C-241/25

Wydanie tymczasowe OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO JEANA RICHARDA DE LA TOURA przedstawiona w dniu 18 czerwca 2026 r.(1) Sprawa C‑241/25 Société Générale SA przeciwko Skatteverket [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen (najwyższy sąd administracyjny, Szwecja)] Odesłanie prejudycjalne – Przepisy podatkowe – Opodatkowanie dywidend – Artykuł 63 TFUE – Swobodny przepływ kapitału – Pobranie podatku u źródła od dywidend pochodzenia krajowego otrzymywanych przez spółki niebędące rezydentami – Odbiorca niebędący rezydentem, który poniósł stratę – Obiektywnie porównywalna sytuacja – Wymóg obliczania wyniku finansowego zgodnie z przepisami państwa źródła opodatkowania I.      Wprowadzenie 1.        W niniejszym wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym zwrócono się do Trybunału o wypowiedzenie się w przedmiocie następującej trudności, na którą powołują się praktycy i doktryna po ogłoszeniu wyroku z dnia 22 listopada 2018 r., Sofina i in.(2), który znalazł potwierdzenie w wyroku z dnia 19 grudnia 2024 r., Credit Suisse Securities (Europe)(3): w jaki sposób obliczać stratę podnoszoną przez spółkę niebędącą rezydentem otrzymującą dywidendy, która chce być traktowana jak ponoszące stratę spółki będące rezydentami w państwie członkowskim źródła dywidend(4)? Czy obliczenie to powinno być dokonywane zgodnie z przepisami państwa źródła opodatkowania, czy też zgodnie z przepisami państwa członkowskiego, w którym spółka niebędąca rezydentem ma siedzibę(5)? 2.        Trybunał orzekł bowiem, że art. 63 TFUE stoi na przeszkodzie przepisom rozpatrywanym w sprawach, w których zapadły te dwa wyroki, na mocy których opodatkowanie dywidend otrzymanych w państwie źródła opodatkowania przez ponoszące stratę spółki niebędące rezydentami było przedmiotem poboru u źródła mającego charakter bezpośredniego i ostatecznego opodatkowania, podczas gdy dywidendy otrzymane przez ponoszące stratę spółki będące rezydentami korzystały albo z odroczenia opodatkowania aż do powrotu do sytuacji osiągania zysku (sprawa, w której zapadł wyrok Sofina), albo z całkowitego zwrotu, jeżeli wynik za rok podatkowy wykazywał stratę (sprawa, w której zapadł wyrok Credit Suisse Securities), co w obu przypadkach stanowi korzyść w zakresie płynności finansowej, a nawet całkowite zwolnienie w przypadku zaprzestania działalności przed ponownym osiągnięciem dodatniego wyniku. 3.        W niniejszej sprawie Högsta förvaltningsdomstolen (najwyższy sąd administracyjny, Szwecja) zastanawia się, czy wymóg ponownego obliczenia straty zgodnie z przepisami państwa źródła opodatkowania, aby spółka niebędąca rezydentem otrzymująca dywidendy w sytuacji, gdy ponosi stratę, mogła korzystać z takiego samego traktowania jak ponosząca stratę spółka będąca rezydentem, jest sprzeczny ze swobodnym przepływem kapitału przewidzianym w art. 63 TFUE. Zaproponuję, aby Trybunał odpowiedział, że tak właśnie jest. II.    Ramy prawne A.      Prawo międzynarodowe 4.        Artykuł 10 konwencji między rządem Republiki Francuskiej a rządem Królestwa Szwecji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku(6) stanowi: „1.      Dywidendy wypłacone przez spółkę, która jest rezydentem umawiającego się państwa, rezydentowi innego umawiającego się państwa podlegają opodatkowaniu w tym drugim państwie. 2.      Dywidendy te opodatkowywane są także w umawiającym się państwie, w którym spółka wypłacająca dywidendy jest rezydentem, i zgodnie z ustawodawstwem tego państwa, ale jeżeli osoba otrzymująca te dywidendy jest ich rzeczywistym beneficjentem, podatek tak ustalony nie może przekroczyć 15[%] kwoty dywidend brutto. […] […]”. B.      Prawo szwedzkie 1.      Przepisy regulującepodatek od dywidend 5.        Przepisy regulujące podatek od dywidend zawarte są w kupongskattelagen (ustawie o podatku od dywidend)(7) z dnia 20 listopada 1970 r., w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym. 6.        Zgodnie z § 1 akapit pierwszy tej ustawy podatek od dywidend jest uiszczany na rzecz państwa z tytułu wypłat dywidend z udziałów w szwedzkiej spółce kapitałowej. 7.        W myśl § 4 akapit pierwszy tej ustawy podatek uiszczają uprawnione do dywidend osoby prawne niebędące rezydentami, jeżeli wypłaconych dywidend nie można uznać za dochody z działalności gospodarczej prowadzonej przez stały zakład w Szwecji. 8.        Paragraf 5 ustawy o podatku od dywidend stanowi, że stawka podatku od dywidend wynosi 30 % wypłaconych dywidend. Niemniej jednak zgodnie z § 27 tej ustawy w niektórych sytuacjach powstaje prawo do zwrotu. Z akapitu pierwszego tego paragrafu wynika, że jeżeli podatek od dywidend został pobrany u źródła w kwocie wyższej niż przewiduje to konwencja o unikaniu podwójnego opodatkowania, po stronie beneficjenta powstaje prawo do zwrotu pobranej kwoty nadpłaty. 9.        Paragrafy 28–28n wspomnianej ustawy, które weszły w życie w dniu 1 stycznia 2020 r.(8), przewidują w niektórych przypadkach odroczenie zapłaty podatku od dywidend. Przepisy te umożliwiają osobie prawnej niebędącej rezydentem, która ma siedzibę w Unii Europejskiej, uzyskanie na wniosek odroczenia płatności podatku od dywidend. Mówiąc najprościej, odroczenie płatności przyznaje się, o ile osoba prawna niebędąca rezydentem wykaże stratę obliczoną zgodnie z wewnętrznymi szwedzkimi przepisami podatkowymi. Jeżeli spółka ubiegająca się o odroczenie płatności należy do grupy spółek podlegającej skonsolidowanemu opodatkowaniu dochodu w państwie siedziby, termin odroczenia jest obliczany w odniesieniu do wszystkich spółek należących do grupy. 2.      Przepisy regulująceopodatkowanie dochodu 10.      