C-229/24

Wydanie tymczasowe OPINIA RZECZNICZKI GENERALNEJ JULIANE KOKOTT przedstawiona w dniu 10 lipca 2025 r.(1) Sprawa C‑229/24 [Brännelius] (i) TK, OP przeciwko Riksåklagaren [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (sąd najwyższy, Szwecja)] Odesłanie prejudycjalne – Zbliżenie ustawodawstw – Jednolity rynek usług finansowych – Rozporządzenie (UE) nr 596/2014 – Nadużycia na rynku – Artykuł 7 ust. 1 lit. a) – Pojęcie informacji poufnej – Informacja niepodana do wiadomości publicznej – Artykuł 17 – Podawanie do wiadomości publicznej informacji poufnych przez emitenta – Decyzja instytucji zamawiającej o nieudzieleniu zamówienia publicznego – Zawiadomienie oferentów za pośrednictwem poczty elektronicznej – Wcześniejsza sprzedaż akcji przedsiębiorstwa będącego oferentem – Wykorzystywanie informacji poufnych – Informacje poufne – Podawanie informacji do wiadomości publicznej I.      Wprowadzenie 1.        Högsta domstolen (sąd najwyższy, Szwecja) rozpatruje skargi dwóch osób skazanych w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym za sprzedaż na szwedzkiej giełdzie instrumentów finansowych, w odniesieniu do których osoby te oskarżono o posiadanie informacji poufnych. 2.        Informacje te dotyczą decyzji komunalnej instytucji zamawiającej o nieudzieleniu zamówienia publicznego spółce notowanej na giełdzie. Krótko przed wydaniem przez tę spółkę komunikatu prasowego na ten temat dwie wspomniane wyżej osoby dowiedziały się o tym fakcie z wiadomości elektronicznej wysłanej przez instytucją zamawiającą i sprzedały swoje akcje, aby uniknąć strat na giełdzie. Spór w postępowaniu głównym dotyczy tego, czy informacje, które te dwie osoby wykorzystały dla własnych korzyści, można zakwalifikować jako poufne, biorąc pod uwagę, że w momencie sprzedaży akcji decyzja o nieudzieleniu zamówienia została już przekazana ograniczonemu kręgowi odbiorców. 3.        W tym kontekście sąd odsyłający zwrócił się do Trybunału z dwoma pytaniami dotyczącymi wykładni pojęcia informacji poufnej, a w szczególności kryterium, zgodnie z którym informacja taka nie może być „podana do wiadomości publicznej” w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 596/2014(2). Trybunał wypowiedział się już w sprawie kilku zasadniczych elementów tego pojęcia(3). Nie uczynił tego jednak jeszcze w odniesieniu do nieujawnienia przedmiotowych informacji jako warunku uznania tych informacji za poufne, którego dokładne znaczenie jest przedmiotem gorącej debaty w doktrynie prawa(4). W szczególności pojawia się pytanie o krąg osób, którym informacje te muszą zostać ujawnione lub w jakim zakresie, i na jakich warunkach muszą być dostępne, aby utraciły poufny charakter. II.    Ramy prawne A.      Prawo Unii 1.      Rozporządzenie nr 596/2014 4.        Motywy 14, 23, 24 i 28 rozporządzenia nr 596/2014 przewidują: „(14)      Racjonalni inwestorzy opierają swoje decyzje inwestycyjne na informacjach, którymi już dysponują, tj. na informacjach dostępnych ex ante. Na pytanie, czy podejmując decyzję inwestycyjną, racjonalny inwestor prawdopodobnie wziąłby pod uwagę określoną informację, należy więc odpowiedzieć na podstawie informacji dostępnych ex ante. Ocena taka musi uwzględniać spodziewany wpływ informacji w świetle całokształtu powiązanej działalności emitenta, niezawodność źródła informacji oraz wszelkie inne zmienne rynkowe, które w danych okolicznościach mogą wpłynąć na instrumenty finansowe […]. […] (23)      Podstawową cechą wykorzystywania informacji poufnych jest nieuczciwe uzyskiwanie korzyści z informacji poufnych ze szkodą dla osób trzecich niemających dostępu do takich informacji, co oznacza zagrożenie dla integralności rynków finansowych i dla zaufania inwestorów. W związku z tym zakaz wykorzystywania informacji poufnych powinien mieć zastosowanie, gdy osoba będąca w posiadaniu informacji poufnych nieuczciwie korzysta z przewagi płynącej z posiadania tych informacji, dokonując transakcji rynkowych w związku z tymi informacjami przez nabywanie lub zbywanie albo usiłowanie nabycia lub zbycia, anulowanie lub zmianę albo usiłowanie anulowania lub zmiany zlecenia nabycia lub zbycia, na własny rachunek lub na rzecz osoby trzeciej, pośrednio lub bezpośrednio, instrumentów finansowych, których dotyczą dane informacje. […] (24)      Jeżeli osoba prawna lub fizyczna będąca w posiadaniu informacji poufnych nabywa lub zbywa albo usiłuje nabyć lub zbyć, na własny rachunek lub na rzecz osoby trzeciej, pośrednio lub bezpośrednio, instrumenty finansowe, których dotyczą dane informacje, powinno istnieć domniemanie, że osoba ta wykorzystała te informacje. Domniemanie to nie narusza prawa do obrony. Pytanie, czy dana osoba naruszyła zakaz wykorzystywania informacji poufnych lub usiłowała wykorzystać informacje poufne, należy analizować w świetle celu niniejszego rozporządzenia, jakim jest ochrona integralności rynku finansowego i podnoszenie zaufania inwestorów, które z kolei opiera się na zapewnieniu inwestorom równych warunków działania i ochrony przed nadużywaniem informacji poufnych. […] (28)      Badań i szacunków sporządzonych na podstawie danych dostępnych publicznie nie należy uważać samych w sobie za informacje poufne, a sam fakt, iż dana transakcja jest przeprowadzana na podstawie badań czy szacunków, nie powinien być uznawany za wykorzystywanie informacji poufnych. Jednak na przykład w sytuacji, gdy publikacja lub rozpowszechnienie informacji jest rutynowo oczekiwane przez rynek i gdy taka publikacja lub takie rozpowszechnianie jest elementem procesu kształtowania cen instrumentów finansowych lub gdy informacje te przedstawiają opinie uznanego komentatora rynku lub instytucji, mogących mieć wpływ na ceny powiązanych instrumentów finansowych, informacje takie mogą stanowić informacje poufne. Podmioty rynkowe muszą zatem rozważyć zakres, w jakim dane informacje nie są dostępne publicznie, oraz potencjalny wpływ na instrumenty finansowe będące przedmiotem obrotu, zanim dane informacje zostaną opublikowane lub rozpowszechnione, by ustalić, czy obrót takimi instrumentami odbywałby się na podstawie informacji poufnych”. 5.        Artykuł 7 tego rozporządzenia, zatytułowany „Informacje poufne”, stanowi w ust. 1 i 4: „1.      Do celów niniejszego rozporządzenia informacje poufne obejmują następujące rodzaje informacji: a)      określone w sposób precyzyjny informacje, które nie zostały podane do wiadomości publicznej, dotyczące, bezpośrednio lub pośrednio, jednego lub większej liczby emitentów lub jednego lub większej liczby instrumentów finansowych, a które w przypadku podania ich do wiadomości publicznej miałyby prawdopodobnie znaczący wpływ na ceny tych instrumentów finansowych lub na ceny powiązanych pochodnych instrumentów finansowych; […] 4.      Do celów ust. 1 informacje, które w przypadku podania ich do wiadomości publicznej miałyby prawdopodobnie znaczący wpływ na ceny instrumentów finansowych, instrumentów pochodnych, powiązanych kontraktów towarowych na rynku kasowym lub sprzedawanych na aukcji produktów opartych na uprawnieniach do emisji, oznaczają informacje, których racjonalny inwestor prawdopodobnie wykorzystałby, opierając się na nich w części przy podejmowaniu swych decyzji inwestycyjnych. […]”. 6.        Artykuł 8 wspomnianego rozporządzenia, zatytułowany „Wykorzystywanie informacji poufnych”, przewiduje w szczególności: „1.      Do celów niniejszego rozporządzenia wykorzystywanie informacji poufnej ma miejsce wówczas, gdy dana osoba znajduje się w posiadaniu informacji poufnej i wykorzystuje tę informację, nabywając lub zbywając, na własny rachunek lub na rzecz osoby trzeciej, bezpośrednio lub pośrednio, instrumenty finansowe, których informacja ta dotyczy. […] […] 4.      