C-247/15

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO PAOLA MENGOZZIEGO przedstawiona w dniu 22 września 2016 r. ( ) Sprawy połączone C‑247/15 P, C‑253/15 P i C‑259/15 P Maxcom Ltd (C‑247/15 P), Komisja Europejska (C‑253/15 P), Rada Unii Europejskiej (C‑259/15 P) przeciwko Chin Haur Indonesia, PT „Odwołanie — Polityka handlowa — Dumping — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 501/2013 — Przywóz rowerów wysyłanych w szczególności z Indonezji — Rozszerzenie na ten przywóz ostatecznego cła antydumpingowego nałożonego na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej — Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 — Artykuły 13 i 18 — Obejście — Brak współpracy niektórych producentów/eksporterów objętych dochodzeniem — Dowód na obejście — Zbiór zgodnych poszlak — Brak uzasadnienia — Naruszenie praw proceduralnych” 1.  Niniejsza opinia dotyczy trzech odwołań, w których spółka Maxcom Ltd (zwana dalej „Maxcom”), Komisja Europejska i Rada Unii Europejskiej wnoszą o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 19 marca 2015 r., Chin Haur Indonesia/Rada ( ) (zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”) stwierdzającego nieważność art. 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 501/2013 z dnia 29 maja 2013 r. ( ) (zwanego dalej „spornym rozporządzeniem”) w zakresie, w jakim dotyczy ono spółki Chin Haur Indonesia, PT (zwanej dalej „Chin Haur”), skarżącej przed Sądem. 2.  Trzy niniejsze sprawy połączone stanowią dla Trybunału pierwszą okazję ( ) do wypowiedzenia się, w ramach odwołania, w przedmiocie regulacji Unii w zakresie obchodzenia ceł antydumpingowych. Regulacja ta, zawarta w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) ( ), umożliwia instytucjom, pod pewnymi warunkami, rozszerzenie ceł antydumpingowych nałożonych przez nie na przywóz danego produktu pochodzącego z państwa trzeciego na przywóz produktów podobnych pochodzących z innego państwa, w celu uniknięcia obchodzenia pierwotnych środków antydumpingowych. 3.  Bardziej konkretnie, Trybunał będzie miał okazję do pogłębionego wyjaśnienia wymogów dotyczących dowodów, jakie powinny dostarczyć Komisja i Rada (zwane dalej łącznie „instytucjami”) w celu ustalenia istnienia obchodzenia środków. Orzecznictwo zawiera pewne wskazówki co do wymaganego ciężaru i standardu dowodowego. Jednakże Trybunał dostarczył tych wskazówek w sprawach charakteryzujących się szczególnymi okolicznościami faktycznymi, w których to instytucje spotkały się z brakiem współpracy ze strony wszystkich zainteresowanych stron w trakcie dochodzenia mającego na celu ustalenie obchodzenia środków i opierającego się na dobrowolnej współpracy producentów/eksporterów objętych postępowaniem. 4.  W niniejszych sprawach Trybunał musi określić w świetle tego orzecznictwa wymogi dotyczące dowodów, jakie powinny przedstawić instytucje, aby móc stwierdzić istnienie obchodzenia środków w odmiennych okolicznościach faktycznych niż do tej pory, a mianowicie w sytuacji braku współpracy nie wszystkich zainteresowanych stron, lecz jedynie niektórych producentów/eksporterów objętych dochodzeniem. I – Ramy prawne 5. Pomimo że kwestia obchodzenia środków została uwzględniona w negocjacjach WTO/GATT, nie udało się osiągnąć porozumienia. W konsekwencji, kodeks antydumpingowy z 1994 ( ) nie zawiera jakichkolwiek przepisów w tej kwestii ( ). W tej sytuacji Unia jednostronnie wprowadziła swoją własną regulację w sprawie obchodzenia środków ( ). 6. Artykuł 13 ust. 1 akapit pierwszy, zdanie trzecie rozporządzenia podstawowego określa obejście jako „zmianę struktury handlu między państwami trzecimi a [Unią] lub między poszczególnymi przedsiębiorcami w kraju, którego dotyczy środek, a [Unią], wynikającą z praktyki, procesu lub prac niemających racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia, poza nałożonym cłem, przy czym istnieją dowody szkody lub osłabienia skutków naprawczych cła w odniesieniu do cen lub ilości podobnych produktów, jak również dowody na istnienie dumpingu w odniesieniu do normalnych wartości uprzednio ustalonych dla tych produktów, jeśli jest to konieczne stosownie do przepisów art. 2”. 7. Artykuł 13 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia podstawowego zawiera niewyczerpującą listę praktyk, procesów lub prac, o których mowa w akapicie pierwszym, które polegają między innymi na „wysył[ce] towaru objętego środkiem za pośrednictwem państw trzecich” oraz „w okolicznościach wskazanych w ust. 2, montaż[u] części poprzez ich składanie [w Unii] lub kraju trzecim”. Artykuł 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego wymienia trzy przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby działalność montażowa prowadzona w Unii mogła zostać uznana za mającą na celu obejście obowiązujących środków antydumpingowych ( ). 8. Zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego Komisja wszczyna postępowanie z jej własnej inicjatywy, na wniosek państwa członkowskiego lub każdej zainteresowanej strony w przypadkach, gdy wniosek zawiera wystarczające dowody dotyczące czynników wymienionych w ust. 1 tego artykułu. W przypadku gdy ostatecznie ustalone fakty uzasadnią rozszerzanie środków, rozszerzenia tego dokonuje Rada na wniosek Komisji, po zasięgnięciu opinii Komitetu Doradczego. 9. Artykuł 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego przewiduje możliwość przyznania niektórym przedsiębiorstwom zwolnień ze środków przeciwdziałających obejściu ceł. Stanowi on, że „[p]rzywożone towary nie podlegają […] środkom w przypadku, gdy handel nimi prowadzą przedsiębiorstwa korzystające ze zwolnień. Wnioski o przyznanie zwolnienia wraz ze stosownymi dowodami przedstawia się w terminach wskazanych we wszczynającym dochodzenie rozporządzeniu Komisji. W przypadku gdy praktyka, proces lub prace skutkujące obejściem wykonywane są poza [Unią], zwolnienie może zostać przyznane producentom przedmiotowego towaru, którzy wykażą, że nie są związani z żadnym z producentów objętych środkiem oraz że uznano, iż nie biorą udziału w praktyce obejścia środków, stosownie do definicji w ust. 1 i ust. 2 niniejszego artykułu. […] Zwolnienia te przyznawane są w drodze decyzji Komisji […] albo decyzji Rady nakładającej środki i pozostają w mocy w okresie i na warunkach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu. […] [Z]wolnienia można przyznać także po zakończeniu postępowania prowadzącego do rozszerzenia środków”. 10. Artykuł 18 rozporządzenia podstawowego, zatytułowany „Brak współpracy”, brzmi następująco: „1.   Jeżeli zainteresowana strona odmawia dostępu lub w inny sposób nie zapewnia niezbędnych informacji w terminach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, albo znacznie utrudnia postępowanie, ustalenia tymczasowe lub ostateczne, pozytywne bądź negatywne, mogą zostać dokonane w oparciu o fakty dostępne. W przypadku podania przez stronę zainteresowaną błędnych lub mylących informacji informacje te nie zostaną uwzględnione, a użyte zostaną fakty dostępne. Zainteresowane strony informuje się o konsekwencjach braku współpracy. […] 3.   W przypadku gdy zainteresowana strona przekaże informacje, które nie są idealne pod każdym względem, nie zostaną one pomimo to pominięte, pod warunkiem że braki te nie spowodują nadmiernych trudności w dokonywaniu ustaleń o uzasadnionej dokładności oraz są one właściwie i terminowo przekazane oraz weryfikowalne, a zainteresowana strona działała, dokładając wszelkich starań. […] 6.   Jeżeli zainteresowana strona nie współpracuje lub współpracuje jedynie częściowo, tak że odpowiednie informacje pozostają nieujawnione, wynik może być mniej korzystny dla tej strony niż ten, który miałby miejsce w przypadku pełnej współpracy”. II – Okoliczności powstania sporów i sporne rozporządzenie 11. Okoliczności powstania sporów zostały przedstawione w pkt 1–28 zaskarżonego wyroku, do którego w tym miejscu odsyłam. Dla potrzeb niniejszego postępowania ograniczę się do przypomnienia, że już w 1993 r. Unia nałożyła cło antydumpingowe na przywóz do Wspólnoty rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Cło to było następnie wielokrotnie przedmiotem przeglądu i na mocy rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 990/2011 ( ) zostało ostatecznie utrzymane w wysokości 48,5%. 12. W 2012 r. w następstwie skargi Komisja wszczęła dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia nr 990/2011 przez przywóz rowerów wysyłanych między innymi z Indonezji ( ). W ramach tego dochodzenia Chin Haur złożyła wniosek o przyznanie zwolnienia na podstawie art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Komisja przeprowadziła wizytę weryfikacyjną w pomieszczeniach Chin Haur w Indonezji i oddaliła ostatecznie wniosek wnoszącej odwołanie o przyznanie zwolnienia, w szczególności z uwagi na niewiarygodność przedstawionych przez nią informacji ( ). 13. W dniu 29 maja 2013 r. Rada przyjęła sporne rozporządzenie. 