C-240/06

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO YVES’A BOTA przedstawiona w dniu 5 lipca 2007 r. (1) Sprawa C‑240/06 Fortum Project Finance SA [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto‑oikeus (Finlandia)] Dyrektywa 69/335/EWG – Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału – Podatek kapitałowy – Podatek od przeniesienia akcji 1.        W niniejszym wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Korkein hallinto‑oikeus (Najwyższy Sąd Administracyjny Finlandii) zwraca się do Trybunału o przesądzenie, czy art. 56 WE i art. 12 ust. 1 lit. c) dyrektywy 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1965 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału(2) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie pobieraniu fińskiego podatku od przeniesienia akcji. 2.        Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy spółką Fortum Project Finance SA (zwaną dalej „Fortum Project Finance”) z siedzibą w Luksemburgu a fińskimi organami podatkowymi, w przedmiocie zastosowania wobec tej spółki podatku od przeniesienia aktywów z tytułu wymiany akcji ze spółką Fortum Oyj z siedzibą w Finlandii. 3.        Sprawa ta ma w szczególności umożliwić Trybunałowi wyjaśnienie, według mojej wiedzy po raz pierwszy, w jaki sposób można pogodzić art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 69/335 z art. 12 ust. 1 lit. c) tejże dyrektywy. 4.        W następujących dalej rozważaniach wykażę, dlaczego moim zdaniem art. 12 ust. 1 lit. c) dyrektywy 69/335 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie pobieraniu podatku takiego, jak fiński podatek od przeniesienia aktywów, gdy papiery wartościowe są przenoszone tytułem wkładu do spółki kapitałowej, która w zamian wydaje nowe akcje własne. I –    Ramy prawne A –    Prawo wspólnotowe 5.        Zgodnie z art. 56 ust. 1 WE: „W ramach postanowień niniejszego rozdziału zakazane są wszelkie ograniczenia w przepływie kapitału między państwami członkowskimi oraz między państwami członkowskimi a państwami trzecimi”. 6.        W uzasadnieniu wniosku dotyczącego dyrektywy Rady dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału przedstawionego przez Komisję w dniu 14 grudnia 1964 r.(3) wskazano, że „[wśród podatków pośrednich od przepływu kapitału] można rozróżnić podatki od gromadzenia kapitału i podatki od obrotu papierami wartościowymi. Poniższy projekt dyrektywy dotyczy podatków pośrednich od gromadzenia kapitału; należą do nich: podatek kapitałowy od kapitałów własnych spółek, opłata skarbowa od krajowych papierów wartościowych, opłata skarbowa pobierana od wprowadzenia lub emisji papierów wartościowych pochodzenia zagranicznego na krajowym rynku, jak również inne podatki pośrednie, które wykazują te same cechy. Podatki pośrednie pobierane od obrotu papierami wartościowymi, jak na przykład podatki od publicznego obrotu papierami wartościowymi, zostaną uregulowane osobno w późniejszej dyrektywie. Zatem projekt nie dotyczy tych podatków”(4). 7.        Podczas gdy powyższy projekt doprowadził do przyjęcia dyrektywy 69/335, wniosek dotyczący dyrektywy Rady dotyczącej podatków pośrednich od obrotu papierami wartościowymi przedstawiony przez Komisję w dniu 9 kwietnia 1976 r.(5) oraz zmieniony wniosek z dnia 9 kwietnia 1987 r.(6) nie doprowadziły do przyjęcia dyrektywy przez Radę. 8.        Jak wynika z jej motywu pierwszego, dyrektywa 69/335 ma na celu wspieranie swobodnego przepływu kapitału uznawanego za istotny warunek stworzenia unii gospodarczej o cechach podobnych do rynku krajowego. 9.        Wychodząc od stwierdzenia, że podatki pośrednie od gromadzenia kapitału, to znaczy podatki od wkładu kapitałowego do spółek i przedsiębiorstw oraz opłata skarbowa od papierów wartościowych, powodują nierówne traktowanie, podwójne opodatkowanie i dysproporcje, które zakłócają swobodny przepływ kapitału, prawodawca wspólnotowy postanowił usunąć je w drodze ujednolicenia przepisów(7). 10.      W tym zakresie postanowił po pierwsze znieść opłatę skarbową od papierów wartościowych(8). Po drugie wprowadził regułę, zgodnie z którą podatek od gromadzenia kapitału przez spółkę może być w ramach wspólnego rynku naliczany tylko jednorazowo, a jego wysokość powinna być identyczna we wszystkich państwach członkowskich, tak aby nie powodowała utrudnień w przepływie kapitału(9). Dyrektywa 69/335 zapoczątkowała proces ujednolicania struktury i stawek podatku od wkładów do spółek kapitałowych, określonego jako „podatek kapitałowy”(10). 11.      Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej dyrektywy podatkowi kapitałowemu podlega kilka czynności, spośród których w lit. c) wymieniono podwyższenie kapitału spółki kapitałowej poprzez wniesienie wkładów jakiegokolwiek rodzaju. 12.      Zgodnie z art. 7 ust. 2 powyższej dyrektywy czynność taka może być opodatkowana podatkiem kapitałowym o jednolitej stawce nie przekraczającej 1%. 13.      Ponieważ inne podatki pośrednie o takich samych cechach jak podatek kapitałowy lub opłata skarbowa zagrażają realizacji celów dyrektywy 69/335, powinny one zostać zniesione(11). 14.      W związku z tym art. 10 tej dyrektywy stanowi: „Oprócz podatku kapitałowego, państwa członkowskie nie naliczają żadnych podatków w odniesieniu do spółek, przedsiębiorstw, stowarzyszeń lub osób prawnych prowadzących działalność skierowaną na zysk w odniesieniu do: a)      operacji, o których mowa w art. 4; b)      wkładów, pożyczek lub świadczenia usług w ramach operacji, których mowa w art. 4; […]”. 