Niniejszy artykuł ma zastosowanie do wszystkich osób będących w posiadaniu informacji poufnych z racji: a)      bycia członkiem organów administracyjnych, zarządczych lub nadzorczych emitenta lub uczestnika rynku uprawnień do emisji; b)      posiadania udziałów w kapitale emitenta […]; c)      posiadania dostępu do informacji z tytułu zatrudnienia, wykonywania zawodu lub obowiązków; […] […] Niniejszy artykuł ma także zastosowanie do wszystkich osób, które weszły w posiadanie informacji poufnych w okolicznościach innych niż wymienione w akapicie pierwszym, jeżeli osoby te wiedzą lub powinny wiedzieć, że są to informacje poufne. […]”. 7.        Zgodnie z art. 14 lit. a) i c) tego rozporządzenia, zatytułowanym „Zakaz wykorzystywania i bezprawnego ujawniania informacji poufnych”, zabronione jest „wykorzystywanie informacji poufnych lub usiłowanie wykorzystywania informacji poufnych” oraz „bezprawne ujawnianie informacji poufnych”. 8.        Artykuł 17 owego rozporządzenia, zatytułowany „Podawanie informacji poufnych do wiadomości publicznej”, przewiduje w ust. 1 w szczególności, co następuje: „Emitent podaje niezwłocznie do wiadomości publicznej informacje poufne bezpośrednio go dotyczące. Emitent zapewnia podanie informacji poufnych do wiadomości publicznej w sposób umożliwiający szybki dostęp oraz pełną, prawidłową i terminową ocenę informacji przez opinię publiczną oraz w stosownych przypadkach w urzędowo ustanowionym systemie, o którym mowa w art. 21 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/109/UE [z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym oraz zmieniającej dyrektywę 2001/34/WE (Dz.U. 2004, L 390, s. 38)]. Emitent nie może łączyć podawania informacji poufnych do wiadomości publicznej z reklamowaniem własnej działalności. Emitent zamieszcza i utrzymuje na swojej stronie internetowej wszelkie informacje poufne, które jest zobowiązany podać do wiadomości publicznej, przez okres co najmniej pięciu lat. Niniejszy artykuł ma zastosowanie do emitentów ubiegających się o dopuszczenie swoich instrumentów finansowych do obrotu na rynku regulowanym w państwie członkowskim lub którzy wyrazili zgodę na dopuszczenie swoich instrumentów finansowych do obrotu na rynku regulowanym […]”. 9.        Artykuł 30 rzeczonego rozporządzenia, zatytułowany „Sankcje administracyjne i inne środki administracyjne”, przewiduje w ust. 1: „Bez uszczerbku dla jakichkolwiek sankcji karnych oraz bez uszczerbku dla uprawnień nadzorczych właściwych organów zgodnie z art. 23 państwa członkowskie zgodnie z prawem krajowym przyznają właściwym organom uprawnienia do stosowania odpowiednich sankcji administracyjnych i innych środków administracyjnych w związku [z] co najmniej z następującymi naruszeniami: a) naruszeniami art. 14 i 15 […]”. 2.      Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/1055 10.      Artykuł 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1055(5), zatytułowany „Warunki podawania do wiadomości publicznej informacji poufnych”, przewiduje w ust. 1 w szczególności: „Emitenci i uczestnicy rynku uprawnień do emisji ujawniają informacje poufne, wykorzystując środki techniczne, które zapewniają: a)      rozpowszechnienie informacji poufnych: i)      wśród możliwie najszerszego grona odbiorców publicznych na zasadzie niedyskryminacyjnej; ii)      nieodpłatnie; iii)      jednocześnie w całej Unii. […]”. B.      Prawo szwedzkie 1.      Ustawa o wolności prasy 11.      Rozdział 2 § 1 tryckfrihetsförordningen (1949:105) (ustawy nr 105 z 1949 r. o wolności prasy) z dnia 5 kwietnia 1949 r. (zwanej dalej „ustawą o wolności prasy”) stanowi: „W celu promowania wolności wypowiedzi, swobodnej i pluralistycznej informacji oraz swobodnej twórczości artystycznej, każdy ma prawo dostępu do dokumentów publicznych”. 12.      Zgodnie z rozdz. 2 § 2 ustawy o wolności prasy prawo dostępu do dokumentów publicznych może być ograniczone tylko wtedy, gdy jest to konieczne do ochrony określonych interesów publicznych wymienionych w tym artykule. 13.      Rozdział 2 § 4 ustawy o wolności prasy przewiduje: „Dokument jest publiczny, jeżeli znajduje się w posiadaniu organu władzy i na mocy § § 9 lub 10 jest uznawany za otrzymany lub sporządzony przez organ władzy”. 14.      Zgodnie z rozdz. 2 § 10 ustawy o wolności prasy dokument uznaje się za sporządzony przez organ władzy, gdy został udostępniony jego adresatowi. 2.      Ustawa o publicznym dostępie do informacji i poufności 15.      Bardziej szczegółowe przepisy dotyczące procedury stosowanej przez władze krajowe w odniesieniu do ujawniania dokumentów publicznych oraz ograniczeń prawa dostępu do takich dokumentów znajdują się w offentlighets- och sekretesslagen (2009:400) (ustawie nr 400 z 2009 r. o publicznym dostępie do informacji i poufności, zwanej dalej „ustawą o dostępie do informacji”). 16.      Rozdział 2 § 3 tej ustawy stanowi: „Przepisy [ustawy o wolności prasy] dotyczące prawa dostępu do dokumentów publicznych będących w posiadaniu organów władzy mają również zastosowanie, w odpowiednim zakresie, do dokumentów spółek akcyjnych, spółek jawnych, stowarzyszeń gospodarczych i fundacji, na które gminy lub regiony wywierają na mocy prawa decydujący wpływ. Do celów niniejszej ustawy takie spółki, stowarzyszenia i fundacje są traktowane tak samo jak organy władzy”. 17.      Rozdział 6 § 4 wspomnianej ustawy przewiduje: „Na wniosek jednostki organ władzy przekazuje informacje zawarte w dokumencie publicznym, który przechowuje, jeżeli informacje te nie są poufne lub jeżeli ich przekazanie nie utrudni prawidłowego funkcjonowania organu”. 18.      Rozdział 19 § 3 akapit drugi tej ustawy stanowi, że w odniesieniu do procedury przetargowej informacje, w szczególności dotyczące ofert lub odpowiedniej oferty, nie mogą być przekazywane nikomu innemu niż oferent lub osoba, która złożyła ofertę przed opublikowaniem wszystkich ofert, przyjęciem decyzji o udzieleniu zamówienia lub zamknięciem procedury przetargowej. 19.      Zgodnie z rozdz. 31 § 16 owej ustawy system poufności ma zastosowanie do informacji dotyczących sytuacji handlowej lub operacyjnej jednostki, gdy osoba ta pozostaje w stosunkach handlowych z organem władzy publicznej, jeżeli ze szczególnych powodów można założyć, że owa jednostka poniosłaby szkodę w wyniku ujawnienia informacji. 3.      Ustawa nr 1145 z 2016 r. o zamówieniach publicznych 20.      Zgodnie z rozdz. 12 § 12 akapit pierwszy zdanie pierwsze lagen (2016:1145) om offentlig upphandling (ustawy nr 1145 z 2016 r. o zamówieniach publicznych) instytucja zamawiająca jak najszybciej powiadamia na piśmie kandydatów i oferentów o decyzjach podjętych w odniesieniu do udzielenia zamówienia lub zawarcia umowy ramowej. 21.      Zgodnie z rozdz. 19 § 7 akapit pierwszy tej ustawy instytucja zamawiająca, która udzieliła zamówienia lub zawarła umowę ramową, publikuje, nie później niż 30 dni po zawarciu umowy lub zawarciu umowy ramowej, ogłoszenie o wyniku procedury przetargowej. 4.      Ustawa nr 1307 z 2016 r. o sankcjach karnych za nadużycia na rynku papierów wartościowych 22.      Lag (2016:1307) om straff för marknadsmissbruk på värdepappersmarknaden (ustawa nr 1307 z 2016 r. o karach za nadużycia na rynku papierów wartościowych) transponuje do prawa szwedzkiego dyrektywę 2014/57/UE(6). 23.      Zgodnie z rozdz. 2 § 1 ust. 1 akapit pierwszy pkt 1 tej ustawy każda osoba, która posiada informacje poufne i wykorzystuje je, nabywając lub zbywając na rynkach papierów wartościowych, na własny rachunek lub na rachunek osoby trzeciej, instrumenty finansowe, do których odnoszą się te informacje, podlega karze za wykorzystywanie informacji poufnych. III. Postępowanie główne, pytania prejudycjalne i postępowanie przed Trybunałem 24.      