C-238/24

WYROK TRYBUNAŁU (pierwsza izba) z dnia 10 kwietnia 2025 r. ( *1 ) Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) – Decyzja 2010/279/WPZiB – Misja policyjna Unii Europejskiej w Afganistanie – Artykuł 7 ust. 3 – Wydatki na personel oddelegowany – Diety wypłacane zarówno przez Unię Europejską, jak i przez państwo członkowskie członka personelu – Kumulacja – Artykuł 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE – Artykuł 275 akapit pierwszy TFUE – Właściwość Trybunału do dokonywania wykładni przepisu prawa Unii dotyczącego WPZiB W sprawie C‑238/24 [Tartisai] ( i ) mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Consiglio di Stato (radę stanu, Włochy) postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2024 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 2 kwietnia 2024 r., w postępowaniu: NR przeciwko Ministero della Difesa, Comando Generale dell’Arma dei Carabinieri, Comando Generale Carabinieri – Centro Nazionale Amministrativo – Chieti, Centro Amministrativo d’Intendenza Interforze del Contingente delle Forze Armate Italiane in Afghanistan, Centro Nazionale Amministrativo dell’Arma dei Carabinieri, TRYBUNAŁ (pierwsza izba), w składzie: F. Biltgen (sprawozdawca), prezes izby, T. von Danwitz, wiceprezes Trybunału, pełniący obowiązki sędziego pierwszej izby, A. Kumin, I. Ziemele i S. Gervasoni, sędziowie, rzecznik generalny: J. Richard de la Tour, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając pisemny etap postępowania, rozważywszy uwagi, które przedstawili: – w imieniu NR – A. Pucci, avvocato, – w imieniu rządu włoskiego – G. Palmieri, w charakterze pełnomocnika, którą wspierał E. Feola, avvocato dello Stato, – w imieniu rządu rumuńskiego – R. Antonie, E. Gane i L. Ghiţă, w charakterze pełnomocników, – w imieniu Komisji Europejskiej – M. Bruti Liberati, M. Carpus-Carcea, L. Hohenecker i I. Melo Sampaio, w charakterze pełnomocników, – w imieniu Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa – M. Almeida Veiga, F. Hoffmeister, E. Orgován i I. Orsini, w charakterze pełnomocników, podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii, wydaje następujący Wyrok Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 7 ust. 3 decyzji Rady 2010/279/WPZiB z dnia 18 maja 2010 r. w sprawie misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie (EUPOL AFGANISTAN) (Dz.U. 2010, L 123, s. 4). Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu pomiędzy NR a Ministero della Difesa (ministerstwem obrony, Włochy), Comando Generale dell’Arma dei Carabinieri (dowództwem generalnym korpusu karabinierów, Włochy), Comando Generale Carabinieri – Centro Nazionale Amministrativo – Chieti (dowództwem generalnym karabinierów – krajowe centrum administracyjne – Chieti, Włochy), Centro Amministrativo d’Intendenza Interforze del Contingente delle Forze Armate Italiane in Afghanistan (międzysiłowym centrum administracyjnym kontyngentu włoskich sił zbrojnych w Afganistanie, Włochy) oraz Centro Nazionale Amministrativo dell’Arma dei Carabinieri (narodowym centrum administracyjnym korpusu karabinierów, Włochy) (zwanymi dalej łącznie „administracją obrony”) w przedmiocie dochodzenia odzyskania przez tę administrację dodatku z tytułu misji zagranicznej, którą NR otrzymał na podstawie włoskich przepisów prawnych. Ramy prawne Prawo Unii Artykuł 2 decyzji 2010/279, zatytułowany „Cele”, stanowił: „[Misja policyjna Unii Europejskiej w Afganistanie (zwana dalej »misją EUPOL Afganistan«)] przyczynia się w istotny sposób do przygotowania pozostających w gestii Afganistanu, trwałych i skutecznych porozumień dotyczących cywilnych sił policyjnych, które zagwarantują odpowiednie