14. W rozporządzeniu tym Rada wskazała najpierw, że spośród czterech indonezyjskich przedsiębiorstw, stanowiących 91% całkowitego przywozu z Indonezji do Unii, trzy przedsiębiorstwa zostały uznane za współpracujące, podczas gdy dane przedstawione przez czwarte z nich, tj. Chin Haur, były niemożliwe do zweryfikowania i niewiarygodne i dlatego musiały zostać odrzucone ( ). W konsekwencji Rada wskazała w motywie 33 tego rozporządzenia, że ustalenia w zakresie Chin Haur oparto na dostępnych faktach, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. 15. Rada wskazała następnie, że wszystkie przesłanki stwierdzenia, że doszło do obchodzenia środków, zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego zostały spełnione ( ). 16. W odniesieniu w szczególności do praktyk związanych z obchodzeniem środków w Indonezji, Rada zbadała najpierw występowanie przeładunku. W tym względzie motywy 61–64 spornego rozporządzenia stanowią: „(61) W przypadku trzech spośród czterech początkowo współpracujących przedsiębiorstw, dochodzenie nie wykazało przeprowadzania przeładunku. (62) W przypadku czwartego przedsiębiorstwa [tj. Chin Haur] za uzasadnione uznano zastosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego, jak stwierdzono powyżej w motywach 29 do 33. Dochodzenie wykazało, że przedsiębiorstwo to nie posiadało wystarczającego wyposażenia, które uzasadniałoby wielkość jego wywozu do Unii w [okresie sprawozdawczym], a zatem – wobec braku wszelkiego innego uzasadnienia – można wyciągnąć wniosek, że było ono zaangażowane w praktyki związane z obchodzeniem środków poprzez przeładunek. (63) W przypadku pozostałego wywozu do Unii, przedsiębiorstwa dokonujące tego wywozu nie współpracowały […]. (64) W związku z tym w świetle stwierdzonej w motywie 58 powyżej zmiany struktury handlu między Indonezją i Unią w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, a także biorąc pod uwagę ustalenia dotyczące jednego przedsiębiorstwa indonezyjskiego, jak stwierdzono w motywie [62] powyżej, oraz fakt, że nie wszyscy indonezyjscy producenci/eksporterzy zgłosili się i współpracowali, istnienie przeładunku produktów pochodzenia chińskiego w Indonezji zostało potwierdzone”. 17. Następnie Rada wskazała, że istnienie działalności montażowej w Indonezji w rozumieniu art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego nie zostało stwierdzone ( ). 18. W tej sytuacji Rada stwierdziła, po pierwsze, istnienie obchodzenia środków poprzez przeładunek w Indonezji oraz rozszerzyła ostateczne cło antydumpingowe przewidziane w rozporządzeniu wykonawczym nr 990/2011 na przywóz rowerów wysyłanych z Indonezji ( ) oraz, po drugie, ze względu na brak rzeczywistej współpracy, odmówiła ona przyznania zwolnienia Chin Haur, zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego ( ). III – Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok 19. W dniu 9 sierpnia 2013 r. Chin Taur wniosła do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 i 3 spornego rozporządzenia. 20. W dniu 8 października 2013 r Sąd uwzględnił wniosek Chin Haur o rozpoznanie skargi w trybie przyspieszonym ( ). 21. Postanowieniem z dnia 11 listopada 2013 r. prezes siódmej izby Sądu uwzględnił wniosek Komisji o dopuszczenie jej do sprawy w charakterze interwenienta na poparcie żądań Rady. Komisji nie zezwolono jednak na przedstawienie uwag interwenienta ( ). Ze względu na to, że do sprawy zastosowano tryb przyspieszony w dniu 25 czerwca 2014 r., Komisja wniosła o zezwolenie jej na przedstawienie uwag interwenienta w ramach środków organizacji postępowania ( ). Wniosek ten został przez Sąd oddalony. 22. Postanowieniem z dnia 16 lipca 2014 r. spółka Maxcom została dopuszczona do sprawy w charakterze interwenienta. 23. Skargę swą Chin Haur oparła na trzech zarzutach. Zarzut pierwszy dotyczył naruszenia art. 13 ust. 1 i art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. W pierwszej części zarzutu pierwszego Chin Haur kwestionowała stwierdzenie Rady, że doszło do zmiany struktury handlu. W drugiej części tego zarzutu Chin Haur zakwestionowała zawarte w motywie 62 spornego rozporządzenia stwierdzenie Rady, zgodnie z którym przedsiębiorstwo to dokonywało przeładunku. Zarzut drugi opierał się na naruszeniu art. 18 rozporządzenia podstawowego, zasady proporcjonalności i obowiązku uzasadnienia. Dotyczył on stwierdzenia Rady w zakresie braku współpracy Chin Haur. Zarzut trzeci opierał się na naruszeniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego i zasady równego traktowania. Dotyczył on stwierdzenia Rady w zakresie występowania dumpingu. 24. W zaskarżonym wyroku Sąd oddalił pierwszą część zarzutu pierwszego oraz zarzuty drugi i trzeci jako bezzasadne. Uwzględnił on jednak drugą część zarzutu pierwszego, a w szczególności pierwszy argument, w którym Chin Haur kwestionowała stwierdzenie zawarte w motywie 62 spornego rozporządzenia, że nie posiadała ona wystarczającego wyposażenia, które uzasadniałoby wielkość jej wywozu do Unii. 25. W tym względzie Sąd zbadał w pierwszej kolejności, w pkt 81–94 zaskarżonego wyroku, informacje przekazane przez Chin Haur w trakcie dochodzenia i orzekł, iż nie pozwalają one na wykazanie, że przedsiębiorstwo to rzeczywiście było eksporterem pochodzenia indonezyjskiego lub że spełniało ono kryteria przewidziane w art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. 26. W drugiej kolejności, w pkt 95–103 tego wyroku, Sąd zbadał znajdujące się w posiadaniu Rady informacje, na podstawie których stwierdziła ona przeprowadzanie przeładunku przez Chin Haur. W następstwie tej analizy, w pkt 104 tego wyroku, Sąd stwierdził, że Rada nie posiadała dostatecznych wskazówek na poparcie ustalenia zawartego w motywie 62 spornego rozporządzenia. W pkt 105 tego wyroku Sąd stwierdził ponadto, iż fakt, że Chin Haur nie była w stanie wykazać, iż rzeczywiście była indonezyjskim producentem lub spełniała wymogi z art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, nie pozwalał Radzie na automatyczne przyjęcie wniosku, że miał miejsce przeładunek, gdyż taka możliwość nie wynika w żaden sposób z rozporządzenia podstawowego lub orzecznictwa. W związku z powyższym Sąd uwzględnił drugą część zarzutu pierwszego, bez przeprowadzenia badania pozostałych dwóch argumentów podniesionych przez Chin Haur. W konsekwencji Sąd stwierdził nieważność art. 1 ust. 1 i 3 spornego rozporządzenia „w zakresie, w jakim dotyczy[ł]” Chin Haur. IV – Żądania stron 27. W swoich odwołaniach Maxcom, Komisja i Rada wnoszą do Trybunału o uchylenie zaskarżonego wyroku, oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji oraz obciążenie Chin Haur kosztami postępowania. Tytułem żądania ewentualnego Komisja i Rada wnoszą o przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. 28. Chin Haur wnosi do Trybunału o oddalenie w całości odwołań od zaskarżonego wyroku oraz obciążenie Maxcom, Komisji i Rady kosztami postępowania. Tytułem żądania ewentualnego, w przypadku, gdyby Trybunał uchylił zaskarżony wyrok, Chin Haur wnosi do Trybunału o rozpoznanie jej skargi w pierwszej instancji, uwzględnienie dwóch pozostałych argumentów drugiej części zarzutu pierwszego podniesionych przed Sądem oraz stwierdzenie częściowej nieważności art. 1 ust. 1 i 3 spornego rozporządzenia w zakresie, w jakim przepisy te rozszerzają cło antydumpingowe nałożone na przywóz rowerów pochodzących z Chin na Chin Haur oraz odrzuca wniosek tej ostatniej o przyznanie zwolnienia. V – Analiza 29. W ramach odwołania Maxcom podnosi dwa zarzuty względem zaskarżonego wyroku, pierwszy jako zarzut główny i drugi pomocniczo. Komisja podnosi trzy zarzuty, a Rada dwa. Podniesione zarzuty pokrywają się w dużej części i mogą być w istocie podzielone na trzy grupy. 30. Po pierwsze, Maxcom, Komisja i Rada podnoszą, że Sąd popełnił szereg naruszeń prawa przy stosowaniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego ( ). Po drugie, Komisja i Rada twierdzą, że zaskarżony wyrok zawiera niedostateczne i sprzeczne uzasadnienie; w tym względzie Rada podnosi również, że Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne ( ). Po trzecie, Komisja utrzymuje, że Sąd naruszył jej prawa proceduralne ( ). A – W przedmiocie zarzutów opartych na błędnym zastosowaniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego 1. Argumenty stron 31. W pierwszej grupie zarzutów Maxcom, Komisja i Rada utrzymują zasadniczo, że rozumowanie zawarte w pkt 95–105 zaskarżonego wyroku, na podstawie którego Sąd stwierdził nieważność spornego rozporządzenia zawiera szereg naruszeń prawa przy stosowaniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. 32. W pierwszej kolejności Maxcom zarzuca Sądowi, że w sposób oczywiście błędny zastosował rzeczony przepis, uznając, iż Rada nie mogła, na podstawie informacji znajdujących się w jej posiadaniu, stwierdzić, że Chin Haur była zaangażowana w działalność przeładunkową. 33. Zdaniem Maxcom, po pierwsze, rozumowanie Sądu nie uwzględnia faktu, iż oczywiste jest, że Chin Haur dokonała przywozu części rowerów od związanego z nią chińskiego producenta oraz że dokonała ona wywozu rowerów do Unii. W tej sytuacji, jako że Sąd, stwierdził, że Chin Haur nie mogła wykazać, iż była rzeczywistym indonezyjskim producentem rowerów oraz że nie prowadziła działalności montażowej wykraczającej poza próg określony w art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, powinien on był zakwalifikować działalność Chin Haur polegającą na przywozie lub wywozie jako przeładunek. 