Wiosną 2018 r. Umeå kommunföretag AB (zwana dalej „spółką komunalną”), spółka akcyjna prawa szwedzkiego, w odniesieniu do której Umeå kommun (gmina Umeå, Szwecja) wykonuje ustawowe uprawnienia do kierowania, ogłosiła zaproszenie do składania ofert na zakup autobusów elektrycznych i stacji ładowania. 25.      Oferty złożyły dwie spółki, z których jedną była spółka akcyjna prawa szwedzkiego Hybricon Bus Systems AB (zwana dalej „spółką Hybricon”). Trzy inne spółki wyraziły zainteresowanie udziałem w postępowaniu o udzielenie przedmiotowego zamówienia, ale nie zostały dopuszczone do składania ofert. 26.      Decyzją z dnia 14 maja 2018 r. przyjętą przez spółkę komunalną, zamówienie zostało udzielone nie spółce Hybricon, lecz drugiemu oferentowi. W wiadomości elektronicznej wysłanej przez spółkę komunalną tego samego dnia o godz. 14:34 pięć zainteresowanych spółek zostało poinformowanych o wyniku przetargu(7). 27.      Wiadomość elektroniczna została odebrana w spółce Hybricon przez kierownika ds. operacyjnych, który był głównym odpowiedzialnym za kontakty ze spółką komunalną w związku z przedmiotowym zamówieniem publicznym. Wkrótce potem pracownik ten wysłał wiadomość do OP, skarżącego w postępowaniu głównym, w której namawiał go do sprzedaży akcji w spółce Hybricon. OP z kolei wysłał tę samą informację do TK, skarżącego w postępowaniu głównym, który również posiadał akcje tej spółki. 28.      W związku z tym w dniu 14 maja 2018 r. o godz. 14:37 TK złożył na szwedzkiej giełdzie zlecenie sprzedaży 73 000 akcji spółki Hybricon. Kilka minut później, o godz. 14:40, OP również sprzedał 31 000 akcji wspomnianej spółki. 29.      Komunikat prasowy spółki Hybricon, w którym poinformowała, że zamówienie nie zostało jej udzielone, został wydany o godz. 15:22 tego samego dnia. Publikacja tej informacji spowodowała znaczny spadek kursu akcji spółki Hybricon na giełdzie. OP i TK ograniczyli jednak swoje straty na skutek sprzedaży swoich akcji w spółce. 30.      W wyniku tych transakcji OP i TK zostali oskarżeni o popełnienie przestępstwa wykorzystywania informacji poufnych, co jest zabronione przez ustawę nr 1307 z 2016 r. o karach za nadużycia na rynku papierów wartościowych, i zostali skazani przez tingsrätt (sąd pierwszej instancji, Szwecja) za przestępstwo zwykłego wykorzystywania informacji poufnych na karę pozbawienia wolności w zawieszeniu, a także prace na cele społeczne. Tytułem przepadku dochodów z przestępstwa konfiskacie uległo 51 508 koron szwedzkich (SEK)(8) pochodzących z majątku OP i 146 536 SEK(9) pochodzących z majątku TK. Zdaniem tingsrätten (sądu pierwszej instancji) wiadomość o nieudzieleniu zamówienia spółce Hybricon stanowiła informację poufną, która dotyczyła, ze względu na w swój precyzyjny charakter, bezpośrednio spółki Hybricon, i która miała wpływ na ceny jej akcji. Sąd pierwszej instancji ocenił, że informacji tej nie można było uznać za podaną do wiadomości publicznej przed publikacją komunikatu prasowego spółki Hybricon. 31.      W postępowaniu odwoławczym hovrätt (sąd apelacyjny, Szwecja) doszedł do tego samego wniosku co tingsrätt (sąd pierwszej instancji) i jedynie zmienił wyrok wydany przez ten ostatni, nakładając na OP i TK kary w zawieszeniu wraz ze 150 stawkami dziennymi grzywny zamiast prac na cele społeczne. 32.      OP i TK zaskarżyli do Högsta domstolen (sądu najwyższego, Szwecja) wyrok wydany w postępowaniu odwoławczym przez hovrätt (sąd apelacyjny). W swoich skargach domagają się uniewinnienia, argumentując, że informacja dotycząca nieprzyznania przedmiotowego zamówienia spółce Hybricon przestała być informacją poufną, gdy decyzja o udzieleniu zamówienia została wysłana przez jej autora, w tym przypadku spółkę komunalną, do przedmiotowych adresatów. W rezultacie stała się ona dokumentem publicznym, który nie ma charakteru poufnego, w szczególności dlatego, że zgodnie z prawem szwedzkim była publicznie dostępna na wniosek każdego zainteresowanego. 33.      Z kolei riksåklagaren (prokurator generalny, Szwecja) wskazał, że orzeczenie hovrätt (sądu apelacyjnego) powinno zostać utrzymane w mocy. W jego opinii nawet jeśli decyzja o udzieleniu zamówienia stała się dokumentem publicznym od momentu wysłania jej do przedmiotowych adresatów, decyzja ta mogła jednak podlegać systemowi poufności przewidzianemu przez prawo krajowe i pozostawała informacją poufną do momentu opublikowania przez spółkę Hybricon komunikatu prasowego. 34.      Högsta domstolen (sąd najwyższy) dopuścił środek zaskarżenia ze strony wnioskodawców. 35.      Zdaniem tego sądu z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 596/2014 nie można wywodzić, że wszystkie informacje, które nie są przedmiotem podania do wiadomości publicznej zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 17 tego rozporządzenia, należy uznać za niepodane do wiadomości publicznej. W szczególności, zgodnie z oświadczeniami Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA), informacja poufna może zostać podana do wiadomości publicznej w sposób inny niż publikacja w rozumieniu art. 17, w tym w wyniku działań podjętych przez osoby trzecie. Ponadto Trybunał nie przedstawił jeszcze żadnych wytycznych dotyczących wymogów, które musiałyby zostać spełnione, aby informacje przestały być uważane za poufne. 36.      W tym kontekście, uznawszy, że rozstrzygnięcie zawisłego przed nim sporu zależy od wykładni przepisów art. 7 ust. 1 lit. a) i art. 17 rozporządzenia nr 596/2014, Högsta domstolen (sąd najwyższy) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi, które zostały zarejestrowane w sekretariacie Trybunału w dniu 26 marca 2024 r.: „1)      Czy aby można było przyjąć, że informacje zostały podane do wiadomości publicznej zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia [nr 596/2014], jest konieczne, by podanie do wiadomości publicznej nastąpiło w sposób określony w art. 17 tego rozporządzenia? 2)      Jeżeli podanie do wiadomości publicznej może nastąpić w inny sposób: jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ustalaniu, czy informacje należy przyjąć za podane do wiadomości publicznej w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a) [wspomnianego rozporządzenia]?”. 37.      W toku postępowania przed Trybunałem OP, TK, rządy grecki, polski i norweski oraz Komisja Europejska przedstawiły uwagi na piśmie. Zgodnie z art. 101 § 1 regulaminu postępowania Trybunał zwrócił się do sądu odsyłającego o udzielenie pewnych wyjaśnień(10), które ten ostatni przedstawił. Na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2025 r. OP, TK, rządy grecki i norweski oraz Komisja przedstawiły stanowiska i odpowiedziały na pisemne i ustne pytania Trybunału. IV.    Ocena 38.      Oba pytania prejudycjalne są ze sobą powiązane, jako że zmierzają przede wszystkim do wykładni kryterium informacji „podanych do wiadomości publicznej” w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 596/2014. A.      W przedmiocie pytania pierwszego 39.      W pierwszym pytaniu prejudycjalnym sąd odsyłający zmierza w istocie do ustalenia, czy aby informacje mogły zostać uznane za „podane do wiadomości publicznej” w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 596/2014, muszą one zostać podane do wiadomości publicznej w rozumieniu art. 17 tego rozporządzenia. 40.      Konieczne jest zatem zbadanie relacji między art. 7 ust. 1 lit. a) i art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 596/2014, a w szczególności znaczenia pojęcia ujawniania leżącego u podstaw tych dwóch przepisów(11). 41.      