powiązanie z szerzej rozumianym systemem wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych – zgodnie ze strategicznymi poradami udzielanymi przez Unię [Europejską], państwa członkowskie i inne podmioty międzynarodowe, jak również z prowadzonymi przez nie pracami na rzecz rozwoju instytucjonalnego. [Misja EUPOL Afganistan] będzie również wspierać proces reform na rzecz ustanowienia cieszącej się zaufaniem i skutecznej policji, która działa zgodnie ze standardami międzynarodowymi, w ramach państwa prawnego, i szanuje prawa człowieka”. Artykuł 7 tej decyzji, zatytułowany „Personel”, stanowił: „1.   Liczba i kwalifikacje członków personelu [misji EUPOL Afganistan] są zgodne z celami określonymi w art. 2, z zadaniami określonymi w art. 3 oraz ze strukturą [misji EUPOL Afganistan] określoną w art. 4. 2.   W skład [misji EUPOL Afganistan] wchodzi głównie personel oddelegowany przez państwa członkowskie lub instytucje [Unii Europejskiej]. 3.   Każde państwo członkowskie lub instytucja [Unii Europejskiej] ponosi koszty związane z oddelegowanym przez siebie personelem, włącznie z kosztami podróży do miejsca rozmieszczenia i z powrotem, wynagrodzeniem, opieką medyczną oraz dodatkami innymi niż mające zastosowanie diety oraz dodatki za trudne warunki pracy i za ponoszone ryzyko. […] 5.   Wszyscy członkowie personelu wykonują swoje obowiązki i podejmują działania w interesie [misji EUPOL Afganistan]. Wszyscy członkowie personelu przestrzegają zasad oraz minimalnych norm bezpieczeństwa ustanowionych decyzją Rady 2001/264/WE z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie przyjęcia przepisów Rady dotyczących bezpieczeństwa [(Dz.U. 2001, L 101, s. 1)]”. Zgodnie z art. 8 omawianej decyzji, zatytułowanym „Status personelu [misji EUPOL Afganistan]”: „1.   Status personelu [misji EUPOL Afganistan] w Afganistanie, włącznie z, w odpowiednich przypadkach, przywilejami, immunitetami i dalszymi gwarancjami niezbędnymi do wypełnienia i sprawnego funkcjonowania [misji EUPOL Afganistan] ustala się w umowie, która będzie zawarta zgodnie z art. 37 [TUE]. 2.   Państwo lub instytucja [Unii Europejskiej], które oddelegowały członka personelu, są odpowiedzialne za wszelkie związane z oddelegowaniem roszczenia tego członka personelu lub odnoszące się do niego. Dane państwo lub instytucja [Unii Europejskiej] odpowiadają za wnoszenie wszelkich powództw przeciwko oddelegowanemu członkowi personelu. 3.   Warunki zatrudnienia oraz prawa i obowiązki międzynarodowego i miejscowego personelu cywilnego są określone w umowach zawartych między szefem [misji EUPOL Afganistan] a członkami personelu”. Prawo włoskie Artykuł 2 regio decreto n. 941 – Indennità al personale dell’Amministrazione dello Stato incaricato di missione all’estero (dekretu królewskiego nr 941 – diety wypłacane personelowi administracji państwowej odbywającemu misję zagraniczną) z dnia 3 czerwca 1926 r. (GURI nr 134 z dnia 11 czerwca 1926 r., zwanego dalej „dekretem królewskim nr 941/26”) stanowi, w odniesieniu do osób uczestniczących w misjach międzynarodowych, że określony w nim dodatek z tytułu misji zagranicznej jest należny „od dnia przekroczenia granicy lub od dnia zejścia na ląd za granicą do dnia przekroczenia granicy lub dnia wejścia na pokład w celu odbycia podróży powrotnej”. Artykuł 39 unvicies ust. 39 decreto-legge n. 273 – Definizione e proroga di termini, nonchè conseguenti disposizioni urgenti (dekretu z mocą ustawy nr 273 – definicja i przedłużenie terminów, wynikające z tego przepisy nadzwyczajne) z dnia 30 grudnia 2005 r. (GURI nr 303 z dnia 30 grudnia 2005 r.), przekształconego w ustawę, ze zmianami wprowadzonymi legge n. 51 (ustawą nr 51) z