C-226/20

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO GIOVANNIEGO PITRUZZELLI przedstawiona w dniu 2 września 2021 r. ( ) Sprawa C‑226/20 P Eurofer, Association Européenne de l’Acier, AISBL przeciwko Komisji Europejskiej Odwołanie – Dumping – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/1795 – Przywóz wyrobów płaskich walcowanych na gorąco z żeliwa, stali niestopowej i pozostałej stali stopowej – Zakończenie postępowania dotyczącego przywozu z Serbii – Rozporządzenie (UE) 2016/1036 – Artykuł 3 ust. 4 lit. a) i art. 9 ust. 2 i 3 – Ustalenie istnienia szkody – Kumulatywna ocena skutków przywozu z więcej niż jednego kraju – „Nieznaczny” charakter przywozu z danego kraju – Zakończenie postępowania – Artykuł 20 ust. 2 – Naruszenie prawa do obrony 1. Czy w ramach dochodzenia antydumpingowego Komisja Europejska może uznać za „nieznaczną” wielkość przywozu do Unii Europejskiej z danego kraju, która to wielkość stanowi udział w rynku wynoszący 1,04%, a zatem przekracza, choćby nieznacznie, próg 1%? Czy w tych okolicznościach Komisja może w konsekwencji zdecydować, że nie będzie oceniać skutków przywozu z tego kraju łącznie z przywozem z innych krajów objętych dochodzeniem i w związku z tym podjąć decyzję o zakończeniu dochodzenia dotyczącego przywozu ze wspomnianego kraju? 2. Takie są zasadniczo pytania, które Trybunał musi rozstrzygnąć w niniejszej sprawie dotyczącej odwołania, w drodze którego Eurofer, Association Européenne de l’Acier, AISBL (zwany dalej „Euroferem”) wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 marca 2020 r., Eurofer/Komisja (zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”) ( ), w którym Sąd oddalił skargę Euroferu o stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/1795 ( ) (zwanego dalej „spornym rozporządzeniem”), w drodze którego Komisja zakończyła dochodzenie antydumpingowe dotyczące przywozu do Unii niektórych wyrobów płaskich walcowanych na gorąco z żeliwa, stali niestopowej i pozostałej stali stopowej, pochodzących z Serbii. I. Ramy prawne 3. Artykuł 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) ( ), zatytułowany „Ustalenie szkody”, stanowi w ust. 3 i 4: „3.   W odniesieniu do wielkości przywozu towarów po cenach dumpingowych uwzględnia się fakt, czy nastąpił jego znaczny wzrost w wartościach bezwzględnych bądź w stosunku do produkcji lub konsumpcji w Unii. W odniesieniu do wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na ceny produktów unijnych uwzględnia się fakt, czy nastąpiło znaczne podcięcie cenowe przywozu towarów po cenach dumpingowych w stosunku do cen unijnych produktów podobnych lub czy przywóz ten w inny sposób nie spowoduje znacznego spadku tych cen bądź zahamuje ich znaczny wzrost, który nastąpiłby w innych warunkach. Żaden z powyższych czynników brany pod uwagę osobno lub łącznie nie musi stanowić decydującej wskazówki. 4.   Jeżeli przedmiotem dochodzenia antydumpingowego jest jednocześnie przywóz produktów z więcej niż jednego kraju, skutki tego przywozu ocenia się w sposób łączny, jedynie pod warunkiem że: a) ustalony margines dumpingu w przywozie z każdego kraju przekracza poziom de minimis zdefiniowany w art. 9 ust. 3 i wielkość przywozu z każdego z tych krajów nie jest nieznaczna; oraz b) łączna ocena skutków przywozu jest właściwa po uwzględnieniu warunków konkurencji między produktami przywożonymi oraz warunków konkurencji między produktami przywożonymi a unijnym produktem podobnym”. 4. Artykuł 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego stanowi: „Decyzję o wszczęciu dochodzenia podejmuje się, rozpatrując równocześnie dowody istnienia zarówno dumpingu, jak i szkody. Wniosek oddala się w przypadku, gdy dowody na istnienie dumpingu lub szkody mające uzasadnić wszczęcie postępowania w danej sprawie nie są wystarczające. Nie wszczyna się postępowania przeciwko krajom, których przywóz stanowi mniej niż 1% rynku, chyba że kraje te łącznie zapewniają 3% lub więcej konsumpcji Unii”. 5. Artykuł 9 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego stanowi: „2.   Jeżeli środki ochronne nie są konieczne, dochodzenie lub postępowanie zostaje zakończone. […] 3.   W przypadku postępowania wszczętego na podstawie art. 5 ust. 9 szkodę uważa się co do zasady za nieznaczną, jeżeli dany przywóz jest mniejszy od wielkości określonych w art. 5 ust. 7. Postępowanie takie zostaje natychmiast zakończone w przypadku stwierdzenia, że margines dumpingu wynosi mniej niż 2% wyrażone jako udział procentowy w cenie eksportowej, z zastrzeżeniem, iż w przypadku, gdy margines wynosi poniżej 2%, w odniesieniu do indywidualnych eksporterów zostaje zakończone wyłącznie dochodzenie, przy czym są oni nadal objęci postępowaniem i mogą zostać ponownie poddani dochodzeniu w ramach kolejnego przeglądu, przeprowadzonego dla danego kraju na podstawie art. 11”. 6. Artykuł 20 ust. 1 i 2 rozporządzenia podstawowego stanowi: „1.   Wnioskodawcy, importerzy, eksporterzy, ich reprezentatywne stowarzyszenia oraz przedstawiciele kraju wywozu mogą wystąpić z wnioskiem o przekazanie dokonanych w toku postępowania szczegółów najważniejszych ustaleń i faktów, na podstawie których wprowadzono środki tymczasowe. Wnioski o przekazanie tych ustaleń składa się w formie pisemnej, niezwłocznie po wprowadzeniu środków tymczasowych, po czym niezwłocznie przekazuje się je także w formie pisemnej. 2.   Strony wymienione w ust. 1 mogą wystąpić z wnioskiem o przekazanie dokonanych w toku postępowania najważniejszych ustaleń i faktów, na podstawie których ma być zalecone wprowadzenie środków ostatecznych lub zakończenie dochodzenia lub postępowania bez zastosowania środków, zwracając szczególną uwagę na ujawnienie faktów i ustaleń odmiennych od wykorzystanych przy środkach tymczasowych”. II. Okoliczności faktyczne i sporne rozporządzenie 7. Okoliczności faktyczne powstania sporu zostały przedstawione w pkt 1–12 zaskarżonego wyroku, do których odsyłam w celu uzyskania dalszych szczegółów. Dla celów niniejszego postępowania przypominam jedynie, że w następstwie skargi złożonej w dniu 23 maja 2016 r. przez Eurofer Komisja Europejska wszczęła dochodzenie antydumpingowe dotyczące przywozu do Unii Europejskiej niektórych wyrobów płaskich walcowanych na gorąco z żeliwa, stali niestopowej i pozostałej stali stopowej, pochodzących z Brazylii, Iranu, Rosji, Serbii i Ukrainy. Dochodzenie objęło okres od dnia 1 lipca 2015 r. do dnia 30 czerwca 2016 r. (zwany dalej „okresem objętym dochodzeniem”). 8. Dochodzenie to zakończyło się przyjęciem przez Komisję w dniu 5 października 2017 r. spornego rozporządzenia. 9. Z motywów 232–236 spornego rozporządzenia, przytoczonych w pkt 52–58 zaskarżonego wyroku, wynika, że w rozporządzeniu tym Komisja uznała wielkość przywozu z Serbii za „nieznaczną” w rozumieniu art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego ze względu na to, że wielkość ta zmniejszyła się w okresie objętym dochodzeniem i wynosiła jedynie 1,04% udziału w rynku. W tym względzie w motywie 232 spornego rozporządzenia Komisja zauważyła, co następuje: „[z]godnie ze swoją praktyką Komisja zwykle uznaje za »nieznaczny« taki udział w rynku, który na etapie wszczęcia postępowania został ustalony zgodnie z rozporządzeniem podstawowym na mniej niż 1%. W tym przypadku Komisja stwierdziła jednak, że wartość 1,04% w dalszym ciągu jest nieznaczna, ponieważ wartość 0,04% należy traktować jako nieistotną, przy czym wielkość przywozu z Serbii jest stosunkowo znacznie niższa niż wielkość przywozu z każdego z czterech pozostałych państw. Rzeczywiście wielkość przywozu z Serbii jest równa prawie połowie przywozu z Brazylii, która jest drugim od końca państwem pod względem wielkości przywozu”. 10. Następnie Komisja odrzuciła argument Euroferu, w którym podniósł on, że przywóz z Serbii powinien być oceniany łącznie z przywozem z pozostałych państw, ponieważ przekroczył próg de minimis wynoszący 1%. W tym względzie w motywie 234 spornego rozporządzenia Komisja stwierdziła, co następuje: „Decyzję o tym, czy przywóz należy oceniać łącznie, należy podjąć w oparciu o wszystkie kryteria przewidziane w art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. W art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego nie przewidziano, jakie szczególne znaczenie mają poszczególne kryteria. Chociaż prawdą jest, że nie można oceniać łącznie przywozu z danego państwa, jeżeli jego wielkość jest nieznaczna, nie oznacza to tym samym, że w odwrotnej sytuacji muszą być oceniane łącznie. Ponadto w rozporządzeniu podstawowym nie przewiduje się wyraźnie żadnych progów ograniczających nieznaczny charakter danej wielkości. Chociaż art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego może służyć jako wskazówka dotycząca nieznacznych wielkości przywozu, art. 3 ust. 4 nie zawiera odniesienia do tych progów. Natomiast brzmienie przepisu pozwala Komisji na elastyczność w przeprowadzaniu analizy poszczególnych przypadków, dzięki której może stwierdzić, że »dodatkowa« wielkość wynosząca 0,04% była nieistotna”. 11. Następnie Komisja wskazała w motywie 235 spornego rozporządzenia, że serbskie ceny eksportowe różniły się od cen eksportowych czterech pozostałych państw, których dotyczy postępowanie, ponieważ, po pierwsze, „nawet gdyby średnie ceny sprzedaży Serbii również spadły w okresie badanym, jej średnia cena sprzedaży w okresie objętym dochodzeniem [była] najwyższą ceną w okresie objętym dochodzeniem i [była] znacznie wyższa niż średnia cena sprzedaży do Brazylii, Iranu, Rosji i Ukrainy”, a po drugie, „średnie ceny sprzedaży Serbii były znacznie wyższe niż średnie ceny sprzedaży czterech pozostałych państw, których dotyczy postępowanie”. 