Z jednej strony art. 17 ust. 1 rozporządzenia 596/2014 wymaga od każdego emitenta „podania do wiadomości publicznej” tak szybko jak to możliwe informacji poufnych, które bezpośrednio go dotyczą, aby umożliwić szybki dostęp oraz pełną, prawidłową i terminową ocenę informacji przez „opinię publiczną”. W tym celu przepis ten, w związku z art. 2 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2016/1055, określa warunki takiego podania do wiadomości publicznej. 42.      Z drugiej strony warunek informacji, „które nie zostały podane do wiadomości publicznej”, stanowi drugi z czterech warunków, o których mowa w art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 596/2014, które muszą być spełnione łącznie, aby zakwalifikować te informacje jako „poufne”. W tym celu wspomniane informacje muszą być również określone „w sposób precyzyjny”, dotyczyć „bezpośrednio lub pośrednio, jednego lub większej liczby emitentów lub jednego lub większej liczby instrumentów finansowych” oraz, „w przypadku podania ich do wiadomości publicznej”, mieć „prawdopodobnie znaczący wpływ na ceny tych instrumentów finansowych lub na ceny powiązanych pochodnych instrumentów finansowych”. Takie informacje poufne mogą być przedmiotem „wykorzystywania informacji poufnych” w rozumieniu art. 8 tego rozporządzenia, zakazanego na mocy art. 14 lit. a) owego rozporządzenia i podlegającego sankcji administracyjnej na mocy art. 30 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia, a nawet sankcji karnej na mocy przepisów krajowych transponujących dyrektywę 2014/57. 43.      Jak przyznają wszystkie strony, pojęcie informacji „podanych do wiadomości publicznej” nie odsyła do prawa państw członkowskich. Stanowi zatem autonomiczne pojęcie prawa Unii, które musi być interpretowane w jednolity sposób we wszystkich państwach członkowskich(12). 44.      Artykuł 7 ust. 1 lit. a) nie zawiera wyraźnego odesłania do art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 596/2014 ani nie określa sposobu, w jaki informacje mogą zostać „podane do wiadomości publicznej” w celu pozbawienia ich charakteru poufności. Samo w sobie wskazuje to, że szczególny sposób podawania do wiadomości publicznej informacji poufnych przez emitenta instrumentów finansowych, taki jak przewidziany w art. 17 ust. 1 tego rozporządzenia, nie jest jedynym sposobem, w jaki dane informacje mogą zostać podane do wiadomości publicznej. 45.      Podobnie sama okoliczność, że wspomniane przepisy odnoszą się, odpowiednio, do informacji „podanych do wiadomości publicznej” oraz do obowiązku i środków „podania do wiadomości publicznej” informacji (poufnych) przez emitenta, nie wystarcza do stwierdzenia, że przepisy te należy interpretować w ten sam sposób. Wręcz przeciwnie, podczas gdy w art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 596/2014 brak charakteru publicznego jest cechą konstytutywną informacji „poufnych”, art. 17 ust. 1 tego rozporządzenia zakłada, że informacja, która ma zostać opublikowana, jest już teraz „poufna”. Wynika z tego, że w kontekście tych przepisów pojęcie ujawniania niekoniecznie ma to samo znaczenie. 46.      Ocenę tę potwierdza wykładnia literalna, w tym językowa, kontekstowa i teleologiczna art. 7 ust. 1 lit. a) i art. 17 rozporządzenia nr 596/2014. 47.      Po pierwsze, chociaż niektóre wersje językowe tych przepisów wykazują pewne podobieństwo w tym względzie(13), nie ma to jednak miejsca w przypadku kilku innych wersji językowych, w tym wersji szwedzkiej. W tej ostatniej wyraźniej określono rozróżnienie między informacjami, które nie są (jeszcze) publiczne w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 596/2014, z jednej strony, a (konkretnym) aktem podawania do wiadomości informacji poufnych przez emitenta, zgodnie z wymogami art. 17 tego rozporządzenia, z drugiej strony(14). 48.      Jednakże sformułowanie użyte w jednej z wersji językowych przepisu prawa Unii nie może stanowić wyłącznej podstawy wykładni tego przepisu ani mieć pierwszeństwa przed innymi wersjami językowymi. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przepisy prawa Unii należy interpretować i stosować w sposób jednolity w świetle wersji sporządzonych we wszystkich językach Unii. W przypadku rozbieżności między różnymi wersjami językowymi tekstu prawa Unii, dany przepis należy interpretować w świetle ogólnej systematyki i celu uregulowania, którego jest on częścią(15). 49.      Po drugie, jak wskazano w motywach 23 i 24, celem rozporządzenia nr 596/2014 jest ochrona integralności rynków finansowych i zwiększenie zaufania inwestorów, które z kolei opiera się na zapewnieniu tych inwestorów, że będą korzystać z tych samych warunków i będą chronieni przed niewłaściwym wykorzystaniem „informacji poufnych”(16). 50.      W tym celu rozporządzenie nr 596/2014 przewiduje zasadniczo dwa uzupełniające się instrumenty. Z jednej strony zgodnie z komponentem represyjnym, któremu poświęcony jest rozdział drugi dotyczący „Informacji poufnych, wykorzystywania informacji poufnych, bezprawnego ujawniania informacji poufnych i manipulacji na rynku”, w którym zamieszczono art. 7 ust. 1 lit. a), niektóre bezprawne praktyki, określane jako „nadużycia na rynku”, podlegają sankcjom administracyjnym lub karnym. Z drugiej strony aspekt prewencyjny tego rozporządzenia, któremu poświęcony jest trzeci rozdział dotyczący „Wymogów w zakresie podawania informacji do wiadomości publicznej”, przewiduje w szczególności obowiązki informacyjne, które spoczywają w szczególności na emitencie papierów wartościowych, w tym obowiązek, o którym mowa w art. 17 ust. 1, w celu zapewnienia w szczególności „szybkiego [i pełnego]” dostępu „opinii publicznej” do „informacji poufnych”. 51.      W związku z tym nałożony na emitenta na podstawie art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 596/2014 obowiązek ujawnienia takich informacji nie należy do komponentu represyjnego, lecz ma cel wyłącznie prewencyjny. W tym celu przepis ten, w związku z wymogami art. 2 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2016/1055, skrupulatnie reguluje warunki ujawniania informacji, które muszą być przestrzegane przez emitentów, aby umożliwić „[..] możliwie najszersze[mu] gron[u] odbiorców publicznych”(17) łatwy dostęp do przedmiotowych informacji, właśnie ze względu na ich poufny charakter przed ich ujawnieniem. 52.      Zgodnie zaś z motywem 23 rozporządzenia nr 596/2014 komponent represyjny ma na celu karanie za „nieuczciwe uzyskiwanie korzyści z informacji poufnych ze szkodą dla osób trzecich niemających dostępu do takich informacji, co oznacza zagrożenie dla integralności rynków finansowych i dla zaufania inwestorów”(18). Innymi słowy, nieuczciwe uzyskiwanie korzyści polega na tym, że osoba mająca dostęp do informacji poufnych posiada informacje istotne dla decyzji inwestycyjnych, które nie są dostępne innym osobom, w szczególności potencjalnym inwestorom, którzy nie znają lub nie mogą znać tych informacji(19). 53.      Z powyższego wnioskuję, że krąg osób, o których mowa odpowiednio w art. 7 ust. 1 lit. a) i art. 17 rozporządzenia nr 596/2014, niekoniecznie jest taki sam. Podczas gdy drugi przepis, w związku z art. 2 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego 2016/1055, ma na celu ujawnienie informacji (niewątpliwie) poufnych możliwie najszerszemu gronu odbiorców publicznych, pierwszy przepis ma na celu ustalenie istnienia takich informacji poufnych w celu oceny odpowiedzialności, w stosownych przypadkach karnej, osoby oskarżonej o „wykorzystywanie informacji poufnych” w rozumieniu art. 8 ust. 1 i art. 14 lit. a) tego rozporządzenia, tj. w wyniku przestępstwa, które narusza zaufanie inwestorów. 54.      