15.      Ponadto art. 11 powyższej dyrektywy zobowiązuje państwa członkowskie do niepobierania żadnego podatku od określonych innych czynności, takich jak tworzenie, emisja, dopuszczanie do notowań giełdowych, wprowadzanie na rynek akcji, udziałów i innych papierów wartościowych o podobnym charakterze lub obrót nimi. 16.      Wreszcie art. 12 ust. 1 dyrektywy 69/335 zawiera wyczerpujące wyliczenie podatków, które na zasadzie wyjątku od art. 10 i 11 tej dyrektywy mogą być pobierane przez państwa członkowskie. Wśród nich wymieniono w szczególności: „a)      podatki od przeniesienia papierów wartościowych, o stawce zryczałtowanej bądź nie; b)      podatki od przeniesienia, włączając w to podatek od wpisu do księgi wieczystej, od przeniesienia, na rzecz spółki, przedsiębiorstwa, stowarzyszenia lub osoby prawnej prowadzących działalność w celu uzyskania zysku, przedsiębiorstwa lub nieruchomości położonych na ich terytorium; c)      podatki od przeniesienia aktywów jakiegokolwiek rodzaju przekazanych spółce, przedsiębiorstwu, stowarzyszeniu lub osobie prawnej prowadzących działalność skierowaną na zysk, o ile przeniesienie tego majątku jest dokonywane w zamian za inną rekompensatę niż udziały w spółce; […]”. B –    Prawo krajowe 17.      Istotne przepisy varainsiirtolaki (931/1996) (fińskiej ustawy dotyczącej podatku od przeniesienia aktywów, zwanej dalej „ustawą o podatku od przeniesienia aktywów”) mają następującą treść. 18.      Artykuł pierwszy tej ustawy stanowi, że podatek od przeniesienia aktywów należny jest państwu z tytułu przeniesienia nieruchomości i papierów wartościowych na zasadach określonych w tej ustawie. 19.      W odniesieniu do przedmiotu tego podatku art. 4 ust. 4 ustawy o podatku od przeniesienia aktywów przewiduje między innymi, że podatek ten należny jest w przypadku przeniesienia nieruchomości na spółkę jawną, na spółkę komandytową, na spółkę akcyjną lub na inną osobę prawną w zamian za akcje lub udziały lub w innej formie inwestowania. 20.      Zgodnie z art. 15 ust. 1 tej ustawy zobowiązany z tytułu podatku jest nabywca w przypadku przeniesienia praw do papierów wartościowych. Artykuł 15 ust. 3 tej ustawy wyjaśnia w tym zakresie, że przepisy art. 4 ust. 4 i 5 tejże ustawy, dotyczące przeniesienia własności nieruchomości i innych przypadków wniesienia tego rodzaju wkładów, znajdują również zastosowanie do przeniesienia papierów wartościowych i innych przypadków wniesienia tego rodzaju wkładów. 21.      Przesłanką pobrania podatku od przeniesienia aktywów jest, by jedna ze stron czynności przeniesienia podlegała ogólnemu obowiązkowi podatkowemu w Finlandii w rozumieniu tuloverolaki (1535/1992) [ustawy z dnia 30 grudnia 1992 r. o podatku dochodowym]. Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 1 tej ustawy ogólnemu obowiązkowi podatkowemu w zakresie dochodów uzyskanych w Finlandii i za granicą podlega każda osoba fizyczna lub prawna, wspólnota interesów lub masa majątkowa znajdująca się lub otwarta w Finlandii w danym roku podatkowym. 22.      W odniesieniu do stawki oraz zdarzenia podatkowego art. 20 ust. 1 ustawy o podatku od przeniesienia aktywów stanowi, że w przypadku przeniesienia papierów wartościowych stawka podatku równa jest 1,6 % ceny nabycia lub wartości świadczenia wzajemnego. Ponadto zgodnie z brzmieniem art. 20 ust. 2 tej ustawy podatek od przeniesienia lub innej formy wniesienia wkładu dokonanego zgodnie z zasadami określonymi w art. 4 ust. 4 tejże ustawy obliczany jest na podstawie wartości rynkowej w dniu przeniesienia. 23.      Na koniec należy wyjaśnić, że w Finlandii nie jest pobierany podatek kapitałowy w rozumieniu dyrektywy 69/335. II – Stan faktyczny i postępowanie przed sądem krajowym 24.      Jak wynika z postanowienia odsyłającego, Republika Finlandii podjęła decyzję o podziale przedsiębiorstwa produkcji energii zarządzanego przez grupę Fortum na dwie niezależne części: dział nabywania i oczyszczania ropy naftowej oraz dział produkcji energii elektrycznej i gazu. Podział został dokonany w dniu 1 maja 2004 r. w ten sposób, że z Fortum Oil and Gas Oy zostały utworzone dwa nowe podmioty w pełni kontrolowane przez spółkę Fortum Oyj, to znaczy Fortum Oil Oy i Fortum Heat and Gas Oy. Aktywa i pasywa niezwiązane z działalnością dotyczącą ropy naftowej zostały przeniesione na Fortum Heat and Gas Oy. 25.      Czynność będąca przyczyną sporu przed sądem krajowym polegała na przeniesieniu majątku tej ostatniej spółki, w zamian za akcje, na inną spółkę należącą do tej samej grupy, to znaczy na skarżącą w postępowaniu przed sądem krajowym – Fortum Project Finance – w celu zwiększenia jej kapitału własnego. W zamian za wkład w postaci akcji Fortum Heat and Gas Oy i po podwyższeniu swego kapitału zakładowego o kwotę równą wartości nabytych akcji Fortum Project Finance wyemitowała nowe akcje, które przekazała Fortum Oyj. 26.      Kapitał nabyty przez Fortum Project Finance w drodze wymiany akcji podlega w Luksemburgu podatkowi kapitałowemu o stawce 1%. 27.      Fortum Project Finance zwróciła się do Uudenmaan verovirasto (organu podatkowego w Uusimaa) o udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy jest ona zobowiązana do zapłaty podatku od przeniesienia aktywów również w odniesieniu do akcji Fortum Heat and Gas Oy otrzymanych w ramach wymiany akcji z Fortum Oyj. Decyzją wstępną z dnia 29 października 2004 r. Uudenmaan verovirasto uznał, że Fortum Project Finance musi zapłacić ten podatek, i wskazał, że jego kwota uzależniona jest od wartości rynkowej akcji otrzymanych przez tę spółkę tytułem wkładu. 