34. Po drugie, zdaniem Maxcom, informacje, na których oparł się Sąd w pkt 95–102 zaskarżonego wyroku w celu ustalenia, że Rada nie posiadała dostatecznych wskazówek, aby stwierdzić, że Chin Haur nie brała udziału w przeładunku są pozbawione znaczenia. W niniejszym przypadku zasadniczą kwestią jest brak współpracy Chin Haur, co uniemożliwiło Komisji uzyskanie całościowego obrazu działalności tego przedsiębiorstwa, tak aby ustalenia go dotyczące mogły być poczynione na podstawie art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Zaskarżony wyrok nagradza Chin Haur za jej brak współpracy i jest sprzeczny zarówno z celem rozporządzenia podstawowego, jak i orzecznictwem. Ponadto, instytucje nie są zobowiązane wykazać istnienie konkretnych praktyk stanowiących obchodzenie środków. Powinny one jedynie wykazać, że zmiana handlu wynika z działań związanych z obchodzeniem środków. Wynika stąd, że stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia z uwagi na to, że instytucje nie posiadały dostatecznych dowodów, aby móc uznać istnienie przeładunku stanowi oczywiste naruszenie prawa. 35. W drugiej kolejności, Komisja i Rada utrzymują, że Sąd oparł się na dorozumianej przesłance, że art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego wymaga, aby instytucje wykazały, iż każdy producent/eksporter w kraju objętym dochodzeniem uczestniczy w praktykach przeładunku. Taka interpretacja jest błędna. Po pierwsze, pozostaje ona w sprzeczności z obowiązkiem oceny zgodności z warunkami określonymi w art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego na poziomie kraju, a nie na poziomie indywidualnych eksporterów. Po drugie, pozbawia ona art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego jakiegokolwiek znaczenia. Po trzecie, myli ona pojęcie „praktyki związanej z obchodzeniem środków” z jednym z jej przejawów, tj. działalnością przeładunkową. Tymczasem instytucje nie są zobowiązane wykazać istnienia konkretnych praktyk związanych z obchodzeniem środków. Po czwarte, przy ocenie poszczególnych zarzutów, Sąd przyjął sprzeczne interpretacje pojęcia praktyki związanej z obchodzeniem środków. 36. W trzeciej kolejności, Maxcom, Komisja i Rada utrzymują, że nawet jeśli Rada naruszyła prawo stwierdzając, iż Chin Haur brała udział w przeładunku, ustalenie to nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności spornego rozporządzenia. Stwierdzenie w motywie 64 spornego rozporządzenia istnienia przeładunku w Indonezji nie opiera się wyłącznie na ustaleniu dotyczącym Chin Haur, lecz również na okoliczności, iż, po pierwsze, producenci reprezentujący 9% wywozu z Indonezji do Unii w ogóle nie współpracowali w dochodzeniu oraz po drugie, że nie można było ostatecznie uzyskać jakiejkolwiek współpracy ze strony Chin Haur, która stanowiła 42% odnośnego wywozu. W związku z tym, nawet gdyby stwierdzenie o dokonywaniu przez Chin Haur przeładunku było błędne, Rada mogła wywnioskować – jak wymaga tego orzecznictwo – w oparciu o zbiór zgodnych poszlak dotyczących innych indonezyjskich producentów/eksporterów i na podstawie dostępnych danych, że miał miejsce przeładunek w Indonezji. 37. Chin Haur kwestionuje wszystkie argumenty wnoszących odwołanie. Podnosi ona na wstępie, że argumenty mające na celu zakwestionowanie stwierdzenia Sądu, iż brak jest wystarczających dowodów na to, że Chin Haur dokonywała przeładunku dotyczą oceny okoliczności faktycznych i są zatem niedopuszczalne. Następnie, zdaniem Chin Haur, w pierwszej kolejności, omawiana problematyka dotyczy zasadniczo ciężaru dowodu co do istnienia obejścia środków, a w szczególności w postaci przeładunku. Sąd ograniczył się do stwierdzenia, że ciężar ten spoczywa na instytucjach oraz że nie wywiązały się z niego w niniejszym przypadku. Rozróżnienie pomiędzy oceną obchodzenia środków na poziomie krajowym oraz na poziomie indywidualnego eksportera nie może znajdować poparcia w rozporządzeniu podstawowym i jest pozbawione znaczenia w niniejszym przypadku, ponieważ sama Rada połączyła dwa kryteria w spornym rozporządzeniu. Ponadto, w żadnym momencie Sąd nie utrzymywał, że instytucje powinny ustalić, czy każdy indywidualny producent/eksporter dokonywał przeładunku. Wnoszące odwołania błędnie utożsamiają ciężar dowodu, który spoczywa na instytucjach oraz wymagane standardy dowodu, które mogą być zaniżone w przypadku braku współpracy, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. Jednakże w przeciwieństwie do sytuacji leżącej u podstaw sprawy Simon, Evers & Co. ( ), w niniejszym przypadku, po pierwsze, instytucje nie dysponowały jakimikolwiek zgodnymi poszlakami dotyczącymi występowania przeładunku oraz po drugie, niektóre przedsiębiorstwa współpracowały w dochodzeniu. 38. W drugiej kolejności, co się tyczy argumentu, że ustalenia Sądu były niewystarczające dla stwierdzenia nieważności spornego rozporządzenia, Chin Haur utrzymuje, iż we wspomnianym rozporządzeniu Rada w żadnym wypadku nie stwierdziła, że inni indonezyjscy producenci dokonywali przeładunku. Jedyne ustalenie znajdujące się w spornym rozporządzeniu dotyczyło braku współpracy niektórych z tych producentów, reprezentujących niewielką część całkowitej produkcji. Tymczasem w świetle orzecznictwa Trybunału instytucje nie są w żaden sposób uprawnione do wnioskowania o istnieniu przeładunku z samego tylko faktu braku współpracy indywidualnych producentów/eksporterów. 2. Ocena a) W przedmiocie dopuszczalności 39. Co się tyczy zarzutu dotyczącego niedopuszczalności podniesionego na wstępie przez Chin Haur (zob. pkt 37 niniejszej opinii), należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem wyłącznie Sąd jest właściwy do ustalenia i oceny okoliczności faktycznych, a także, co do zasady, do zbadania dowodów, które dopuścił on na poparcie tych okoliczności. Jeśli zatem dowody te uzyskano w prawidłowy sposób przy poszanowaniu ogólnych zasad prawa i wymogów proceduralnych dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego, wyłącznie do Sądu należy ocena, jaką wagę należy przywiązywać do przedstawionych mu dowodów. Dlatego z wyłączeniem przypadków przeinaczenia tych dowodów ocena ta nie stanowi zagadnienia prawnego, które jako takie poddane jest kontroli Trybunału. Jednak po dokonaniu ustaleń lub oceny tych okoliczności faktycznych przez Sąd Trybunał jest uprawniony na podstawie art. 256 TFUE do kontroli kwalifikacji prawnej tych okoliczności i skutków prawnych, które wywiódł z nich Sąd ( ). 40. W związku z powyższym, w zakresie, w jakim wnoszące odwołania kwestionują ocenę okoliczności faktycznych dokonaną przez Sąd, w tym ocenę zawartą w pkt 96–102 zaskarżonego wyroku, ich zarzuty należy uznać za niedopuszczalne. 41. Należy jednak stwierdzić – jak zauważyła sama Chin Haur w ramach zarzutów opartych na błędnym zastosowaniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego – że niniejsze odwołania dotyczą kwestii ciężaru i standardu dowodu wymaganych w celu ustalenia istnienia obejścia środków. W związku z powyższym, w zakresie, w jakim wspomniane zarzuty nie dotyczą ustalenia okoliczności faktycznych i badania dowodów przez Sąd, lecz naruszenia zasad obowiązujących w odniesieniu do dowodów, stanowiącego zgodnie z orzecznictwem kwestię prawną ( ), należy uznać je za dopuszczalne. b) Przepisy Unii dotyczące obchodzenia środków w świetle orzecznictwa 42. Przed zbadaniem zarzutów dotyczących naruszenia art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego należy dokonać analizy przepisów Unii w zakresie obchodzenia środków w świetle odpowiedniego orzecznictwa. Przepisy te mają na celu zapewnienie skuteczności środków antydumpingowych i uniknięcie ich obejścia ( ). 43. Z definicji zawartej w art. 13 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia podstawowego, wspomnianej w pkt 6 niniejszej opinii, wynika że aby móc stwierdzić istnienie obejścia środków, muszą być spełnione cztery następujące przesłanki: (i) powinna mieć miejsce zmiana struktury handlu między odnośnymi państwami trzecimi a Unią, (ii) zmiana ta powinna wynikać z praktyki, procesu lub prac niemających racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia, poza nałożonym cłem, (iii) powinny istnieć dowody na istnienie szkody oraz (iv) powinny istnieć dowody na istnienie dumpingu. W niniejszych odwołaniach zakwestionowano wyłącznie drugą z tych przesłanek stanowiących o występowaniu obejścia, gdyż występowanie trzech pozostałych elementów zostało ostatecznie stwierdzone. 44. W swoim wyroku Simon, Evers & Co. ( ) Trybunał wskazał, że wspomniana definicja obejścia została sformułowana w sposób bardzo ogólny, pozostawiając instytucjom szeroki zakres swobody ( ). Uznanie tej swobody jest zresztą zgodne z szerokim zakresem swobodnego uznania, jakim – zgodnie z utrwalonym orzecznictwem – dysponują co do zasady instytucje w dziedzinie wspólnej polityki handlowej, a w szczególności w dziedzinie środków ochrony handlowej, ze względu na złożoność sytuacji gospodarczych, politycznych i prawnych, których oceny muszą dokonać ( ). Oznacza to ponadto, że kontrola sądowa musi ograniczać się do weryfikacji poszanowania zasad proceduralnych, prawidłowości ustaleń okoliczności faktycznych będących podstawą zaskarżonych decyzji, braku oczywistych błędów w ocenie tych okoliczności faktycznych oraz braku nadużycia władzy ( ). 