C-236/22

POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU (siódma izba) z dnia 23 listopada 2022 r.(*) Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Skarga o stwierdzenie nieważności – Uchybienie wymogom formalnym – Odrzucenie skargi ze względu na oczywistą niedopuszczalność – Odwołanie oczywiście niedopuszczalne W sprawie C‑236/22 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 4 kwietnia 2022 r., Beata Sołowicz, zamieszkała w Warszawie (Polska), którą reprezentował M. Korpalski, radca prawny, wnosząca odwołanie, w której drugą stroną postępowania była: Komisja Europejska, strona pozwana w pierwszej instancji, TRYBUNAŁ (siódma izba), w składzie: M.L. Arastey Sahún (sprawozdawczyni), prezes izby, N. Wahl i J. Passer, sędziowie, rzecznik generalny: L. Medina, sekretarz: A. Calot Escobar, podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznik generalnej, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy w drodze postanowienia z uzasadnieniem zgodnie z art. 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem, wydaje następujące Postanowienie 1        W swym odwołaniu Beata Sołowicz wnosi o uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 28 stycznia 2022 r., Sołowicz/Komisja (T‑725/21, niepublikowanego, zwanego dalej „zaskarżonym postanowieniem”, EU:T:2022:56), w którym Sąd odrzucił jako oczywiście niedopuszczalną jej skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/1847 z dnia 14 października 2021 r. w sprawie wyznaczenia ustawowego zamiennika dla niektórych terminów zapadalności stopy LIBOR dla franka szwajcarskiego (CHF LIBOR) (Dz.U. 2021, L 374, s. 1).  Postępowanie przed Sądem i zaskarżone postanowienie 2        Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 10 listopada 2021 r. wnosząca odwołanie wniosła skargę na rozporządzenie wykonawcze 2021/1847. 3        Zaskarżonym postanowieniem Sąd odrzucił tę skargę jako oczywiście niedopuszczalną na podstawie art. 126 regulaminu postępowania przed Sądem. 4        W pkt 5 tego postanowienia Sąd stwierdził, że skarga nie zawierała, choćby pobieżnie, zarzutów na poparcie skargi. Ponadto uznał on, że cytowanie prawa Unii mające wskazywać kwestie prawne podniesione w skardze nie spełnia wymogów art. 21 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jak również wymogów art. 76 lit. d) regulaminu postępowania przed Sądem. 5        W pkt 6 i 7 tego postanowienia Sąd uznał, że skarga nie została sformułowana w sposób wystarczająco jasny, precyzyjny i spójny, aby umożliwić stronie pozwanej w pierwszej instancji przygotowanie obrony, a Sądowi wydanie orzeczenia w przedmiocie skargi, w związku z czym skarga ta nie spełniała minimalnych wymogów określonych w art. 76 lit. d) regulaminu postępowania przed Sądem.  Żądania wnoszącej odwołanie przed Trybunałem 6        Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o: –        uchylenie zaskarżonego postanowienia i –        uwzględnienie odwołania.  W przedmiocie odwołania 7        Zgodnie z art. 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem, jeżeli odwołanie jest w całości lub w części oczywiście niedopuszczalne lub oczywiście bezzasadne, Trybunał może w każdej chwili, na wniosek sędziego sprawozdawcy i po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzecznika generalnego, odpowiednio odrzucić lub oddalić to odwołanie w całości lub w części w drodze postanowienia z uzasadnieniem. 8        Należy zastosować ów przepis w niniejszej sprawie. 9        Należy przypomnieć w tym względzie, że z art. 256 ust. 1 akapit drugi TFUE oraz art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jak również z art. 168 § 1 lit. d) i art. 169 § 2 regulaminu postępowania wynika, że odwołanie musi dokładnie wskazywać zakwestionowane części wyroku, o których uchylenie się wnosi, oraz zawierać argumenty prawne, które szczegółowo uzasadniają to żądanie, pod rygorem niedopuszczalności odwołania lub danego zarzutu. 