C-244/08

WyrokTSUE2009-07-16CELEX: 62008CJ0244ECLI:EU:C:2009:478

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy państwo członkowskie uchybia zobowiązaniom wynikającym z art. 1 ósmej dyrektywy 79/1072/EWG i art. 1 trzynastej dyrektywy 86/560/EWG, zobowiązując podatnika z siedzibą w innym państwie członkowskim lub państwie trzecim, posiadającego stały zakład na jego terytorium, do stosowania mechanizmu zwrotu VAT zamiast odliczenia, gdy towary i usługi są nabywane bezpośrednio przez główny zakład podatnika, a nie przez stały zakład?

Ratio decidendi

Trybunał uznał, że Republika Włoska uchybiła swoim zobowiązaniom, ponieważ art. 1 ósmej i trzynastej dyrektywy VAT dotyczy zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium danego kraju. Włoskie przepisy wymagały od podatników posiadających stały zakład we Włoszech, ale nabywających towary i usługi bezpośrednio przez główny zakład poza Włochami, stosowania procedury zwrotu przewidzianej dla podatników nieposiadających siedziby, zamiast mechanizmu odliczenia. Trybunał uznał, że takie działanie jest niezgodne z celem tych dyrektyw, które mają ułatwiać zwrot VAT podatnikom zagranicznym, a nie ograniczać ich prawa do odliczenia w sytuacjach, gdy mają stały zakład.

Stan faktyczny

Sprawa dotyczyła Republiki Włoskiej, która wymagała od podatników VAT mających siedzibę w innym państwie członkowskim lub państwie trzecim, ale posiadających stały zakład we Włoszech, stosowania mechanizmu zwrotu VAT przewidzianego w ósmej i trzynastej dyrektywie, zamiast odliczenia. Dotyczyło to sytuacji, gdy towary i usługi, z tytułu których żądano odzyskania podatku, były nabywane bezpośrednio przez główny zakład podatnika, a nie za pośrednictwem stałego zakładu we Włoszech.

Rozstrzygnięcie

1) Republika Włoska – w odniesieniu do zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikowi będącemu rezydentem w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim, lecz mającemu stały zakład we Włoszech – uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 1 ósmej dyrektywy Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych – warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju oraz art. 1 trzynastej dyrektywy Rady 86/560/EWG z dnia 17 listopada 1986 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych – warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium Wspólnoty, zobowiązując podatnika mającego siedzibę w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim, lecz mającego stały zakład, który w danym okresie dostarczał towary lub świadczył usługi we Włoszech, do uzyskiwania zwrotu podatku od wartości dodanej za pomocą mechanizmu przewidzianego w tych dyrektywach, a nie w drodze odliczenia, w przypadku gdy towary i usługi, z tytułu których zgłoszono żądanie odzyskania podatku, są nabywane nie za pośrednictwem stałego zakładu we Włoszech, lecz bezpośrednio przez główny zakład podatnika. 2) Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

Pełny tekst orzeczenia

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 lipca 2009 r. – Komisja przeciwko Włochom (sprawa C‑244/08) Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Szósta dyrektywa VAT – Artykuł 17 – Ósma dyrektywa 79/1072/EWG – Artykuł 1 – Trzynasta dyrektywa 86/560/EWG – Artykuł 1 – Zwrot lub odliczenie podatku VAT – Podatnik z siedzibą w innym państwie członkowskim, lecz posiadający stały zakład w zainteresowanym państwie członkowskim Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zwrot podatku podatnikom niemającym siedziby na terytorium danego kraju lub na terytorium Wspólnoty (dyrektywy Rady: 79/1072, art. 1; 86/560, art. 1) (por. pkt 33–39; sentencja) Przedmiot Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 1 ósmej dyrektywy Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych – warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (Dz.U. L 331, s. 11) oraz art. 1 trzynastej dyrektywy Rady 86/560/EWG z dnia 17 listopada 1986 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych – warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium Wspólnoty – Zwrot podatku VAT podatnikowi z siedzibą w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim, który jednak posiada stały zakład we Włoszech. Sentencja 1) Republika Włoska – w odniesieniu do zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikowi będącemu rezydentem w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim, lecz mającemu stały zakład we Włoszech – uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 1 ósmej dyrektywy Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych – warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju oraz art. 1 trzynastej dyrektywy Rady 86/560/EWG z dnia 17 listopada 1986 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych – warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium Wspólnoty, zobowiązując podatnika mającego siedzibę w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim, lecz mającego stały zakład, który w danym okresie dostarczał towary lub świadczył usługi we Włoszech, do uzyskiwania zwrotu podatku od wartości dodanej za pomocą mechanizmu przewidzianego w tych dyrektywach, a nie w drodze odliczenia, w przypadku gdy towary i usługi, z tytułu których zgłoszono żądanie odzyskania podatku, są nabywane nie za pośrednictwem stałego zakładu we Włoszech, lecz bezpośrednio przez główny zakład podatnika. 2) Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.