28.      Fortum Project Finance wniosła skargę do Helsingin hallinto‑oikeus (sądu administracyjnego w Helsinkach) żądając stwierdzenia nieważności decyzji wstępnej Uudenmaan verovirasto i orzeczenia nową decyzją wstępną, że nie jest ona zobowiązana do zapłaty podatku od przeniesienia aktywów z tytułu akcji Fortum Heat and Gas Oy otrzymanych w ramach wymiany akcji. W swej skardze podniosła ona między innymi, że podatek ten jest sprzeczny z art. 56 ust. 1 WE i art. 12 ust. 1 lit. c) dyrektywy 69/335. 29.      Hallinto‑oikeus oddalił skargę. W oparciu między innymi o wyroki z dnia 11 grudnia 1997 r. w sprawie Immobiliare SIF(12) oraz z dnia 17 grudnia 1998 r. w sprawie Codan(13), uznał on bowiem, że podatek od przeniesienia aktywów nie jest sprzeczny z powyższymi przepisami. Stwierdził także, że zwrócenie się z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w kwestii interpretacji art. 12 ust. 1 lit. c) dyrektywy 69/335 nie jest konieczne, zwłaszcza biorąc pod uwagę powyższe wyroki Trybunału. 30.      Fortum Project Finance wniosła następnie do Korkein hallinto‑oikeus skargę na wyrok Hallinto‑oikeus. Ponownie podniosła, że jej zdaniem podatek od przeniesienia aktywów pobierany w Finlandii od spółki gromadzącej kapitał jest sprzeczny z dyrektywą 69/335, jeśli spółka nabywająca akcje wydaje w zamian swoje własne akcje. III – Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym 31.      W swym postanowieniu odsyłającym Korkein hallinto‑oikeus wskazuje, że obecnie musi orzec, czy na podstawie fińskiej ustawy można domagać się podatku od przeniesienia aktywów w odniesieniu do akcji Fortum Heat and Gas Oy przeniesionych tytułem wkładu przez Fortum Oyj w zamian za nowe akcje wyemitowane przez Fortum Project Finance. 32.      Uznając, że w celu rozstrzygnięcia zawisłego przed nim sporu niezbędne jest dokonanie wykładni prawa wspólnotowego, Korkein hallinto–oikeus postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym: „Czy art. 56 WE oraz art. 12 ust. 1 lit. c) [dyrektywy 69/335] należy interpretować w ten sposób, że sprzeczne z nimi jest nałożenie fińskiego podatku od przeniesienia aktywów (varainsiirtovero), gdy papiery wartościowe zostają przeniesione w sposób opisany we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jako aport do spółki akcyjnej, która w zamian przekazuje akcje wyemitowane przez nią w tym celu?”. 33.      Rząd fiński i rząd Zjednoczonego Królestwa oraz Komisja przedstawiły Trybunałowi uwagi na piśmie oraz ustnie. Fortum Project Finance przedstawiła swoje stanowisko podczas rozprawy, która odbyła się w dniu 19 kwietnia 2007 r. IV – Analiza 34.      Sąd krajowy wnosi w istocie do Trybunału o orzeczenie, czy art. 56 ust. 1 WE i art. 12 ust. 1 lit. c) dyrektywy 69/335 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie pobieraniu podatku, takiego jak fiński podatek od przeniesienia aktywów, w przypadku gdy papiery wartościowe zostają przeniesione tytułem wkładu do spółki kapitałowej, która w zamian wydaje nowe akcje własne. 35.      Na wstępie należy zauważyć, że niekorzystne konsekwencje, które mogą wynikać z zastosowania systemu opodatkowania przepływu kapitału, takiego jak będący przedmiotem sprawy przed sądem krajowym, wynikają z równoległego wykonywania kompetencji podatkowych przez dwa państwa członkowskie. Po pierwsze, zgodnie z tym, na co zezwala dyrektywa 69/335, Wielkie Księstwo Luksemburga stosuje podatek kapitałowy w odniesieniu do czynności polegającej na podwyższeniu kapitału zakładowego w drodze wniesienia wkładów jakiegokolwiek rodzaju przez spółkę mającą siedzibę na jego terytorium. Po drugie, jeśli wkładem tym są akcje przeniesione przez spółkę mającą siedzibę w Finlandii, w zamian za które spółka je nabywająca emituje nowe akcje, ta ostatnia zobowiązana jest również do zapłaty fińskiego podatku od przeniesienia aktywów. 36.      Badanie, czy tego rodzaju podwójne opodatkowanie jest zgodne z prawem wspólnotowym, moim zdaniem musi być dokonywane wyłącznie w odniesieniu do dyrektywy 69/335, która ujednoliciła strukturę i stawki podatku pośredniego od gromadzenia kapitału. 37.      Muszę zatem zbadać, czy powyższą dyrektywę, a w szczególności jej art.12 ust. 1 lit. c), należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie stosowaniu fińskiego podatku od przenoszenia aktywów w sytuacji, jakiej dotyczy sprawa przed sądem krajowym, w której papiery wartościowe przenoszone są tytułem wkładu do spółki emitującej w zamian nowe akcje własne. 38.      Rząd Zjednoczonego Królestwa uważa, że czynność, której dotyczy sprawa przed sądem krajowym, nie mieści się w zakresie zastosowania dyrektywy 69/335. Zwraca on w tym zakresie uwagę, że określona czynność może być uznana za gromadzenie kapitału w rozumieniu art. 4 ust. 1 tej dyrektywy tylko wówczas, gdy następuje zwiększenie potencjału ekonomicznego spółek, których czynność ta dotyczy. Jego zdaniem nie jest tak w niniejszym przypadku, skoro kapitał grupy Fortum uwzględniany jako całość nie zmienił się w wyniku przekazania na rzecz Fortum Project Finance, przez spółkę w stosunku do niej dominującą, jej udziału w kapitale Fortum Heat and Gas Oy. 39.      