Rozdział 6 §§ 3 i 4 inkomstskattelagen (ustawy o podatku dochodowym)(9) z dnia 16 grudnia 1999 r., w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu w postępowaniu głównym, stanowi tytułem zasady ogólnej, że szwedzkie osoby prawne podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od wszystkich swoich dochodów w Szwecji i za granicą. 11.      Zgodnie z rozdziałem 16 § 1 akapit pierwszy tej ustawy punktem wyjścia jest możliwość odliczenia przez nie, jako kosztów, wydatków poniesionych w celu uzyskania i zachowania dochodów. 12.      Ustawa o podatku dochodowym nie zawiera przepisów dotyczących skonsolidowanego opodatkowania. Spółki należące do grupy mogą jednak, pod warunkiem spełnienia określonych wymogów, kompensować zyski i straty w ramach grupy w drodze transferów wewnątrzgrupowych zgodnie z przepisami rozdziału 35 tej ustawy. 13.      Z rozdziału 35 § 1 akapit pierwszy tej ustawy wynika, że transfer wewnątrzgrupowy jest odliczany przez spółkę dokonującą transferu oraz księgowany do celów podatkowych przez spółkę otrzymującą. III. Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu i pytania prejudycjalne 14.      Société Générale SA (zwana dalej „SG”) jest spółką francuską mającą siedzibę do celów podatkowych we Francji i należącą do grupy podatkowej podlegającej skonsolidowanemu opodatkowaniu we Francji. 15.      W 2012 r. pobrano podatek u źródła od dywidend otrzymanych przez SG od szwedzkich spółek z tytułu szwedzkiego podatku od dywidend. Szwedzki organ podatkowy oddalił wniosek o zwrot podatku pobranego od SG, oparty na ograniczeniu swobodnego przepływu kapitału spowodowanym tym poborem, pomimo tego, że poniosła ona stratę, a szwedzka spółka ponosząca stratę nie zostałaby opodatkowana z tytułu tych dywidend. 16.      Zarówno Förvaltningsrätten i Falun (sąd administracyjny w Falun, Szwecja), jak i Kammarrätten i Sundsvall (apelacyjny sąd administracyjny w Sundsvall, Szwecja), do których SG wniosła skargę, oddaliły żądania SG ze względu na to, że francuskie formularze deklaracji podatkowych SG i grupy, do której ona należy, nie pozwalają na stwierdzenie z wystarczającą pewnością, czy w danym roku poniosła ona stratę, na co pozwoliłoby jedynie szczegółowe obliczenie wyniku SG i jej grupy zgodnie ze szwedzkimi przepisami. 17.      Na etapie postępowania skarga kasacyjna SG została dopuszczona do rozpoznania w odniesieniu do kwestii, czy zagraniczna osoba prawna znajduje się w sytuacji obiektywnie porównywalnej z sytuacją szwedzkiej osoby prawnej, która odnotowała straty w rozumieniu podatku dochodowego, w celu rozstrzygnięcia w przedmiocie zgodności pobrania podatku od dywidend z traktatem FUE. 18.      Högsta förvaltningsdomstolen (najwyższy sąd administracyjny) zastanawia się nad możliwością wymagania przez państwo źródła opodatkowania od spółki niebędącej rezydentem, która domaga się zwrotu podatku od dywidend pobranego u źródła ze względu na to, że ponosi stratę, dowodu, iż wykazuje ona również stratę przy obliczeniu jej wyniku zgodnie z przepisami podatkowymi państwa źródła opodatkowania. W razie potrzeby sąd odsyłający uważa, że kolejne pytanie dotyczy uwzględnienia wyniku całej grupy podatkowej dla dokonania oceny, czy spółka ponosi stratę, podczas gdy państwo źródła opodatkowania nie przewiduje opodatkowania skonsolidowanego, lecz jedynie przepisy dotyczące transferów wewnątrzgrupowych, które w pewnych okolicznościach pozwalają na kompensację zysków i strat w ramach grupy. 19.      W tych okolicznościach Högsta förvaltningsdomstolen (najwyższy sąd administracyjny) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1)      Czy zgodne z art. 63 TFUE jest, aby państwo źródła opodatkowania wymagało od spółki niebędącej rezydentem, która podlega opodatkowaniu u źródła podatkiem od dywidend i która utrzymuje, że znajduje się w sytuacji obiektywnie porównywalnej z sytuacją ponoszącej stratę spółki będącej rezydentem, wykazania tej okoliczności w drodze ponownego obliczenia jej zysku podlegającego opodatkowaniu lub straty podatkowej zgodnie z przepisami stosowanymi przez państwo źródła opodatkowania przy opodatkowaniu dochodów spółek będących rezydentami? 2)      Czy jeżeli spółka niebędąca rezydentem podlega skonsolidowanemu opodatkowaniu, to zgodne z art. 63 TFUE jest, aby państwo źródła opodatkowania wymagało uwzględnienia zysku lub straty grupy podatkowej jako całości przy ustalaniu, czy spółka znajduje się w sytuacji obiektywnie porównywalnej z sytuacją ponoszącej stratę spółki będącej rezydentem? 3)      Czy na odpowiedź na pytanie drugie ma wpływ okoliczność, że w państwie źródła opodatkowania nie istnieją przepisy dotyczące skonsolidowanego opodatkowania, natomiast istnieją przepisy dotyczące transferów wewnątrzgrupowych, które w pewnych okolicznościach pozwalają na kompensację zysków i strat w ramach grupy?”. 20.      Republika Federalna Niemiec wniosła, na podstawie art. 16 akapit trzeci statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, o rozpatrzenie tych pytań przez Trybunał w składzie wielkiej izby. 21.      Uwagi na piśmie przedstawiły SG, Skatteverket (organ podatkowy, Szwecja), rządy szwedzki i niemiecki oraz Komisja Europejska. Strony te oraz rząd hiszpański przedstawiły swoje stanowiska ustnie na rozprawie, która odbyła się w dniu 10 lutego 2026 r. IV.    Analiza 22.      