12. Komisja dodała w motywie 236 spornego rozporządzenia, że „sytuacja cenowa oraz nieznaczna wielkość suger[owały], że serbski producent eksportujący podąża[ł] za trendami cenowymi w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem, a nie dykt[ował] ich sam”. Jej zdaniem „[ś]wiadczy o tym również fakt, że spadek jego ceny w okresie między 2015 r. a okresem objętym dochodzeniem jest mniejszy również w ujęciu względnym, tj. w porównaniu ze spadkiem ceny czterech pozostałych państw, których dotyczy postępowanie”. 13. Artykuł 2 rozporządzenia stanowi, że „[p]ostępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu do Unii produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Serbii zostaje niniejszym zakończone zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia podstawowego”. III. Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok 14. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 29 grudnia 2017 r. Eurofer złożył skargę, w której wniósł o stwierdzenie nieważności art. 2 spornego rozporządzenia. 15. Postanowieniem z dnia 12 lipca 2018 r. prezes ósmej izby Sądu dopuścił interwencję HBIS Group Serbia Iron & Steel LLC Belgrade (zwanej dalej „HBIS”). 16. Eurofer podniósł przed Sądem trzy zarzuty skargi. W zarzucie pierwszym Eurofer zarzucił Komisji, że błędnie postanowiła nie łączyć przywozu z Serbii zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W zarzucie drugim Eurofer zarzucił Komisji, że błędnie uznała, iż środki ochrony handlu wymierzone przeciwko Republice Serbii nie były konieczne. W zarzucie trzecim Eurofer podniósł naruszenie art. 20 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, naruszenie przysługującego mu prawa do informacji i prawa do obrony, a także naruszenie prawa do dobrej administracji ustanowionego w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), ponieważ Komisja odmówiła przekazania danych dotyczących podcięcia cenowego i zaniżania cen w odniesieniu do serbskiego eksportera. 17. W zaskarżonym wyroku Sąd uznał przede wszystkim w odniesieniu do podniesionych przez Komisję argumentów dotyczących dopuszczalności skargi Euroferu, że w niniejszej sprawie uzasadnione jest zbadanie oddalenia skargi co do istoty bez uprzedniego orzekania w przedmiocie jej dopuszczalności zgodnie z orzecznictwem wynikającym z wyroku z dnia 26 lutego 2002 r., Rada/Boehringer (C‑23/00 P, EU:C:2002:118; zwanego dalej „wyrokiem Boehringer”). 18. Co do istoty Sąd oddalił każdy z trzech zarzutów skargi podniesionych przez Eurofer i w konsekwencji oddalił skargę w całości. IV. Postępowanie przed Trybunałem oraz żądania stron 19. W odwołaniu Eurofer wnosi do Trybunału o uchylenie zaskarżonego wyroku; stwierdzenie nieważności art. 2 spornego rozporządzenia; tytułem żądania ewentualnego – przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania; obciążenie Komisji i HBIS kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania przed Sądem. 20. Komisja wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie niedopuszczalności skargi w pierwszej instancji; oddalenie odwołania i obciążenie Euroferu kosztami postępowania zarówno w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym. 21. HBIS wnosi o oddalenie odwołania i obciążenie Euroferu kosztami postępowania poniesionymi przez HBIS zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym. 22. Postanowieniem prezesa Trybunału z dnia 2 września 2020 r., Eurofer/Komisja (C‑226/20 P, niepublikowanym, EU:C:2020:669), uwzględniono wniosek Euroferu o zachowanie wobec HBIS poufności informacji zawartych w załączniku A.4 do odwołania Euroferu, odpowiadających informacjom, które już zostały objęte poufnością i są zawarte w załączniku do skargi w pierwszej instancji wniesionej przez Eurofer. V. Analiza odwołania 23. Na poparcie swojego odwołania Eurofer podnosi cztery zarzuty. W zarzucie pierwszym Eurofer podnosi, że Sąd naruszył prawo poprzez dokonanie wykładni art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego w ten sposób, że Komisja może uznać za „nieznaczną” wielkość przywozu stanowiącą udział w rynku przekraczający 1%. W zarzucie drugim Eurofer utrzymuje, że ocena Sądu, zgodnie z którą wielkość przywozu z Serbii była „nieznaczna” w rozumieniu art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, jest obarczona błędami i przeinaczeniem dowodów. W zarzucie trzecim Eurofer podnosi, że Sąd popełnił szereg błędów w odniesieniu do stwierdzenia, zgodnie z którym żaden „środek ochronny” w rozumieniu art. 9 ust. 2 rozporządzenia podstawowego nie był konieczny. W zarzucie czwartym Eurofer podnosi, że Sąd naruszył prawo, uznając, iż Komisja nie była zobowiązana do przekazania mu danych dotyczących podcięcia cenowego i zaniżania cen. 24. Przed zbadaniem co do istoty zarzutów odwołania podniesionych przez Eurofer przeciwko zaskarżonemu wyrokowi należy przeanalizować niektóre argumenty przedstawione przez Komisję i podniesione już przez nią przed Sądem, dotyczące dopuszczalności skargi w pierwszej instancji. A.   W przedmiocie dopuszczalności skargi w pierwszej instancji 25. W odpowiedzi na odwołanie Komisja podnosi na wstępie, że twierdziła przed Sądem, iż skarga wniesiona w pierwszej instancji jest niedopuszczalna. Instytucja ta przypomina swoje argumenty, zgodnie z którymi wspomniana skarga jest niedopuszczalna z dwóch powodów: po pierwsze, art. 2 spornego rozporządzenia nie może zostać oddzielony od pozostałych przepisów tego rozporządzenia ( ); po drugie, Eurofer, jako stowarzyszenie o charakterze niezarobkowym utworzone zgodnie z prawem belgijskim, nie wykazał w wystarczający sposób, że sporne rozporządzenie dotyczy go bezpośrednio i indywidualnie w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE. 26. Zważywszy, że strony miały już możliwość przedyskutować w wystarczającym stopniu przed Sądem podniesione przez siebie kwestie dotyczące dopuszczalności, Komisja zwraca się do Trybunału o rozstrzygnięcie tych kwestii, w przedmiocie których Sąd nie orzekł, oraz o uchylenie zaskarżonego wyroku i uznanie skargi wniesionej w pierwszej instancji za niedopuszczalną. 27. W tym względzie należy zauważyć, że w pkt 31–33 zaskarżonego wyroku Sąd wyraźnie orzekł, zgodnie z orzecznictwem wynikającym z wyroku Boehringer, iż w niniejszej sprawie zbadanie skargi co do istoty bez orzekania w przedmiocie dopuszczalności skargi jest zasadne. 28. Jeśli chodzi o żądanie Komisji dotyczące uchylenia zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim należy je rozumieć jako odwołanie wzajemne, jest ono moim zdaniem niedopuszczalne. Wynika to nie tylko z uchybienia formalnego ( ), lecz również dlatego, że – jak niedawno wskazałem – jeżeli Sąd postanowi na podstawie wyroku Boehringer nie orzekać w przedmiocie dopuszczalności skargi w pierwszej instancji, nie przyjmuje on żadnego, nawet dorozumianego rozstrzygnięcia podlegającego zaskarżeniu w przedmiocie dopuszczalności, w związku z czym nie przysługuje w tym względzie żadne odwołanie, ani główne, ani wzajemne ( ). 29. W zakresie, w jakim żądanie Komisji należy natomiast rozumieć jako żądanie zmiany uzasadnienia lub wezwanie Trybunału do stwierdzenia z urzędu niedopuszczalności skargi w pierwszej instancji, pragnę przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunał, rozpoznając odwołanie na podstawie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jest zobowiązany do wypowiedzenia się, w razie potrzeby z urzędu, w przedmiocie dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności, a zatem w przedmiocie bezwzględnej przeszkody procesowej opartej na naruszeniu przesłanki ustanowionej w art. 263 akapit czwarty TFUE mówiącej, że skarżący może żądać stwierdzenia nieważności aktu, którego nie jest adresatem, wyłącznie w sytuacji, gdy decyzja dotyczy skarżącego bezpośrednio i indywidualnie ( ). 30. Jednakże z orzecznictwa wynika również, że zadaniem Trybunału jest dokonanie oceny, czy prawidłowe administrowanie wymiarem sprawiedliwości uzasadnia w okolicznościach niniejszej sprawy oddalenie odwołania co do istoty bez orzekania w przedmiocie kwestii dopuszczalności ( ). 31. W niniejszej sprawie uważam, że takie uzasadnienie dotyczące względów ekonomii procesowej istnieje. Z poniższych uwag dotyczących istoty odwołania wynika bowiem moim zdaniem, że powinno ono zostać oddalone, w szczególności, że nie jest to przypadek, w którym jest konieczne, aby Trybunał po uwzględnieniu odwołania i uchyleniu zaskarżonego wyroku postanowił przejąć sprawę przed Sądem i rozpatrzyć skargę co do istoty, uwzględniając ją ( ). B.   Co do istoty 1. W przedmiocie pierwszego zarzutu odwołania, dotyczącego błędnej wykładni art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego 32. W zarzucie pierwszym, zmierzającym do podważenia pkt 67–80 zaskarżonego wyroku, Eurofer utrzymuje, że Sąd naruszył prawo poprzez dokonanie wykładni art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego w ten sposób, że Komisja może uznać za „nieznaczną” w rozumieniu tego przepisu wielkość przywozu z danego kraju stanowiącą udział w rynku przekraczający 1%. a) Zaskarżony wyrok 33. W zaskarżonym wyroku Sąd oddalił pierwszy zarzut skargi, w którym Eurofer twierdził, że Komisja błędnie postanowiła nie dokonywać oceny przywozu z Serbii łącznie z przywozem z innych państw, których dotyczy postępowanie, zgodnie z art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, uznając ów przywóz za nieznaczny w rozumieniu lit. a) tego przepisu, mimo iż stanowił on udział w rynku przekraczający 1%. 