10      Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem samo abstrakcyjne wskazanie zarzutów w skardze nie spełnia wymogów określonych w art. 21 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i w art. 169 regulaminu postępowania (wyrok z dnia 5 marca 1991 r., Grifoni/EWEA, C‑330/88, EU:C:1991:95, pkt 18; a także postanowienie z dnia 31 stycznia 2019 r., Iordăchescu/Parlament i in., C‑426/18 P, niepublikowane, EU:C:2019:89, pkt 29). 11      Z utrwalonego orzecznictwa wynika również, że odwołanie jest niedopuszczalne, jeśli nie zawiera ono nawet argumentacji mającej na celu określenie naruszenia prawa, jakim miałby być dotknięty wyrok Sądu, ale ogranicza się do powtórzenia zarzutów i argumentów, które zostały już przedstawione przed tym sądem. Odwołanie takie stanowi bowiem w rzeczywistości wniosek o zwykłe ponowne rozpoznanie skargi wniesionej do Sądu, co nie należy do kompetencji Trybunału (zob. podobnie wyrok z dnia 20 stycznia 2022 r., Rumunia/Komisja, C‑899/19 P, EU:C:2022:41, pkt 48 i przytoczone tam orzecznictwo). 12      W niniejszej sprawie wnosząca odwołanie podnosi na poparcie swojego odwołania, że Sąd błędnie orzekł w zaskarżonym postanowieniu, iż skarga została sformułowana w sposób dwuznaczny, nieprecyzyjny i niespójny. 13      Zdaniem wnoszącej odwołanie odrzucenie skargi wszczynającej postępowanie na podstawie ogólnych przepisów proceduralnych pomimo braku uchybień formalnych i brak jakiegokolwiek odesłania w zaskarżonym postanowieniu do zarzutów podniesionych w tej skardze jest sprzeczne z zasadą, zgodnie z którą orzeczenia Sądu powinny przekonać strony. Taka praktyka Sądu mogłaby prowadzić do pozbawienia obywatela Unii prawa do podważenia aktów Unii, które naruszają interesy tego obywatela. 14      Wnosząca odwołanie dodaje, że odrzucenie jej skargi, która została oparta w szczególności na twierdzeniu, że Komisja Europejska przekroczyła ramy delegacji ustawowej Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej, nie pozwala rozwiać wątpliwości w tym względzie, co mogłoby zapoczątkować inne spory, w tym przed Trybunałem, oparte na doktrynie aktów przyjętych ultra vires. 15      Ponadto wnosząca odwołanie przedstawia argumentację, która jest identyczna z argumentacją przedstawioną w skardze wszczynającej postępowanie wniesionej do Sądu. 16      W ten sposób wnosząca odwołanie ogranicza się do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie jest „błędne” i że Sąd nie wypowiedział się w przedmiocie zarzutów podniesionych w jej skardze, nie przedstawiając jednak żadnej okoliczności mogącej wykazać, że Sąd naruszył prawo lub przeinaczył przedstawione dowody, orzekając, że skarga nie została sformułowana w sposób wystarczająco jasny, precyzyjny i spójny, aby umożliwić stronie pozwanej przygotowanie obrony, a Sądowi wydanie orzeczenia w przedmiocie skargi. Argumentacja przedstawiona przez wnoszącą odwołanie jest zatem zbyt ogólna i nieprecyzyjna, aby umożliwić Trybunałowi orzekanie w przedmiocie odwołania. 17      Wynika z tego, że odwołanie należy odrzucić jako oczywiście niedopuszczalne.  W przedmiocie kosztów 18      Zgodnie z art. 137 regulaminu postępowania, który znajduje zastosowanie do postępowania odwoławczego na mocy art. 184 § 1 tego regulaminu, Trybunał orzeka o kosztach w postanowieniu kończącym postępowanie w sprawie. 19      Ponieważ niniejsze postanowienie zostało wydane przed doręczeniem odwołania stronie pozwanej w pierwszej instancji, a w konsekwencji zanim mogła ona ponieść koszty, należy orzec, że Beata Sołowicz pokrywa własne koszty. Z powyższych względów Trybunał (siódma izba) postanawia, co następuje: 1)      Odwołanie zostaje odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne. 2)      Beata Sołowicz pokrywa własne koszty. Sporządzono w Luksemburgu w dniu 23 listopada 2022 r. Sekretarz         Prezes izby A. Calot Escobar         M.L. Arastey Sahún *      Język postępowania: polski.