45. W wyroku Simon, Evers & Co. ( ) Trybunał wskazał również, że z rozporządzenia podstawowego, a w szczególności jego art. 13 ust. 3, wynika, że ciężar dowodu zaistnienia obejścia środków antydumpingowych ciąży na instytucjach ( ). Jeżeli instytucje postanawiają rozszerzyć na inne państwo cło antydumpingowe, jakie wprowadziły na przywóz z danego państwa, należy do nich wykazanie występowania zasadniczych elementów obchodzenia środków antydumpingowych, określonych w art. 13 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia podstawowego ( ). 46. Po wykazaniu przez instytucje, że zostały spełnione powyższe cztery przesłanki oraz że w konsekwencji zostało stwierdzone istnienie obejścia w związku z państwem objętym dochodzeniem, uprzednio nałożone cło antydumpingowe zostaje rozszerzone na cały przywóz z tego państwa. 47. Zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego producentowi/eksporterowi danego produktu z tego państwa można przyznać indywidualne zwolnienie z ustanowionych w ten sposób ceł zapobiegających obchodzeniu, jeżeli przedstawił on we wskazanym terminie wniosek o przyznanie zwolnienia należycie poparty dowodami oraz – w przypadku, gdy praktyki skutkujące obejściem wykonywane są poza Unią – wówczas, gdy spełnione są dwie następujące przesłanki: 1) jeżeli producent ten wykaże, że nie jest związany z żadnym z producentów objętych środkiem i 2) jeżeli uznano, iż nie bierze on udziału w praktyce obejścia środków ( ). 48. Z logiki i systematyki przepisów Unii w zakresie obchodzenia środków wynika, że analiza polegająca na sprawdzeniu, czy spełnione zostały cztery przesłanki przewidziane w art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego ma na celu udowodnienie istnienia obchodzenia ceł antydumpingowych pierwotnie nałożonych na poziomie kraju objętego dochodzeniem dotyczącym obchodzenia środków. Specyficzna sytuacja indywidualnych producentów/eksporterów została natomiast uwzględniona w ramach analizy na podstawie art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Taka struktura przepisów w zakresie obchodzenia środków nie uniemożliwia jednak, aby – tak jak w omawianym przypadku – stwierdzenia dotyczące jednego lub większej liczby indywidualnych producentów/eksporterów mogły zostać użyte dla celów uzasadnienia ustaleń dotyczących występowania zasadniczych elementów obchodzenia środków, w szczególności istnienia praktyk związanych z obchodzeniem środków, zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego ( ). 49. W swoim orzecznictwie, w szczególności w wyrokach Simon, Evers & Co. ( ) i APEX ( ), Trybunał dostarczył ponadto wskazówek w odniesieniu do wymaganego standardu dowodu, aby móc stwierdzić występowanie zasadniczych elementów obchodzenia środków, zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. W tym względzie Trybunał podkreślił, że w ramach dochodzenia dotyczącego obejścia środków instytucje nie mogą zobowiązać producentów lub eksporterów objętych skargą do uczestniczenia w dochodzeniu lub do udzielenia wyjaśnień. Instytucje są zatem uzależnione od dobrowolnej współpracy zainteresowanych stron w celu uzyskania niezbędnych informacji. Z tego powodu art. 18 ust. 1 i 6 rozporządzenia podstawowego przewiduje, że w przypadku braku współpracy Komisja może, z jednej strony, oprzeć swoje ustalenia „na dostępnych faktach” oraz z drugiej strony, jeżeli strona nie współpracuje lub współpracuje częściowo, „wynik dochodzenia może być dla niej mniej korzystny, niż gdyby współpracowała” ( ). 50. Trybunał wyraźnie wywnioskował z tego, że w przypadku braku współpracy, art. 18 ust. 1 i 6 rozporządzenia podstawowego zmierza do złagodzenia ciężaru dowodu zaistnienia obejścia środków spoczywającego na instytucjach ( ). 51. Trybunał wskazał, że prawodawca Unii nie zamierzał ustanowić domniemania prawnego pozwalającego wywieść bezpośrednio z braku współpracy zainteresowanych stron istnienia obejścia, a tym samym zwalniającego instytucje Unii z wymogu dostarczenia dowodu ( ). 52. Jednakże z uwagi na możliwość dokonania ustaleń, nawet ostatecznych, w oparciu o dostępne fakty oraz traktowania strony, która nie współpracuje lub współpracuje jedynie częściowo w sposób mniej korzystny niż w przypadku, gdyby strona ta współpracowała, Trybunał wskazał, że instytucje Unii są uprawnione do oparcia się na zbiorze zgodnych poszlak, pozwalających na stwierdzenie istnienia obejścia środków antydumpingowych w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego ( ). 53. To złagodzenie ciężaru dowodu znajduje swoje uzasadnienie w konieczności zachowania skuteczności środków obrony handlowej Unii w sytuacji gdy instytucje Unii spotykają się z odmową współpracy w ramach dochodzenia zmierzającego do ustalenia zaistnienia obejścia środków antydumpingowych ( ). 54. W tym względzie należy jednak zauważyć, że wyroki Simon, Evers & Co. i APEX dotyczyły dochodzeń w sprawie obejścia środków charakteryzujących się brakiem współpracy ze strony wszystkich zainteresowanych stron ( ). Dochodzenie będące przedmiotem niniejszych spraw odróżnia się jednak od powyższych w zakresie, w jakim – jak wynika z pkt 14 niniejszej opinii – niektóre zainteresowane przedsiębiorstwa współpracowały oraz w jakim ustalono, że nie brały one udziału w praktykach związanych z obchodzeniem. W tej sytuacji pojawia się pytanie, w jakim zakresie zasady wypracowane w orzecznictwie w dwóch ww. wyrokach w odniesieniu do standardu dowodu wymaganego w celu ustalenia istnienia obejścia środków mają zastosowanie w przypadku o odmiennym stanie faktycznym. c) W przedmiocie zarzutów opartych na naruszeniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego i) Uwagi wstępne 55. Jak już zauważyłem wcześniej, zarzuty oparte na naruszeniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego podważają analizę dotyczącą wyłącznie drugiego zasadniczego elementu obchodzenia środków – wskazanego w pkt 6 i 43 niniejszej opinii – a mianowicie wymogu, aby zmiana struktury handlu wynikała z praktyk związanych z obchodzeniem środków niemających racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia, poza nałożonym cłem antydumpingowym. Przed zbadaniem tych zarzutów należy jednak, tytułem wstępu, poczynić trzy uwagi. 56. Po pierwsze, pragnę zaznaczyć, że – jak wynika z pkt 16 niniejszej opinii – ustalenie Rady dotyczące istnienia przeładunku chińskich rowerów w Indonezji (motyw 64 spornego rozporządzenia) opiera się na trzech elementach, wśród których znajduje się stwierdzenie, że Chin Haur była zaangażowana w praktyki związane z obchodzeniem środków poprzez przeładunek (stwierdzenie zawarte w motywie 62 spornego rozporządzenia). 57. W tej sytuacji należy uznać, że we wspomnianym rozporządzeniu stwierdzenie dotyczące indywidualnego producenta (Chin Haur) stanowi jeden z elementów, na którym opiera się ustalenie dotyczące istnienia praktyk związanych z obchodzeniem środków na poziomie krajowym (Indonezja). Innymi słowy – jak słusznie podkreśliła Chin Haur – w powyższym rozporządzeniu Rada, w celu udowodnienia istnienia drugiego zasadniczego elementu obchodzenia środków, dokonała pewnego rodzaju połączenia analizy na poziomie kraju oraz na poziomie indywidualnym, o którym mowa w pkt 48 niniejszej opinii. 58. Po drugie, jak wynika z pkt 24–26 niniejszej opinii, w zaskarżonym wyroku Sąd stwierdził częściową nieważność spornego rozporządzenia „w zakresie, w jakim dotyczy” Chin Haur, uwzględniając podniesiony przez nią zarzut pierwszy i uznając za niewystarczająco udowodnione stwierdzenie dotyczące tej spółki, zawarte w motywie 62 spornego rozporządzenia ( ). 59. W odpowiednich punktach zaskarżonego wyroku Sąd nie wskazał wyraźnie przepisów rozporządzenia podstawowego, które jego zdaniem naruszyła Rada. Ponieważ jednak zarzut pierwszy skargi wniesionej do Sądu opierał się na naruszeniu art. 13 ust. 1 i art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, oczywiste jest, że Sąd stwierdził nieważność spornego rozporządzenia z powodu naruszenia tych dwóch przepisów. 60. Tymczasem stwierdzenie nieważności oparte na naruszeniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego zakłada, że ustalenie dotyczące istnienia jednego z zasadniczych elementów obchodzenia środków określonych w tym przepisie jest błędne. Wynika stąd, że w zaskarżonym wyroku, bez stwierdzenia tego w sposób wyraźny, Sąd uznał, że wniosek zawarty w spornym rozporządzeniu dotyczący drugiego elementu stanowiącego obejście był błędny. 61. W spornym rozporządzeniu stwierdzenie dotyczące tego drugiego zasadniczego elementu, a w szczególności wniosek dotyczący istnienia praktyk związanych z obchodzeniem środków w Indonezji zostały zawarte w motywie 64 spornego rozporządzenia. Sąd wskazał jednak, że stwierdzenie dotyczące udziału Chin Haur w prowadzeniu działalności przeładunkowej jest błędne (stwierdzenie zawarte w motywie 62 spornego rozporządzenia). 