34. W tym względzie Sąd zauważył przede wszystkim, po pierwsze, że w odniesieniu do drugiej przesłanki przewidzianej w art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego, a mianowicie przesłanki, zgodnie z którą wielkość przywozu nie może być nieznaczna, przepis ten nie zawiera żadnego odesłania ani do art. 5 ust. 7, ani do żadnego innego przepisu tego rozporządzenia. Po drugie, Sąd zauważył, że art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego dotyczy etapu dochodzenia innego niż ten, o którym mowa w art. 3 ust. 4 owego rozporządzenia. Pierwszy przepis dotyczy bowiem sytuacji, w której postępowanie nie zostało nawet jeszcze wszczęte, natomiast drugi z nich dotyczy sytuacji, w której dochodzenie zostało już wszczęte ( ). 35. Sąd wywnioskował z tego, że chociaż art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego może stanowić wskazówkę co do wielkości przywozu, który może zostać uznany za nieznaczny, nie oznacza to jednak, że w ramach art. 3 ust. 4 tego rozporządzenia przywóz z danego państwa, stanowiący udział w rynku przekraczający 1%, nie może zostać uznany za nieznaczny ( ). 36. Następnie Sąd uznał, że ani wcześniejsza praktyka decyzyjna instytucji Unii, ani nota wyjaśniająca Komisji z 2000 r. skierowana do Światowej Organizacji Handlu (WTO) ( ), na które powołuje się Eurofer, nie mają decydującego znaczenia dla podważenia zgodności z prawem spornego rozporządzenia ( ). 37. Na podstawie tych rozważań Sąd stwierdził, że Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie, uznając, iż w niniejszej sprawie wielkość przywozu z Serbii była nieznaczna w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego, i to pomimo wzrostu poziomu przywozu z 0,48% w 2013 r. do 1,04% w okresie objętym dochodzeniem ( ). b) Argumenty stron 38. Eurofer podnosi, że powyższe rozumowanie Sądu jest obarczone błędem, ponieważ opiera się na błędnej wykładni art. 3 ust. 4 i art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego. Zdaniem Euroferu przepisy te, zgodnie z ich prawidłową wykładnią, nie pozostawiają Komisji żadnego zakresu uznania do stwierdzenia, że przywóz stanowiący udział w rynku przekraczający 1% jest „nieznaczny”. 39. Po pierwsze, Eurofer twierdzi, że z orzecznictwa wynika, iż istnieje komplementarny związek między art. 3 ust. 4 i art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego w tym znaczeniu, że ten drugi przepis ma na celu wyjaśnienie okoliczności, w których udział przywozu do Unii jest zbyt mały, aby można było uznać, że przywóz ten jest źródłem dumpingu ( ). Wynika z tego, że prawidłowa wykładnia art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego zakłada, iż próg wynoszący 1%, który jest przewidziany w art. 5 ust. 7 tego rozporządzenia, stanowi próg wiążący dla celów oceny „nieznacznego” charakteru wielkości przywozu. Wykładnię tę potwierdza zarówno praktyka decyzyjna Komisji przywołana w przykładach przytoczonych w pkt 73 i 74 zaskarżonego wyroku, jak i wspomniana wyżej nota wyjaśniająca z 2000 r. 40. Po drugie, w zaskarżonym wyroku Sąd nie przedstawił żadnego przekonującego uzasadnienia dla przyjętej przez siebie wykładni. Brak wyraźnego odesłania między tymi dwoma przepisami nie oznacza, że nie można ich interpretować łącznie. Okoliczność, że art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego ma zastosowanie na początku postępowania, nie jest racjonalnym powodem, dla którego próg wynoszący 1% nie miałby być stosowany na późniejszym etapie. Byłoby natomiast bardziej logiczne, aby te same zasady miały zastosowanie do obu etapów postępowania, tak jak w przypadku innych przepisów rozporządzenia podstawowego. W odniesieniu do powołania się przez Komisję na przysługujący jej zakres uznania Eurofer utrzymuje, że kwestia ustalenia, czy przywóz z danego kraju przekracza próg wynoszący 1%, czy też nie, ma charakter binarny i nie wymaga przeprowadzenia złożonej analizy. Dwie sprawy przywołane przez Sąd w pkt 79 zaskarżonego wyroku na poparcie jego wykładni różnią się od niniejszej sprawy i nie mogą zatem stanowić poparcia dla analizy Sądu. 41. Po trzecie, podejście przyjęte przez Sąd w zaskarżonym wyroku, zgodnie z którym wielkość przywozu stanowiąca udział w rynku przekraczający 1% może zostać uznana za „nieznaczną”, jest sprzeczne z zasadą pewności prawa. Jeżeli, jak orzekł Sąd, próg dla uznania za nieznaczną wielkości przywozu w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego nie byłby całkowicie zgodny z progiem przewidzianym w art. 5 ust. 7 tego rozporządzenia, ponieważ przywóz ten odnosi się do różnych etapów postępowania, istniałaby niepewność również co do możliwości zastosowania przewidzianego w tym ostatnim przepisie progu wynoszącego 3%, co mogłoby prowadzić do absurdalnej konsekwencji, że dochodzenie mogłoby zostać wszczęte, ale nie zakończone. Ponadto próg, w odniesieniu do którego Komisja dysponuje szerokim zakresem uznania i w odniesieniu do którego kontrola sądowa jest ograniczona, prowadziłby do sytuacji niepewności, ponieważ nie byłoby jasne, gdzie znajduje się granica w celu stwierdzenia „nieznacznego” charakteru wielkości przywozu, co prowadziłoby również do zwiększenia ryzyka ingerencji politycznych w dochodzenia antydumpingowe. 42. Komisja utrzymuje, że pierwszy zarzut odwołania Euroferu jest nieistotny dla sprawy. W pozostałym zakresie instytucja ta i HBIS kwestionują co do istoty argumenty przedstawione przez Eurofer. c) Ocena 43. Należy przede wszystkim zauważyć, że, jak stwierdził Sąd ( ), art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, na którego błędną wykładnię Eurofer powołuje się w pierwszym zarzucie odwołania, ustanawia w lit. a) i b) trzy przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby dopuszczalna była kumulatywna ocena skutków przywozu z więcej niż jednego państwa, będącego jednocześnie przedmiotem dochodzeń antydumpingowych w celu ustalenia szkody dla przemysłu Unii. Po pierwsze, margines dumpingu powinien być wyższy od poziomu de minimis określonego w art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego; po drugie, wielkość przywozu z każdego kraju nie może być nieznaczna; po trzecie, łączna ocena skutków przywozu po cenach dumpingowych powinna być właściwa w świetle warunków konkurencji. Wystarczy natomiast, by jedna z tych trzech przesłanek nie została spełniona, aby można było wykluczyć ocenę łączną. 44. Eurofer utrzymuje, że Sąd błędnie zinterpretował drugą z tych przesłanek, a mianowicie nieznaczną wielkość przywozu. Zdaniem Euroferu przepis przewidujący ową przesłankę – a mianowicie art. 3 ust. 4 lit. a) zdanie drugie rozporządzenia podstawowego – należy interpretować w związku z art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, który stanowi, że nie wszczyna się postępowania przeciwko krajom, których przywóz stanowi mniej niż 1% rynku. Wynika z tego, że nie można uznać, iż wielkość przywozu przekraczająca 1% jest „nieznaczna”. 45. Przede wszystkim uważam, że podniesiony przez Komisję zarzut, zgodnie z którym pierwszy zarzut odwołania jest nieistotny dla sprawy ze względu na to, że Eurofer nie zakwestionował pkt 63–66 zaskarżonego wyroku, w których Sąd dokonał wykładni tego przepisu, powinien zostać oddalony. Chociaż bowiem w swoim odwołaniu Eurofer wymienia wyraźnie jedynie pkt 67–80 zaskarżonego wyroku jako przedmiot swoich zarzutów, nie ulega wątpliwości, że w ramach pierwszego zarzutu odwołania zmierza on do zakwestionowania całości rozumowania Sądu zawartego w zaskarżonym wyroku w odniesieniu do wykładni rozpatrywanego przepisu. 46. Niemniej jednak nie zgadzam się z przedstawioną przez Eurofer wykładnią art. 3 ust. 4 lit. a) zdanie drugie rozporządzenia podstawowego i uważam, że Sąd nie naruszył prawa, dokonując wykładni tego przepisu w zaskarżonym wyroku. 47. W tym względzie należy przede wszystkim zauważyć, że z literalnego punktu widzenia, jak słusznie zauważył Sąd, a ponadto przyznał sam Eurofer ( ), druga część art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego, dotycząca drugiej przesłanki, nie zawiera żadnego wyraźnego odesłania do żadnego innego przepisu rozporządzenia podstawowego i wymaga jedynie, aby dla spełnienia tej przesłanki wielkość przywozu z każdego kraju nie była „nieznaczna”, nie definiując w sposób bardziej precyzyjny tego terminu. 48. O ile to stwierdzenie literalne, choć ma charakter przykładowy, nie musi samo w sobie wykluczać możliwości interpretacji rozpatrywanego przepisu w związku z innym przepisem rozporządzenia podstawowego, o tyle nabiera ono znaczenia w świetle stwierdzenia o charakterze systemowym, że w odróżnieniu od owego przepisu pierwsza część art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego, która definiuje pierwszą przesłankę (to znaczy przesłankę dotyczącą marginesu dumpingu), zawiera wyraźne odesłanie do poziomu de minimis w rozumieniu art. 9 ust. 3 tego rozporządzenia, a mianowicie 2%. 49. Te względy o charakterze literalnym i systemowym świadczą moim zdaniem o woli prawodawcy, by pozostawić Komisji pewien zakres swobodnego uznania przy ustalaniu, czy wielkość przywozu jest bądź nie jest nieznaczna, aby umożliwić łączną ocenę skutków przywozu z więcej niż jednego kraju, który to przywóz jest jednocześnie przedmiotem dochodzeń antydumpingowych. 