Natomiast moim zdaniem taka czynność, jak będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, mieści się właśnie w zakresie zastosowania dyrektywy 69/335. Należy bowiem przypomnieć, że zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy podatkowi kapitałowemu podlega czynność polegająca na podwyższeniu kapitału zakładowego spółki kapitałowej przez wniesienie wkładów jakiegokolwiek rodzaju. Niniejsza sprawa odpowiada tej hipotezie, gdyż omawiana czynność dotyczy podwyższenia kapitału zakładowego Fortum Project Finance przez wniesienie akcji Fortum Heat and Gas Oy. 40.      Co więcej, Trybunał orzekł, że „»podwyższenie kapitału« w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c) dyrektywy 69/335 oznacza formalne podwyższenie kapitału w drodze emisji nowych udziałów lub akcji spółki albo w drodze podwyższenia nominalnej wartości istniejących udziałów lub akcji spółki”(14). Z akt sprawy wynika, że w zamian za otrzymany wkład Fortum Project Finance wyemitowała nowe akcje, które przekazała Fortum Oyj. 41.      Zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy 69/335 czynność, której dotyczy sprawa przed sądem krajowym, opodatkowana jest podatkiem kapitałowym w Luksemburgu. 42.      Na podstawie art. 10 lit. a) i b) tej dyrektywy państwo członkowskie nie może pobierać żadnego innego podatku od tej czynności, niezależnie od jego formy. Przepis ten, w związku z motywem ostatnim tej dyrektywy, ustanawia zasadę zakazu stosowania podatków pośrednich mających te same cechy co podatek kapitałowy(15). 43.      Zgodnie z art. 12 ust. 1 dyrektywy 69/335 zasada wyłącznego charakteru podatku kapitałowego doznaje kilku wyjątków, to znaczy przepis ten wyraźnie upoważnia państwa członkowskie do wprowadzenia określonych opłat i podatków. Ponadto Trybunał kilkakrotnie jasno wskazywał, że „art. 12 ust. 1 [tej] dyrektywy określa wyczerpującą listę opłat i podatków innych niż podatek kapitałowy, które na zasadzie wyjątku od art. 10 i 11 tej samej dyrektywy, mogą być naliczane w stosunku do spółek kapitałowych w związku z operacjami, o których mowa w tym artykule”(16). 44.      Należy zatem określić, czy ustawa o podatku od przeniesienia aktywów, która przewiduje pobieranie tego rodzaju podatku w przypadku przeniesienia papierów wartościowych tytułem wkładu do spółki wydającej w zamian swoje własne nowe akcje, jest pod tym względem zgodna z art. 12 ust. 1 dyrektywy 69/335. 45.      Rząd fiński i rząd Zjednoczonego Królestwa w tym zakresie są zdania, że art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 65/335 upoważnia państwa członkowskie do pobierania podatku od przeniesienia papierów wartościowych dokonanego tytułem wkładu do spółki kapitałowej, która w zamian wydaje swoje własne nowe akcje, a art. 12 ust. 1 lit. c) się temu nie sprzeciwia. 46.      Rządy te twierdzą, że w przypadku wprowadzania podatków od przeniesienia papierów wartościowych zastosowanie znajduje tylko art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 69/335. Na poparcie tego stanowiska przywołują one ww. wyroki w sprawach Immobiliare SIF i Codan. Skoro w sprawach tych chodziło o wkłady wynagradzane akcjami, a Trybunał mimo to nie dokonywał interpretacji art.12 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy, to powyższe wyroki dowodzą, że przepis ten nie ma znaczenia w przypadku takim, jak w sprawie przed sądem krajowym, to znaczy w sytuacji, w której wynagrodzenie za wkład niepieniężny polega na emisji nowych akcji przez spółkę otrzymującą wkład. Ponadto art. 12 ust. 1 lit. c) dyrektywy 69/335 należy rozumieć jako znajdujący zastosowanie do pozostałych kategorii aktywów nieobjętych art. 12 ust. 1 lit. a) lub b) tej dyrektywy. 47.      W przeciwieństwie do rządu fińskiego i rządu Zjednoczonego Królestwa Komisja zajmuje stanowisko, zgodnie z którym art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 69/335 zawiera podstawową zasadę w dziedzinie opodatkowania przenoszenia papierów wartościowych, podczas gdy art. 12 ust. 1 lit. c) ustanawia zasadę bardziej szczegółową dotyczącą opodatkowania przeniesienia papierów wartościowych i innych aktywów na spółkę tytułem wkładu. Ten ostatni przepis znajduje więc zastosowanie w okolicznościach analogicznych do tych, które występują w niniejszej sprawie. Zdaniem Komisji inna interpretacja sprawiłaby, że art. 12 ust. 1 lit. c) dyrektywy 69/335 byłby pozbawiony znaczenia w przypadku przeniesienia na spółkę praw do papierów wartościowych, mimo że mówi on o przeniesieniu „aktywów jakiegokolwiek rodzaju”. 48.      Analiza wymienionych przepisów w związku z art. 10 tej samej dyrektywy potwierdza powyższą ocenę. Komisja uważa bowiem, że zakaz zawarty w art. 10 lit. a) i b) dyrektywy 69/335 nie ma na celu jedynie uniemożliwienia pobierania innych podatków mających taki sam charakter jak podatek kapitałowy, lecz również, ogólnie, ma na celu uniemożliwienie opodatkowania wkładów do spółek więcej niż jeden raz. Przyjmując tę dyrektywę prawodawca wspólnotowy zmierzał do zniesienia podatków mających ten sam skutek, co podatek kapitałowy, to znaczy takich, które nakładają obciążenia finansowe na wkład kapitałowy do spółki. Ponadto okoliczność, że art. 12 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy zawiera zakaz opodatkowywania wkładów wniesionych przez akcjonariuszy w zamian za akcje spółki otrzymującej wkład potwierdza, iż celem tego przepisu jest uniemożliwienie wprowadzania jakichkolwiek innych podatków innych niż podatek kapitałowy. Celem tego przepisu jest więc zapewnienie, by wniesienie aktywu przez akcjonariusza tytułem wkładu do spółki nie było traktowane jako rzeczywiste zbycie, to znaczy jako zbycie na rzecz osoby trzeciej, lecz raczej jako przekazanie kontroli nad jednym z aktywów należących do majątku zakładowego. 