Poprzez swoje pytania, które proponuję rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający zwraca się do Trybunału o wyjaśnienie jego orzecznictwa wynikającego z wyroków Sofina i Credit Suisse Securities. Sąd ten zastanawia się, czy państwo źródła dywidend wypłacanych spółce mającej siedzibę w innym państwie członkowskim i należącej do grupy zintegrowanej podatkowo w tym państwie siedziby może wymagać, aby ujemny wynik finansowy, na który powołuje się ta spółka, został wykazany poprzez obliczenie zgodnie z jego własnymi przepisami podatkowymi w celu wykazania, że spółka niebędąca rezydentem znajduje się w sytuacji porównywalnej z sytuacją ponoszącej stratę spółki będącej rezydentem, a tym samym w celu skorzystania z możliwości odroczenia opodatkowania. Ponadto sąd ten zastanawia się nad kwestią, czy w celu ustalenia, czy sytuacja podatkowa spółki niebędącej rezydentem jest porównywalna z sytuacją ponoszącej stratę spółki będącej rezydentem, należy uwzględnić wynik grupy podatkowej, do której ona należy, czy tylko jej wynik, jeżeli państwo źródła opodatkowania nie posiada przepisów dotyczących konsolidacji podatkowej, lecz jedynie przepisy dotyczące transferów wewnątrzgrupowych, które w pewnych okolicznościach pozwalają na kompensację zysków i strat w ramach grupy. A.      Wnioski płynące z wyroków Sofina i Credit Suisse Securities 23.      W wyroku Sofina Trybunał wypowiedział się w przedmiocie okoliczności faktycznych i przepisów bardzo zbliżonych do okoliczności niniejszej sprawy, a mianowicie odmowy przez organ podatkowy zwrotu podatku pobranego u źródła od dywidend otrzymanych przez ponoszącą stratę spółkę niebędącą rezydentem, podczas gdy spółka będąca rezydentem podlegała opodatkowaniu w bieżącym roku tylko wtedy, gdy osiągała zysk. 24.      W pierwszej kolejności Trybunał uznał, że rozpatrywane przepisy mogły przysporzyć korzyści ponoszącym straty spółkom będącym rezydentami (korzyść w zakresie płynności finansowej, a nawet zwolnienie w przypadku zaprzestania działalności), podczas gdy spółki niebędące rezydentami podlegały bezpośredniemu i ostatecznemu opodatkowaniu niezależnie od ich wyniku(10). 25.      W drugiej kolejności zbadał on istnienie uzasadnienia stwierdzonego ograniczenia swobodnego przepływu kapitału. 26.      W tym celu odrzucił on najpierw uzasadnienie oparte na obiektywnej porównywalności sytuacji(11), na które powołały się rządy belgijski, niemiecki, francuski i Zjednoczonego Królestwa, opierając się na wyroku z dnia 22 grudnia 2008 r., Truck Center(12). Rządy te uznały, że różne sposoby poboru podatku w zależności od miejsca siedziby spółki otrzymującej dywidendy są uzasadnione obiektywną różnicą sytuacji(13). Przypomniawszy, że w wyroku tym dopuszczono odmienne traktowanie wynikające ze stosowania różnych technik opodatkowania w zależności od miejsca siedziby, Trybunał wskazał, iż we wspomnianym wyroku orzekł, że w każdym razie rozpatrywane dochody podlegały opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały uzyskane przez spółkę będącą rezydentem, czy przez spółkę niebędącą rezydentem(14). Następnie uznał on, że ponieważ uregulowanie rozpatrywane w sprawie, w której zapadł wyrok Sofina, zapewniało znaczną korzyść podatkową ponoszącym straty spółkom będącym rezydentami, nie można twierdzić, że odmienne traktowanie ograniczało się do sposobu poboru podatku(15). 27.      Następnie Trybunał odrzucił uzasadnienie oparte na zrównoważonym podziale władztwa podatkowego między państwami członkowskimi na tej podstawie, że gdyby system mający zastosowanie do ponoszących stratę spółek będących rezydentami był również stosowany do spółek niebędących rezydentami, ryzyko utraty wpływów z podatku byłoby takie samo w przypadku obu rodzajów spółek, jeśli nie powróciłyby one do sytuacji osiągania zysku przed zaprzestaniem działalności, oraz że w takim przypadku rząd wyraził zgodę na taką utratę w odniesieniu do spółek będących rezydentami(16). 28.      Wreszcie Trybunał nie uznał również uzasadnienia opartego na skuteczności poboru podatku, ponieważ odroczenie opodatkowania w przypadku roku podatkowego, w którym osiągnięto stratę, miało mieć zastosowanie jedynie do ograniczonej liczby spółek niebędących rezydentami, te ostatnie powinny przedstawić organom podatkowym państwa źródła opodatkowania informacje istotne dla stwierdzenia spełnienia przesłanek prawnych, a organy podatkowe mogły skorzystać z mechanizmów wzajemnej pomocy w celu sprawdzenia prawdziwości tych dowodów. Trybunał wywiódł z tego, że ograniczenie swobodnego przepływu kapitału wynikające z rozpatrywanych przepisów krajowych wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu polegającego na zagwarantowaniu poboru podatku(17). W związku z tym zwykłe odroczenie opodatkowania dywidend przyznane również ponoszącym stratę spółkom niebędącym rezydentami jest wystarczające do osiągnięcia zamierzonych celów przy jednoczesnym zniesieniu ograniczeń w swobodnym przepływie kapitału(18). 29.      W wyroku Credit Suisse Securities Trybunał powtórzył to rozumowanie, stosując je do przypadku odmowy zwrotu podatku pobieranego u źródła od dywidend wypłaconych spółce niebędącej rezydentem, podczas gdy ponosząca stratę spółka będąca rezydentem może uzyskać zwrot takiego podatku pobranego u źródła. Trybunał wyjaśnił dwie kwestie. W pierwszej kolejności Trybunał oddalił argumenty Diputación Foral de Bizkaia (rady prowincji Bizkaia, Hiszpania) oraz rządów niemieckiego i hiszpańskiego dotyczące obiektywnej nieporównywalności sytuacji, wynikające z zasady terytorialności i oparte na wyrokach z dnia 15 maja 1997 r., Futura Participations i Singer(19), z dnia 15 lutego 2007 r., Centro Equestre da Lezíria Grande(20), a także z dnia 17 września 2015 r., Miljoen i in.(21), poprzedzających wyrok Sofina(22). W tym celu przypomniał on, że w wyroku Sofina odrzucono już ten argument na podstawie utrwalonego orzecznictwa wynikającego w szczególności z wyroku z dnia 17 września 2015 r., Miljoen i in.(23). W drugiej kolejności Trybunał przeanalizował uzasadnienie oparte na zrównoważonym podziale władztwa podatkowego między państwami członkowskimi i zapobieganiu ryzyku podwójnego odliczenia strat(24). W tym względzie Trybunał przypomniał, że zapobieganie podwójnemu odliczeniu strat stanowi zgodny z prawem cel, który może uzasadniać ograniczenie swobód podstawowych(25) oraz że do spółek niebędących rezydentami należy przedstawienie istotnych dowodów pozwalających organom podatkowym państwa źródła opodatkowania na stwierdzenie, iż spełnione są przesłanki przewidziane dla skorzystania z takiego odroczenia opodatkowania(26). B.      