50. Ponadto przyznanie pewnego zakresu swobodnego uznania w tym względzie jest, jak słusznie zauważył Sąd ( ), zgodne z potwierdzonym w utrwalonym orzecznictwie Trybunału zakresem swobodnego uznania przyznanym instytucjom Unii w dziedzinie wspólnej polityki handlowej, w szczególności w dziedzinie środków ochrony handlowej, ze względu na złożoność sytuacji gospodarczych i politycznych, których oceny muszą dokonać ( ). Jak miałem sposobność przypomnieć jeszcze niedawno, Trybunał wyraźnie uznał, że taki szeroki zakres swobodnego uznania istnieje w szczególności w odniesieniu do ustalenia istnienia szkody spowodowanej dla przemysłu Unii ( ). 51. Należy ponadto dodać, że istnienie tego swobodnego uznania nie oznacza, że jest ono nieograniczone. Jak wskazał Sąd w pkt 67 i 78 zaskarżonego wyroku – i jak wynika zresztą z praktyki decyzyjnej instytucji Unii wspomnianej w pkt 73, 74, 75 i 79 zaskarżonego wyroku – próg ustanowiony w art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego może dostarczyć wskazówek i służyć jako punkt odniesienia przy ustalaniu, czy wielkość przywozu jest, czy też nie jest nieznaczna do celów łącznej oceny skutków w rozumieniu art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Komisja nie może jednak co do zasady znacznie odejść od tego progu, a w każdym razie musi uzasadnić powody, dla których w konkretnym przypadku okoliczności danej sprawy uzasadniały odejście od owego progu. Nie wynika z tego jednak moim zdaniem, że rzeczony orientacyjny próg stanowi sztywny i ścisły próg, po którego przekroczeniu Komisja jest prawnie pozbawiona możliwości stwierdzenia, iż przywóz z danego kraju, będący przedmiotem dochodzenia antydumpingowego, jest nieznaczny. 52. W mojej ocenie właśnie w ten sposób należy interpretować komplementarny związek między dwoma rozpatrywanymi przepisami, wskazany w wyroku Sądu z dnia 25 stycznia 2017 r., Rusal Armenal/Rada (T‑512/09 RENV, EU:T:2017:26), do którego odniósł się Eurofer. ( ). W wyroku tym Sąd stwierdził, że Rada nie dopuściła się żadnego naruszenia prawa, „uwzględniając” wskazany w art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego próg w wysokości 1% w celu dokonania wykładni przesłanki dotyczącej znacznego charakteru przywozu zawartej w art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego. Wyrok ten potwierdza zatem, że próg wynoszący 1% jest progiem orientacyjnym, który należy „wziąć pod uwagę”, a niekoniecznie jest to stanowcza wskazówka. 53. Za taką wykładnią przemawia ponadto okoliczność, na którą słusznie zwrócił uwagę Sąd w zaskarżonym wyroku, że oba przepisy zawarte odpowiednio w art. 3 ust. 4 i art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego mają różne cele proceduralne i muszą być stosowane na różnych etapach postępowania, co przemawia za uznaniem niesztywnego, komplementarnego związku między tymi dwoma przepisami. 54. Słuszności przyjętej przez Sąd wykładni przepisu art. 3 ust. 4 lit. a) zdanie drugie rozporządzenia podstawowego nie podważają moim zdaniem pozostałe argumenty podniesione przez Eurofer. 55. Po pierwsze, pragnę zauważyć, że zawarte w pkt 76 zaskarżonego wyroku rozważania Sądu dotyczące praktyki decyzyjnej są spójne z orzecznictwem Trybunału w tym względzie, z którego wynika, że zgodność z prawem rozporządzenia, które, jak w niniejszej sprawie, kończy postępowanie bez nakładania ceł antydumpingowych, powinna być oceniana w świetle właściwych przepisów prawa, w szczególności przepisów rozporządzenia podstawowego, a nie na podstawie domniemanej wcześniejszej praktyki decyzyjnej instytucji Unii ( ). 56. Ponadto ustalenia Sądu dotyczące zakresu noty wyjaśniającej z 2000 r. również nie są błędne i są zgodne z orzecznictwem ( ). Sąd słusznie bowiem stwierdził, że dokument ten nie stanowi aktu, za pomocą którego Komisja zamierzała sama sobie wyznaczyć granice uznania. 57. Po drugie, argumenty przedstawione przez Eurofer, zgodnie z którymi wykładnia przyjęta przez Sąd prowadzi do problemów pewności prawa, nie są przekonujące. Z jednej strony, jak wskazano w pkt 51 powyżej, zakres uznania, który przysługuje Komisji przy stosowaniu przepisu art. 3 ust. 4 lit. a) zdanie drugie rozporządzenia podstawowego, nie jest nieograniczony i Komisja jest zobowiązana wziąć pod uwagę próg określony w art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego jako punkt odniesienia. Z drugiej strony należy zauważyć, że – jak wskazuje Komisja – to raczej proponowana przez Eurofer wykładnia art. 3 ust. 4 lit. a) zdanie drugie rozporządzenia podstawowego zagraża skuteczności (effet utile) tego przepisu. Jak bowiem wskazuje ta instytucja, gdyby przepis art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego miał mieć zastosowanie wyłącznie do wielkości przywozu z danego kraju nieprzekraczającej progu 1%, nie znajdowałby on zastosowania praktycznie nigdy, ponieważ postępowanie dotyczące tego przywozu nie mogłoby nawet zostać wszczęte. 58. Moim zdaniem z całości powyższych rozważań wynika, że pierwszy zarzut odwołania podniesiony przez Eurofer powinien zostać oddalony. 2. W przedmiocie drugiego zarzutu odwołania, dotyczącego oceny, zgodnie z którą wielkość przywozu z Serbii była „nieznaczna” w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego 59. W drugim zarzucie odwołania, który dzieli się na trzy części i ma na celu podważenie pkt 81–84 zaskarżonego wyroku, Eurofer podnosi, że Sąd naruszył prawo, popełnił oczywisty błąd w ocenie i przeinaczył dowody, potwierdzając wniosek Komisji, zgodnie z którym w niniejszej sprawie wielkość przywozu z Serbii była „nieznaczna” w rozumieniu art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. a) Zaskarżony wyrok 60. W zaskarżonym wyroku, w ramach analizy pierwszego zarzutu skargi podniesionego przez Eurofer – po stwierdzeniu, że Komisja nie popełniła oczywistych błędów w ocenie, uznając, iż wielkość przywozu z Serbii pozostała „nieznaczna” w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego, mimo iż przekroczyła ona próg 1% – Sąd uznał, że ponadto Komisja „mogła słusznie uznać w motywie 248 zaskarżonego rozporządzenia, że fakt, iż serbskie średnie ceny sprzedaży w okresie objętym dochodzeniem były znacznie wyższe niż średnie ceny sprzedaży czterech pozostałych państw, których dotyczy postępowanie, stanowi[ł] jeszcze jeden dowód na to, że tego rodzaju mała wielkość przywozu nie mo[gła] wyrządzić szkody przemysłowi unijnemu” ( ). 61. Sąd uznał, że kwestia nieznacznego charakteru wielkości przywozu nie ogranicza się do zwykłej ilości tego przywozu, lecz obejmuje również jego jakość, to znaczy inne elementy wskazujące na skutki, jakie wielkość tego przywozu może wywierać. W związku z tym zdaniem Sądu Komisja słusznie podniosła, że sama okoliczność, iż ceny związane z przywozem z państwa, którego wielkość stanowi niewielki udział w rynku, są wysokie, bez konieczności analizowania tych cen w sposób bardziej szczegółowy, czego domagał się Eurofer, mogła potwierdzać, że wielkość ta jest nieznaczna ( ). b) Argumenty stron 62. Eurofer kwestionuje tę analizę. W części pierwszej zarzutu drugiego Eurofer utrzymuje, że Sąd naruszył prawo poprzez włączenie elementów dotyczących ceny do oceny nieznacznego charakteru wielkości przywozu, który dotyczy jedynie oceny ilościowej związanej z wielkością przywozu. Analiza cen nie odgrywa żadnej roli w tej analizie, lecz jedynie w analizie trzeciej przesłanki przewidzianej w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, to znaczy przesłanki dotyczącej warunków konkurencji. W rozporządzeniu podstawowym dokonano wyraźnego rozróżnienia między tymi dwoma elementami, a orzecznictwo potwierdza takie podejście. 63. W części drugiej, podniesionej tytułem ewentualnym na wypadek, gdyby Trybunał uznał, że analiza cen odgrywa rolę w ustaleniu nieznacznego charakteru wielkości przywozu, Eurofer uważa, że w każdym razie Sąd naruszył jednak prawo, nie biorąc pod uwagę innych czynników, które wskazywały w bardziej precyzyjny sposób potencjalnie szkodliwe skutki, jakie przywóz z Serbii mógł wywrzeć na przemysł Unii. Ściślej rzecz ujmując, Komisja pominęła w swej analizie podcięcie cenowe i zaniżanie cen, które, jak wynika z art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, są istotnymi elementami w analizie. Komisja nie wzięła zatem pod uwagę wszystkich istotnych dowodów wbrew wymogom orzecznictwa. W konsekwencji Sąd naruszył prawo, potwierdzając podejście Komisji. 64. W części trzeciej Eurofer utrzymuje, że Sąd popełnił oczywisty błąd w ocenie i przeinaczył dowody, stwierdzając, że średnie ceny związane z wielkością odpowiadającą niewielkiemu udziałowi w rynku uzasadniają stwierdzenie nieznacznego charakteru wielkości rozpatrywanego przywozu. Zdaniem Euroferu bowiem, chociaż prawdą jest, że średnia cena przywozu z Serbii była wyższa od średniej ceny przywozu z innych krajów, to jednak z dowodów zawartych w aktach sprawy wynika, że średnia cena jedynego serbskiego producenta eksportującego objętego dochodzeniem była praktycznie taka sama jak cena stosowana przez eksportera rosyjskiego i eksportera brazylijskiego, na których Komisja nałożyła jednak cła antydumpingowe. Sąd popełnił zatem oczywisty błąd w ocenie i przeinaczył dowody, opierając swoją analizę na średnich cenach i ukrywając okoliczność, że podcięcie cenowe i zaniżanie cen producenta serbskiego były podobne do podcięcia cenowego i zaniżania cen dwóch wyżej wymienionych producentów. 