dnia 23 lutego 2006 r. (GURI nr 49 z dnia 28 lutego 2006 r.), stanowi: „Artykuł 1 [dekretu królewskiego nr 941/26], art. 1 ust. 1 lit. b) i art. 3 ustawy nr 642 z dnia 8 lipca 1961 r., a także art. 4 ust. 1 lit. a) ustawy nr 838 z dnia 27 grudnia 1973 r. należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w nich uposażenie ma charakter pomocniczy i jest wypłacane jako rekompensata za niedogodności i za ryzyko związane z wykonywaną pracą, za obowiązek pozostawania w gotowości i dyspozycyjności w uciążliwych godzinach pracy oraz w zamian za wynagrodzenie za godziny nadliczbowe”. Artykuł 3 ust. 1 legge n. 108 – Proroga della partecipazione italiana a missioni internazionali (ustawy nr 108 – przedłużenie udziału Włoch w misjach międzynarodowych) z dnia 3 sierpnia 2009 r. (GURI nr 181 z dnia 6 sierpnia 2009 r., zwanej dalej „ustawą nr 108/2009”) stanowi: „Od dnia wjazdu na terytorium, na wody terytorialne i do przestrzeni powietrznej danych państw i do dnia wyjazdu poza terytorium tych państw w celu powrotu na terytorium kraju z powodu zakończenia misji personelowi uczestniczącemu w misjach międzynarodowych, o których mowa w niniejszej ustawie, wypłaca się, po odliczeniu potrąceń, przez cały okres i jako dodatek do wynagrodzenia i innych dodatków o charakterze stałym i ciągłym, dodatek z tytułu misji, o którym mowa w [dekrecie królewskim nr 941/26], w wysokości określonej poniżej, po odliczeniu ewentualnych dodatków i składek wypłacanych zainteresowanym z tego samego tytułu bezpośrednio przez instytucje międzynarodowe […]”. Postępowanie główne i pytania prejudycjalne Skarżący w postępowaniu głównym, który jest członkiem korpusu karabinierów, w czerwcu 2011 r. dołączył w tym charakterze do misji EUPOL Afganistan. Był on wynagradzany na poziomie krajowym w postaci diety dziennej („per diem”) przewidzianej w art. 3 ustawy nr 108/2009. Otrzymywał on również uposażenie od misji EUPOL Afganistan, składające się z trzech rodzajów dodatków, zwanych, odpowiednio, „per diem allowance” (dieta dzienna), „hardship allowance” (dodatek za trudne warunki pracy) i „risk allowance” (premia za ryzyko). W marcu 2012 r. administracja obrony rozpoczęła dochodzenie, na podstawie ustawy nr 108/2009, odzyskiwania od skarżącego w postępowaniu głównym kwot otrzymanych jako dodatek z tytułu misji, który został mu wypłacony na podstawie dekretu królewskiego nr 941/26. Artykuł 3 ust. 1 ustawy nr 108/2009 przewiduje w istocie, że osobom uczestniczącym w misjach międzynarodowych wypłaca się dodatek należny na podstawie dekretu królewskiego nr 941/26 po odliczeniu ewentualnych dodatków wypłacanych zainteresowanym bezpośrednio przez instytucje międzynarodowe. Po przeprowadzeniu analizy administracja ta w grudniu 2020 r. postanowiła odzyskać od skarżącego w postępowaniu głównym kwotę 25131,80 EUR. Ten ostatni zaskarżył tę decyzję, podnosząc w szczególności, że z pisma z dnia 11 sierpnia 2011 r., wysłanego przez doradcę prawnego szefa misji EUPOL Afganistan do międzysiłowego centrum administracyjnego kontyngentu włoskich sił zbrojnych w Afganistanie, wynika, że zgodnie z art. 7 decyzji 2010/279 państwa członkowskie ponoszą koszty oddelegowanego personelu, w tym koszty podróży, koszty opieki medycznej, a także opłacają mające zastosowanie dodatki. Zdaniem skarżącego w postępowaniu głównym dodatki wypłacane w ramach misji EUPOL Afganistan powinny być wypłacane obok dodatków wypłacanych na podstawie prawa włoskiego. Na poparcie swojego stanowiska powołał się on na angielską wersję art. 7 ust. 3 decyzji 2010/279 i stwierdził, że zawarte w tym przepisie wyrażenie „other than” należy rozumieć jako oznaczające „poza”. Ponieważ sąd pierwszej