Krytyka i kwestie podniesione w tym orzecznictwie 30.      W pierwszej kolejności rząd niemiecki, popierany na rozprawie przez rząd hiszpański, uważa, że przedmiotem sporu jest nie tyle kwestia dowodu na straty uwzględniane w celu obliczenia kwoty zwrotu, jakiej należy dokonać od kwoty pobranej u źródła, co kwestia zasady uwzględnienia strat poniesionych poza państwem źródła opodatkowania. 31.      Rząd ten nie kwestionuje nierównego traktowania w świetle swobodnego przepływu kapitału spowodowanego przez ustawodawstwo szwedzkie, które nie pozwala na odroczenie opodatkowania w przypadku wystąpienia straty po stronie spółki niebędącej rezydentem, lecz kwestionuje obiektywną porównywalność sytuacji, opierając się na wyrokach, w szczególności wielkiej izby, których nie mogą podważyć wyroki Sofina i Credit Suisse Securities. 32.      I tak rząd niemiecki przypomina, że zasada terytorialności podatkowej została uznana w szczególności w dwóch wyrokach wielkiej izby(27). Wynika z nich, że system podatkowy, zgodnie z którym przy obliczaniu podstawy opodatkowania podatników niebędących rezydentami w danym państwie członkowskim uwzględnia się jedynie zyski i straty pochodzące z ich działalności w tym państwie, jest zgodny z tą zasadą. Rząd ten dodaje, że zgodnie z tym orzecznictwem podatnicy będący rezydentami i podatnicy niebędący rezydentami znajdują się w porównywalnej sytuacji jedynie w odniesieniu do kosztów mających bezpośredni związek gospodarczy z dochodami podlegającymi opodatkowaniu w państwie, w którym wykonywana jest działalność(28). Te zastrzeżenia wobec wyroków Sofina i Credit Suisse Securities zostały również sformułowane przez część praktyków(29). 33.      Wśród nich niektórzy powołali się na ryzyko oszustwa, a także na kwestię geograficznego i podatkowego zakresu orzecznictwa wynikającego z wyroku Sofina. Inni wskazywali na wolę praktyków ograniczenia zakresu tego orzecznictwa poprzez wprowadzenie wymogu, aby ponosząca stratę spółka niebędąca rezydentem obliczała tę stratę zgodnie z przepisami państwa źródła opodatkowania, co ma miejsce w przypadku ustawodawstwa szwedzkiego, w odróżnieniu na przykład od ustawodawstwa francuskiego, które było przedmiotem sprawy, w której zapadł wyrok Sofina(30). Na koniec niektórzy wyrazili obawy co do ograniczenia wynikającego z dwustronnych konwencji podatkowych, które pozwalają państwom źródła opodatkowania na opodatkowanie jedynie dywidend, a nie całości dochodów spółki niebędącej rezydentem, która ponownie wykazała zysk(31). C.      Krytyka i problemy praktyczne, które można przezwyciężyć 34.      Uważam, że można przezwyciężyć każdą z tych krytycznych uwag lub praktycznych trudności. 35.      W pierwszej kolejności pragnę zauważyć, że wyroki, na których rząd niemiecki opiera swoją argumentację dotyczącą przestrzegania zasady terytorialności podatkowej, dotyczą jedynie sytuacji, w których istnieje prawdziwa działalność gospodarcza na terytorium państwa źródła opodatkowania (oddział lub spółka zależna spółki niebędącej rezydentem, czy też świadczenie usług). W związku z tym orzecznictwo to nie znajduje zastosowania, jeżeli, tak jak w niniejszej sprawie, w państwie źródła opodatkowania nie prowadzi się działalności gospodarczej, a zatem dochody są „pasywne”. Jednakże w wyroku z dnia 17 września 2015 r., Miljoen i in.(32), okoliczności faktyczne dotyczyły opodatkowania dywidend wypłacanych spółkom niebędącym rezydentami, a Trybunał orzekł, że od podstawy opodatkowania należnego w państwie źródła opodatkowania można odliczyć jedynie koszty uzyskania przychodu bezpośrednio związane z działalnością, która generowała dochody podlegające opodatkowaniu w państwie członkowskim, ponieważ jego rezydenci i nierezydenci znajdują się w porównywalnej sytuacji, w związku z tym uregulowanie tego państwa, które odmawia nierezydentom, w dziedzinie opodatkowania, odliczenia takich wydatków, przyznanego rezydentom, może działać głównie na niekorzyść obywateli innych państw członkowskich i w ten sposób pociąga za sobą dyskryminację pośrednią ze względu na przynależność państwową(33). Niemniej jednak we wszystkich sprawach, w których zapadły te wyroki, chodziło o ustalenie podstawy opodatkowania, a nie o datę jego zapłaty lub zwrotu, jak w sprawach, w których zapadły wyroki Sofina i Credit Suisse Securities. W konsekwencji wyroki te nie są sprzeczne z orzecznictwem przywołanym przez rząd niemiecki. Wpisują się one ponadto w utrwalone orzecznictwo, w którym orzeczono, że od chwili gdy państwo członkowskie jednostronnie bądź w drodze umowy obciąża podatkiem dochodowym nie tylko udziałowców będących rezydentami, lecz także udziałowców niebędących rezydentami w zakresie dywidend, jakie otrzymują oni od spółki będącej rezydentem, sytuacja wskazanych udziałowców niebędących rezydentami upodabnia się do sytuacji udziałowców będących rezydentami(34). W związku z tym kwestia porównywalności pojawia się na etapie uzasadnienia ograniczenia swobodnego przepływu kapitału. 36.      