65. Komisja utrzymuje, że drugi zarzut odwołania jest w całości nieistotny dla sprawy oraz że trzecia część zarzutu jest w części niedopuszczalna. W każdym razie Komisja i HBIS kwestionują ten zarzut co do istoty. c) Ocena 66. Należy przede wszystkim przeanalizować podniesiony przez Komisję zarzut, zgodnie z którym drugi zarzut odwołania jest w całości nieistotny dla sprawy. Komisja uważa bowiem, że pkt 81–84 zaskarżonego wyroku, przeciwko którym wspomniany zarzut odwołania jest skierowany, zawierają rozumowanie przeprowadzone jedynie ad abundantiam, które nie jest konieczne do uzasadnienia zgodności z prawem stwierdzenia Sądu, zgodnie z którym przywóz z Serbii należy uznać za nieznaczny w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego. Świadczy o tym użycie wyrażeń „ponadto” i „potwierdzać” odpowiednio w pkt 81 i 83 zaskarżonego wyroku. 67. W tym względzie pragnę zauważyć, że, jak wynika z pkt 61 powyżej, w pkt 82 zaskarżonego wyroku Sąd uznał, iż kwestia nieznacznego charakteru wielkości przywozu w rozumieniu art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego nie ogranicza się do zwykłej ilości tego przywozu, lecz obejmuje również jego jakość, to znaczy inne elementy wskazujące na skutki, jakie wielkość tego przywozu może wywierać. 68. W swoim drugim zarzucie odwołania Eurofer kwestionuje w istocie zarówno zgodność z prawem takiego podejścia, jak i, quod non, jego zastosowanie. 69. W części pierwszej zarzutu drugiego Eurofer kwestionuje zgodność z prawem tego podejścia, utrzymując, że Sąd naruszył prawo poprzez włączenie elementów jakościowych dotyczących ceny do oceny nieznacznego charakteru wielkości przywozu, który jego zdaniem dotyczy jedynie oceny ilościowej związanej z wielkością przywozu. 70. W tym względzie z analizy pierwszego zarzutu skargi wynika jednak, że Sąd nie naruszył prawa, stwierdzając w pkt 80 zaskarżonego wyroku, że Komisja mogła uznać, nie popełniając oczywistego błędu w ocenie i korzystając z przysługującego jej swobodnego uznania, iż w niniejszej sprawie wielkość przywozu z Serbii była nieznaczna, mimo iż poziom tego przywozu wynosił ilościowo 1,04% w okresie objętym dochodzeniem. 71. W konsekwencji, nawet gdyby część pierwsza miała zostać uwzględniona i Trybunał miał orzec, że analiza nieznacznego charakteru wielkości przywozu, jaką Komisja powinna przeprowadzić na podstawie art. 3 ust. 4 lit. a) zdanie drugie rozporządzenia podstawowego, powinna być ograniczona wyłącznie do analizy ilościowej i że w związku z tym Sąd popełnił błąd w tym względzie w pkt 81–84 zaskarżonego wyroku, stwierdzenie to nie podważyłoby przedstawionego powyżej wniosku, do którego Sąd doszedł w pkt 80 zaskarżonego wyroku. 72. Moim zdaniem wynika z tego, że – jak podnosi Komisja – część pierwsza zarzutu drugiego odwołania jest rzeczywiście pozbawiona znaczenia dla sprawy. 73. W każdym razie ta część zarzutu jest moim zdaniem również bezzasadna. Artykuł 3 ust. 4 lit. a) zdanie drugie rozporządzenia podstawowego nie przewiduje bowiem szczególnej metody analizy w celu ustalenia nieznacznego charakteru przywozu z danego kraju, aby dokonać łącznej oceny jego skutków ze skutkami przywozu z innych krajów będących jednocześnie przedmiotem dochodzenia antydumpingowego. 74. Wynika z tego, że w ramach swobodnego uznania, jakim dysponuje Komisja zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 50 powyżej, Komisja może swobodnie ocenić czynniki, które uważa za istotne dla ustalenia wspomnianego nieznacznego charakteru w konkretnym przypadku. 75. Z powyższego wynika, że wspomniane wyżej stwierdzenie Sądu zawarte w pkt 82 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym analiza ta może także obejmować elementy jakościowe związane z wielkością rozpatrywanego przywozu, a tym samym obejmować badanie innych czynników świadczących o skutkach, jakie może wywołać ten przywóz, nie jest dotknięte żadnym naruszeniem prawa. 76. Natomiast, jeśli chodzi o części drugą i trzecią zarzutu drugiego odwołania, uważam, że nie są one nieistotne dla sprawy. Skoro bowiem ustalono, że analiza nieznacznego charakteru wielkości przywozu, którą należy przeprowadzić na podstawie art. 3 ust. 4 lit. a) zdanie drugie rozporządzenia podstawowego, może obejmować także elementy jakościowe dotyczące czynników związanych z cenami tego przywozu, nie jest wykluczone, że stwierdzenie przez Sąd błędu w ocenie owej analizy przeprowadzonej w konkretnym przypadku przez Komisję może prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. 77. W związku z powyższym uważam jednak, że obie te części zarzutu, zarówno druga, jak i trzecia, powinny zostać oddalone co do istoty. 78. Jeśli chodzi o część drugą, Eurofer zarzuca Sądowi, że nie stwierdził on, iż Komisja powinna była uwzględnić w swojej analizie podcięcie cenowe i zaniżanie cen. W tym względzie pragnę jednak zauważyć, po pierwsze, że nic w przepisie art. 3 ust. 4 lit. a) zdanie drugie rozporządzenia podstawowego nie wskazuje na istnienie obowiązku przeprowadzenia przez Komisję analizy podcięcia cenowego i zaniżania cen w celu ustalenia nieznacznego charakteru wielkości przywozu z danego kraju, aby dokonać łącznej oceny skutków przywozu z więcej niż jednego kraju, będącego jednocześnie przedmiotem dochodzeń antydumpingowych. Po drugie, jak zauważa Komisja, analiza, o której mowa w art. 3 ust. 4, dotycząca możliwości dokonania wspomnianej łącznej oceny, stanowi etap poprzedzający właściwą analizę szkody w rozumieniu art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego. Wynika z tego, że powołanie się przez Eurofer na art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego nie ma znaczenia w tym kontekście. 79. Moim zdaniem z powyższego wynika, że Sąd nie naruszył prawa, orzekając w pkt 83 zaskarżonego wyroku, że Komisja, w ramach przysługującego jej swobodnego uznania potwierdzonego w orzecznictwie wspomnianym w pkt 50 powyżej, mogła stwierdzić, iż sama okoliczność, że ceny związane z przywozem z państwa, którego wielkość stanowi niewielki udział w rynku, są wysokie, bez konieczności analizowania tych cen w sposób bardziej szczegółowy, może potwierdzać, że wielkość ta jest nieznaczna. 80. Jeśli chodzi o część trzecią drugiego zarzutu odwołania, zawiera ona dwa zarzuty szczegółowe, z których pierwszy dotyczy oczywistego błędu w ocenie, a drugi – przeinaczenia dowodów. 81. W odniesieniu do pierwszego zarzutu szczegółowego, zgodnie z którym z dowodów dołączonych do akt sprawy wynika, że średnia cena jedynego serbskiego producenta eksportującego była praktycznie taka sama jak cena stosowana przez eksporterów rosyjskiego i brazylijskiego, uważam, że w zakresie, w jakim zarzut ten ma na celu podważenie dokonanej przez Sąd analizy dowodów, należy uznać go za niedopuszczalny w postępowaniu odwoławczym. Z utrwalonego orzecznictwa wynika bowiem, że w sytuacji gdy Sąd dokonał ustalenia lub oceny okoliczności faktycznych, Trybunał jest uprawniony na podstawie art. 256 TFUE jedynie do kontroli kwalifikacji prawnej tych okoliczności i skutków prawnych, które wywiódł z nich Sąd. Ocena stanu faktycznego nie stanowi zatem, z zastrzeżeniem przeinaczenia dowodów przedstawionych przed Sądem, kwestii prawnej podlegającej jako taka kontroli Trybunału ( ). 82. Natomiast w zakresie, w jakim ów pierwszy zarzut szczegółowy należy rozumieć w ten sposób, że Eurofer kwestionuje błędną kwalifikację prawną okoliczności faktycznych i skutków prawnych, które wywiodła z nich Komisja, ponieważ nie nałożyła ona ceł antydumpingowych w podobnych sytuacjach faktycznych ( ), jest on bezzasadny co do istoty. Okoliczność, że producenci eksportujący rosyjski i brazylijski dokonywali wywozu do Unii produktu objętego postępowaniem po cenach podobnych do średniej ceny jedynego eksportera serbskiego, nie umniejsza bowiem faktu, że na poziomie kraju średnie ceny przywozu z Rosji i Brazylii były niższe niż średnie ceny przywozu z Serbii, czego nie kwestionuje Eurofer ( ) i co pozwoliło Komisji na wyciągnięcie odmiennych wniosków dotyczących przywozu z tych krajów. 83. W odniesieniu do drugiego zarzutu szczegółowego należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przeinaczenie dowodów występuje wówczas, gdy – bez potrzeby przeprowadzania nowych dowodów – ocena dowodów istniejących okazuje się w sposób oczywisty błędna. Niemniej takie przeinaczenie musi wynikać w sposób oczywisty z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, bez konieczności dokonywania nowej oceny okoliczności faktycznych i dowodów. Ponadto w sytuacji, gdy wnoszący odwołanie powołuje się na przeinaczenie dowodów przez Sąd, winien on dokładnie wskazać, które dowody zostały jego zdaniem przez Sąd przeinaczone, oraz wykazać błędy w ocenie, które w jego opinii doprowadziły Sąd do takiego przeinaczenia ( ). 84. W tym względzie pragnę zauważyć, że argumenty przedstawione przez Eurofer w ramach części trzeciej zarzutu drugiego nie wykazują żadnego przeinaczenia dowodów. Eurofer nie podważa w żaden sposób ustaleń faktycznych wynikających z dowodów znajdujących się w aktach sprawy, a mianowicie średnich cen trzech rozpatrywanych producentów. Eurofer kwestionuje jedynie ocenę tych okoliczności faktycznych, która, jak już wspomniano, nie jest dopuszczalna w postępowaniu odwoławczym. Drugi zarzut szczegółowy części trzeciej jest zatem również bezzasadny. 85. Z powyższego wynika moim zdaniem, że zarzut drugi odwołania powinien zostać oddalony w części jako nieistotny dla sprawy, w części jako niedopuszczalny, a w części jako bezzasadny. 