instancji oddalił skargę wniesioną przez skarżącego w postępowaniu głównym, ten wniósł odwołanie od tego orzeczenia do Consiglio di Stato (rady stanu, Włochy), która jest sądem odsyłającym. Przed tym sądem skarżący w postępowaniu głównym powtarza swoją argumentację przedstawioną w pierwszej instancji i podnosi, że administracja obrony jest zobowiązana, zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa Unii nad prawem wewnętrznym, do wypłaty dodatku z tytułu misji włoskiej, podczas gdy diety Unii, a mianowicie diety dzienne, dodatki z tytułu trudnych warunków pracy i premie za ryzyko, powinny, jak wskazał doradca prawny szefa misji EUPOL Afganistan, być wypłacane w sposób autonomiczny, ponieważ są przewidziane we wspólnym działaniu, a zatem nie podlegają kompetencjom organów krajowych. Na poparcie swojej wykładni art. 7 ust. 3 decyzji 2010/279 skarżący w postępowaniu głównym ponownie powołuje się na angielską wersję językową tego przepisu i twierdzi, że wynika z niej, iż dodatki krajowe powinny być wypłacane „poza” kwotami wypłacanymi z tego samego tytułu przez Unię. Sąd odsyłający ma wątpliwości co do dokładnego znaczenia wyrażenia „other than” zawartego w angielskiej wersji językowej art. 7 ust. 3 decyzji 2010/279. Zdaniem tego sądu, o ile wyrażenie to można przetłumaczyć na język włoski albo jako „poza”, albo jako „z wyłączeniem”, o tyle inne wersje językowe tego wyrażenia, w szczególności wersja w języku francuskim, nie są przedmiotem interpretacji, ponieważ posługują się wyrażeniem „à l’exclusion de” („z wyłączeniem”), podobnie jak wersja włoska, w której użyto wyrażenia „diverse da” („inne niż”). W tych okolicznościach Consiglio di Stato (rada stanu) postanowiła zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Jaka jest prawidłowa wykładnia art. 7 [ust.] 3 decyzji [2010/279], to znaczy czy celem tego przepisu jest ustanowienie kumulacji dodatków wypłacanych przez państwo członkowskie i dodatków przyznawanych przez [misję EUPOL Afganistan]? 2) W przypadku gdyby wykładnia przemawiała za kumulacją wymienionych wyżej dodatków, to czy art. 7 [ust. 3] decyzji [2010/279] stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak wynikające z przepisów art. 3 ust. 1 [ustawy] nr 108/2009, w zakresie, w jakim przewiduje ono, że »[…] personelowi uczestniczącemu w misjach międzynarodowych, o których mowa w niniejszej ustawie, wypłaca się, po odliczeniu potrąceń, przez cały okres i jako dodatek do wynagrodzenia i innych dodatków o charakterze stałym i ciągłym, dodatek z tytułu misji, o którym mowa w [dekrecie królewskim nr 941/26], po odliczeniu ewentualnych dodatków i składek wypłacanych zainteresowanym z tego samego tytułu bezpośrednio przez instytucje międzynarodowe«, a także w art. 1 [dekretu królewskiego nr 941/26], w art. 1 ust. 1 lit. b) i w art. 3 [ustawy] nr 642 z dnia 8 lipca 1961 r. oraz w art. 4 ust. 1 lit. a) [ustawy] nr 838 z dnia 27 grudnia 1973 r., zgodnie z […] wykładnią w orzecznictwie, mającą na celu wykluczenie kumulacji dodatków?”. W dniu 11 lipca 2024 r. Trybunał, na podstawie art. 24 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wezwał Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa do przedstawienia informacji dotyczących celów realizowanych przez art. 7 ust. 3 decyzji 2010/279. W przedmiocie właściwości Trybunału Rząd rumuński uważa, że zgodnie z art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE i art. 275 akapit pierwszy TFUE Trybunał nie ma właściwości w zakresie wykładni przepisu dotyczącego wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB), takiego jak art. 7 ust. 3 decyzji 2010/279. Komisja Europejska stoi z kolei na stanowisku, że