62. W tej sytuacji, orzekając o nieważności spornego rozporządzenia w oparciu o naruszenie art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, Sąd siłą rzeczy uznał, w sposób dorozumiany, że błędność stwierdzenia dotyczącego Chin Haur spowodowała nieodwracalnie unieważnienie wniosku dotyczącego drugiego zasadniczego elementu obchodzenia środków, w szczególności wniosku co do istnienia praktyk związanych z obchodzeniem w Indonezji. Innymi słowy, Sąd uznał, że błąd w motywie 62 spornego rozporządzenia „doprowadził do obalenia” ogólnego wniosku zawartego w motywie 64 tego rozporządzenia. 63. Po trzecie, bezsporne jest, że Chin Haur przedstawiła niemożliwe do zweryfikowania i niewiarygodne informacje oraz że w konsekwencji została słusznie uznana za spółkę, która nie współpracowała faktycznie w dochodzeniu. Tak więc ustalenia w zakresie Chin Haur zostały słusznie oparte na faktach dostępnych, zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego ( ). ii) W przedmiocie zarzutów dotyczących stwierdzeń Sądu dotyczących zaangażowania Chin Haur w prowadzenie działalności przeładunkowej 64. Należy na wstępie zbadać argumentację wnoszących odwołanie, zgodnie z którą Sąd, w pkt 95–105 zaskarżonego wyroku, błędnie zastosował art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. 65. We wspomnianych punktach zaskarżonego wyroku Sąd uznał, że na podstawie informacji zawartych w aktach sprawy Rada nie posiadała dostatecznych wskazówek, aby stwierdzić w motywie 62 spornego rozporządzenia, że Chin Haur nie posiadała wystarczającej zdolności produkcyjnej, biorąc pod uwagę wielkość wywozu do Unii, i zatem, że brała ona udziału w przeładunku. Aby dojść do tego wniosku, Sąd, po pierwsze, w pkt 96–101 zaskarżonego wyroku, przeanalizował ustalenia poczynione przez pracowników Komisji w ramach wizyty weryfikacyjnej w pomieszczeniach Chin Haur i stwierdził, że żadne z tych ustaleń w oderwaniu lub łącznie z innymi nie wskazywało w sposób jednoznaczny na występowanie przeładunku. Po drugie, w pkt 102 zaskarżonego wyroku, Sąd zauważył z jednej strony, iż większość ustaleń zaczerpniętych ze sprawozdania z kontroli pracowników Komisji, na którym oparła się Rada, była kwestionowana przez Chin Haur, a z drugiej strony, że inne zdjęcia, do których odwołała się Rada nie dostarczały żadnej wskazówki co do występowania przeładunku. Po trzecie, w pkt 103 tego wyroku, Sąd zaznaczył najpierw, że Rada oparła swoje rozumowanie również na fakcie, iż Chin Haur nie przedstawiła dowodów mogących wykazać, że była ona indonezyjskim producentem lub że spełniała ona kryteria przewidziane w art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, a następnie stwierdził, że nie może z tego ustalenia wprost wynikać, że Chin Haur dokonywała przeładunku. – W przedmiocie przedmiotu i standardu dowodu wymaganych w przypadku braku współpracy w dochodzeniu dotyczącym obchodzenia środków ze strony niektórych producentów/eksporterów 66. Argumentacja wnoszących odwołanie prowadzi do podniesienia kwestii, czy instytucje powinny udowodnić, a jeśli tak, to jaki standard dowodu powinny spełnić, aby móc stwierdzić istnienie drugiego zasadniczego elementu obchodzenia środków, wskazanego w pkt 43 i 55 niniejszej opinii, w ramach dochodzenia charakteryzującego się brakiem współpracy nie wszystkich producentów/eksporterów nim objętych, lecz tylko niektórych z nich. 67. Bardziej dokładnie, pojawia się pytanie, czy instytucje są zobowiązane do przedstawienia dowodu na istnienie konkretnych praktyk związanych z obchodzeniem środków, takich jak wymienione w sposób niewyczerpujący w art. 13 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia podstawowego, czy też mogą ograniczyć się do udowodnienia, na podstawie zbioru zgodnych poszlak, że zmiana struktury handlu wynika z praktyk związanych z obchodzeniem środków, bez konieczności wykazania istnienia konkretnych praktyk. 68. W tym względzie, po pierwsze, jak już zauważono ( ), jeżeli instytucje postanawiają nałożyć cła zapobiegające obchodzeniu środków, są one zobowiązane dowieść występowania każdego z czterech zasadniczych elementów stanowiących o obejściu. Nie mogą się one zatem ograniczyć się do udowodnienia samego istnienia zmiany w strukturze handlu, lecz muszą wykazać w wystarczającym stopniu, zgodnie ze sformułowaniem użytym w art. 13, ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia podstawowego, że zmiana ta wynika z praktyki (procesu lub prac) związanych z obchodzeniem środków niemających innego uzasadnienia poza nałożonym cłem. 69. Po drugie, w odniesieniu do standardu dowodu, uważam, że zastosowanie wykładni przyjętej przez Trybunał w wyrokach Simon, Evers & Co. i APEX w przypadku całkowitego braku współpracy, a mianowicie wymogu, aby nie podważać skuteczności środków obrony handlowej Unii ( ), jest w pełni uzasadnione w takim jak niniejszym przypadku, w którym to niewspółpracujące w dochodzeniu przedsiębiorstwa reprezentują zdecydowaną większość przywozu produktu objętego postępowaniem w Unii ( ). Tak więc, w przypadku, gdy brak współpracy jest tak szeroki uważam, że instytucje Unii są uprawnione do oparcia się na zbiorze zgodnych poszlak w celu wykazania w dostatecznym stopniu występowania elementów stanowiących o obejściu, a w szczególności wykazania, że zmiana struktury handlu wynika z praktyk związanych z obchodzeniem środków. W takim przypadku, aby dojść do takiego wniosku, nie mogą one oczywiście pominąć ustalenia, iż mniej lub bardziej istotna część producentów/eksporterów nie stosowała takich praktyk. 70. Po trzecie, w odniesieniu do kwestii, czy instytucje powinny wykazać istnienie konkretnych praktyk związanych z obchodzeniem środków, uważam, że wyrok Simon, Evers & Co. może dostarczyć kilku odpowiednich wskazówek. W wyroku tym bowiem, który – jak już zauważono – dotyczył przypadku całkowitego braku współpracy, Trybunał, w ramach analizy drugiego zasadniczego elementu obchodzenia środków, potwierdził ważność wniosku zawartego w analizowanym rozporządzeniu, opierając się, między innymi, na stwierdzeniu, że w ramach zbioru zgodnych poszlak na poparcie tego wniosku, Rada posiadała informacje wydające się wskazywać na istnienie pewnych praktyk związanych z obchodzeniem środków ( ). 71. Wynika stad, że w przypadku całkowitego braku współpracy, gdy mamy do czynienia ze zbiorem zgodnych poszlak wskazujących na to, że zmiana struktury handlu wynika z praktyk związanych z obchodzeniem środków, o ile nie jest konieczne, aby instytucje udowodniły występowanie konkretnych praktyk związanych z obchodzeniem środków, o tyle jednak powinny one dysponować pewnymi danymi wydającymi się wskazywać na istnienie takich praktyk. Z powodów przedstawionych w pkt 69 niniejszej opinii uważam, że podejście takie może mieć zastosowanie do niniejszego przypadku, charakteryzującego się brakiem współpracy w dochodzeniu ze strony producentów/eksporterów reprezentujących zdecydowaną większość przywozu produktu objętego postępowaniem. 72. Tymczasem w niniejszym przypadku ani ze spornego rozporządzenia, ani z akt sprawy nie wynika, że oprócz twierdzenia o udziale Chin Haur w działalności montażowej, rzeczone instytucje dysponowały innymi danymi wydającymi się wskazywać na istnienie praktyk związanych z obchodzeniem środków. 73. Ponadto, uważam w każdym razie, że w przypadku gdy, tak jak w niniejszej sprawie, instytucje decydują oprzeć swoje ustalenie dotyczące drugiego zasadniczego elementu obchodzenia środków na występowaniu konkretnych praktyk, muszą one w wystarczającym stopniu uzasadnić swoje wnioski. 74. W tej sytuacji kwestia dotycząca zasadności ustalenia Rady w zakresie udziału Chin Haur w działalności przeładunkowej ma w niniejszym przypadku decydujące znaczenie przy weryfikacji zgodności z prawem wniosku tej instytucji dotyczącego drugiego elementu stanowiącego o obchodzeniu środków ( ). – W przedmiocie dowodu na udział Chin Haur w działalności przeładunkowej 75. Jeżeli instytucje, tak jak w niniejszym przypadku, zamierzają oprzeć swoje ustalenia dotyczące drugiego zasadniczego elementu obchodzenia środków – którego istnienie, jak zaznaczono wcześniej, powinno zostać udowodnione na poziomie krajowym – na twierdzeniach dotyczących udziału danego eksportera/indywidualnego producenta w praktykach związanych z obchodzeniem środków, z orzecznictwa, o którym mowa w pkt 45 niniejszej opinii wynika, że to na nich spoczywa ciężar ich udowodnienia ( ). 76. Zgodnie z art. 18 ust. 1 i 6 rozporządzenia podstawowego w przypadku braku współpracy instytucje mogą jednak oprzeć swoje ustalenia na dostępnych faktach. W takim przypadku – jak wynika z orzecznictwa, o którym mowa w pkt 49–52 niniejszej opinii – ciężar dowodu jest znacznie złagodzony i są one uprawnione do oparcia się na zbiorze zgodnych poszlak. 77. W tym względzie pragnę zauważyć, że w wyrokach Simon, Evers & Co. i APEX Trybunał przyjął taką wykładnię art. 18 ust. 1 i 6, odwołując się w sposób ogólny do istnienia obchodzenia środków ( ). Ponadto, w wyroku Simon, Evers & Co. zastosował on ją in concreto do zasadniczych elementów obchodzenia środków, a w szczególności do drugiego z tych elementów ( ). Trybunał nie zastosował natomiast takiej wykładni do stwierdzeń dotyczących danego przedsiębiorstwa z osobna. 