Rzecznik generalny P. Mengozzi doskonale ujął trudności leżące u podstaw argumentacji rządu niemieckiego dotyczącej porównywalności. W sprawie, w której chodziło o ograniczenie swobodnego przepływu pracowników ze względu na przepis podatkowy, wskazał on bowiem, iż „skoro dyskryminacja polega na stosowaniu różnych reguł do porównywalnych sytuacji […], wydaje się, że niewłaściwe byłoby przy badaniu obiektywnej porównywalności stosowanie jako kryteriów oceny przepisów krajowych lub postanowień umownych będących źródłem istnienia różnicy w traktowaniu, którą Trybunał ma przeanalizować pod kątem ewentualnego charakteru dyskryminacyjnego”, przywołując w ten sposób błędne koło w rozumowaniu(35). Trybunał przyjął tę analizę w celu odrzucenia argumentu rządu niemieckiego w sytuacji odwrotnej do sytuacji rozpatrywanej w niniejszej sprawie, akceptując porównywalność sytuacji spółki posiadającej udziały w spółce będącej rezydentem z sytuacją spółki posiadającej udziały w spółce niebędącej rezydentem. Trybunał orzekł, że „[z]astosowanie różnych reżimów podatkowych do spółki będącej rezydentem, w zależności od tego czy ma ona udziały lub akcje w spółkach będących rezydentami, czy też nie, nie może stanowić kryterium dla oceny obiektywnej porównywalności sytuacji i w konsekwencji dla ustalenia obiektywnej różnicy między tymi sytuacjami. Właśnie bowiem zastosowanie odmiennych reżimów podatkowych leży u źródeł odmiennego traktowania, co do którego należy dokonać oceny, czy jest ono uzasadnione, czy też nie”(36). 37.      W drugiej kolejności, co się tyczy ryzyka oszustwa, wystarczy przypomnieć, po pierwsze, istnienie w prawie Unii ogólnej zasady prawa, zgodnie z którą podmioty prawa nie mogą powoływać się na przepisy prawa Unii w sposób noszący znamiona oszustwa lub nadużycia(37), w szczególności w dziedzinie podatków(38). Po drugie, dyrektywa (UE) 2016/1164(39) w art. 6 zawiera przepisy ogólne przeciw unikaniu opodatkowania. Ponadto w praktyce ryzyko uchylania się od opodatkowania i unikania opodatkowania jest znacznie bardziej ograniczone w przypadku niskiego udziału w kapitale spółki. 38.      W trzeciej kolejności, co się tyczy sposobu obliczania straty spółki niebędącej rezydentem otrzymującej dywidendy, którą należy uwzględnić w celu umożliwienia jej skorzystania z tej samej zasady co spółki będące rezydentami, a mianowicie z możliwości nieuiszczenia podatku od dywidend w przypadku wykazania straty(40), należy rozważyć tę kwestię z punktu widzenia obciążenia administracyjnego dla spółki niebędącej rezydentem, którego proporcjonalność powinna podlegać ocenie, a nie z punktu widzenia porównywalności. Tymczasem, orzekając, że to do spółek niebędących rezydentami należy przedstawienie istotnych dowodów pozwalających organom podatkowym państwa źródła opodatkowania na stwierdzenie, że przesłanki prawne uzyskania odroczenia opodatkowania zostały spełnione(41), Trybunał ograniczył ten obowiązek dowodu koniecznością poszanowania zasad proporcjonalności i skuteczności (effet utile). W związku z tym uznał on w szczególności, że: –        dowód wysokości strat, o których przeniesienie wnosi podatnik, może nie ograniczać się do dowodu wymaganego przez prawo państwa źródła opodatkowania (42); –        uregulowania państwa członkowskiego, które w sposób bezwzględny uniemożliwiają podatnikowi przedstawienie dowodów spełniających kryteria inne niż przewidziane w tych uregulowaniach, wykraczają poza to, co jest konieczne dla zagwarantowania skuteczności kontroli podatkowych i skutecznego poboru podatku(43), oraz –        wymagane dowody powinny umożliwić organom podatkowym państwa członkowskiego opodatkowania skontrolowanie w sposób jasny i precyzyjny, czy zostały spełnione przesłanki uzyskania korzyści podatkowej, jednakże nie powinny one przybierać specjalnej formy, tak aby ocena nie była dokonywana w sposób zbyt formalistyczny(44). 39.      W czwartej kolejności pytania dotyczące zakresu geograficznego i podatkowego orzecznictwa wynikającego z wyroku Sofina wykraczają poza ramy badania pytań zadanych przez sąd odsyłający, które dotyczą wyłącznie opodatkowania dywidend otrzymanych przez spółkę niebędącą rezydentem od spółki, w której pełni ona jedynie funkcję inwestora. Uważam, że zakres ten nie powinien być rozważany według kryteriów geograficznych lub podatkowych, lecz w świetle swobody przedsiębiorczości lub swobodnego przepływu. Pragnę jednak zauważyć, że rząd niemiecki chciałby, aby orzecznictwo wynikające z wyroku z dnia 13 grudnia 2005 r., Marks & Spencer(45), dotyczące uwzględniania strat w państwie źródła opodatkowania w kontekście spółek dominujących – spółek zależnych, zostało ponownie przedyskutowane w innych sprawach rozpoznawanych przez Trybunał(46). 40.      W piątej kolejności, niektórzy autorzy(47) uznali, że konwencje o unikaniu podwójnego opodatkowania mogą wprowadzać ograniczenie poboru podatku w czasie. Zgodnie bowiem z dwustronnymi konwencjami podatkowymi państwa źródła opodatkowania są uprawnione do opodatkowania jedynie wypłaconych dywidend, a nie zysków spółek niebędących rezydentami pochodzących z innej działalności. Jednakże to do państw źródła opodatkowania będzie należało dokonanie następnie rozróżnienia między pierwotnym poborem podatku a nowym opodatkowaniem. D.      Potwierdzenie orzecznictwa wynikającego z wyroków Sofina i Credit Suisse Securities 41.      Z powyższego wynika, że kwestię porównywalności należy rozpatrywać po zbadaniu istnienia ograniczenia w swobodnym przepływie kapitału i że w konsekwencji pytania drugie i trzecie zostaną rozpatrzone w tym kontekście. Trybunał ma zatem okazję potwierdzić orzecznictwo wynikające z wyroków Sofina i Credit Suisse Securities. 42.      