49.      Wreszcie zdaniem Komisji, jeśli art. 12 ust. 1 dyrektywy 69/335 należy traktować jako rzeczywisty wyjątek od art. 10 tej samej dyrektywy, to musi być on interpretowany ściśle. W razie wątpliwości należy przyjąć, że zakazane jest jakiekolwiek dodatkowe opodatkowanie. Wbrew twierdzeniom rządu fińskiego i rządu Zjednoczonego Królestwa ww. wyroki w sprawach Immobiliare SIF i Codan nie są w stanie podważyć oceny Komisji, ponieważ w sprawach tych nie zwrócono się do Trybunału o zbadanie stosunku pomiędzy poszczególnymi jednostkami redakcyjnymi art.12 ust. 1 tej dyrektywy. 50.      Fortum Project Finance na rozprawie podała, że podziela argumenty Komisji zawarte w jej uwagach na piśmie. 51.      Z całości powyższych uwag wynika, że głównym problemem w niniejszym wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest określenie, czy art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 69/335 upoważnia państwa członkowskie do opodatkowania przenoszenia papierów wartościowych również w przypadku, gdy spółka otrzymująca te papiery wartościowe wydaje w zamian swoje własne akcje, bez naruszenia art. 12 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy. Należy więc przede wszystkim zastanowić się nad stosunkiem pomiędzy lit. a) i c) tego artykułu. W celu dokonania pełnej analizy uwzględnię również lit. b) tegoż artykułu. 52.      Na wstępie należy wyjaśnić, że na gruncie prawa spółek czynność, taka jak będąca przedmiotem sprawy przed sądem krajowym, stanowi wniesienie wkładu niepieniężnego. Wkładem niepieniężnym jest bowiem każdy rodzaj aktywów przekazywany spółce, niebędący kwotą pieniężną, którego wartość pieniężną można oszacować i który może być przedmiotem zbycia. Może to być nieruchomość lub rzecz ruchoma, dobro materialne jak i niematerialne. 53.      Wynagrodzenie za tego rodzaju wkład może przybierać różne formy. Jeśli wynagrodzeniem jest jedynie przyznanie praw udziałowych (udziałów lub akcji), to wniesienie wkładu można zakwalifikować jako „prosty”. Natomiast jeśli wynagrodzeniem za wkład jest przyznanie korzyści o innym charakterze, które nie są objęte ryzykiem działalności spółki, taki wkład określany jest jako „odpłatny”. W tym ostatnim przypadku korzyści przyznane jako wynagrodzenie mogą polegać na przykład na przejęciu przez spółkę zobowiązań zaciągniętych przez wnoszącego wkład lub też na zapłacie mu przez spółkę kwoty pieniężnej. Wreszcie wkład określa się jako „mieszany”, jeżeli wspólnik lub akcjonariusz otrzymuje w zamian nie tylko prawa udziałowe, lecz również inne korzyści nieobjęte ryzykiem działalności spółki. 54.      W świetle tych definicji czynność, której dotyczy sprawa przed sądem krajowym, odpowiada klasycznemu sposobowi wynagradzania wkładu przez przyznanie praw udziałowych, a więc prostemu wniesieniu wkładu. 55.      Analizując następnie brzmienie art. 12 ust. 1 lit. a), b) i c) dyrektywy 69/335 można stwiedzić, że przepis ten zawiera następujące rozróżnienie. Podczas gdy lit. a) i b) dotyczą szczególnych kategorii aktywów, to znaczy po pierwsze papierów wartościowych, a po drugie nieruchomości i przedsiębiorstw, to lit. c) w odróżnieniu od powyższego odnosi się do ogólnej kategorii aktywów („aktywa jakiegokolwiek rodzaju”) i uzależnia upoważnienie do opodatkowania przeniesienia aktywów będących przedmiotem wkładu od warunku – przeniesienie tych aktywów musi być dokonane „w zamian za inną rekompensatę niż udziały w spółce”. 56.      Stanowisko Komisji popierane również przez Fortum Project Finance polega na nadaniu pierwszorzędnego znaczenia art. 12 ust. 1 lit. c) dyrektywy 69/335, w przypadku gdy w ramach gromadzenia kapitału stosowane jest wynagrodzenie przez przyznanie praw udziałowych. Natomiast rząd fiński i rząd Zjednoczonego Królestwa podkreślają okoliczność, że art. 12 ust. 1 lit. a) i b) tej dyrektywy dotyczy szczególnych rodzajów aktywów i w związku z tym musi być stosowany, jeżeli czynność wniesienia wkładu dotyczy tychże aktywów. 57.      Stanowisko bronione przez Komisję ma tę przewagę, że odpowiada jednemu z głównych celów tej dyrektywy, którym jest zniesienie podatków pośrednich od gromadzenia kapitału innych niż podatek kapitałowy i wspieranie w ten sposób swobodnego przepływu kapitału. W tym kontekście wszystkie czynności, które mogą być uznane za proste wniesienie wkładu, nie mogłyby być opodatkowane żadnym innym podatkiem poza ujednoliconym podatkiem kapitałowym. 58.      Odczytując art. 12 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy 69/335 w świetle lit. c) tego artykułu, Komisja ogranicza w istotny sposób ich zakres, co oznaczałoby, że dwa pierwsze przepisy upoważniają do wprowadzenia podatków od przeniesienia praw do papierów wartościowych, nieruchomości i przedsiębiorstw tylko w ramach czynności odpłatnego wniesienia wkładu, to znaczy czynności porównywalnych ze zwykłą sprzedażą. 59.      Mimo że powyższe stanowisko wpisuje się w cele dyrektywy 69/335, nie uważam jednak, iż zamiarem prawodawcy wspólnotowego było takie ograniczenie zakresu wyjątków od wyłącznego charakteru podatku kapitałowego, które wyraźnie dopuścił, a to z następujących powodów. 