78. Jednakże w świetle samego brzmienia art. 18 ust. 1 i 6 rozporządzenia podstawowego, który odnosi się do „zainteresowanej strony” w liczbie pojedynczej, uważam, że wspomniana wykładnia ma zastosowanie do ustaleń, które muszą dokonać instytucje w ramach dochodzenia dotyczącego obchodzenia środków przez indywidualne przedsiębiorstwo, które nie współpracowało w tym dochodzeniu. 79. Wynika stąd, że w niniejszym przypadku, z powodu braku współpracy Chin Haur, na instytucjach spoczywał złagodzony ciężar dowodu i mogły się one oprzeć na zbiorze zgodnych poszlak, aby w wystarczającym stopniu uzasadnić swoje ustalenia w zakresie udziału tego przedsiębiorstwa w praktykach związanych z obchodzeniem środków. 80. Należy jednak stwierdzić, że w ramach dokonanej w pkt 95–105 zaskarżonego wyroku szczegółowej analizy informacji, którymi dysponowała Rada, aby stwierdzić w motywie 62 spornego rozporządzenia, że Chin Haur brała udział w przeładunku, Sąd nie uwzględnił rzeczywistych konsekwencji prawnych wynikających z okoliczności, iż w trakcie dochodzenia zostało ustalone, iż Chin Haur nie współpracowała w dochodzeniu. Tymczasem chodziło tu – jak podniosła Maxcom – o zasadniczy element analizy, potwierdzony zresztą przez sam Sąd. Rzeczony brak współpracy miał bowiem zasadniczy wpływ na standard dowodu, jaki powinna zapewnić Rada, aby móc w wystarczającym stopniu uzasadnić ustalenia w zakresie Chin Haur, które to z kolei uzasadniały ogólny wniosek dotyczący istnienia praktyk związanych z obchodzeniem środków w Indonezji. 81. Lektura odpowiednich punktów zaskarżonego wyroku pozwala jednak zauważyć, że chociaż Sąd użył terminu „poszlaka”, to w rzeczywistości domagał się on od Rady zastosowania dość rygorystycznego kryterium dowodu. Wynika to w sposób oczywisty ze stwierdzenia Sądu, że Rada powinna była „wykazać dokonywanie przeładunku” przez Chin Haur na podstawie elementów w sposób jednoznaczny na to wskazujących ( ). 82. W odpowiednich punktach zaskarżonego wyroku konsekwencje braku współpracy ze strony Chin Haur zostały wymienione jedynie w pkt 103, w którym to Sąd stwierdził, że fakt, iż Chin Haur nie przedstawiła dowodów mogących wykazać, że była ona indonezyjskim producentem lub że spełniała kryteria przewidziane w art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego nie świadczy wprost o tym, że dokonywała ona przeładunku. Chociaż oczywiste jest, że brak współpracy nie może sam w sobie ustanawiać domniemania obchodzenia środków ( ), to jednak właśnie z powodu braku współpracy ze strony Chin Haur w dochodzeniu instytucje nie mogły stwierdzić z pewnością, że była ona rzeczywiście zaangażowana w produkcję rowerów. 83. Tymczasem stwierdzenie, że dane przedsiębiorstwo jest rzeczywistym producentem wywożonych przez nie produktów stanowi w sposób oczywisty niezbędny i uprzedni warunek dokonania ewentualnego ustalenia, że wywóz tych produktów nie jest wynikiem praktyk związanych z obchodzeniem środków. Okoliczność, że nie jest możliwe ustalenie, iż przedsiębiorstwo to jest rzeczywistym producentem stanowi natomiast wskazówkę, że wywożone przez nie produkty nie stanowią rezultatu rzeczywistej produkcji. 84. W tej sytuacji uważam, że Sąd naruszył prawo przy stosowaniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, nie uwzględniając rzeczywistych konsekwencji prawnych wynikających z braku współpracy Chin Haur w dochodzeniu, w ramach analizy, która doprowadziła go do stwierdzenia, że Rada nie posiadała dostatecznych wskazówek, aby wykazać, iż Chin Haur brała udział w działalności przeładunkowej. Naruszenie to znajduje odzwierciedlenie w dorozumianym stwierdzeniu Sądu ( ), które uzasadniało stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia, zgodnie z którym, z powodu braku tych wskazówek, ustalenie zawarte w motywie 64 spornego rozporządzenia dotyczące istnienia przeładunku produktów pochodzenia chińskiego w Indonezji było błędne. Wynika stąd, że zaskarżony wyrok powinien zostać, moim zdaniem, uchylony. iii) W przedmiocie pozostałych argumentów podniesionych w ramach zarzutów dotyczących błędnego zastosowania art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego 85. Celem uzupełnienia przedstawię poniżej kilka uwag również w odniesieniu do pozostałych argumentów podniesionych w ramach zarzutów dotyczących błędnego zastosowania art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. 86. W odniesieniu do zarzutów wysuniętych przez instytucje, zgodnie z którymi zastosowane przez Sąd podejście skutkuje tym, że są one zobowiązane wykazać, iż każdy producent/eksporter w kraju objętym postępowaniem dokonuje przeładunku, uważam, że opierają się one na błędnej lekturze zaskarżonego wyroku i spornego rozporządzenia. Chin Haur słusznie moim zdaniem twierdzi, że w żadnym punkcie tego wyroku Sąd nie uznał, iż instytucje powinny ustalić, czy każdy indywidualny producent/eksporter dokonuje przeładunku. Jak zauważyłem w pkt 56 i 57 niniejszej opinii ( ), w niniejszym przypadku to sama Rada połączyła analizę na poziomie krajowym oraz na poziomie indywidualnym, używając stwierdzeń dotyczących indywidualnego producenta/eksportera w celu uzasadnienia swoich ustaleń na poziomie krajowym. Wynika stąd, że wszystkie zarzuty instytucji oparte na tym założeniu powinny zostać oddalone ( ). 87. W odniesieniu do zarzutów podważających wystarczający charakter ustaleń Sądu w celu stwierdzenia nieważności spornego rozporządzenia, powinny one moim zdaniem zostać również oddalone. Skoro bowiem – jak uznał Sąd w zaskarżonym wyroku – stwierdzenie dotyczące udziału Chin Haur w praktykach przeładunku było błędne lub w niewystarczający sposób uzasadnione, to stwierdzenie dotyczące istnienia działalności związanej z obchodzeniem środków w Indonezji opiera się wyłącznie na dwóch pozostałych elementach, o których mowa w motywie 64 spornego rozporządzenia. Tymczasem pierwszy z tych dwóch elementów, a mianowicie istnienie zmiany struktury handlu, stanowi pierwszy z zasadniczych elementów obchodzenia środków. Nie może być on zatem, jako taki, uznawany za wskazówkę co do istnienia drugiego z rzeczonych zasadniczych elementów, ponieważ instytucje powinny udowodnić istnienie każdego z nich z osobna ( ). Co się tyczy drugiego z dwóch pozostałych elementów, a mianowicie brak współpracy producentów/eksporterów reprezentujących 9% wywozu do Unii, z orzecznictwa, o którym mowa w pkt 51 niniejszej opinii wynika, że brak współpracy nie pozwala jako taki domniemywać istnienie obchodzenia środków. Nie może on zatem jako taki stanowić wskazówki co do istnienia drugiego zasadniczego elementu obchodzenia. 88. Wynika stąd, że wbrew twierdzeniom wnoszących odwołanie, w niniejszym przypadku, skoro Sąd słusznie uznał, że ustalenie w zakresie Chin Haur jest błędne, to mogło to uzasadnić stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia. B – W przedmiocie zarzutów dotyczących braku uzasadnienia, sprzecznego uzasadnienia oraz przeinaczenia okoliczności faktycznych 1. Argumenty stron 89. W drugiej grupie zarzutów instytucje kwestionują uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Rada podnosi również przeinaczenie okoliczności faktycznych. 90. W pierwszej kolejności instytucje podnoszą, że w zaskarżonym wyroku nie wyjaśniono, dlaczego Rada naruszyła art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Po pierwsze, w zaskarżonym wyroku nie wskazano, czy popełniony przez Radę błąd stanowi zwykły błąd w ocenie, czy też oczywisty błąd w ocenie. Po drugie, Sąd nie wyjaśnił dlaczego oparł się na okoliczności, że Chin Haur nie posiadała wystarczającej zdolności produkcyjnej, podczas gdy motyw 62 spornego rozporządzenia wskazuje na fakt, iż przedsiębiorstwo to nie posiadało wystarczającego wyposażenia. Po trzecie, Sąd oparł swoje ustalenie dotyczące braku wystarczających dowodów w zakresie przeładunku na dokonanej przez niego analizie wizyty weryfikacyjnej, nie uzasadniając jednak dlaczego Rada nie posiadała wystarczających dowodów do stwierdzenia występowania przeładunku na podstawie przedstawionych przez Chin Haur przed tą wizytą pisemnych informacji. 91. W drugiej kolejności Komisja uważa, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest sprzeczne. W tym względzie, po pierwsze, Komisja zastanawia się, w jaki sposób, w świetle pkt 94 zaskarżonego wyroku, dowody przedłożone przez Chin Haur mogły nie wykazywać, że brała ona również udział w działalności przeładunkowej, skoro wskazywały one na to, że brała ona udział w obchodzeniu środków poprzez działalność montażową. Po drugie, Komisja zarzuca Sądowi, że zaprzecza sobie, twierdząc, z jednej strony, że jedynym dowodem, jakim dysponowała Rada było sprawozdanie dotyczące wizyty weryfikacyjnej oraz z drugiej strony, w pkt 138 zaskarżonego wyroku, że liczne dostępne dane pozwoliły na stwierdzenie, że doszło do obchodzenia środków przez Chin Haur. 92. Rada podnosi pomocniczo, że Sąd przeinaczył ustalone okoliczności faktyczne. Ponieważ działalność przeładunkowa została należycie wykazana na poziomie krajowym, a wniosek o zastosowanie zwolnienia Chin Haur był bezzasadny, jedynym wnioskiem, jaki Sąd mógł wyciągnąć z dostępnych faktów było to, że Chin Haur dokonywała przeładunku. 93. Chin Haur kwestionuje argumenty Komisji. 