W pierwszej kolejności, co się tyczy istnienia ograniczenia w swobodnym przepływie kapitału, do zakazanych przez art. 63 ust. 1 TFUE środków zaliczają się, jako ograniczenia w przepływie kapitału, środki, które mogą zniechęcać osoby niebędące rezydentami do dokonywania inwestycji w danym państwie członkowskim lub które mogą zniechęcać osoby będące rezydentami wspomnianego państwa członkowskiego do dokonywania inwestycji w innych państwach(48). Tak więc, niekorzystne traktowanie przez dane państwo członkowskie dywidend wypłacanych spółkom niebędącym rezydentami w stosunku do traktowania zastrzeżonego dla dywidend wypłacanych spółkom będącym rezydentami może zniechęcać spółki z siedzibą w państwie członkowskim innym niż to pierwsze państwo członkowskie do inwestowania w tym pierwszym państwie członkowskim, a w konsekwencji stanowi ograniczenie w swobodnym przepływie kapitału, zakazane co do zasady przez art. 63 TFUE(49). W wyroku Sofina Trybunał orzekł, że miało to miejsce w przypadku, gdy spółka będąca rezydentem otrzymująca dywidendy nie uiszczała podatku od tych dywidend w roku, w którym poniosła stratę, podczas gdy dywidendy otrzymane przez ponoszącą stratę spółkę niebędącą rezydentem podlegały ostatecznemu i automatycznemu opodatkowaniu poprzez pobranie podatku u źródła. Trybunał dodał, że takie przepisy mogą przysporzyć korzyści ponoszącym straty spółkom będącym rezydentami, ponieważ przynosi to przynajmniej korzyść w zakresie płynności finansowej, a nawet zwolnienie, podczas gdy spółki niebędące rezydentami podlegają bezpośredniemu i ostatecznemu opodatkowaniu niezależnie od ich wyniku(50). W wyroku ACC Silicones Trybunał wyjaśnił, że ograniczenie to może również wystąpić, gdy możliwość zwrotu podatku pobranego u źródła od dywidend wypłaconych spółkom niebędącym rezydentami z siedzibą w innych państwach członkowskich jest obwarowana dodatkowymi warunkami w stosunku do tych przewidzianych dla zwrotu podatku pobieranego u źródła od dywidend wypłaconych spółkom będącym rezydentami, co utrudnia korzystanie z prawa do zwrotu przez spółki niebędące rezydentami(51). 43.      W niniejszej sprawie ograniczenie swobodnego przepływu kapitału nie jest kwestionowane przez żadną ze stron. Wynika ono nie tylko z tego, że w chwili zaistnienia okoliczności faktycznych nie istniała możliwość odroczenia opodatkowania dla ponoszących stratę spółek niebędących rezydentami, ale również z przepisów przyjętych w celu uwzględnienia orzecznictwa Sofina i mających zastosowanie od dnia 1 stycznia 2020 r. Ponosząca stratę spółka niebędąca rezydentem, aby skorzystać z odroczenia podatku od dywidend pobieranego u źródła, musi bowiem wykazać tę stratę zgodnie z przepisami szwedzkimi. Taka różnica w traktowaniu może zniechęcać spółki niebędące rezydentami do dokonywania inwestycji w spółki z siedzibą w Szwecji. 44.      Ponadto należy przypomnieć, że zgodnie z art. 65 ust. 1 TFUE takie odmienne traktowanie jest dopuszczalne jedynie wtedy, gdy dotyczy ono sytuacji, które nie są obiektywnie porównywalne, lub gdy jest ono uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego(52). 45.      W drugiej kolejności, jeśli chodzi o porównywalność rozpatrywanych sytuacji, wyjaśniłem wcześniej, dlaczego nie można było przyjąć rozumowania rządów niemieckiego i hiszpańskiego w tej kwestii, a badanie tej porównywalności nie może poprzedzać badania ograniczenia swobodnego przepływu kapitału(53). Pragnę ponadto przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału od chwili, gdy państwo członkowskie, jednostronnie lub w drodze umowy międzynarodowej, opodatkowuje podatkiem dochodowym nie tylko spółki będące rezydentami, ale również spółki niebędące rezydentami w zakresie dywidend otrzymywanych przez nie od spółki będącej rezydentem, sytuacja spółek niebędących rezydentami zbliża się do sytuacji spółek będących rezydentami(54). 46.      W wyroku Sofina stwierdzono, że możliwość odroczenia opodatkowania, a nawet zwolnienia w przypadku zaprzestania działalności bez powrotu do wyniku dodatniego nie ogranicza się do sposobów poboru podatku, lecz przysparza istotnej korzyści ponoszącym straty spółkom będącym rezydentami(55). 47.      W niniejszej sprawie trudność związana z porównywalnością wynika z faktu, że w celu skorzystania z tego odroczenia opodatkowania ponoszące stratę spółki niebędące rezydentami muszą wykazać tę stratę zgodnie z przepisami szwedzkiego prawa podatkowego, co pociąga za sobą dodatkowe obciążenie administracyjne dla spółek niebędących rezydentami i sprowadza się do zrównania ich ze spółkami będącymi rezydentami. To zrównanie wykracza poza obiektywną porównywalność wymaganą przez orzecznictwo. 48.      Ponadto, podobnie jak Komisja, uważam, że pytania prejudycjalne drugie i trzecie są hipotetyczne, ponieważ bezsporne jest, że zarówno SG, jak i skonsolidowana grupa, której jest ona spółką dominującą, ponosiły straty w rozpatrywanym roku obrotowym. W każdym razie, skoro przepisy podatkowe nie są zharmonizowane w tej dziedzinie, należy ograniczyć się wyłącznie do sytuacji, w której spółka otrzymująca dywidendy wykazuje stratę, z wyjątkiem przypadków oszustwa. 49.      W trzeciej kolejności, co się tyczy uzasadnienia ograniczenia swobodnego przepływu kapitału, sąd odsyłający nie wspomina o żadnym z nich. W odniesieniu do pytań drugiego i trzeciego organ podatkowy wspomina jedynie o ryzyku planowania podatkowego, co może obejmować ryzyko oszustw i zrównoważony podział władztwa podatkowego między państwami członkowskimi. Rząd szwedzki natomiast powołuje się, jako na nadrzędne względy interesu ogólnego, na zrównoważony podział władztwa podatkowego między państwami członkowskimi, zapewnienie spójności systemu podatkowego i zwalczanie unikania opodatkowania, które zostały uznane w orzecznictwie Trybunału w niektórych przypadkach. W każdym razie, aby dopuścić ograniczenie swobód podstawowych, Trybunał wymaga, by było ono uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego, by było ono odpowiednie dla zagwarantowania realizacji zamierzonego celu oraz by nie wykraczało ono poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu(56). 50.      Po pierwsze, zrównoważony podział władztwa podatkowego między państwami członkowskimi nie został uwzględniony w sytuacji, która doprowadziła do wydania wyroku Sofina. Trybunał uznał bowiem, z jednej strony, że zwykłe odroczenie opodatkowania dywidend nie stanowiłoby rezygnacji państwa źródła opodatkowania z opodatkowania tych dywidend powstałych na jego terytorium, a z drugiej strony, że w przypadku zaprzestania działalności przez spółkę niebędącą rezydentem przed powrotem do sytuacji osiągania zysku, wynikająca z tego utrata wpływów podatkowych nie może uzasadniać ograniczenia swobodnego przepływu kapitału, tym bardziej że państwo źródła opodatkowania wyraziło zgodę na taką utratę w przypadku spółek będących rezydentami(57). 