3. W przedmiocie trzeciego zarzutu odwołania, dotyczącego stwierdzenia braku konieczności przyjęcia środków ochronnych w rozumieniu art. 9 ust. 2 rozporządzenia podstawowego 86. W trzecim zarzucie odwołania, który dzieli się na dwie części i ma na celu podważenie pkt 109–121 zaskarżonego wyroku, Eurofer podnosi, że Sąd popełnił oczywisty błąd w ocenie i naruszył prawo w swojej analizie, w ramach której potwierdził ustalenie Komisji, zgodnie z którym przyjęcie środków ochronnych w odniesieniu do przywozu z Serbii w rozumieniu art. 9 ust. 2 rozporządzenia podstawowego nie było konieczne. a) Zaskarżony wyrok 87. W zaskarżonym wyroku, w ramach analizy drugiego zarzutu skargi podniesionego przez Eurofer Sąd uznał, że decyzja podjęta przez Komisję w art. 2 spornego rozporządzenia, zgodnie z którą przyjęcie środków ochronnych w odniesieniu do przywozu z Serbii w rozumieniu art. 9 ust. 2 rozporządzenia podstawowego nie było konieczne, nie była niezgodna z prawem. 88. Sąd uznał przede wszystkim, że ponieważ ten przepis rozporządzenia podstawowego nie określa okoliczności, w jakich środki ochronne nie muszą być uważane za konieczne, pozostawia on Komisji pewien zakres swobodnego uznania ( ). Sąd zauważył następnie, że co do zasady decyzja o konieczności nałożenia cła antydumpingowego powinna opierać się na szczegółowej analizie, w szczególności w odniesieniu do istnienia dumpingu i wystąpienia szkody. Uznał on jednak, że z brzmienia rozporządzenia podstawowego, w szczególności z jego art. 9 ust. 3 wynika, że taka szczegółowa analiza nie zawsze jest wymagana oraz że zakończenie dochodzenia może okazać się niezbędne w szczególności wyłącznie na podstawie marginesu dumpingu lub wielkości przywozu ( ). 89. Następnie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie z brzmienia spornego rozporządzenia wynika, po pierwsze, iż to właśnie jeden z tych elementów, a mianowicie wielkość przywozu z Serbii, był centralnym elementem rozumowania Komisji. Po drugie, Sąd stwierdził, że wniosek, zgodnie z którym przyjęcie środków ochronnych w odniesieniu do przywozu z Serbii nie było konieczne, nie był oparty wyłącznie na poziomie de minimis wielkości tego przywozu, lecz także na wzajemnym oddziaływaniu między tym elementem a okolicznością, że serbskie średnie ceny sprzedaży były wyższe niż średnie ceny sprzedaży czterech pozostałych państw, których dotyczy postępowanie, co stanowiło jeszcze jeden dowód na to, że tego rodzaju mała wielkość przywozu nie może wyrządzić szkody przemysłowi Unii ( ). 90. W oparciu o powyższe rozważania Sąd doszedł do wniosku, że Komisja nie przekroczyła zakresu swobodnego uznania, którym dysponowała w ramach stosowania art. 9 ust. 2 rozporządzenia podstawowego ( ). b) Argumenty stron 91. Eurofer kwestionuje tę analizę. W części pierwszej trzeciego zarzutu odwołania podnosi on, że Sąd naruszył prawo, uznając, iż Komisja mogła zakończyć dochodzenie w sprawie przywozu z Serbii bez przeprowadzenia analizy potencjalnej szkody spowodowanej przez ten przywóz. Zdaniem Euroferu, mimo iż art. 9 ust. 2 rozporządzenia podstawowego nie określa okoliczności, w których środki ochronne należy uznać za niekonieczne, motyw 16 tego rozporządzenia zawiera jasne wskazówki w tym względzie. Z motywu tego, w świetle którego należy interpretować rozpatrywany przepis, wynika, że dochodzenia należy zakończyć, „jeżeli dumping nie przekracza progu de minimis lub szkoda jest nieznaczna”. 92. Artykuł 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego nic w tym względzie nie zmienia. Przewiduje on jedynie dwa „obszary bezpieczeństwa” (safe harbours), jeden dotyczący marginesu dumpingu i jeden dotyczący wielkości przywozu. Jednakże w niniejszej sprawie przywóz z Serbii nie był objęty żadnym z tych dwóch przypadków. Margines antydumpingu znacznie przekroczył próg de minimis przewidziany w art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, a wielkość przywozu przekraczała próg 1% określony w art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego. 93. W związku z tym Komisja mogła uznać, że przyjęcie środków ochronnych nie było konieczne wyłącznie ze względu na „nieznaczny” charakter potencjalnej szkody spowodowanej przez przywóz z Serbii. Nie mogła ona natomiast oprzeć się na wielkości przywozu, która przekraczała właściwy próg. Komisja powinna była zatem ocenić, czy przywóz z Serbii, rozpatrywany odrębnie, mógł przyczynić się do szkody poniesionej przez przemysł Unii, przeprowadzając analizę na podstawie art. 3 rozporządzenia podstawowego i biorąc w szczególności pod uwagę istnienie znacznego podcięcia cenowego w rozumieniu ust. 3 tego artykułu. 94. W części drugiej zarzutu Eurofer utrzymuje, że Sąd naruszył prawo i popełnił oczywisty błąd, stwierdzając, że Komisja nie przekroczyła przysługującego jej zakresu swobodnego uznania przy stosowaniu art. 9 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Eurofer utrzymuje, że chociaż Komisji przysługuje pewien zakres uznania w tej dziedzinie, nie stoi to na przeszkodzie temu, by Sąd zbadał, czy dowody mogą uzasadniać jej wnioski. W niniejszej sprawie, po pierwsze, wielkość przywozu z Serbii przekroczyła próg 1%, a zatem nie była objęta zakresem „safe harbour”, o którym mowa w art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Nie można było zatem domniemywać, że przywóz ten powodował jedynie nieznaczną szkodę. Po drugie, odniesienie do średnich cen przywozu było mylące, ponieważ Serbia miała tylko jednego producenta, natomiast pozostałe kraje miały różnych producentów i stwierdzono, że sprzedaż niektórych rosyjskich i brazylijskich producentów eksportujących odbywała się po cenach porównywalnych z cenami jedynego producenta serbskiego. 95. Ponadto nieuwzględnienie przez Komisję istotnych danych stanowi oczywisty błąd. Komisja konsekwentnie odmawiała wzięcia pod uwagę danych dotyczących podcięcia cenowego i zaniżania cen produktów serbskich. Niemniej jednak dane te były w oczywisty sposób istotne dla analizy. 96. Komisja podnosi, że część druga trzeciego zarzutu odwołania jest niedopuszczalna. W każdym razie zdaniem Komisji i HBIS zarzut ten jest w całości bezzasadny co do istoty. c) Ocena 97. W odniesieniu do części pierwszej trzeciego zarzutu odwołania należy przypomnieć, że zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, jeżeli środki ochronne nie są konieczne, dochodzenie lub postępowanie zostaje zakończone. Z motywu 16 tego rozporządzenia, na który słusznie powołuje się Eurofer w celu dokonania wykładni tego przepisu, wynika, że dochodzenia i postępowania należy zakończyć, gdy margines dumpingu nie przekracza progu de minimis lub szkoda jest nieznaczna, oraz że właściwe jest określenie takich sytuacji. 98. Artykuł 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego definiuje te sytuacje. Stanowi on w szczególności w zdaniu pierwszym, że w przypadku postępowania wszczętego na podstawie art. 5 ust. 9 tego rozporządzenia – to znaczy postępowania, w odniesieniu do którego materiał dowodowy jest wystarczający do wszczęcia postępowania – szkodę uważa się co do zasady za nieznaczną, jeżeli dany przywóz jest mniejszy od wielkości określonych w art. 5 ust. 7, to znaczy mniejszy niż 1% ( ). 99. W ramach części pierwszej niniejszego zarzutu Eurofer zarzuca w istocie Sądowi, że błędnie uznał, iż wspomniany wyżej przepis art. 9 ust. 3 zdanie pierwsze rozporządzenia podstawowego miał zastosowanie w niniejszej sprawie, mimo iż przywóz z Serbii przekraczał rzeczony próg 1%. 100. W tym względzie uważam jednak, że przepisu tego nie należy interpretować w ten sposób, że wyżej wymieniony próg 1% stanowi sztywny i ścisły próg, w odniesieniu do którego z prawnego punktu widzenia Komisja nie może uznać za nieznaczną szkodę potencjalnie spowodowaną wielkością przywozu przekraczającą ów próg, i to pomimo faktu, że przepis ten, w przeciwieństwie do przepisu art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego ( ), zawiera konkretne odesłanie do art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego. 101. W tym względzie, po pierwsze, należy bowiem zauważyć, że w art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego wyraźnie użyto zwrotu „co do zasady”. Użycie tego zwrotu wskazuje moim zdaniem w sposób wyraźny na zamiar prawodawcy pozostawienia Komisji pewnego zakresu swobodnego uznania w ocenie, czy potencjalna szkoda wynikająca z przywozu zbliżającego się do tego progu jest nieznaczna, czy też nie. To swobodne uznanie, również w tym przypadku zgodne ze swobodnym uznaniem, jakim dysponują instytucje w dziedzinie środków ochrony handlu ( ), ma znaczenie dwojakiego rodzaju. Pozwala ono Komisji w stosownych przypadkach zarówno na uznanie za nieznaczną szkody wynikającej z wielkości przywozu, która, mimo iż jest bardzo zbliżona do tego progu, przekracza go, jak i na uznanie, że wielkość przywozu, która jest zbliżona do tego progu, ale pozostaje poniżej niego, może jednak spowodować szkodę, która nie jest nieznaczna. 102. Po drugie, jak wynika wyraźnie z brzmienia zarówno motywu 16, jak i art. 9 ust. 3 zdanie pierwsze rozporządzenia podstawowego, podstawową kwestią przy ustalaniu, czy dochodzenie lub postępowanie należy zakończyć bez konieczności przyjęcia środków ochronnych, nie jest przekroczenie progu jako takiego, lecz nieznaczny charakter szkody. Wynika z tego, że nawet interpretując przepis rozpatrywanego artykułu w świetle odpowiedniego motywu, jak proponuje Eurofer, nie wydaje się, aby wyżej wymieniony próg 1% był sztywnym i ścisłym progiem, jak twierdzi Eurofer. 103. Z powyższych rozważań wynika, że sam fakt, iż wielkość przywozu z Serbii przekraczała próg 1% wskazany w art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, nie stał na przeszkodzie temu, by Komisja uznała, że przyjęcie środków ochronnych w odniesieniu do przywozu z Serbii nie było konieczne, opierając się na poziomie de minimis wielkości tego przywozu i na wzajemnym oddziaływaniu między tym elementem a okolicznością, że serbskie średnie ceny sprzedaży były wyższe niż średnie ceny sprzedaży czterech pozostałych państw, których dotyczy postępowanie. Uważam zatem, że Sąd nie naruszył prawa, potwierdzając analizę Komisji w tym względzie. 