Trybunał jest właściwy do dokonania wykładni takiego przepisu. W tym względzie należy przypomnieć, że na podstawie art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE i art. 275 akapit pierwszy TFUE Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest w zasadzie właściwy w zakresie postanowień dotyczących WPZiB ani w zakresie aktów przyjętych na ich podstawie. Wspomniane przepisy ustanawiają odstępstwo od zasady ogólnej właściwości, którą art. 19 TUE przyznaje Trybunałowi w celu zapewnienia poszanowania prawa w wykładni i stosowaniu traktatów, i w konsekwencji muszą one być interpretowane ściśle (wyroki: z dnia 19 lipca 2016 r., H/Rada i in., C‑455/14 P, EU:C:2016:569, pkt 39, 40; z dnia 10 września 2024 r.: Neves 77 Solutions, C‑351/22, EU:C:2024:723, pkt 35; a także KS i in./Rada i in., C‑29/22 P i C‑44/22 P, EU:C:2024:725, pkt 62). Ponadto art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE i art. 275 akapit drugi TFUE wyraźnie ustanawiają dwa wyjątki od tej zasady, a mianowicie właściwość Trybunału, po pierwsze, w zakresie kontrolowania przestrzegania art. 40 TUE, a po drugie, w zakresie orzekania w sprawie skarg wniesionych na warunkach określonych w art. 263 akapit czwarty TFUE, dotyczących kontroli zgodności z prawem decyzji przewidujących środki ograniczające wobec osób fizycznych lub prawnych przyjętych przez Radę Unii Europejskiej na podstawie postanowień dotyczących WPZiB (wyroki z dnia 10 września 2024 r.: Neves 77 Solutions, C‑351/22, EU:C:2024:723, pkt 36; a także KS i in./Rada i in., C‑29/22 P i C‑44/22 P, EU:C:2024:725, pkt 63 i przytoczone tam orzecznictwo). W rozpatrywanej sprawie należy stwierdzić, że niniejsze pytania prejudycjalne nie są objęte żadnym z tych wyjątków. Należy zatem jeszcze ocenić, czy właściwość Trybunału może opierać się na okoliczności, że akty rozpatrywane w postępowaniu głównym nie są bezpośrednio związane z wyborami politycznymi lub strategicznymi dokonywanymi przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii w ramach WPZiB, przy czym w braku takiego bezpośredniego związku z tymi wyborami politycznymi lub strategicznymi Trybunał jest właściwy w szczególności do dokonywania wykładni tych aktów (zob. podobnie wyrok z dnia 10 września 2024 r., KS i in./Rada i in., C‑29/22 P i C‑44/22 P, EU:C:2024:725, pkt 116, 117 i przytoczone tam orzecznictwo). W tym względzie Trybunał orzekł już, że zakres ograniczenia stanowiącego odstępstwo od właściwości Trybunału Sprawiedliwości, określonego w art. 24 ust. 1 akapit drugi zdanie ostatnie TUE i w art. 275 akapit pierwszy TFUE, rozciąga się aż do wykluczenia właściwości sądu Unii w odniesieniu do kontrolowania aktów z zakresu zarządzania personelem, dotyczących pracowników oddelegowanych przez państwa członkowskie i mających na celu zaspokojenie potrzeb misji takiej jak misja EUPOL Afganistan na poziomie teatru działań, podczas gdy sąd Unii jest w każdym przypadku właściwy do kontrolowania takich aktów wówczas, gdy dotyczą one pracowników oddelegowanych przez instytucje Unii (zob. podobnie wyrok z dnia 19 lipca 2016 r., H/Rada i in., C‑455/14 P, EU:C:2016:569, pkt 55). Każda inna wykładnia prowadziłaby między innymi do sytuacji, w której, w przypadku gdyby sam akt z zakresu zarządzania personelem odnoszący się do operacji „w terenie” dotyczył zarówno pracowników oddelegowanych przez państwa członkowskie, jak i pracowników oddelegowanych przez instytucje Unii, decyzja wydana względem pierwszych z nich mogłaby być nie do pogodzenia z orzeczeniem wydanym przez sąd Unii względem drugich (wyrok z dnia 19 lipca 2016 r., H/Rada i in., C‑455/14 P, EU:C:2016:569, pkt 57). W rozpatrywanej sprawie, po pierwsze, art. 