Po trzecie, mając na uwadze represyjny cel art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 596/2014, uważam, że pojęcie informacji „podanych do wiadomości publicznej”, które pozbawia przedmiotowe informacje ich poufnego charakteru, musi podlegać ścisłej interpretacji uwzględniającej cele tego rozporządzenia, a w szczególności jego represyjny aspekt. 55.      W tym względzie należy zauważyć, że zarówno sankcję o charakterze formalnie karnym, taką jak sankcja nałożona w niniejszej sprawie(20), jak i sankcję administracyjną o charakterze represyjnym, której maksymalna wysokość charakteryzuje się pewnym stopniem surowości, należy zakwalifikować jako sankcję karną w rozumieniu art. 48–50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”). W istocie maksymalna wysokość sankcji administracyjnej nakładanej na osoby fizyczne lub prawne za naruszenie zakazu wykorzystywania informacji poufnych na podstawie art. 14 lit. a) rozporządzenia nr 596/2014, jak również wymóg, aby kwota ta stanowiła „co najmniej trzykrotn[ą] wartoś[ć] korzyści uzyskanych lub strat unikniętych w wyniku naruszenia”(21), są wystarczające do zakwalifikowania takich sankcji jako sankcji karnych(22). Mają one zatem na celu nie tylko naprawienie szkody, ale także represję w stosunku do pewnych form zachowania(23). Zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar, zapisana w art. 49 ust. 1 zdanie pierwsze Karty, ma zatem również zastosowanie. Zasada ta wymaga, aby ustawa jasno określała czyny zabronione i grożące za nie kary, tak aby podmiot prawa na podstawie brzmienia danego przepisu, a w razie potrzeby – na podstawie wykładni dokonanej przez sądy, był w stanie określić, jakie działania i zaniechania grożą pociągnięciem go do odpowiedzialności karnej(24). 56.      W tym kontekście należy wziąć pod uwagę, że zgodnie z motywami 23 i 24 rozporządzenia nr 596/2014 grono odbiorców publicznych chronione przez jego komponent represyjny różni się od grona odbiorców publicznych, których dotyczy jego komponent prewencyjny. O ile bowiem komponent prewencyjny jest skierowany do odbiorców publicznych w ogólności w celu poinformowania o istnieniu informacji poufnych (już tak sklasyfikowanych), o tyle komponent represyjny ma na celu karanie za wykorzystywanie informacji poufnych, które narusza zaufanie inwestorów (zob. pkt 49 i 52 niniejszej opinii). 57.      Cel szczególnej ochrony zaufania inwestorów znajduje potwierdzenie zwłaszcza w art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 596/2014, który określa czwarte kryterium składające się na pojęcie informacji poufnej, a mianowicie prawdopodobieństwo „wpływu na ceny instrumentów finansowych”. W istocie prawdopodobieństwo takie występuje tylko wtedy, gdy „racjonalny inwestor prawdopodobnie wykorzystałby [takie informacje], opierając się na nich w części przy podejmowaniu swych decyzji inwestycyjnych”(25). Motyw 14 tego rozporządzenia precyzuje w tym zakresie w szczególności, że „[r]acjonalni inwestorzy opierają swoje decyzje inwestycyjne na informacjach, którymi już dysponują, tj. na informacjach dostępnych ex ante”(26). Ponadto, zgodnie z tym samym motywem, racjonalność takiej decyzji inwestycyjnej jest oceniana ze względu na „spodziewany wpływ informacji w świetle całokształtu powiązanej działalności emitenta, niezawodność źródła informacji oraz wszelkie inne zmienne rynkowe, które w danych okolicznościach mogą wpłynąć na instrumenty finansowe”. 58.      Jeśli zatem klasyfikacja informacji poufnych zależy od racjonalnej hipotetycznej decyzji inwestycyjnej, którą można podjąć na jej podstawie, można wnioskować, że grono odbiorców publicznych chronione przez komponent represyjny rozporządzenia nr 596/2014 jest gronem racjonalnych inwestorów. 59.      Celem art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 596/2014 jest zatem zwalczanie asymetrycznego dostępu do informacji przez różnych racjonalnych inwestorów(27). Celem tym nie jest natomiast ochrona nieracjonalnych inwestorów, a mianowicie tych, którzy nie zachowują się lub nie informują się z taką starannością, z jaką zrobiłby to racjonalny inwestor, biorąc pod uwagę kryteria wspomniane w pkt 56 niniejszej opinii. 60.      W tych okolicznościach nie wydaje mi się uzasadnione uzależnianie odpowiedzialności, w stosownych wypadkach karnej, za „wykorzystanie informacji poufnych” od szerokiego pojęcia ujawniania przedmiotowych informacji w rozumieniu art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 596/2014. Ten ostatni przepis, w związku z art. 2 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 2016/1055, jest bowiem skierowany do jak najszerszego grona odbiorców publicznych, w przeciwieństwie do art. 7 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia, który ponadto posługuje się negatywnym pojęciem ujawniania („nie zostało podane do wiadomości publicznej”). Ponadto art. 17 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia nie odnosi się do kwestii, czy członkowie tego szerokiego grona odbiorców publicznych wykazują pewne cechy lub wystarczający stopień staranności, aby umożliwić im faktyczny dostęp do tych informacji. Moim zdaniem rozszerzające podejście oparte na tym pojęciu szerokiego ujawniania nie byłoby zgodne ani z potrzebą ścisłej wykładni pojęcia informacji, które (nie) zostały „podane do wiadomości publicznej” w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia, ani z pewnością prawa, jakiej wymaga zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar (zob. pkt 54 niniejszej opinii). 61.      Wynika z tego, że informacje należy uznać za „podane do wiadomości publicznej” w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 596/2014, jeżeli są one znane lub dostępne racjonalnemu inwestorowi działającemu z należytą starannością, nawet jeżeli nie nastąpiło jeszcze ujawnienie szerszemu gronu odbiorców publicznych w rozumieniu art. 17 tego rozporządzenia. 62.      Na tej podstawie wnioskuję, że odpowiedź na pytanie pierwsze musi być przecząca. Pojęcie informacji, które nie zostały „podane do wiadomości publicznej”, o którym mowa w art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 596/2014, nie jest zdefiniowane wyłącznie przez niepodanie do wiadomości publicznej w rozumieniu art. 17 tego rozporządzenia, ale takie ujawnienie może nastąpić w inny sposób(28). 63.      To prowadzi mnie do pytania drugiego. B.      W przedmiocie pytania drugiego 1.      Uwagi wstępne 64.      Zakładając, że informacje mogą zostać podane do wiadomości publicznej w formie innej niż przewidziana w art. 17 rozporządzenia nr 596/2014, sąd odsyłający zmierza do ustalenia, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę, aby ocenić, czy przedmiotowe informacje można uznać za „podane do wiadomości publicznej” w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 596/2014. 65.      Uważam, że odpowiedź na to pytanie powinna zostać udzielona w dwóch etapach. 66.      W pierwszej kolejności konieczne jest określenie stopnia ujawnienia lub dostępności wymaganego z punktu widzenia zainteresowanych odbiorców, aby informacje mogły zostać uznane za „podane do wiadomości publicznej” w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 596/2014 (zob. śródtytuł 2). 67.      W drugiej kolejności, biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu w postępowaniu głównym, należy określić warunki, na jakich takie ujawnienie lub taką dostępność można wywieść z okoliczności sprawy (zob. śródtytuł 3). 2.      W przedmiocie stopnia ujawnienia lub dostępności wymaganego z punktu widzenia inwestora, aby uznać, że informacja została „podana do wiadomości publicznej” 68.      