60.      Po pierwsze zwracam uwagę, że art. 12 ust. 1 lit. a) i b) tej dyrektywy nie wprowadzają ani w sposób wyraźny, ani przez odesłanie do lit. c) tego artykułu warunku, by wynagrodzenie za przeniesienie aktywów miało inną postać niż przyznanie praw udziałowych. 61.      Po drugie należy podkreślić, że gdyby lit. a) i b) musiały być zawsze interpretowane w świetle lit. c), to w konsekwencji nie tylko do treści dwóch pierwszych przepisów zostałby dodany warunek nieprzewidziany wprost przez prawodawcę wspólnotowego, lecz przede wszystkim zostałyby one zupełnie pozbawione skuteczności. 62.      Gdyby bowiem należało przyjąć, że art. 12 ust. 1 lit. c) dyrektywy 69/335 znajduje zastosowanie w przypadku czynności porównywalnej do prostego wniesienia wkładu i że lit. a) i b) zawierają, w sposób dorozumiany, bezwzględny warunek dotyczący wynagrodzenia innego niż przez przyznanie praw udziałowych, to w żaden sposób nie byłoby logiczne z punktu widzenia techniki prawodawczej, ani korzystne z punktu widzenia prawnego pozostawienie dwóch przepisów poświęconych, odpowiednio, papierom wartościowym oraz nieruchomościom i przedsiębiorstwom. 63.      Artykuł 12 ust. 1 lit. c) dyrektywy 69/335 dotyczący aktywów jakiegokolwiek rodzaju mieściłby w sobie wówczas całkowicie treść lit. a) i b) tego samego artykułu, a zatem istnienie tych dwóch ostatnich przepisów nie miałoby żadnego sensu ani żadnego celu. 64.      Inaczej mówiąc, jeśliby przyjąć stanowisko bronione przez Komisję, to wystarczyłoby, gdyby prawodawca wspólnotowy w treści art. 12 ust. 1 tej dyrektywy zawarł jedynie lit. c). Obejmuje ona bowiem podatki od przeniesienia stosowane w przypadku przeniesienia papierów wartościowych lub przeniesienia nieruchomości lub przedsiębiorstw i upoważnia do pobierania tych podatków tylko w przypadku odpłatnego wniesienia wkładu. 65.      Tymczasem prawodawca wspólnotowy postąpił inaczej i chciał w trzech odrębnych jednostkach redakcyjnych wyróżnić podatki od przeniesienia aktywów objęte zakresem wyjątku od zasady wyłącznego charakteru podatku kapitałowego. Nie mogę więc podzielić interpretacji, która – jakkolwiek by nie była zadowalająca z punktu widzenia celów dyrektywy 69/335 – prowadziłaby do zmiany zarówno brzmienia, jak i struktury art. 12 ust. 1 tej dyrektywy oraz do pozbawienia skuteczności lit. a) i b) tego artykułu. Stanowisko takie byłoby sprzeczne z utrwalonym orzecznictwem Trybunału, zgodnie z którym „spośród kilku możliwych interpretacji przepisu prawa wspólnotowego pierwszeństwo należy dać wykładni zapewniającej jego skuteczność”(17). 66.      Moim zdaniem jedyna interpretacja, która da się pogodzić z zachowaniem skuteczności lit. a) i b) tego artykułu, to taka, która polega na uznaniu ich za przepisy szczególne, to znaczy znajdujące zastosowanie do szczególnych kategorii aktywów w stosunku do wymienionych w art. 12 ust. 1 lit. c) dyrektywy 69/335. Zgodnie z tą interpretacją przez „aktywa jakiegokolwiek rodzaju”, o których mowa w tym ostatnim przepisie, można rozumieć tylko aktywa o innym charakterze niż będące przedmiotem przepisów art. 12 ust. 1 lit. a) i b) tej dyrektywy. 67.      Po trzecie zwracam uwagę, że interpretacja, którą tutaj proponuję Trybunałowi, jest zgodna z ww. wyrokami w sprawach Immobiliare SIF i Codan. Należy pokrótce przypomnieć, co Trybunał orzekł w tych dwóch sprawach. 68.      W ww. wyroku w sprawie Codan Trybunał orzekł, że art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 69/335 należy interpretować w ten sposób, że pozwala on państwu członkowskiemu na pobieranie podatku w przypadku przeniesienia akcji niezależnie od tego, czy – po pierwsze – spółka emitująca te akcje jest dopuszczona na giełdę i czy – po drugie – przeniesienie akcji dokonywane jest na giełdzie, czy bezpośrednio pomiędzy zbywcą a nabywcą(18). 69.      Można wskazać, że Trybunał doszedł do takiej interpretacji art. 12 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy na podstawie stanu faktycznego podobnego do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Spółka Aktieselskabet Forsikringsselskabet Codan (zwana dalej „Codan”) zawarła bowiem z trzema spółkami brytyjskimi, posiadającymi całość kapitału zakładowego spółki duńskiej Fjerde Sø A/S (zwanej dalej „Fjerde Sø”), umowę dotyczącą nabycia całości kapitału tej ostatniej spółki. Po tym, jak akcje Fjerde Sø zostały przekazane przez spółki brytyjskie Codan, spółka ta dokonała podwyższenia swojego kapitału zakładowego o kwotę, której wysokość odpowiadała wartości wniesionych akcji. Wszystkie akcje wyemitowane w ramach podwyższenia kapitału zostały następnie przeniesione na spółki brytyjskie jako zapłata za kapitał Fjerde Sø. 70.      Na podstawie duńskiej ustawy Codan zobowiązana była do zapłaty podatku kapitałowego w wysokości 1% ze względu na dokonane przez nią podwyższenie kapitału. Ponadto duńskie organy podatkowe zażądały również zapłaty podatku w wysokości 1% od przekazania akcji. Czynność prostego wniesienia wkładu, której dotyczyła tamta sprawa, była więc przedmiotem podwójnego opodatkowania. Dokonując interpretacji art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 69/335, Trybunał najwyraźniej przyjął, że w takiej sytuacji, na zasadzie wyjątku od art. 10 i 11 tej dyrektywy(19), duński podatek od przeniesienia akcji był zgodny z dyrektywą. 71.      