7 ust. 3 decyzji 2010/279, którego wykładnia jest przedmiotem niniejszego wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, dotyczy wydatków związanych z personelem oddelegowanym do misji EUPOL Afganistan, w związku z czym przepis ten nie wiąże się bezpośrednio z wyborami politycznymi lub strategicznymi dokonywanymi przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii w ramach WPZiB (zob. analogicznie wyrok z dnia 10 września 2024 r., KS i in./Rada i in., C‑29/22 P i C‑44/22 P, EU:C:2024:725, pkt 128). Po drugie, niezależnie od faktu, że przepis ten nie jest aktem zarządzania personelem odnoszącym się do operacji „w terenie”, nie zmienia to faktu, że dotyczy on z tego samego tytułu pracowników oddelegowanych odpowiednio przez państwa członkowskie i instytucje Unii w odniesieniu do pokrycia tych wydatków. Tymczasem w celu zapewnienia jednolitej wykładni tego przepisu i uniknięcia sytuacji, w której decyzje dotyczące pracowników oddelegowanych przez państwa członkowskie byłyby nie do pogodzenia z decyzjami wydanymi przez sąd Unii w odniesieniu do pracowników oddelegowanych przez instytucje Unii w rozumieniu orzecznictwa przypomnianego w pkt 24 niniejszego wyroku, należy uznać właściwość Trybunału do dokonania jego wykładni. Należy zatem stwierdzić, że Trybunał jest właściwy do dokonania wykładni art. 7 ust. 3 decyzji 2010/279. W przedmiocie pytań prejudycjalnych W przedmiocie pytania pierwszego Poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 7 ust. 3 decyzji 2010/279 należy interpretować w ten sposób, że przewiduje on kumulację dziennych diet na utrzymanie, dodatków za trudne warunki pracy i premii za ryzyko wypłacanych przez Unię członkowi personelu misji policyjnej przedłużonej tą decyzją z dietami i dodatkami tego samego rodzaju, które są mu wypłacane z tytułu wykonywania tych samych zadań w rzeczonej misji policyjnej przez państwo członkowskie, z którego pochodzi. W niniejszej sprawie wątpliwości sądu odsyłającego co do prawidłowej wykładni art. 7 ust. 3 decyzji 2010/279 wynikają z faktu, że zdaniem skarżącego w postępowaniu głównym należy rozumieć, iż wyrażenie „other than” zawarte w angielskiej wersji językowej tego przepisu oznacza „poza”, a nie „z wyjątkiem”. W tym względzie zgodnie z utrwalonym orzecznictwem konieczność jednolitej wykładni przepisów prawa Unii wyklucza, aby w razie wątpliwości treść przepisu była rozpatrywana w oderwaniu od kontekstu, a wręcz przeciwnie, wymaga, aby była ona interpretowana i stosowana w świetle wersji sporządzonych w innych językach urzędowych. Ponadto w przypadku rozbieżności pomiędzy różnymi wersjami językowymi tekstu prawa Unii dany przepis należy interpretować z uwzględnieniem ogólnej systematyki i celu uregulowania, którego stanowi on część (wyrok z dnia 15 kwietnia 2010 r., Heinrich Heine,C‑511/08, EU:C:2010:189, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo). Natomiast jeżeli z wykładni literalnej przepisu wynika, że jego brzmienie jest całkowicie jasne i jednoznaczne, nie ma potrzeby poszukiwania innej wykładni tego przepisu (zob. analogicznie wyrok z dnia 11 kwietnia 2024 r., OSTP Italy,C‑770/22, EU:C:2024:299, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo). Co się tyczy w niniejszej sprawie brzmienia art. 7 ust. 3 decyzji 2010/279, należy zauważyć, że według sądu odsyłającego synonimem wyrażenia „other than” zawartego w angielskiej wersji językowej tej decyzji może być w tym języku zarówno „except” („z wyjątkiem”), jak i „in addition to” („poza”). Jednakże należy stwierdzić, że francuska wersja tego przepisu stanowi, iż każde państwo członkowskie lub każda instytucja Unii ponoszą koszty związane z oddelegowanym