W celu określenia stopnia ujawnienia lub dostępności wymaganego z punktu widzenia zainteresowanych odbiorców uważam, że konieczne jest ponowne uwzględnienie w szczególności celów realizowanych przez prawodawcę Unii i odpowiedniego kontekstu regulacyjnego. 69.      W pierwszej kolejności przypominam rozważania przedstawione w pkt 50 i nast. niniejszej opinii, zgodnie z którymi informacje, które prawdopodobnie są znane racjonalnemu inwestorowi lub zostaną przez niego odkryte, należy uznać za „podane do wiadomości publicznej” w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 596/2014. Otóż kwestia, czy potencjalny inwestor jest faktycznie w stanie uzyskać dostęp do przedmiotowych informacji, zależy od dokładniejszej charakterystyki jego cech, opisanych w pkt 56–58 niniejszej opinii. W tym względzie inwestorzy, którzy nie mają tych cech lub którzy nie wykazują należytego stopnia staranności, nie wydają mi się godni ochrony w świetle celu, jakim jest równy dostęp do informacji, aby zapewnić uczciwe warunki konkurencji między inwestorami na rynkach finansowych(29). 70.      W drugiej kolejności ocena ta jest potwierdzona motywem 28 rozporządzenia nr 596/2014. Wynika z niego w szczególności, że „[b]adań i szacunków sporządzonych na podstawie danych publicznych” nie należy uważać za informacje poufne. Podobnie „sam fakt, iż dana transakcja jest przeprowadzana na podstawie badań lub szacunków” też nie powinien być uważany za wykorzystywanie informacji poufnych. Przeciwnie, „w sytuacji, gdy publikacja lub rozpowszechnienie informacji jest rutynowo oczekiwane przez rynek i gdy taka publikacja lub takie rozpowszechnianie jest elementem procesu kształtowania cen instrumentów finansowych lub gdy informacje te przedstawiają opinie uznanego komentatora rynku lub instytucji, mogących mieć wpływ na ceny powiązanych instrumentów finansowych, informacje takie mogą stanowić informacje poufne”. We wspomnianym motywie stwierdza się, że „[p]odmioty rynkowe muszą […] rozważyć zakres, w jakim dane informacje nie są dostępne publicznie, oraz potencjalny wpływ na instrumenty finansowe będące przedmiotem obrotu, zanim dane informacje zostaną opublikowane lub rozpowszechnione, by ustalić, czy obrót takimi instrumentami odbywałby się na podstawie informacji poufnych”(30). 71.      W związku z tym prawodawca Unii uważa, że z jednej strony informacje, które można znaleźć, korzystając z funkcji wyszukiwania w publicznych bazach danych, co do zasady nie powinny być klasyfikowane jako informacje poufne, a z drugiej strony do uczestników rynku należy zbadanie – z należytą starannością – znaczenia tych informacji i ich możliwego wpływu na instrumenty finansowe będące przedmiotem obrotu. Wynika z tego, że – odwrotnie – sam fakt, iż informacje są dostępne jedynie dzięki pewnemu wysiłkowi lub wyszukiwaniu ze strony zainteresowanego podmiotu, nie wyklucza „publicznego” charakteru informacji w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 596/2014. Wręcz przeciwnie to, czy informacje te mają charakter publiczny, czy też nie, wydaje mi się zależeć od tego, czy i na jakich warunkach zainteresowany, jako racjonalny i wykazujący zwykłą staranność uczestnik rynku, jest w stanie faktycznie uzyskać do nich dostęp w celu przezwyciężenia ewentualnej asymetrii informacji potencjalnych inwestorów, której uniknięcie jest celem rozporządzenia nr 596/2014. 72.      Wreszcie w trzeciej kolejności koncepcję, zgodnie z którą pojęcie inwestora zasługującego na ochronę w rozumieniu rozporządzenia nr 596/2014, w szczególności jego komponentu represyjnego, odnosi się do racjonalnego i wykazującego zwykłą staranność inwestora, a nie do szerokiego grona odbiorców publicznych, znajduje pośrednio potwierdzenie w zakresie zastosowania ratione personae art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 596/2014. Przepis ten rozróżnia różne rodzaje osób posiadających informacje poufne (insiderów), to jest osób posiadających informacje, które mogą być przedmiotem wykorzystywania w rozumieniu jego ust. 1. 73.      Krąg osób posiadających informacje poufne i mogących wykorzystywać takie informacje poufne (co jest zabronione), o którym mowa w art. 8 ust. 4 akapit pierwszy lit. a)-d) rozporządzenia 596/2014(31), to znaczy krąg tak zwanych insiderów „pierwotnych”, został bowiem rozszerzony w art. 8 ust. 4 akapit drugi o wszystkie osoby posiadające informacje poufne, „jeżeli osoby te wiedzą lub powinny wiedzieć, że są to informacje poufne”, to jest tak zwanych insiderów „wtórnych”(32). Zatem podczas gdy insiderzy „pierwotni” posiadają informacje poufne ze względu na szczególną działalność lub szczególne zachowanie, które odróżniają ich od innych inwestorów, insiderzy „wtórni” uzyskują status insiderów tylko wtedy, gdy posiadają sprawdzoną wiedzę o istnieniu informacji poufnych lub kiedy w sposób zawiniony nie mają wiedzy o ich istnieniu, co wynika z niezachowania staranności. 74.      Z powyższego wnioskuję, że stopień ujawnienia lub dostępności konieczny do uznania, że informacje zostały „podane do wiadomości publicznej” w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 596/2014, zależy od perspektywy racjonalnego i wykazującego zwykłą staranność inwestora. 3.      W przedmiocie kryteriów i okoliczności sprawy, które należy wziąć pod uwagę przy ocenie, czy informacja została „podana do wiadomości publicznej” 75.      Warunki, na jakich wyżej wymienione kryteria pozwalają stwierdzić publiczny charakter domniemanych informacji poufnych, należy oceniać w świetle okoliczności leżących u podstaw sporu w postępowaniu głównym, których zbadanie należy do właściwości i obowiązków sądu odsyłającego. Moim zdaniem w celu ochrony pewności prawa i domniemania niewinności, mając na uwadze poważne konsekwencje stwierdzenia wykorzystywania informacji poufnych, zarówno zainteresowanym osobom, jak i organom i sądom musi być łatwo ustalić, czy kryteria te zostały spełnione. W tym celu, jak wskazano w pkt 68–74 niniejszej opinii, prawo Unii wymaga oparcia się na perspektywie racjonalnego i wykazującego zwykłą staranność inwestora. Natomiast zbadanie, czy kryteria te są spełnione w konkretnym przypadku, należy zasadniczo do organów i sądów krajowych. 76.      W tym względzie, wbrew temu, co twierdzą TK i OP, uważam, że sama możliwość uzyskania przez jakiegokolwiek inwestora informacji, które są formalnie zakwalifikowane jako „publiczne” na mocy krajowych przepisów dotyczących wolności informacji, takich jak ustawa o wolności prasy lub ustawa o dostępie do informacji, na tej podstawie, że są one przechowywane przez organy publiczne i dostępne na żądanie, nie jest wystarczająca do uznania „publicznego” charakteru takich informacji w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 596/2014. Podobnie bowiem jak w przypadku prawa dostępu do dokumentów na mocy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001(33) z jednej strony korzystanie z tego prawa dostępu wymaga, zgodnie z rozdz. 6 § 4 ustawy o wolności prasy, wyraźnego wniosku do tych organów, a z drugiej strony wniosek ten może podlegać wyjątkom, takim jak ograniczenia i kryteria dotyczące poufności określone w rozdz. 2 § 2 ustawy o wolności prasy, a także w rozdz. 19 § 3 akapit drugi i rozdz. 31 § 16 ustawy o dostępie do informacji. Moim zdaniem te ograniczenia i kryteria mogą być sprzeczne zarówno z pojęciem ujawnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia, jak i z celem jego represyjnego aspektu, jakim jest ochrona zaufania inwestorów. 77.      