51.      W niniejszej sprawie można przyjąć to samo rozumowanie, ponieważ obliczenie straty spółki niebędącej rezydentem nie zmienia podstawy wymiaru należnego podatku, lecz jedynie dzień, w którym stanie się on wymagalny. 52.      Po drugie, argument dotyczący zapewnienia spójności podatkowej został oddalony w wyroku Credit Suisse Securities ze względu na to, że aby taki argument mógł zostać przyjęty, należy, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, wykazać istnienie bezpośredniego związku między daną ulgą podatkową a równoważącym tę ulgę określonym obciążeniem podatkowym(58). Tymczasem w niniejszej sprawie korzyść dla spółek będących rezydentami wynikająca z odroczenia opodatkowania, a nawet ze zwolnienia, nie jest zrównoważona przez szczególne obciążenie podatkowe. W konsekwencji uzasadnienie to nie może zostać uwzględnione. 53.      Po trzecie, rząd szwedzki podnosi ryzyko unikania opodatkowania ze względu na to, że udziały i związane z nimi prawo do dywidend mogą zostać przeniesione na ponoszącą stratę spółkę niebędącą rezydentem nabytą w tym szczególnym celu. Takie uzasadnienie może być dopuszczalne jedynie pod warunkiem, że jest ono zgodne z zasadą proporcjonalności(59). W niniejszej sprawie, niezależnie od argumentów przedstawionych w pkt 37 niniejszej opinii, dotyczących istnienia prawnych i wynikających z orzecznictwa zasad zwalczania oszustw oraz niskiego ryzyka w przypadku rozproszonego akcjonariatu, uważam, że środek wymagający obliczenia straty zgodnie ze szwedzkimi przepisami podatkowymi jest nieproporcjonalny w stosunku do zamierzonego celu. Taki obowiązek opiera się bowiem na zasadzie ogólnego podejrzenia oszustwa, a nie na okolicznościach mogących sugerować, że chodzi o oszustwo lub sztuczną strukturę mającą na celu uniknięcie zapłaty rozpatrywanego podatku od dywidend(60). Ponadto, biorąc pod uwagę obciążenie administracyjne nakładane w ten sposób na spółkę niebędącą rezydentem, w szczególności jeżeli spółka ta dokonuje inwestycji w wielu państwach członkowskich, obowiązek ten mógłby naruszać zasadę skuteczności swobodnego przepływu kapitału. Koszt tego obciążenia administracyjnego może być przy tym wyższy od kwoty rozpatrywanego podatku. Natomiast zaakceptowanie dowodu straty obliczonej zgodnie z przepisami państwa siedziby spółki niebędącej rezydentem w połączeniu z możliwością skorzystania przez organy podatkowe z wzajemnej pomocy i pomocy ze strony swoich odpowiedników na mocy dyrektywy 2011/16/UE(61) byłoby wystarczające do osiągnięcia celu polegającego na zwalczaniu oszustw podatkowych i uchylania się od opodatkowania, umożliwiając jednocześnie państwu źródła opodatkowania sprawdzenie, czy przesłanka dotycząca poniesienia straty przez spółkę niebędącą rezydentem otrzymującą dywidendy jest spełniona zgodnie z przepisami państwa siedziby. 54.      Tytułem uzupełnienia, w odniesieniu do przedstawionego przez rząd niemiecki uzasadnienia dotyczącego zapobiegania ryzyku podwójnego odliczenia strat, pragnę przypomnieć, że Trybunał orzekł, iż do spółek niebędących rezydentami należy przedstawienie istotnych dowodów pozwalających organom podatkowym państwa źródła opodatkowania na stwierdzenie, że spełnione są przesłanki przewidziane dla skorzystania z odroczenia opodatkowania(62). 55.      W konsekwencji proponuję odpowiedzieć sądowi odsyłającemu, iż art. 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, na mocy których spółka niebędąca rezydentem otrzymująca dywidendy opodatkowane w drodze pobrania podatku u źródła powinna, w celu skorzystania z takiego samego traktowania jak traktowanie przewidziane dla spółek będących rezydentami otrzymujących dywidendy, w sytuacji wykazania straty, obliczać swoją stratę zgodnie z przepisami podatkowymi państwa źródła opodatkowania. V.      Wnioski 56.      W świetle całości powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pytania prejudycjalne przedstawione przez Högsta förvaltningsdomstolen (najwyższy sąd administracyjny, Szwecja) w następujący sposób: Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, na mocy których spółka niebędąca rezydentem otrzymująca dywidendy opodatkowane w drodze pobrania podatku u źródła powinna, w celu skorzystania z takiego samego traktowania jak traktowanie przewidziane dla spółek będących rezydentami otrzymujących dywidendy, w sytuacji wykazania straty, obliczać swoją stratę zgodnie z przepisami podatkowymi państwa członkowskiego źródła dywidend. 1      Język oryginału: francuski. 2      C‑575/17, zwany dalej „wyrokiem Sofina”, EU:C:2018:943. 3      C‑601/23, zwany dalej „wyrokiem Credit Suisse Securities”, EU:C:2024:1048. 4      Zwane dalej „państwem źródła opodatkowania”. 5      Zwane dalej „państwem siedziby”. 6      Podpisana w Sztokholmie w dniu 27 listopada 1990 r. 7      SFS 1970, nr 624. 8      Przepisy te nie obowiązywały jeszcze w chwili zaistnienia okoliczności faktycznych sporu w postępowaniu głównym. 9      SFS 1999, nr 1229. 10      Zobacz wyrok Sofina (pkt 34). 11      Zobacz wyrok Sofina (pkt 47–54). 12      C‑282/07, EU:C:2008:762. 13      Zobacz wyrok Sofina (pkt 48). 14      Zobacz wyrok Sofina (pkt 51). 15      Zobacz wyrok Sofina (pkt 53). 16      Zobacz wyrok Sofina (pkt 55–64). 17      Zobacz wyrok Sofina (pkt 65–78). 18      Zobacz wyrok Sofina (pkt 77). 19      C‑250/95, EU:C:1997:239. 20      C‑345/04, EU:C:2007:96. 21      C‑10/14, C‑14/14 i C‑17/14, EU:C:2015:608. 22      Zobacz wyrok Credit Suisse Securities (pkt 53–56). 