Ponadto w ww. wyroku w sprawie Immobiliare SIF Trybunał orzekł między innymi, że art. 12 dyrektywy 69/335 należy interpretować w ten sposób, że upoważnia on państwa członkowskie, na zasadzie wyjątku od zakazu z art. 10 tej dyrektywy, do pobierania opłat takich jak opłata rejestracyjna, opłata za włączenie dokumentów do akt i opłata za wpis do księgi wieczystej w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego spółki dokonanego przez wniesienie nieruchomości, pod warunkiem że opłaty te nie są wyższe od opłat stosowanych w przypadku podobnych czynności w państwie członkowskim, które je pobiera. 72.      Spośród okoliczności faktycznych tej sprawy wymienię tę, że akcjonariusze Società Immobiliare SIF SpA dokonali podwyższenia kapitału tej spółki przez wniesienie nieruchomości, za które otrzymali wynagrodzenie w postaci nowo wyemitowanych akcji. Było więc to również proste wniesienie wkładu. 73.      W celu udzielenia sądowi krajowemu użytecznej odpowiedzi Trybunał postanowił przeanalizować art. 12 dyrektywy 69/335, chociaż przepis ten nie został wymieniony w pytaniach prejudycjalnych. Dokładniej, Trybunał uznał, że w tym przypadku istotnym przepisem był art. 12 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy. Wyjaśnił w tym zakresie, że przepis ten w sposób ogólny umożliwia państwom członkowskim pobieranie – poza podatkiem kapitałowym i w związku z wniesieniem wkładu do spółki kapitałowej – opłat, w przypadku których zdarzenie powodujące obowiązek ich zapłaty jest obiektywnie związane z przeniesieniem własności nieruchomości lub przedsiębiorstwa”(20). 74.      Jednak Trybunał na żadnym etapie nie uznał za niezbędne dokonywania interpretacji art. 12 ust. 1 lit. c) dyrektywy 69/335, co umacnia mnie w przekonaniu, że przepis ten nie może być stosowany z wyłączeniem lit. a) czy lit. b) tego artykułu tylko dlatego, iż przeniesienie aktywów nastąpiło w zamian za prawa udziałowe. 75.      Z obu powyższych wyroków wynika zatem, że lit. a) i b) tego artykułu zachowują skuteczność w przypadku, odpowiednio, przeniesienia papierów wartościowych albo przeniesienia nieruchomości lub przedsiębiorstwa. Przyjęcie interpretacji, zgodnie z którą lit. c) tego artykułu znajdowałby zastosowanie, gdy dana czynność stanowi proste wniesienie wkładu, podważyłoby oba przywołane wyroki, co nie wydaje mi się pożądane. 76.      Po czwarte pragnę podkreślić, że gdyby prawodawca wspólnotowy rzeczywiście chciał nadać pierwszeństwo art. 12 ust. 1 lit. c) dyrektywy 69/335 w przypadku prostego wniesienia wkładu, mógł w odpowiedzi na interpretację przyjętą przez Trybunał w ww. wyrokach w sprawach Immobiliare SIF i Codan przystąpić do zmiany tego artykułu. 77.      Zwracam tutaj uwagę, że taka zmiana nie została dokonana, ani też nie jest przewidziana w projekcie dyrektywy z 2006 r. Projekt ten, chociaż późniejszy niż ww. wyroki w sprawach Immobiliare SIF i Codan, w nowym art. 6 powtarza po prostu – z zastrzeżeniem pewnych niewielkich zmian redakcyjnych – strukturę i sposób sformułowania poszczególnych jednostek redakcyjnych art. 12 ust. 1 dyrektywy 69/335. 78.      Po piąte, o ile można żałować, że interpretacja, którą proponuję Trybunałowi, prowadzi do rezultatu sprzecznego z celem w postaci zniesienia podatków pośrednich od gromadzenia kapitału innych niż podatek kapitałowy, to należy stwierdzić, że możliwość zbiegu w niektórych przypadkach dwóch podatków pośrednich przy czynności gromadzenia kapitału wynika z samego faktu istnienia wyjątków dopuszczonych wprost przez prawodawcę wspólnotowego w art. 12 ust. 1 dyrektywy 69/335. 79.      Jeśli chodzi w szczególności o podatki od przenoszenia papierów wartościowych, to zwracam uwagę, że założenie ich współistnienia z podatkiem kapitałowym wynika wyraźnie z projektu dyrektywy z 1976 r.(21) 80.      Artykuł 10 ust. 1 tego projektu wyrażał bowiem zasadę, zgodnie z którą czynności dotyczące papierów wartościowych nie mogą być poddane jakiemukolwiek podatkowi, którego podstawę stanowiłaby wartość przedmiotu czynności, innemu niż ujednolicony podatek przewidziany w tym projekcie. Artykuł 10 ust. 2 lit. a) przewidywał jednak, na zasadzie wyjątku od ust. 1, że państwa członkowskie mogą pobierać podatek kapitałowy taki jak określony w dyrektywie 69/335. 81.      Jeśli rozpatrywać art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 69/335 w związku z projektem dyrektywy z 1976 r., to należy przyznać, że przepis ten odzwierciedla powyższe założenie współistnienia. Służy on ponadto przyznaniu państwom członkowskim kompetencji do stosowania, obok podatku kapitałowego, podatków od przeniesienia papierów wartościowych, które jeszcze nie zostały ujednolicone przez prawodawcę wspólnotowego. Uzasadnienie projektu dyrektywy z 1964 r. potwierdza to stanowisko, skoro wskazano w nim, że projekt ten nie ma wpływu na podatki pośrednie od czynności dotyczących papierów wartościowych(22). 82.      Wreszcie należy zauważyć, że o ile rzeczywiście Trybunał wskazał już, iż podobnie jak wszystkie wyjątki, wyjątek z art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 69/335 należy interpretować ściśle(23), moim zdaniem nie może to jednak prowadzić do pozbawienia tego przepisu jakiejkolwiek skuteczności. V –    Wnioski 83.      