przez siebie personelem, włącznie z kosztami podróży do miejsca rozmieszczenia i z powrotem, z wynagrodzeniem, opieką medyczną oraz dodatkami „innymi niż” mające zastosowanie diety oraz dodatki za trudne warunki pracy i za ponoszone ryzyko. Wyrażenie „à l’exclusion des” („z wyłączeniem”) zawarte we francuskiej wersji językowej art. 7 ust. 3 decyzji 2010/279 znajduje zasadniczo odpowiednik w wielu innych wersjach językowych tego przepisu, w szczególności w wersjach językowych włoskiej, czeskiej, duńskiej, niemieckiej, estońskiej, chorwackiej, łotewskiej, litewskiej, węgierskiej, niderlandzkiej, portugalskiej, słoweńskiej, fińskiej i szwedzkiej. Używając bowiem, odpowiednio, terminów „diverse da”, „s výjimkou”, „bortset fra”, „anderer […] als”, „välja arvatud”, „osim”, „izņemot”, „išskyrus”, „kivételével”, „en andere vergoedingen dan”, „com excepção das”, „razen”, „muista […] kuin” i „andra […] än”, owe wersje językowe mają to samo znaczenie. W zakresie, w jakim wyrażenie „other than” zawarte w angielskiej wersji językowej art. 7 ust. 3 decyzji 2010/279 może w szczególności oznaczać „z wyjątkiem” i w jakim znaczenie to jest w pełni zgodne ze sformułowaniem użytym w innych wersjach językowych tego przepisu, trzeba stwierdzić, że należy przyjąć jedynie to znaczenie i że nie ma zatem rozbieżności między poszczególnymi wersjami językowymi tego przepisu. Jak wynika z pkt 32 i 33 niniejszego wyroku, różne wersje językowe prowadzą do wniosku, że brzmienie art. 7 ust. 3 decyzji 2010/279 nie przewiduje kumulacji diet dziennych, dodatków za trudne warunki pracy i dodatków za ryzyko wypłacanych przez Unię członkowi personelu misji EUPOL Afganistan dodatkami tego samego rodzaju, które są mu przyznawane z tytułu wykonywania tych samych obowiązków w rzeczonej misji policyjnej przez państwo członkowskie jego pochodzenia. Ponieważ brzmienie tego przepisu jest wystarczająco jasne i jednoznaczne, nie ma potrzeby dokonywania wykładni tego przepisu w świetle ogólnej systematyki i celu decyzji 2010/279. Biorąc powyższe pod uwagę, odpowiedź na pytanie pierwsze jest następująca: art. 7 ust. 3 decyzji 2010/279 należy interpretować w ten sposób, że nie przewiduje on kumulacji dziennych diet na utrzymanie, dodatków za trudne warunki pracy i premii za ryzyko wypłacanych przez Unię członkowi personelu misji policyjnej przedłużonej tą decyzją z dietami i dodatkami tego samego rodzaju, które są mu wypłacane z tytułu wykonywania tych samych zadań w rzeczonej misji policyjnej przez państwo członkowskie, z którego on pochodzi. W przedmiocie pytania drugiego Ponieważ sąd odsyłający zadał pytanie drugie jedynie na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, nie ma potrzeby udzielania odpowiedzi na pytanie drugie. W przedmiocie kosztów Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.   Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:   Artykuł 7 ust. 3 decyzji Rady 2010/279/WPZiB z dnia 18 maja 2010 r. w sprawie misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie (EUPOL AFGANISTAN)   należy interpretować w ten sposób, że:   nie przewiduje on kumulacji dziennych diet na utrzymanie, dodatków za trudne warunki pracy i premii za ryzyko wypłacanych przez Unię członkowi personelu misji policyjnej przedłużonej tą decyzją z dietami i dodatkami tego samego rodzaju, które są mu wypłacane z tytułu wykonywania tych samych zadań w rzeczonej misji policyjnej przez państwo członkowskie, z którego on pochodzi.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: włoski. ( i ) Niniejszej sprawie została nadana fikcyjna nazwa. Nie odpowiada ona rzeczywistej nazwie ani rzeczywistemu nazwisku żadnej ze stron postępowania.