2. Ocena 94. Co się tyczy, w pierwszej kolejności, zarzutów dotyczących braku uzasadnienia, należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uzasadnienie wyroku Sądu powinno przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny jego rozumowanie, pozwalając zainteresowanym na poznanie powodów wydanego orzeczenia, a Trybunałowi – na dokonanie jego kontroli sądowej. Spoczywający na Sądzie na podstawie art. 36 i art. 53 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej obowiązek uzasadnienia jest spełniony wówczas, gdy, będąc nawet dorozumianym, przyjęte uzasadnienie pozwala zainteresowanym na poznanie powodów, dla których Sąd nie przychylił się do ich argumentów, a Trybunał dysponuje wystarczającymi elementami do sprawowania kontroli ( ). 95. Tymczasem z pkt 58–62 niniejszej opinii wynika, że pomimo iż w zaskarżonym wyroku Sąd nie przedstawił w sposób szczegółowy rozumowania, które doprowadziło go do częściowego stwierdzenia nieważności spornego rozporządzenia „w zakresie, w jakim dotyczy” Chin Haur, rozumowanie to można wywnioskować w sposób jednoznaczny ze wspomnianego wyroku, co umożliwia Trybunałowi dokonanie kontroli sądowej. Z tego punktu widzenia zaskarżony wyrok nie może być zatem uznany, moim zdaniem, za dotknięty brakiem uzasadnienia. 96. W odniesieniu do pozostałych zarzutów, to po pierwsze, zarzut oparty na tym, że zaskarżony wyrok dotknięty jest brakiem uzasadnienia w zakresie, w jakim nie wyjaśnia, czy popełniony przez Radę błąd jest zwykłym błędem w ocenie, czy też oczywistym błędem w ocenie, nie może być moim zdaniem uwzględniony. Nawet bowiem jeśli jest oczywiście pożądane, aby Sąd wskazywał w swoich wyrokach przyjęte kryterium kontroli, nie można uznać wyroku za dotknięty brakiem uzasadnienia z tego jedynie względu, że Sąd nie wskazał w nim wyraźnie jakie kryterium kontroli sądowej zastosował. Ponieważ instytucje nie zakwestionowały co do istoty zastosowania błędnego kryterium kontroli sądowej, lecz ograniczyły swoje zarzuty do braku uzasadnienia ( ), kwestia, czy zastosowane in concreto w zaskarżonym wyroku kryterium jest błędne, czy też nie, nie stanowi przedmiotu niniejszych odwołań. 97. Po drugie, zarzut dotyczący braku wyjaśnienia różnicy pomiędzy pojęciem wystarczającej zdolności produkcyjnej a pojęciem wystarczającego wyposażenia nie może być również uwzględniony. Obydwa pojęcia zostały bowiem użyte w odniesieniu do tego samego aspektu, a mianowicie działalności produkcyjnej Chin Haur, co do której, zdaniem Sądu, Rada nie udowodniła w wymagany prawem sposób swojego ustalenia, że działalność ta nie mogła uzasadniać wielkości przywozu dokonywanego przez Chin Haur. 98. Po trzecie, w odniesieniu do zarzutu opartego na tym, że Sąd nie wyjaśnił dlaczego Rada nie posiadała wystarczających dowodów do stwierdzenia występowania przeładunku na podstawie przedstawionych przez Chin Haur pisemnych informacji, powinien on zostać moim zdaniem również oddalony. W istocie, z orzecznictwa wynika, że Trybunał nie powinien stawiać wymogu, aby Sąd uzasadnił każdy dokonany wybór, jeżeli na poparcie przyjętego rozstrzygnięcia uwzględnia taki, a nie inny dowód. W przeciwnym razie oznaczałoby to, że Trybunał zastępuje własną oceną dowodów ocenę dokonaną przez Sąd, co nie należy do jego uprawnień ( ). 99. Co się tyczy, w drugiej kolejności, zarzutów dotyczących sprzecznego uzasadnienia, uważam, że pierwszy argument podniesiony przez Komisję opiera się na błędnej lekturze zaskarżonego wyroku. W pkt 94 zaskarżonego wyroku Sąd nie podniósł w jakikolwiek sposób, że dowody przedstawione przez Chin Haur wskazywały, że przedsiębiorstwo to obchodziło środki za pomocą działalności montażowej. Druga domniemana sprzeczność, na którą zwróciła uwagę Komisja nie może się również opierać na zarzucie dotyczącym sprzecznego uzasadnienia. W pkt 138 zaskarżonego wyroku Sąd ograniczył się bowiem do wymienienia danych użytych przez Radę, aby stwierdzić istnienie wszystkich zasadniczych elementów obchodzenia środków, w szczególności w odpowiedzi na argument oparty na tym, że Rada nie wyjaśniła jakiego rodzaju były owe dostępne informacje ( ). Nie zauważam sprzeczności ze stwierdzeniem zawartym w pkt 96 i 102 tego wyroku, zgodnie z którym Rada oparła się w dużym zakresie na sprawozdaniu z kontroli, jeśli chodzi o ustalenia faktyczne, na podstawie których stwierdziła, że Chin Haur brała udział w działalności przeładunkowej. 100. Co się tyczy, w trzeciej kolejności, zarzutu Rady dotyczącego przeinaczenia okoliczności faktycznych, należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem przeinaczenie takie musi wynikać w sposób oczywisty z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, bez konieczności dokonywania nowej oceny okoliczności faktycznych i dowodów ( ). Tymczasem argumentacja Rady opiera się na założeniu, że istnienie przeładunku na poziomie krajowym zostało potwierdzone, nawet jeśli stwierdzenie dotyczące udziału Chin Haur w działalności przeładunkowej nie jest błędne. Jak zauważyłem w pkt 85 niniejszej opinii, nie ma to moim zdaniem miejsca w niniejszym przypadku. W zaskarżonym wyroku Sąd ograniczył się do stwierdzenia, że na podstawie informacji zawartych w aktach sprawy, Rada nie mogła dokonać ustalenia, iż Chin Haur brała udział w przeładunku. Tym samym, Sąd nie przeinaczył okoliczności faktycznych, lecz – moim zdaniem – dopuścił się błędu co do prawa, gdyż nie uwzględnił zasadniczego elementu, tj. braku współpracy Chin Haur w dochodzeniu, mającego decydujący wpływ na wymagany od instytucji standard dowodowy w celu udowodnienia rzeczonego udziału Chin Haur w przeładunku. 101. Z powyższego wynika moim zdaniem, że należy oddalić zarówno zarzut drugi odwołania Komisji w sprawie C‑253/15 P, jak i zarzut drugi odwołania Rady w sprawie C‑259/15 P. C – W przedmiocie zarzutu trzeciego odwołania Komisji w sprawie C‑53/15 P opartego na naruszeniu uprawnień proceduralnych 1. Argumenty stron 102. W swoim zarzucie trzecim Komisja podnosi, że Sąd naruszył jej uprawnienia proceduralne w zakresie, w jakim nie zezwolił jej na przedstawienie uwag interwenienta. Przede wszystkim, postanowienie Sądu o rozpoznaniu sprawy w trybie przyspieszonym, w ramach którego wykluczona jest – na podstawie art. 76a § 2 akapit drugi regulaminu postępowania przed Sądem, obowiązującego w czasie trwania postępowania przed tym Sądem – wszelka interwencja na piśmie Komisji, jest pozbawione uzasadnienia. Następnie, oddalenie jej późniejszego wniosku z dnia 25 czerwca 2014 r. o zezwolenie jej na przedstawienie uwag w ramach środków organizacji postępowania nie zostało również uzasadnione. Ponadto, ciągła odmowa Sądu w zakresie przedstawienie przez Komisję uwag na piśmie nie była uzasadniona koniecznością przyspieszenia rozpatrywania sprawy, co wynika z okoliczności, że Sąd wydał swój wyrok po upływie 19,3 miesięcy, podczas gdy średni czas trwania postępowania przed tym Sądem wynosił 23,4 miesiące w 2014 r. Wreszcie, stwierdzenia Sądu, które zawierają według Komisji błędy co do prawa mają związek z jej działalnością dochodzeniową, a w szczególności ze znaczeniem sprawozdań z kontroli sporządzonych w czasie wizyt weryfikacyjnych. Stwierdzenia te byłyby odmienne, gdyby Komisja była upoważniona do wyrażenia swojego stanowiska. 103. Chin Haur kwestionuje argumenty Komisji. 2. Ocena 104. O ile prawdą jest, że instytucje są uprzywilejowanymi interwenientami i nie powinny mieć obowiązku wykazania, że posiadają interes w rozstrzygnięciu sprawy ( ), o tyle jednak podlegają one zasadom zawartym w regulaminach postępowania przed sądami Unii. 105. W niniejszym przypadku należy przede wszystkim zauważyć, że z akt sprawy wynika, iż Komisja złożyła wniosek o dopuszczenie jej do sprawy w charakterze interwenienta w dniu 17 października 2013 r., a wiec po tym jak Sąd postanowił, uwzględniając wniosek Chin Haur, skierować sprawę do rozpoznania w trybie przyspieszonym. 106. Zgodnie z art. 116 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem obowiązującego w czasie trwania postępowania przed tym Sądem interwenient akceptuje stan sprawy, w jakim się ona znajduje w chwili jego wstąpienia. Wynika stąd, że Komisja nie może kwestionować takich decyzji jak decyzja o rozpoznaniu sprawy w trybie przyspieszonym, która została podjęta przed uwzględnieniem jej wniosku o dopuszczenie jej do sprawy w charakterze interwenienta. 107. Ponadto, z art. 76a § 2 akapit drugi tego regulaminu postępowania wynika, że w przypadku skierowania sprawy do rozpoznania w trybie przyspieszonym, interwenient może przedstawić swoje stanowisko tylko wtedy, gdy Sąd na to zezwoli, w ramach środków organizacji postępowania przyjętych zgodnie z art. 64 tego regulaminu. 108. Jeżeli chodzi o nieuwzględnienie przez Sąd przedstawionego przez skarżącą wniosku o zastosowanie środków organizacji postępowania, z utrwalonego orzecznictwa wynika, że zasadniczo wyłącznie do Sądu należy ocena ewentualnej konieczności uzupełnienia materiału dowodowego zgromadzonego w rozpatrywanych przez niego sprawach ( ). 