Ponadto należy wziąć pod uwagę specyfikę kontekstu, w którym może dojść do ujawnienia istotnych informacji, tak jak w niniejszej sprawie kontekstu przyjęcia i opublikowania decyzji o udzieleniu zamówienia publicznego zgodnie z ustawą nr 1145 z 2016 r. o zamówieniach publicznych. W takiej sytuacji wszyscy uczestnicy postępowania przetargowego oraz osoby, które wyraziły lub zamierzają wyrazić zainteresowanie poznaniem jego wyniku, tworzą ograniczone grono odbiorców publicznych, co do których można domniemywać, że stanowią racjonalnych potencjalnych inwestorów działających z należytą starannością. Istnieje bowiem szczególne prawdopodobieństwo, że ci uczestnicy lub te osoby dokonają inwestycji w zależności od wyniku takiego postępowania. 78.      Właściwe szwedzkie przepisy wydają się opierać na takim rozumieniu, ponieważ przewidują dwuetapowe ujawnianie informacji zainteresowanym podmiotom rynkowym. Otóż najpierw, zgodnie z rozdz. 12 § 12 akapit pierwszy zdanie pierwsze ustawy nr 1145 z 2016 r. o zamówieniach publicznych, instytucja zamawiająca powiadamia na piśmie jak najszybciej kandydatów i oferentów o decyzjach podjętych w sprawie udzielenia zamówienia lub zawarcia umowy ramowej. Następnie, zgodnie z rozdz. 19 § 7 akapit pierwszy tej ustawy, taka decyzja musi zostać opublikowana w ogłoszeniu o wyniku procedury przetargowej nie później niż 30 dni po zawarciu przedmiotowej umowy lub umowy ramowej. 79.      Jednakże moim zdaniem ograniczone ujawnienie, takie jak przewidziane w rozdz. 12 § 12 akapit pierwszy zdanie pierwsze ustawy nr 1145 z 2016 r. o zamówieniach publicznych, kandydatom, oferentom i, w stosownych przypadkach, innym osobom, które wyraziły zainteresowanie śledzeniem postępowania przetargowego, jest co do zasady niewystarczające do „podania do wiadomości publicznej” przedmiotowych informacji w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 596/2014. Jak wynika z rozdz. 19 § 7 akapit pierwszy tej ustawy, sam ustawodawca szwedzki wydaje się uważać, że istnieją inne zainteresowane osoby, w tym te, które śledzą ogłoszenia o wyniku procedury przetargowej. W takich okolicznościach krąg osób, które otrzymały natychmiastowe powiadomienie o decyzji o udzieleniu zamówienia przed publikacją takiego ogłoszenia, można by nawet zakwalifikować jako insiderów „wtórnych” w rozumieniu art. 8 ust. 4 akapit drugi tego rozporządzenia, którzy mogą (usiłować) wykorzystywać w sposób nielegalny informacje poufne lub bezprawnie ujawnić informacje poufne w rozumieniu art. 14 lit. a) lub c) tego rozporządzenia. Zatem nawet przy założeniu, że w tym samym czasie, w którym decyzja o udzieleniu zamówienia została wysłana do pięciu oferentów, została ona przekazana 22 innym osobom, które zadeklarowały zainteresowanie śledzeniem procedury przetargowej, co zgodnie z informacjami dostarczonymi przez sąd odsyłający i przez strony nie zostało ustalone, pojęcie ujawnienia w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia niekoniecznie zostałoby spełnione. 80.      Z kolei publikacja wyniku procedury przetargowej w formie ogłoszenia, zgodnie z rozdz. 19 § 7 akapit pierwszy ustawy nr 1145 z 2016 r., wydaje mi się w znacznym stopniu wystarczająca do poinformowania każdego racjonalnego i wykazującego zwykłą staranność potencjalnego inwestora. W istocie można oczekiwać, że taki zainteresowany inwestor będzie regularnie śledził publikacje, które mogą mieć wpływ na jego decyzje inwestycyjne. Takie podejście wydaje mi się zgodne z prawem do obrony i domniemaniem niewinności, potwierdzonymi w art. 48 Karty, biorąc pod uwagę, że umożliwia ono zarówno organom i sądom, jak i zainteresowanym podmiotom narażonym na ewentualne postępowanie karne(34) ustalenie, czy dane ujawnienie ma charakter w wystarczającym stopniu publiczny. 81.      Ocena ta pozostaje bez uszczerbku dla kwestii, czy i w jakim zakresie publikacja takiego ogłoszenia spełnia również warunki podawania do wiadomości publicznej na podstawie art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 596/2014, które można przypisać emitentowi, w szczególności warunek szybkiej i pełnej informacji, która to kwestia nie musi być rozstrzygana w niniejszej sprawie. To samo dotyczy kwestii, czy komunikat prasowy spółki Hybricon z dnia 14 maja 2018 r., wydany po domniemanym wykorzystaniu informacji poufnych, spełnia te warunki, czy też przynajmniej spowodował, że opublikowane informacje utraciły charakter informacji poufnych w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia. Niemniej jednak podanie do wiadomości publicznej w rozumieniu art. 17 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia jest wystarczające do spełnienia warunku ujawnienia wymaganego przez art. 7 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia. 82.      W każdym razie do sądu odsyłającego należy ustalenie w świetle okoliczności sprawy, czy w czasie, w którym miało miejsce domniemane wykorzystanie informacji poufnych, osiągnięto stopień ujawnienia informacji wymagany z punktu widzenia racjonalnego i wykazującego zwykłą staranność potencjalnego inwestora w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 596/2014. V.      Wnioski 83.      W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał odpowiedział Högsta domtolen (sądowi najwyższemu, Szwecja) w następujący sposób: Artykuł 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenia w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylającego dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE należy interpretować w ten sposób, że: 1)      Aby uznać, że informacje zostały „podane do wiadomości publicznej”, nie jest konieczne, aby zostały one ujawnione zgodnie z art. 17 tego rozporządzenia. 2)      Informacje uznaje się za „podane do wiadomości publicznej”, gdy są one znane racjonalnemu i wykazującemu zwykłą staranność inwestorowi lub dostępne dla niego, biorąc pod uwagę okoliczności sprawy i odpowiednie przepisy regulujące ich ujawnienie, takie jak te mające zastosowanie do zamówień publicznych. Okoliczności, w których należy uznać istnienie takiej wiedzy lub dostępności w konkretnym przypadku, są kwestią podlegającą ocenie organów i sądów krajowych. 1      Język oryginału: francuski. i      Niniejszej sprawie została nadana fikcyjna nazwa. Nie odpowiada ona rzeczywistej nazwie ani rzeczywistemu nazwisku żadnej ze stron postępowania. 2      Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylające dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE (Dz.U. 2014, L 173, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2018, L 254, s. 19), zmienione ostatnio rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/2809 z dnia 23 października 2024 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (UE) 2017/1129, (UE) nr 596/2014 i (UE) nr 600/2014 w celu zwiększenia atrakcyjności publicznych rynków kapitałowych w Unii dla spółek oraz ułatwienia małym i średnim przedsiębiorstwom dostępu do kapitału (Dz.U. L, 2024/2809). 3      Zobacz wyroki: z dnia 23 grudnia 2009 r., Spector Photo Group i Van Raemdonck (C‑45/08, EU:C:2009:806); z dnia 7 lipca 2011 r., IMC Securities (C‑445/09, EU:C:2011:459); z dnia 28 czerwca 2012 r., Geltl (C‑19/11, EU:C:2012:397); z dnia 11 marca 2015 r., Lafonta (C‑628/13, EU:C:2015:162); z dnia 15 marca 2022 r., Autorité des marchés financiers (C‑302/20, EU:C:2022:190). 4      Zobacz w szczególności: J.L. Hansen, MAD in a Hurry: The Swift and Promising Adoption of the EU Market Abuse Directive, w: European Business Law Review, 2004, s. 183 i nast.; S. Gilotta, The Regulation of Outsider Trading in the EU and the US, w: European Company and Financial Law Review, 2016, s. 631 i nast.; L. Klöhn, Wann ist eine Information öffentlich bekannt i.S.v. Artykuł 7 MAR?, w: Zeitschrift für das gesamte Handels-und Wirtschaftsrecht, 2016, s. 707 i nast.; F. Juan y Mateu, La difusión pública de información privilegiada en los mercados de valores, w: Revista de Derecho Mercantil, 2017, nr 304, s. 113 i nast.; M. Hössl-Neumann, Informationsregulierung durch Insiderrecht, 2020, s. 53 i nast.; M. Hössl-Neumann i U. Torggler, Inside Information, w: S. Kalls, M. Oppitz, U. Torggler i M. Winner (red.), EU Market Abuse Regulation, Elgar, Cheltenham, 2021, s. 55 i nast., R. Veil, Insider Dealing, w: R. Veil, (red.), European Capital Markets Law, Hart Publishing, Oxford, wyd. 3, 2022, § 14, s. 189 i nast. 5      Rozporządzenie wykonawcze Komisji z dnia 29 czerwca 2016 r. ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do technicznych warunków właściwego podawania do wiadomości publicznej informacji poufnych i opóźniania podawania do wiadomości publicznej informacji poufnych zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 (Dz.U. 2016, L 173, s. 47). 6      Dyrektywa 2014/57/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie sankcji karnych za nadużycia na rynku (dyrektywa w sprawie nadużyć na rynku) (Dz.U. 2014, L 173, s. 179). 7      Z uwag na piśmie skarżących wynika, że decyzja o udzieleniu zamówienia została wysłana nie tylko do tych pięciu spółek, ale także na 22 adresy poczty elektronicznej osób, które zadeklarowały zainteresowanie śledzeniem procedury przetargowej bez udziału w niej. Tożsamość tych osób i ich rola w tej procedurze pozostaje jednak nieznana. Zgodnie z wyjaśnieniami udzielonymi przez sąd odsyłający nie ustalono, że przedmiotowe informacje zostały faktycznie przekazane tym osobom. Co więcej, na rozprawie żadna ze stron nie była w stanie potwierdzić, że decyzja o udzieleniu zamówienia została wysłana równolegle do pozostałych 22 adresatów. 8      Około 4720 EUR. 9      Około 13 425 EUR. 10      Wyjaśnienia dotyczyły, po pierwsze, sugerowanej przez OP i TK możliwości, że decyzja o udzieleniu zamówienia została przekazana przez instytucję zamawiającą na adresy elektroniczne osób, które wyraziły zainteresowanie tym przetargiem; po drugie, tożsamości tych osób i powodów ich zainteresowania przetargiem; i po trzecie, rozgłosu wywołanego komunikatem prasowym spółki Hybricon, a także tego, czy instytucja zamawiająca wydała komunikat prasowy po zaproszeniu do składania ofert, a jeśli tak, to kiedy (zob. również przypis 8 do niniejszej opinii). 11      Stanowi to przedmiot dużych kontrowersji w doktrynie, zob. przypis 4 niniejszej opinii: Hansen, s. 194 i 195; Gilotta, s. 634 i nast.; Klöhn, s. 714–719; Juan y Mateu, s. 117 i nast.; Hössl-Neumann, s. 53–58; Hössl-Neumann i Torggler, s. 62–65; Veil, s. 201. 12      Zobacz w szczególności wyrok z dnia 15 listopada 2022 r., Senatsverwaltung für Inneres und Sport (C‑646/20, EU:C:2022:879, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo), zgodnie z którym „zarówno z wymogów jednolitego stosowania prawa Unii, jak i z zasady równości wynika, że pojęciom w danym przepisie prawa Unii, który nie zawiera żadnego wyraźnego odesłania do prawa państw członkowskich w celu określenia ich znaczenia i zakresu, należy zazwyczaj nadawać w całej Unii autonomiczną i jednolitą wykładnię, której należy dokonywać z uwzględnieniem nie tylko treści tego przepisu, ale także jego kontekstu i celów realizowanych przez uregulowanie, którego stanowi on część”. 13      Zobacz wersje językowe francuską („rendue publique” i „rend publiques”) i hiszpańską („no se haya hecho pública” i „hará pública”). 14      W szczególności szwedzka wersja językowa przewiduje „Information […] som inte har offentliggjorts” i „informera allmänheten”. To samo dotyczy w szczególności wersji językowych niemieckiej („nicht öffentlich bekannte Informationen” i „gibt der Öffentlichkeit […] unverzüglich bekannt”), angielskiej („information […] which has not been made public” i „inform the public”), włoskiej („che non è stata resa pubblica” i „comunica al pubblico”) oraz portugalskiej („não tenha sido tornada pública” i „informa o público”). 15      Zobacz wyroki: z dnia 1 marca 2016 r., Alo i Osso (C‑443/14 i C‑444/14, EU:C:2016:127, pkt 27); z dnia 21 lipca 2016 r., EUIPO/Grau Ferrer (C‑597/14 P, EU:C:2016:579, pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo). Zobacz podobnie wyrok z dnia 6 października 2021 r., Consorzio Italian Management i Catania Multiservizi (C‑561/19, EU:C:2021:799, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo), zgodnie z którym „każdy przepis prawa Unii należy ujmować we właściwym mu kontekście i interpretować w świetle wszystkich przepisów tego prawa, jego celów i stanu rozwoju w czasie, gdy dany przepis ma zostać zastosowany”. 16      Zobacz podobnie moja opinia w sprawie Autorité des marchés financiers (C‑302/20, EU:C:2021:747, pkt 1) 17      Zobacz art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt i) rozporządzenia wykonawczego 2016/1055; zob. podobnie Klöhn (przypis 4 niniejszej opinii), s. 707. 18      Wyróżnienie moje. 19      Zobacz podobnie moja opinia w sprawie Autorité des marchés financiers (C‑302/20, EU:C:2021:747, pkt 1). Zobacz w sprawie przepisów poprzedzających rozporządzenie nr 596/2014 wyroki: z dnia 10 maja 2007 r., Georgakis (C‑391/04, EU:C:2007:272, pkt 38); z dnia 23 grudnia 2009 r., Spector Photo Group i Van Raemdonck (C‑45/08, EU:C:2009:806, pkt 47, 48). 20      W rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy 2014/57 (zob. przypis 7 niniejszej opinii). 21      Zobacz art. 30 ust. 2 lit. h)–j) rozporządzenia nr 596/2014. 22      Zobacz w szczególności analogicznie wyrok z dnia 14 września 2023 r., Volkswagen Group Italia i Volkswagen Aktiengesellschaft (C‑27/22, EU:C:2023:663, pkt 45 i nast.). 23      Zobacza podobnie wyroki: z dnia 22 czerwca 2021 r., Latvijas Republikas Saeima (Punkty karne) (C‑439/19, EU:C:2021:504, pkt 89); z dnia 4 maja 2023 r., MV – 98 (C‑97/21, EU:C:2023:371, pkt 42); z dnia 14 września 2023 r., Volkswagen Group Italia i Volkswagen Aktiengesellschaft (C‑27/22, EU:C:2023:663, pkt 49). 24      Zobacz podobnie wyroki: z dnia 28 marca 2017 r., Rosneft (C‑72/15, EU:C:2017:236, pkt 162 i przytoczone tam orzecznictwo); z dnia 5 grudnia 2017 r., M.A.S. i M.B. (C‑42/17, EU:C:2017:936, pkt 56); z dnia 9 września 2021 r., Ministère public (Kary ekstraterytorialne) (C‑906/19, EU:C:2021:715, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo). 25      Wyróżnienie moje. Zobacz także w szczególności wersje językowe angielską („information a reasonable investor would be likely to use as part of the basis of his or her investment decisions”) i niemiecką („Informationen […], die ein verständiger Anleger wahrscheinlich als Teil der Grundlage seiner Anlageentscheidungen nutzen würde”). 26      Wyróżnienie moje. 27      Zobacz także podobnie Hansen (przypis 4 niniejszej opinii), s. 195. 28      Zobacz także podobnie ESMA, Questions and Answers on the Market Abuse Regulation, wydanie 17, zaktualizowane w dniu 15 listopada 2022 r., s. 21, A5.10. 29      Zobacz także podobnie Hansen (przypis 4 niniejszej opinii), s. 195. 30      Wyróżnienie moje. 31      Mianowicie wszystkie osoby, które są „członkiem organów administracyjnych, zarządczych lub nadzorczych emitenta”, posiadają „udziały w kapitale emitenta”, posiadają „dostęp do [wspomnianych] informacji z tytułu zatrudnienia, wykonywania zawodu lub obowiązków” lub są zaangażowane „w działalność przestępczą”. 32      Wyróżnienie moje. Rozróżnienie na „insiderów pierwotnych” i „insiderów wtórnych” stało się powszechne w doktrynie; zob. w szczególności, Hössl-Neumann (przypis 4 niniejszej opinii), s. 51; Veil (przypis 4 niniejszej opinii), s. 215, pkt 78. 33      Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43). 34      Zobacz podobnie wyrok z dnia 23 grudnia 2009 r., Spector Photo Group i Van Raemdonck (C‑45/08, EU:C:2009:806, pkt 43 i nast. oraz przytoczone tam orzecznictwo).