Biorąc pod uwagę całość powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pytania prejudycjalne Korkein hallinto‑oikeus w następujący sposób: Artykuł 12 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, zmienionej dyrektywą rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie pobieraniu podatku takiego jak fiński podatek od przeniesienia kapitału w przypadku przeniesienia papierów wartościowych tytułem wkładu do spółki kapitałowej, która w zamian wydaje nowe akcje własne, ponieważ taki podatek jest dopuszczalny na mocy art. 12 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy. 1 – Język oryginału: francuski. 2 – Dz.U. L 249, str. 25. Dyrektywa w brzmieniu wynikającym z dyrektywy Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. (Dz.U. L 156, str. 23, zwanej dalej „dyrektywą 69/335”). Zwracam uwagę, że Komisja Wspólnot Europejskich w dniu 4 grudnia 2006 r. przedstawiła wniosek dotyczący dyrektywy Rady dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (COM(2006) 760 wersja ostateczna, zwany dalej „projektem dyrektywy z 2006 r.”). Według uzasadnienia tego wniosku stanowi on przekształcenie dyrektywy 69/335. Ma on na celu „uproszczenie bardzo skomplikowanego aktu prawa wspólnotowego, stopniowe wycofanie podatku kapitałowego, który jest uważany za znaczną przeszkodę w rozwoju spółek w UE, oraz wzmocnienie zakazu tworzenia lub nakładania innych podobnych podatków”. 3 – COM(64) 526 wersja ostateczna, zwanego dalej „projektem dyrektywy z 1964 r.”. 4 – Idem, str. 2. 5 – Dz.U. C 133, str. 1, zwany dalej „projektem dyrektywy z 1976 r.”. Projekt ten miał na celu ujednolicenie podatków pośrednich od czynności dotyczących papierów wartościowych. Zgodnie z jego art. 2 „[d]la celów stosowania niniejszej dyrektywy czynność podlegająca opodatkowaniu polega na odpłatnym zbyciu lub nabyciu papierów wartościowych, gdy jest ona dokonywana na terytorium państwa członkowskiego lub państwa trzeciego przez osobę mającą siedzibę lub miejsce zamieszkania w państwie członkowskim. Każde nabycie lub zbycie papierów wartościowych stanowi odrębną czynność podlegającą opodatkowaniu”. 6 – COM(87) 139 wersja ostateczna. 7 – Motyw drugi dyrektywy 69/335. 8 – Motyw piąty. 9 – Motyw szósty. 10 – Motyw siódmy. 11 – Motyw ostatni. 12 – C‑42/96, Rec. str. I‑7089. 13 – C‑236/97, Rec. str. I‑8679. 14 – Wyrok z dnia 30 marca 2006 r. w sprawie C‑46/04 Aro Tubi Trafilerie, Zb.Orz. str. I‑3009, pkt 33 i przywołane tam orzecznictwo. 15 – Zobacz w szczególności wyrok z dnia 2 grudnia 1997 r. w sprawie C‑188/95 Fantask i in. Rec. str. I‑6783, pkt 21. 16 – Zobacz w szczególności wyrok z dnia 15 czerwca 2006 r. w sprawie C‑264/04 Badischer Winzerkeller, Zb.Orz. str. I‑5275, pkt 31 i przywołane tam orzecznictwo. Zobacz również podobnie ww. wyroki w sprawach Immobiliare SIF (pkt 33) i Codan (pkt 21 i przywołane tam orzecznictwo). 17 – Zobacz w szczególności wyrok z dnia 24 lutego 2000 r. w sprawie C‑434/97 Komisja przeciwko Francji, Rec. str. I‑1129, pkt 21. Jak wyjaśnił prof. Denys Simon, „proces tak zwanej »skutecznej« wykładni obejmuje […] szereg różnych technik począwszy od prostego argumentu ab absurdo do pełnego rozumowania teleologicznego”. Z punktu widzenia intensywności skutków „można zatem wyróżnić co najmniej trzy poziomy skutecznej wykładni, ustalane według rosnącego stopnia skuteczności”. W pierwszym etapie, do którego się tutaj ograniczę, „zasada skuteczności przejawia się jako forma rozumowania ab absurdo: zgodnie z klasyczną definicją tej zasady »należy odrzucić każdą wykładnię, która prowadzi do absurdu […] nie można żadnemu aktowi nadawać znaczenia, z którego wynika jakiś absurdalny rezultat« (Vattel, E. de, Le droit des gens, Paryż 1856 r., L. II, rozdz. XVII, § 282). Innymi słowy akt ten musi przynajmniej wywoływać jakiś skutek”. Zobacz Simon, D., L’interprétation judiciaire des traités d’organisations internationales – Morphologie des conventions et fonction juridictionnelle, Pedone, Paryż, 1981 r., str. 338 i 339. 18 – Zobacz również postanowienie z dnia 5 lutego 2004 r. w sprawie C‑357/02 Sonae Distribuição, niepublikowane w Zbiorze, pkt 23 oraz wyrok z dnia 7 września 2006 r. w sprawie C‑193/04 Organon Portuguesa, Zb.Orz. str. I‑7271, pkt 21. 19 – Punkt 21. Zwracam uwagę, że w pkt 22 Trybunał odnosi się do „wyjątku przewidzianego w art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy”. 20 – Punkt 35. Rozwijając to rozumowanie, można stwierdzić, że uzasadnienie art. 12 ust. 1 dyrektywy 69/335 oparte jest ogólnie na następującym założeniu: „[d]opuszczalność tych podatków i opłat, obok podatku kapitałowego, wynika więc stąd, że stosowałyby się one nawet gdyby dana czynność nie stanowiła wniesienia wkładu do spółki. Te opłaty lub podatki nie obciążają wkładu jako takiego, a określoną czynność, która w danym przypadku akurat stanowi wniesienie wkładu, lecz może istnieć niezależnie od jakiegokolwiek wkładu”. Zobacz Richard, D., „Bilan de 25 ans d’harmonisation des impôts indirects frappant les rassemblements de capitaux”, w: Cahiers de droit européen, nr 1–2, 1996, str. 31–72, str. 69. Również art. 12 ust. 1 dyrektywy 69/335 ma na celu umożliwienie państwom członkowskim zachowania kompetencji do opodatkowywania czynności, takich jak przenoszenie składników majątku, które mogą być niezależne od czynności wniesienia wkładu. 21 – Co do założenia współistnienia zob. również pkt 44 opinii rzecznika generalnego Albera przedstawionej w dniu 17 września 1998 r. w ww. sprawie Codan. 22 – Zobacz pkt 6 niniejszej opinii. 23 – Wyrok z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C‑415/02 Komisja przeciwko Belgii, Rec. str. I‑7215, pkt 37.