykom dotyczącym udzielania pracownikom urlopu wypoczynkowego, zgodnie z którymi do zrealizowania prawa do urlopu dochodzi również wtedy, gdy w trakcie udzielonego urlopu pracownika dotyka nieprzewidywalne zdarzenie, jak w niniejszej sprawie kwarantanna zarządzona przez państwo, i w związku z tym pracownik nie może w pełni skorzystać z tego prawa?”. W przedmiocie pytania prejudycjalnego W przedmiocie dopuszczalności Sparkasse Südpfalz podnosi, że pytanie prejudycjalne zostało sformułowane w sposób zbyt ogólny i przesądza o odpowiedzi, jakiej należy udzielić. Ma ono zatem charakter hipotetyczny i jest niedopuszczalne. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wyłącznie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za mające zapaść rozstrzygnięcie, należy ustalenie, czy, przy uwzględnieniu specyfiki danej sprawy, w celu wydania rozstrzygnięcia zachodzi potrzeba uzyskania orzeczenia w trybie prejudycjalnym, jak i ocena zasadności zadawanych Trybunałowi pytań, które korzystają w tym względzie z domniemania posiadania znaczenia dla sprawy. Wobec tego, w sytuacji gdy zadane pytanie dotyczy wykładni lub ważności przepisu prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany orzec, chyba że oczywiste jest, że wykładnia, o którą się zwrócono, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub z przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, gdy problem jest natury hipotetycznej bądź gdy Trybunał nie dysponuje informacjami w zakresie stanu faktycznego lub prawnego, które są niezbędne do udzielenia przydatnej odpowiedzi na dane pytanie [postanowienie z dnia 27 kwietnia 2023 r., Ministero della Giustizia (Konkurs na stanowisko notariusza), C‑495/22, niepublikowane, EU:C:2023:405, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo]. Ponadto z utrwalonego orzecznictwa wynika, że w wypadku pytań sformułowanych w sposób niewłaściwy lub wykraczający poza zakres zadań powierzonych Trybunałowi na mocy art. 267 TFUE musi on wyodrębnić z całości informacji dostarczonych przez sąd krajowy, a zwłaszcza z uzasadnienia postanowienia odsyłającego, normy prawa Unii, które z uwagi na przedmiot sporu wymagają dokonania wykładni. W tym aspekcie do Trybunału należy – gdy zajdzie taka potrzeba – przeformułowanie przedstawionych mu pytań (wyrok z dnia 13 lutego 2014 r., Crono Service i in., C‑419/12 i C‑420/12, EU:C:2014:81, pkt 28 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie poprzez swoje pytanie, sformułowane w sposób przedstawiony w postanowieniu odsyłającym, sąd odsyłający, zwracając się o dokonanie wykładni art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88, a także art. 31 ust. 2 karty praw podstawowych, zmierza do ustalenia, czy nieprzewidywalne zdarzenie, które nastąpiło w trakcie corocznego urlopu, takie jak nałożenie przez organy publiczne kwarantanny, może uprawniać pracownika do przeniesienia dni jego urlopu. Sąd ten wyjaśnia przy tym powody, dla których odpowiedź Trybunału na zadane pytanie jest niezbędna dla rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym. Oddalenie lub uwzględnienie pozwu skarżącego w postępowaniu głównym będzie bowiem zależało od odpowiedzi udzielonej na to pytanie przez Trybunał. W tym względzie, po pierwsze, postanowienie odsyłające zawiera wszystkie istotne elementy umożliwiające Trybunałowi udzielenie użytecznej odpowiedzi na zadane pytanie prejudycjalne. Po drugie, jak podnosi Sparkasse Südpfalz, pojęcie „nieprzewidywalnego zdarzenia” obejmuje zdarzenia, których nie można przewidzieć, inne niż kwarantanna, której dotyczy niniejsza sprawa. Niemniej jednak zarówno z uściślenia „jak kwarantanna” zawartego w treści pytania prejudycjalnego, jak i z treści postanowienia odsyłającego wynika, że sąd odsyłający zwraca się w rzeczywistości o wykładnię odnośnych przepisów prawa Unii wyłącznie w odniesieniu do wpływu kwarantanny na prawo do corocznego urlopu. Wobec powyższego pytanie prejudycjalne jest dopuszczalne. Co do istoty Poprzez swoje pytanie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88 i art. 31 ust. 2 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu lub praktyce krajowej, które nie zezwalają na przeniesienie dni corocznego płatnego urlopu udzielonych pracownikowi, który nie jest chory, na okres pokrywający się z okresem kwarantanny zarządzonym przez organ publiczny ze względu na kontakt tego pracownika z osobą zakażoną wirusem. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, jak wynika z samego brzmienia art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88, że każdy pracownik jest uprawniony do corocznego płatnego urlopu w wymiarze co najmniej czterech tygodni. To prawo do corocznego płatnego urlopu należy postrzegać jako zasadę prawa socjalnego Unii o szczególnej wadze, której wdrażanie przez właściwe organy krajowe może być dokonywane tylko w granicach wyraźnie określonych w samej dyrektywie 2003/88 (wyrok z dnia 22 września 2022 r., Fraport i St. Vincenz-Krankenhaus, C‑518/20 i C‑727/20, EU:C:2022:707, pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo). Prawo do corocznego płatnego urlopu, jako zasada prawa socjalnego Unii Europejskiej, ma szczególne znaczenie, przejawiające się w tym, że prawo to zostało wyraźnie zapisane w art. 31 ust. 2 karty praw podstawowych. Należy przypomnieć, że art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88 odzwierciedla i konkretyzuje to prawo podstawowe do corocznego płatnego urlopu zapisane w karcie praw podstawowych. W istocie, podczas gdy art. 31 ust. 2 karty praw podstawowych gwarantuje prawo każdego pracownika do okresu corocznego płatnego urlopu, art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88 wprowadza tę zasadę w życie poprzez ustalenie długości wspomnianego okresu (zob. podobnie wyrok z dnia 22 września 2022 r., Fraport i St. Vincenz-Krankenhaus, C‑518/20 i C‑727/20, EU:C:2022:707, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo). W drugiej kolejności Trybunał orzekł w tym kontekście, że prawo do corocznego płatnego urlopu nie może być poddawane wykładni zawężającej (zob. podobnie wyrok z dnia 30 czerwca 2016 r., Sobczyszyn,C‑178/15, EU:C:2016:502, pkt 21). W trzeciej kolejności, co się tyczy celu, jakiemu służy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88, a także art. 31 ust. 2 karty praw podstawowych, należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawo do corocznego urlopu ma podwójny cel, mianowicie z jednej strony umożliwienie pracownikowi odpoczynku od wykonywania zadań wyznaczonych mu w umowie o pracę, a z drugiej strony zapewnienie mu okresu wytchnienia i wolnego czasu (wyrok z dnia 25 czerwca 2020 r., Varhoven kasatsionen sad na Republika Bulgaria i Iccrea Banca, C‑762/18 i C‑37/19, EU:C:2020:504, pkt 57 i przytoczone tam orzecznictwo). W tym względzie pracownik powinien mieć możliwość rzeczywistego skorzystania z minimalnego okresu corocznego płatnego urlopu przewidzianego w art. 7 dyrektywy 2003/88, jak również z innych minimalnych okresów odpoczynku przewidzianych w tej dyrektywie (zob. podobnie wyroki: z dnia 6 listopada 2018 r., Kreuziger,C‑619/16, EU:C:2018:872, pkt 49; z dnia 4 czerwca 2020 r., Fetico i in., C‑588/18, EU:C:2020:420, pkt 32). W szczególności Trybunał uznał, że cel prawa do corocznego płatnego urlopu, którym jest umożliwienie pracownikowi odpoczynku oraz zapewnienie mu okresu wytchnienia i wolnego czasu, różni się w tym względzie od celu prawa do zwolnienia chorobowego, które udzielane jest pracownikowi w celu umożliwienia mu powrotu do zdrowia (wyrok z dnia 30 czerwca 2016 r., Sobczyszyn, C‑178/15, EU:C:2016:502, pkt 25). Mając na uwadze odmienne cele tych dwóch rodzajów usprawiedliwionej nieobecności w pracy, Trybunał orzekł, iż pracownikowi, który przebywa na zwolnieniu chorobowym w czasie wcześniej wyznaczonego terminu urlopu, przysługuje, na jego wniosek i w celu umożliwienia mu rzeczywistego skorzystania z przysługującego mu corocznego urlopu, prawo do wykorzystania tego urlopu w terminie innym niż termin pokrywający się ze zwolnieniem chorobowym (wyrok z dnia 30 czerwca 2016 r., Sobczyszyn, C‑178/15, EU:C:2016:502, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo). W tym ostatnim przypadku, po pierwsze, wystąpienie niezdolności do pracy z powodu choroby jest z zasady nieprzewidywalne i niezależne od woli pracownika (wyrok z dnia 4 października 2018 r., Dicu, C‑12/17, EU:C:2018:799, pkt 32). Po drugie, pracownik przebywający na zwolnieniu chorobowym podlega dolegliwościom fizycznym lub psychicznym spowodowanym chorobą (zob. podobnie wyrok z dnia 4 października 2018 r., Dicu, C‑12/17, EU:C:2018:799, pkt 33). Ponadto w trakcie minimalnych okresów odpoczynku przewidzianych w dyrektywie 2003/88 pracownik nie powinien podlegać w stosunku do swojego pracodawcy żadnym obowiązkom, które mogłyby przeszkodzić mu w swobodnym i nieprzerwanym zajmowaniu się własnymi sprawami w celu zniwelowania skutków, jakie praca ma dla jego bezpieczeństwa oraz zdrowia (zob. podobnie wyrok z dnia 9 września 2003 r., Jaeger, C‑151/02, EU:C:2003:437, pkt 94). To w świetle powyższych zasad, które zostały skonkretyzowane w orzecznictwie Trybunału, należy rozpatrywać pytanie prejudycjalne. Z postanowienia odsyłającego wynika, że TF udzielono urlopu na okres pokrywający się z okresem kwarantanny zarządzonej wobec niego przez właściwe organy publiczne