23      C‑10/14, C‑14/14 i C‑17/14, EU:C:2015:608. Zobacz wyrok Sofina [pkt 47, przytaczający wyroki: z dnia 20 października 2011 r., Komisja/Niemcy (C‑284/09, EU:C:2011:670, pkt 56); a także z dnia 17 września 2015 r., Miljoen i in. (C‑10/14, C‑14/14 i C‑17/14, EU:C:2015:608, pkt 67 i przytoczone tam orzecznictwo)]. 24      Zobacz wyrok Credit Suisse Securities (pkt 68–78). 25      Zobacz wyrok Credit Suisse Securities (pkt 72 i przytoczone tam orzecznictwo). 26      Zobacz wyrok Credit Suisse Securities (pkt 77). 27      Zobacz wyroki: z dnia 15 maja 1997 r., Futura Participations i Singer (C‑250/95, EU:C:1997:239, pkt 22); oraz z dnia 13 grudnia 2005 r., Marks & Spencer (C‑446/03, EU:C:2005:763, pkt 39). Zobacz także wyrok z dnia 15 lutego 2007 r., Centro Equestre da Lezíria Grande (C‑345/04, EU:C:2007:96). 28      Zobacz wyrok z dnia 15 lutego 2007 r., Centro Equestre da Lezíria Grande (C‑345/04, EU:C:2007:96, pkt 23, 24). 29      Zobacz CFE tax Advisers Europe, „Opinion Statement ECJ-TF 3/2019 on the CJEU decision of 22 November 2018 in Case C‑575/17, Sofina, on withholding taxes, losses and territoriality”, dostępną pod adresem internetowym:https://taxadviserseurope.org/new_ahgency/wp-content/uploads/2019/10/ECJ-TF_3–2019_Sofina_FINAL.pdf, pkt 19, 20. 30      Zobacz M. Dassesse, „L’arrêt Sofina”, Journal de droit fiscal, Bruylant, Bruksela, 2018, s. 5–30, w szczególności pkt 3.2 (s. 25, 26). 31      Zobacz CFE tax Advisers Europe, „Opinion Statement ECJ-TF 3/2019 on the CJEU decision of 22 November 2018 in Case C‑575/17, Sofina, on withholding taxes, losses and territoriality”, op.cit., pkt 29. 32      C‑10/14, C‑14/14 i C‑17/14, EU:C:2015:608. 33      Zobacz wyrok z dnia 17 września 2015 r., Miljoen i in. (C‑10/14, C‑14/14 i C‑17/14, EU:C:2015:608, pkt 57–61). 34      Zobacz wyroki: z dnia 12 grudnia 2006 r., Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation (C‑374/04, EU:C:2006:773, pkt 68); z dnia 14 grudnia 2006 r., Denkavit Internationaal i Denkavit France (C‑170/05, EU:C:2006:783, pkt 35); a także z dnia 17 września 2015 r., Miljoen i in. (C‑10/14, C‑14/14 i C‑17/14, EU:C:2015:608, pkt 67 i przytoczone tam orzecznictwo). 35      Zobacz opinię rzecznika generalnego P. Mengozziego w sprawie Renneberg (C‑527/06, EU:C:2008:362, pkt 70). 36      Zobacz wyrok z dnia 22 stycznia 2009 r., STEKO Industriemontage (C‑377/07, EU:C:2009:29, pkt 33). 37      Zobacz wyrok z dnia 26 lutego 2019 r., N Luxembourg 1 i in. (C‑115/16, C‑118/16, C‑119/16 i C‑299/16, EU:C:2019:134, pkt 96). 38      Zobacz wyrok z dnia 26 lutego 2019 r., N Luxembourg 1 i in. (C‑115/16, C‑118/16, C‑119/16 i C‑299/16, EU:C:2019:134, pkt 109). 39      Dyrektywa Rady z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016, L 193, s. 1). 40      Odroczenie opodatkowania w przypadku strat zostało włączone do prawa szwedzkiego dopiero po wydaniu wyroku Sofina i w związku z tym nie miało zastosowania w chwili zaistnienia okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. 41      Zobacz wyrok Sofina (pkt 72). 42      Zobacz wyrok z dnia 15 maja 1997 r., Futura Participations i Singer (C‑250/95, EU:C:1997:239, pkt 40). 43      Zobacz wyrok z dnia 27 listopada 2025 r., Santander Renta Variable España Pensiones, Fondo de Pensiones (C‑525/24, EU:C:2025:922, pkt 66 i przytoczone tam orzecznictwo). 44      Zobacz wyrok z dnia 15 września 2011 r., Accor (C‑310/09, EU:C:2011:581, pkt 99 i przytoczone tam orzecznictwo). 45      C‑446/03, EU:C:2005:763. 46      Zobacz w szczególności sprawy połączone OPmobility (C‑287/25), Société Générale (C‑288/25) i Société Générale (C‑289/25), obecnie w toku, przy okazji których zostanie zbadana możliwość zaliczenia strat poniesionych przez spółkę zależną niebędącą rezydentem do łącznego wyniku grupy zintegrowanej podatkowo, do której należy spółka dominująca, oraz kryteria określone w wyroku z dnia 13 grudnia 2005 r., Marks & Spencer (C‑446/03, EU:C:2005:763). 47      Zobacz w szczególności CFE tax Advisers Europe, „Opinion Statement ECJ-TF 3/2019 on the CJEU decision of 22 November 2018 in Case C‑575/17, Sofina, on withholding taxes, losses and territoriality”, op.cit., pkt 29. 48      Zobacz wyroki: Sofina (pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo); z dnia 16 czerwca 2022 r., ACC Silicones (C‑572/20, zwany dalej „wyrokiem ACC Silicones”, EU:C:2022:469, pkt 31); a także Credit Suisse Securities (pkt 30). 49      Zobacz wyroki: Sofina (pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo) oraz Credit Suisse Securities (pkt 31). 50      Zobacz wyroki: Sofina (pkt 34) oraz Credit Suisse Securities (pkt 42). 51      Zobacz wyrok ACC Silicones (pkt 34). 52      Zobacz wyroki: Sofina (pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo) oraz ACC Silicones (pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo). 53      Zobacz pkt 35, 36 niniejszej opinii 54      Zobacz wyroki: Sofina (pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo) oraz ACC Silicones (pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo). 55      Zobacz wyrok Sofina (pkt 52, 53). 56      Zobacz wyrok ACC Silicones (pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo). 57      Zobacz wyrok Sofina (pkt 55–64 oraz przytoczone tam orzecznictwo). 58      Zobacz wyrok Credit Suisse Securities (pkt 80 i przytoczone tam orzecznictwo). 59      Zobacz wyrok z dnia 10 lutego 2011 r., Haribo Lakritzen Hans Riegel i Österreichische Salinen (C‑436/08 i C‑437/08, EU:C:2011:61, pkt 69, 70 oraz przytoczone tam orzecznictwo). 60      Zobacz wyrok z dnia 31 maja 2018 r., Hornbach-Baumarkt (C‑382/16, EU:C:2018:366, pkt 49). 61      Dyrektywa Rady z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylająca dyrektywę 77/799/EWG (Dz.U. 2011, L 64, s. 1). 62      Zobacz wyrok Credit Suisse Securities (pkt 77).