104. W świetle powyższego część pierwszą zarzutu trzeciego należy moim zdaniem uznać za bezzasadną. 105. Jeśli chodzi o część drugą zarzutu, wbrew temu, co twierdzi Komisja, nie jest ona moim zdaniem niedopuszczalna, ponieważ Eurofer kwestionuje jedynie okoliczności faktyczne. W pkt 115–121 zaskarżonego wyroku, przeciwko którym skierowana jest ta część zarzutu, Sąd poczynił bowiem uwagi prawne i argumentacja Euroferu jest skierowana właśnie przeciwko nim. 106. Niemniej jednak uważam, że druga część zarzutu jest również bezzasadna. 107. Co się tyczy pierwszego argumentu tej drugiej części zarzutu, zgodnie z którym Komisja przekroczyła swój zakres swobodnego uznania, ponieważ w niniejszej sprawie wielkość przywozu z Serbii przekroczyła próg 1% i w związku z tym nie mieściła się w zakresie „safe harbour”, o którym mowa w art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, należy go odrzucić w świetle rozważań dotyczących części pierwszej niniejszego zarzutu. Z rozważań tych wynika bowiem, że Sąd nie popełnił żadnego błędu, uznając, iż Komisja mogła – nie przekraczając zakresu swobodnego uznania, jakim dysponuje w tym względzie – uznać w świetle okoliczności niniejszej sprawy, że szkoda potencjalnie spowodowana przez ów przywóz była nieznaczna w rozumieniu tego przepisu, mimo iż jego wielkość przekroczyła o 0,04% próg 1% wskazany w art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego. 108. Jeśli chodzi o drugi argument części drugiej zarzutu, dotyczący tego, że producenci eksportujący rosyjski i brazylijski dokonali wywozu do Unii produktu objętego postępowaniem po cenach podobnych do średniej ceny jedynego eksportera serbskiego, jego znaczenie zostało już odrzucone w ramach analizy drugiego zarzutu odwołania. Ponieważ nie zostało zakwestionowane, jak wskazano w pkt 82 powyżej, że na poziomie kraju średnie ceny przywozu z Rosji i Brazylii były niższe niż średnie ceny przywozu z Serbii, wyżej wspomniana okoliczność, na którą powołuje się Eurofer, nie może w żaden sposób dowodzić, że Komisja przekroczyła przysługujący jej zakres swobodnego uznania. 109. Jeśli chodzi o trzeci argument, dotyczący nieuwzględnienia przez Komisję danych dotyczących podcięcia cenowego i zaniżania cen produktów serbskich, opiera się on na założeniu, że w świetle faktu, iż wielkość przywozu z Serbii przekroczyła próg 1%, Komisja nie mogła uznać potencjalnej szkody spowodowanej przez ten przywóz za nieznaczną w rozumieniu art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego i w związku z tym powinna była przeprowadzić pełną analizę potencjalnej szkody, jaką przywóz z Serbii wyrządził przemysłowi Unii w rozumieniu art. 3 ust. 3 tego rozporządzenia. Z powyższych rozważań wynika jednak, że założenie to jest błędne oraz że Sąd mógł stwierdzić, nie popełniając błędów, iż w niniejszej sprawie Komisja mogła zakończyć postępowanie, uznając szkodę za nieznaczną bez konieczności przeprowadzania dodatkowej analizy, na którą powołuje się Eurofer. Wynika z tego, że trzeci argument również powinien zostać odrzucony. 110. Z powyższego wynika, że część druga trzeciego zarzutu odwołania jest moim zdaniem również bezzasadna i że w związku z tym zarzut ten powinien zostać oddalony w całości. 4. W przedmiocie czwartego zarzutu odwołania, dotyczącego nieprzekazania danych dotyczących podcięcia cenowego i zaniżania cen w odniesieniu do serbskiego eksportera 111. W czwartym zarzucie odwołania, który dzieli się na trzy części i ma na celu podważenie pkt 135–148 zaskarżonego wyroku, Eurofer podnosi, że Sąd dopuścił się szeregu naruszeń prawa, stwierdzając, że Komisja nie była zobowiązana do przekazania Euroferowi danych dotyczących podcięcia cenowego i zaniżania cen w odniesieniu do serbskiego eksportera. a) Zaskarżony wyrok 112. W zaskarżonym wyroku Sąd stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż w ramach postępowania administracyjnego Eurofer był wielokrotnie informowany o względach, które doprowadziły Komisję do wniosku, po pierwsze, że przywozu z Serbii nie należy oceniać w sposób kumulatywny z przywozem z czterech pozostałych państw oraz, po drugie, że postępowanie dotyczące tego przywozu powinno zostać zakończone ( ). Sąd doszedł na tej podstawie do wniosku, że zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia podstawowego Eurofer został poinformowany o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzano zalecić zakończenie dochodzenia bez nałożenia środków w odniesieniu do wspomnianego przywozu oraz że Eurofer miał możliwość przedstawienia w sposób skuteczny swojego stanowiska w tym względzie, w związku z czym jego prawo do obrony było w niniejszej sprawie przestrzegane ( ). 113. Sąd uznał następnie, że skoro ani Eurofer, ani jego członkowie nie znajdują się w sytuacji porównywalnej z sytuacją przedsiębiorstwa, które jest narażone na ryzyko nałożenia kary lub cła antydumpingowego, nie może on skutecznie opierać swojej argumentacji na orzecznictwie dotyczącym poszanowania prawa do obrony w odniesieniu do tych przedsiębiorstw ( ). 114. Wreszcie Sąd odrzucił argument Euroferu mający na celu podniesienie naruszenia zasady dobrej administracji. Sąd uznał, że z analizy drugiego zarzutu skargi wynika, iż Komisja podjęła słuszną decyzję o zakończeniu postępowania dotyczącego przywozu z Serbii wyłącznie na podstawie wielkości przywozu i danych dotyczących średnich cen sprzedaży, bez konieczności analizowania danych dotyczących podcięcia cenowego i zaniżania cen. W konsekwencji, zdaniem Sądu Komisja zbadała wszystkie istotne okoliczności sprawy. Następnie Sąd uznał, że wniosek ten nie może zostać podważony przez argumenty dotyczące marginesów podcięcia cenowego i zaniżania cen w odniesieniu do przywozu z Serbii, których przedstawienia domagał się Eurofer, oraz że w związku z tym żądanie przedstawienia tych danych należy również oddalić ( ). b) Argumenty stron 115. Eurofer kwestionuje tę analizę Sądu. W części pierwszej czwartego zarzutu odwołania utrzymuje on, że Sąd naruszył prawo, stwierdzając, iż jego prawo do obrony nie zostało naruszone. Dane dotyczące podcięcia cenowego i zaniżania cen w odniesieniu do serbskiego eksportera stanowiły kluczowe informacje pozwalające wykazać wpływ na ceny przywozu oraz były konieczne, aby umożliwić Euroferowi zajęcie stanowiska w kwestii, czy przywóz z Serbii wyrządzał szkodę przemysłowi Unii i czy stanowisko Komisji, zgodnie z którym był on nieznaczny, było prawidłowe. Zdaniem Euroferu prawo do obrony opiera się nie tylko na znajomości dowodów, na których Komisja oparła swoją sprawę, jak przewiduje art. 20 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, lecz również na dostępie do innych istotnych dowodów zawartych w aktach Komisji, które mogłyby podać w wątpliwość ich analizę. 116. W części drugiej Eurofer utrzymuje, że Sąd naruszył prawo, uznając, iż jako przedstawiciel przemysłu Unii Eurofer nie mógł oprzeć się na wymogach wynikających z poszanowania prawa do obrony, ponieważ nie był on narażony na ryzyko nałożenia cła antydumpingowego. Przeciwnie, z orzecznictwa wynika, że rozróżnienie między eksporterami a przemysłem Unii w tym względzie nie ma żadnej podstawy prawnej. 117. W części trzeciej Eurofer utrzymuje, że Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że sporne rozporządzenie było zgodne z zasadą dobrej administracji ustanowioną w art. 41 karty. Eurofer podnosi, że w przypadku, gdyby zarzuty odwołania drugi lub trzeci zostały uwzględnione, jego argumenty dotyczące naruszenia zasady dobrej administracji również powinny zostać uwzględnione. Ponadto Eurofer utrzymuje, że Sąd naruszył prawo, oddalając jego żądanie nakazania Komisji przedstawienia dowodów dotyczących podcięcia cenowego i zaniżania cen. 118. Komisja podnosi, że część druga niniejszego zarzutu jest nieistotna dla sprawy. W każdym razie zdaniem Komisji i HBIS zarzut ten jest w całości bezzasadny co do istoty. c) Ocena 119. W odniesieniu do części pierwszej zarzutu czwartego podniesionego przez Eurofer, należy przypomnieć, że z art. 20 ust. 2 rozporządzenia podstawowego wynika, iż strony wymienione w art. 20 ust. 1, do których w niniejszej sprawie zalicza się Eurofer, mogą wystąpić z wnioskiem o przekazanie dokonanych w toku postępowania najważniejszych ustaleń i faktów, na podstawie których ma być zalecone zakończenie dochodzenia lub postępowania bez zastosowania środków ostatecznych. 120. Jak jednak wynika z pkt 135 i 136 zaskarżonego wyroku, Sąd stwierdził, że Eurofer został poinformowany o ustaleniach, które skłoniły Komisję do stwierdzenia, że nie ma potrzeby dokonywania oceny przywozu z Serbii łącznie z przywozem z czterech pozostałych państw, których dotyczy postępowanie, oraz że postępowanie dotyczące tego przywozu powinno zostać zakończone. 121. Ponadto z analizy poprzednich zarzutów odwołania, w szczególności z pkt 78, 79 i 109 niniejszej opinii wynika, że Sąd stwierdził, nie popełniając błędu, iż Komisja mogła uznać, że w niniejszej sprawie, w świetle wskazanych przez nią okoliczności pogłębianie analizy ewentualnej szkody wynikającej z przywozu z Serbii nie było konieczne ani dla celów ustalenia na podstawie art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego, ani dla celów wydania decyzji o zakończeniu postępowania zgodnie z art. 9 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia. Wynika z tego, że ponieważ dane dotyczące podcięcia cenowego i zaniżania cen w odniesieniu do serbskiego eksportera nie stanowiły okoliczności faktycznych lub ustaleń, na podstawie których Komisja zamierzała zalecić zakończenie dochodzenia dotyczącego przywozu z Serbii bez zastosowania środków, Sąd nie naruszył prawa, orzekając, że Komisja nie naruszyła art. 20 ust. 2 rozporządzenia podstawowego poprzez nieprzekazanie tych danych Euroferowi. 