na podstawie § 28 IfSG – z tego względu, że miał on kontakt z osobą zakażoną – jako środek ochrony zdrowia publicznego mający na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu się choroby zakaźnej. Sąd odsyłający wskazuje w tym względzie, że zgodnie z orzecznictwem sądów niemieckich dotyczącym właściwych przepisów BUrlG kwarantanna, która nie powoduje niezdolności do pracy, jak w niniejszej sprawie, nie daje prawa do przeniesienia dni corocznego płatnego urlopu. W tym względzie należy zauważyć, po pierwsze, że cel tego środka w postaci kwarantanny, jakim jest zapobieganie rozprzestrzenianiu się choroby zakaźnej poprzez izolację osób, u których mogą wystąpić jej objawy, różni się od celów corocznego płatnego urlopu, przypomnianych w pkt 29 niniejszego wyroku. Po drugie, bezsporne jest, że środek w postaci poddania kwarantannie jest, podobnie jak wystąpienie niezdolności do pracy z powodu choroby, zdarzeniem nieprzewidywalnym i niezależnym od woli osoby, której dotyczy. Niemniej z akt sprawy, którymi dysponuje Trybunał, wynika, że organ publiczny zarządził wobec powoda w postępowaniu głównym kwarantannę ze względu na to, że miał on kontakt z osobą zakażoną wirusem SARS-Cov-2. Pracownik ten w rozpatrywanym okresie nie znajdował się natomiast w sytuacji niezdolności do pracy potwierdzonej zaświadczeniem lekarskim. A zatem taki pracownik znajduje się w sytuacji odmiennej od sytuacji pracownika przebywającego na zwolnieniu chorobowym, odczuwającego dolegliwości fizyczne lub psychiczne spowodowane chorobą. Nie można w związku z tym uznać, że cel poddania kwarantannie jest co do zasady porównywalny z celem zwolnienia chorobowego w rozumieniu orzecznictwa przypomnianego w pkt 31 niniejszego wyroku. W rezultacie okres kwarantanny nie może sam w sobie stanowić przeszkody dla realizacji celu corocznego płatnego urlopu, który ma umożliwić pracownikowi odpoczynek od wykonywania zadań wyznaczonych mu w umowie o pracę oraz zapewnienie mu okresu wytchnienia i wolnego czasu (zob. podobnie wyrok z dnia 6 listopada 2018 r., Bauer i Willmeroth, C‑569/16 i C‑570/16, EU:C:2018:871, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo). Po trzecie, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 52–56 opinii, o ile kwarantanna może mieć wpływ na warunki, na jakich pracownik dysponuje swoim czasem wolnym, o tyle nie można uznać, że sama w sobie narusza ona prawo tego pracownika do rzeczywistego skorzystania z corocznego płatnego urlopu. W okresie corocznego urlopu pracownik nie może bowiem podlegać w stosunku do swojego pracodawcy żadnym obowiązkom, które mogłyby przeszkodzić mu w swobodnym i nieprzerwanym zajmowaniu się własnymi sprawami w celu zniwelowania skutków, jakie praca ma dla jego bezpieczeństwa oraz zdrowia. W konsekwencji, jeżeli pracodawca dopełnia tych obowiązków, to nie można go zobowiązywać do kompensowania niekorzystnych skutków wynikających z nieprzewidywalnego zdarzenia – takiego jak nałożona przez organ publiczny kwarantanna – które uniemożliwia jego pracownikowi skorzystanie w pełni z przysługującego mu prawa do corocznego płatnego urlopu. Dyrektywa 2003/88, której zasady zostały przypomniane w pkt 26–35 niniejszego wyroku, nie ma bowiem na celu tego, by każde zdarzenie mogące uniemożliwić pracownikowi pełne skorzystanie z okresu odpoczynku lub wytchnienia i w sposób, jaki sobie tego życzy, uzasadniało przyznanie mu dodatkowego urlopu, tak aby cel corocznego urlopu wypoczynkowego został zagwarantowany. W świetle powyższych rozważań odpowiedź na zadane pytanie winna brzmieć: art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88 i art. 31 ust. 2 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu lub praktyce krajowej, które nie zezwalają na przeniesienie dni corocznego płatnego urlopu udzielonych pracownikowi, który nie jest chory, na okres pokrywający się z okresem kwarantanny zarządzonym przez organ publiczny ze względu na kontakt tego pracownika z osobą zakażoną wirusem. W przedmiocie kosztów Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.   Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:   Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy i art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,   należy interpretować w ten sposób, że:   nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu lub praktyce krajowej, które nie zezwalają na przeniesienie dni corocznego płatnego urlopu udzielonych pracownikowi, który nie jest chory, na okres pokrywający się z okresem kwarantanny zarządzonym przez organ publiczny ze względu na kontakt tego pracownika z osobą zakażoną wirusem.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: niemiecki.