122. Jednakże w ramach części pierwszej Eurofer utrzymuje również, że niezależnie od przepisu art. 20 ust. 2 rozporządzenia podstawowego jego prawo do obrony zostało naruszone, ponieważ dane te stanowiły inne istotne dowody zawarte w aktach Komisji, które mogły podać w wątpliwość ich analizę. W ramach części drugiej Eurofer podnosi również, że przysługuje mu w istocie takie samo prawo do obrony jak prawo przyznane w orzecznictwie eksporterom, którzy są narażeni na ryzyko nałożenia cła antydumpingowego. 123. W tym względzie, bez konieczności ostatecznego rozstrzygania kwestii, czy orzecznictwo dotyczące prawa eksporterów do obrony może mieć zastosowanie do podmiotu takiego jak Eurofer, pragnę zauważyć, że w każdym razie zgodnie z orzecznictwem występowanie uchybienia w zakresie prawa do obrony może prowadzić do stwierdzenia nieważności spornego rozporządzenia jedynie wtedy, gdy istnieje możliwość, że z powodu tego uchybienia postępowanie administracyjne mogłoby doprowadzić do innego wyniku ( ). 124. W niniejszej sprawie z pkt 121 powyżej i przywołanych w nim punktów wynika, że, po pierwsze, dane dotyczące podcięcia cenowego i zaniżania cen w odniesieniu do serbskiego eksportera nie były konieczne do uzasadnienia decyzji zgodnie z art. 3 ust. 4 lit. a) i art. 9 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego, a po drugie, Komisja nie była zobowiązana do przeprowadzenia pełnej analizy szkody w rozumieniu art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego dla celów przyjęcia takich decyzji w odniesieniu do przywozu z Serbii. Wynika z tego, że co do zasady, nie przekazując rzeczonych danych, Komisja nie dopuściła się żadnego uchybienia. 125. W związku z tym moim zdaniem Eurofer nie może powoływać się na naruszenie prawa do obrony, twierdząc jedynie, że dane dotyczące podcięcia cenowego i zaniżania cen w odniesieniu do serbskiego eksportera nie zostały mu przekazane, nie wyjaśniając w żaden sposób, dlaczego, gdyby owe dane zostały mu przekazane, mógłby bronić się skuteczniej i dlaczego postępowanie administracyjne mogłoby doprowadzić do innego wyniku. 126. Moim zdaniem wynika z tego, że zarówno pierwsza, jak i druga część zarzutu czwartego powinny zostać oddalone. Z powyższego wynika również, że wbrew temu, co twierdzi Eurofer, w tych okolicznościach Sąd nie był zobowiązany do nakazania Komisji przedstawienia wspomnianych wyżej danych. 127. Jeśli chodzi o część trzecią zarzutu, pragnę zauważyć, że nie opiera się ona na argumentach prawnych w ścisłym tego słowa znaczeniu, lecz jedynie na odesłaniu do zarzutów odwołania drugiego i trzeciego. Wynika z tego, że skoro moim zdaniem owe zarzuty powinny zostać oddalone, tę część zarzutu również należy oddalić. 128. Z całości powyższych rozważań wynika moim zdaniem, że czwarty zarzut odwołania również powinien zostać oddalony, a w konsekwencji odwołanie należy oddalić w całości. VI. W przedmiocie kosztów 129. Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, jeżeli odwołanie jest bezzasadne, Trybunał rozstrzyga o kosztach. 130. Zgodnie z art. 138 § 1 tego regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. 131. Ponieważ Eurofer przegrał sprawę, należy – zgodnie z żądaniem zarówno Komisji, jak i HBIS – obciążyć go poniesionymi przez nie kosztami. VII. Wnioski 132. W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał orzekł, co następuje: – odwołanie zostaje oddalone; – Eurofer, Association Européenne de l’Acier, AISBL zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską i HBIS Group Serbia Iron & Steel LLC Belgrade. ( ) Język oryginału: włoski. ( ) T‑835/17, EU:T:2020:96. ( ) Rozporządzenie wykonawcze Komisji z dnia 5 października 2017 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych wyrobów płaskich walcowanych na gorąco z żeliwa, stali niestopowej i pozostałej stali stopowej, pochodzących z Brazylii, Iranu, Rosji i Ukrainy oraz kończące dochodzenie dotyczące przywozu niektórych wyrobów płaskich walcowanych na gorąco z żeliwa, stali niestopowej i pozostałej stali stopowej, pochodzących z Serbii (Dz.U. 2017, L 258, s. 24; sprostowanie Dz.U. 2017, L 319, s. 81). ( ) Dz.U. 2016, L 176, s. 21. ( ) W tym względzie Komisja powołuje się na wyrok z dnia 9 listopada 2017 r., SolarWorld/Rada (C‑205/16 P, EU:C:2017:840, pkt 37 i nast.). ( ) Zgodnie bowiem z art. 176 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem odwołanie wzajemne sporządza się w odrębnym od odpowiedzi na odwołanie piśmie. ( ) Zobacz w tym względzie moja opinia w sprawach połączonych Scandlines Danmark i in./Komisja (C‑174/19 P i C‑175/19 P, EU:C:2021:199, w szczególności pkt 44, 45). ( ) Zobacz wyroki: z dnia 29 listopada 2007 r., Stadtwerke Schwäbisch Hall i in./Komisja (C‑176/06 P, niepublikowany, EU:C:2007:730, pkt 18); z dnia 29 lipca 2019 r., Bayerische Motoren Werke i Freistaat Sachsen/Komisja (C‑654/17 P, EU:C:2019:634, pkt 44). ( ) Zobacz w tym względzie, w myśl wyroku Boehringer, wyroki: z dnia 21 grudnia 2016 r., Club Hotel Loutraki i in./Komisja (C‑131/15 P, EU:C:2016:989, pkt 67, 68); z dnia 24 czerwca 2015 r., Fresh Del Monte Produce/Komisja i Komisja/Fresh Del Monte Produce (C‑293/13 P i C‑294/13 P, EU:C:2015:416, pkt 193). ( ) Zobacz w tym względzie uwagi, jakie poczyniłem w pkt 126 mojej opinii w sprawach połączonych World Duty Free Group i Hiszpania/Komisja (C‑51/19 P i C‑64/19 P, EU:C:2021:51). ( ) Zobacz pkt 65 i 66 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz pkt 66 i 67 zaskarżonego wyroku. ( ) Nota wyjaśniająca Komisji z dnia 21 września 2000 r. skierowana do Komitetu ds. Praktyki Antydumpingowej (grupa ad hoc ds. wdrażania) Światowej Organizacji Handlu (WTO) (zwana dalej „notą wyjaśniającą z 2000 r.”). Zobacz pkt 37, 71 i 77 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz pkt 71–79 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz pkt 80 zaskarżonego wyroku. ( ) Eurofer powołuje się na wyrok z dnia 25 stycznia 2017 r., Rusal Armenal/Rada (T‑512/09 RENV, EU:T:2017:26, pkt 101–105). ( ) Zobacz pkt 51 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz pkt 63 i 65 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz pkt 68 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz m.in. wyrok z dnia 19 września 2019 r., Trace Sport (C‑251/18, EU:C:2019:766, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Zobacz w tym względzie moją niedawną opinię w sprawie Komisja/Hubei Xinyegang Special Tube (C‑891/19 P, EU:C:2021:533, pkt 29) z odniesieniem do wyroku z dnia 10 lipca 2019 r., Caviro Distillerie i in./Komisja (C‑345/18 P, niepublikowany, EU:C:2019:589, pkt 15 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Zobacz pkt 101–105 tego wyroku, w szczególności pkt 105. ( ) W tym względzie zob. podobnie i w drodze analogii wyrok z dnia 10 lutego 2021 r., RFA International/Komisja (C‑56/19 P, EU:C:2021:102, pkt 79 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Zobacz między innymi wyroki: z dnia 8 lipca 1999 r., Hercules Chemicals/Komisja (C‑51/92 P, EU:C:1999:357, pkt 75); z dnia 28 czerwca 2005 r., Dansk Rørindustri i in./Komisja (C‑189/02 P, C‑202/02 P, od C‑205/02 P do C‑208/02 P i C‑213/02 P, EU:C:2005:408, pkt 211). ( ) Punkt 81 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz 82–84 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz między innymi wyrok z dnia 28 stycznia 2021 r., Qualcomm i Qualcomm Europe/Komisja (C‑466/19 P, EU:C:2021:76, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Mianowicie w sytuacji, w której ceny przywozu z jednej strony, jedynego eksportera serbskiego, a z drugiej strony, dwóch eksporterów: rosyjskiego i brazylijskiego, wspomnianych przez Eurofer, były podobne. Argument podniesiony przez Eurofer wydaje się niemalże wskazywać na naruszenie zasady równego traktowania. ( ) Zobacz w tym względzie tabelę 4 w motywie 235 spornego rozporządzenia. ( ) Zobacz między innymi wyrok z dnia 27 lutego 2020 r., Litwa/Komisja (C‑79/19 P, EU:C:2020:129, pkt 71 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Punkty 110–112 zaskarżonego wyroku. ( ) Punkty 113 i 114 zaskarżonego wyroku. ( ) Punkty 115–119 zaskarżonego wyroku. ( ) Punkty 120 i 121 zaskarżonego wyroku. ( ) Chyba że kraje, których dotyczy postępowanie, stanowią łącznie udział równy lub większy niż 3%. Wyróżnienie moje. ( ) Zobacz pkt 47 i 48 niniejszej opinii. ( ) Zobacz pkt 50 niniejszej opinii. ( ) Jak już zauważono, wnioski te opierały się na trzech względach: po pierwsze, marginesy dumpingu dotyczące rozpatrywanego przywozu przekraczały próg de minimis; po drugie, wielkość przywozu z Serbii została uznana za nieznaczną; oraz po trzecie, serbskie ceny eksportowe różniły się od cen czterech pozostałych państw, których dotyczy postępowanie. Zobacz pkt 52, 135 i 136 zaskarżonego wyroku. ( ) Punkty 136 i 137 zaskarżonego wyroku. ( ) Punkty 140–142 zaskarżonego wyroku. ( ) Punkty 143–148 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz między innymi wyrok z dnia 16 lutego 2012 r., Rada/Interpipe Niko Tube i Interpipe NTRP (C‑191/09 P i C‑200/09 P, EU:C:2012:78, pkt 79 i przytoczone tam orzecznictwo).