109. W tym kontekście, do Sądu należy decyzja co do konieczności zastosowaniu środków organizacji postępowania celem uzupełnienia posiadanego przez niego materiału dowodowego, przy czym walor dowodowy materiału zgromadzonego w sprawie podlega jego swobodnej ocenie, która nie podlega kontroli Trybunału w ramach rozpatrywania odwołania, z wyjątkiem przypadków przeinaczenia dowodów przedstawionych Sądowi lub wówczas, gdy z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika istotna nieścisłość ustaleń Sądu ( ). 110. W niniejszym przypadku, po pierwsze, Komisja nie powołuje się ani na przeinaczenie dowodów, ani na nieścisłość ustaleń Sądu. Po drugie, jej wniosek z dnia 25 czerwca 2014 r. dotyczący zezwolenie jej na przedstawienie uwag interwenienta w ramach środków organizacji postępowania nie wskazywał dokumentów lub obiektywnych konkretnych dowodów, których przedstawienie w formie pisemnej byłoby konieczne, z uwagi na to, że ustna prezentacja nie byłaby wystarczająca, aby umożliwić Komisji przedstawienie jej argumentów. Po trzecie, Komisja miała możliwość wypowiedzenia się w pełni w trakcie rozprawy przed Sądem. Jej odwołanie nie wskazuje na to, w jaki sposób okoliczność, iż mogła ona przedstawić swoje stanowisko dopiero na rozprawie miała wpływ na ustalenia Sądu, a zatem że ustalenia te byłyby odmienne, gdyby jej wniosek o zezwolenie na przedstawienie uwag interwenienta byłby uwzględniony. 111. W tej sytuacji zarzut trzeci Komisji powinien zostać, moim zdaniem, oddalony. 112. Z powyższej analizy, a w szczególności z wniosku, do jakiego doszedłem w pkt 84 niniejszej opinii wynika, że odwołania wniesione przez Maxcom, Komisję i Radę powinny zostać uwzględnione i w konsekwencji zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony. VI – W przedmiocie skargi do Sądu 113. Zgodnie z art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w przypadku uchylenia orzeczenia Sądu Trybunał może wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala. Uważam, że – jak podniosła sama Chin Haur – jest tak w niniejszym przypadku. 114. W tej sytuacji należy zbadać trzy argumenty podniesione przez Chin Haur w skardze przed Sądem w ramach drugiej części zarzutu pierwszego. W tym względzie należy przypomnieć, że – tak jak zauważono w pkt 44 niniejszej opinii – zgodnie z orzecznictwem kontrola sądu Unii jest ograniczona w sposób określony w tym punkcie. 115. Co się tyczy pierwszego z tych trzech argumentów, chodzi o zarzut, uwzględniony przez Sąd w zaskarżonym wyroku na podstawie analizy, która w moim przekonaniu jest dotknięta błędem. Zgodnie z tym zarzutem Rada błędnie uznała w motywie 62 spornego rozporządzenia, że Chin Haur nie posiadała wystarczającej zdolności produkcyjnej, która uzasadniałaby wielkość jej wywozu do Unii. 116. W tym względzie z orzecznictwa przypomnianego w pkt 49–52 niniejszej opinii oraz uwag poczynionych w pkt 75–79 tej opinii wynika, że w sytuacji, takiej jak ta w niniejszej sprawie, z powodu braku współpracy Chin Haur na instytucjach spoczywał złagodzony ciężar dowodu i mogły się one oprzeć na zbiorze zgodnych poszlak, aby w wystarczającym stopniu uzasadnić swoje ustalenia w zakresie udziału tego przedsiębiorstwa w praktykach związanych z obchodzeniem środków. 117. W tej sytuacji uważam, że po pierwsze, wywóz znaczącej ilości rowerów do Unii przez Chin Haur, których pochodzenia nie można było ustalić ( ) oraz po drugie, brak danych wskazujących, że Chin Haur była rzeczywistym producentem rowerów, pozwalały łącznie, w braku innych elementów, stwierdzić na podstawie logicznego i racjonalnego związku, że brała ona udział w działalności przeładunkowej ( ). Wskazówki te potwierdzały ponadto inne okoliczności prowadzące do powstania wątpliwości co do rzeczywistej działalności Chin Haur. ( ). Jeżeli istniała racjonalna przyczyna uzasadniająca jej działalność, inna niż uniknięcie cła antydumpingowego, do Chin Haur należało dostarczenie dowodu w tym zakresie ( ). 118. Wynika stąd, że Rada nie popełniła jakiegokolwiek oczywistego błędu w ocenie, stwierdzając, w motywie 62 spornego rozporządzenia, że Chin Haur brała udział w działalności przeładunkowej. W konsekwencji pierwszy argument drugiej części zarzutu pierwszego podniesiony w pierwszej instancji przez Chin Haur powinien zostać, moim zdaniem, oddalony. 119. Co się tyczy drugiego argumentu podniesionego w pierwszej instancji przed Sądem w ramach drugiej części zarzutu pierwszego, Chin Haur podniosła, że Rada naruszyła prawo, stwierdzając występowanie przeładunku wyłącznie na podstawie zmiany struktury handlu. Rada nie przedstawiła dowodów na występowanie takiej działalności przeładunkowej ani nie wykazała związku przyczynowego pomiędzy taką działalnością a podnoszoną zmianą struktury handlu. 120. W tym względzie prawdą jest, że – jak wynika z motywu 64 spornego rozporządzenia – Rada odniosła się do istnienia zmiany struktury handlu jako jednego z elementów, z którego można było wywieść istnienie praktyk przeładunku w Indonezji. Tymczasem, jak zauważyłem w pkt 87 niniejszej opinii, istnienie zmiany struktury handlu stanowi pierwszy z zasadniczych elementów obchodzenia środków. Nie może być ono zatem, jako takie, uznawane za wskazówkę co do istnienia praktyk związanych z obchodzeniem środków. 121. Należy jednak stwierdzić, że – wbrew temu, co utrzymywała Chin Haur przed Sądem – Rada nie oparła się na tym jedynym elemencie w motywie 64 spornego rozporządzenia. Przeciwnie, oparła się ona na dwóch innych elementach: po pierwsze, na stwierdzeniu dotyczącym udziału Chin Haur – której przywóz stanowił znaczącą część (42%) przywozu rowerów w Unii – w praktykach przeładunku oraz po drugie, na okoliczności, że zainteresowane strony reprezentujące 9% wspomnianego przywozu nie współpracowały w dochodzeniu. Wprawdzie – tak jak zauważono wcześniej ( ) – sam brak współpracy nie pozwala domniemywać występowania przeładunku, to jednak – biorąc pod uwagę znaczny wzrost wywozu rowerów z Indonezji do Unii zaraz po podniesieniu ceł antydumpingowych na przywóz z Chin ( ) oraz wskazówki wynikające z ustalenia w zakresie Chin Haur o prowadzeniu przez nią działalności przeładunkowej w Indonezji – rzeczony brak współpracy mógł stanowić dodatkową wskazówkę potwierdzającą istnienie takiej działalności ( ). W tej sytuacji Rada dysponowała wystarczającymi zgodnymi poszlakami w rozumieniu orzecznictwa, aby potwierdzić swoje ustalenie dotyczące istnienia praktyk związanych z obchodzeniem środków w Indonezji w niniejszym przypadku. 122. Co się tyczy argumentu opartego na tym, że Rada popełniła błąd, nie ustalając związku przyczynowego między działalnością przeładunkową a zmianą struktury handlu, należy zauważyć, co następuje. Po pierwsze, ustalone zostało ostatecznie, że Rada, nie popełniając błędu stwierdziła, że w odniesieniu do tej działalności nie istniała żadna racjonalna przyczyna ani ekonomiczne uzasadnienie, inna niż uniknięcie cła antydumpingowego ( ). Po drugie, Rada stwierdziła, że dochodzenie nie wykazało, iż konsumpcja rowerów w Indonezji uległa wzrostowi, co mogłoby powodować u producentów zwiększenie zdolności produkcyjnej. Ponadto, dochodzenie wykazało, że trzy spółki indonezyjskie zwolnione z cła antydumpingowego koncentrowały się w większym stopniu na rynku wewnętrznym, niż na rynkach wywozu. Po trzecie, należy stwierdzić, że twierdzenia Chin Haur, zgodnie z którymi, zmiana struktury handlu mogła być wynikiem wzrostu zdolności produkcyjnej w Indonezji, przenoszenia się chińskich producentów do Indonezji ze względu na zwiększenie ceł antydumpingowych lub faktu, iż indonezyjscy producenci wykorzystali okazję związaną ze spadkiem chińskiego wywozu do Unii w celu zwiększenia ich udziału w rynku w Unii, nie zostały poparte żadnymi dowodami. 123. Z powyższego wynika, że drugi argument drugiej części zarzutu pierwszego wysunięty przez Chin Haur w pierwszej instancji powinien zostać również – moim zdaniem – oddalony. 124. Co się tyczy trzeciego argumentu drugiej części zarzutu pierwszego przedstawionego przed Sądem, Chin Haur podniosła, że w braku jakiegokolwiek innego dowodu przedstawione przez nią informacje powinny były stanowić dostępne fakty w rozumieniu art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, na podstawie których Rada powinna była stwierdzić brak występowania przeładunku. 125. Ten argument również należy oddalić. Po pierwsze, w zaskarżonym wyroku Sąd stwierdził bowiem, że informacje przekazane przez Chin Haur były sprzeczne, niepełne i niemożliwe do sprawdzenia. Po drugie, z powyższej analizy pierwszego i drugiego argumentu wynika, że Rada dysponowała wystarczającymi danymi, aby stwierdzić w niniejszym przypadku, w świetle odpowiedniego orzecznictwa, występowanie przeładunku. 126. W świetle wszystkich powyższych ustaleń uważam, że skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez Chin Haur powinna zostać oddalona. VII – W przedmiocie kosztów 127. Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania, jeżeli odwołanie jest bezzasadne lub jest zasadne i Trybunał wydaje orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, rozstrzyga on również o kosztach. Zgodnie z art. 138 § 1 tego regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. 128. Jeśli Trybunał przychyli się do mojej oceny dotyczącej trzech połączonych odwołań, oznaczać to będzie, że Chin Haur przegrała sprawę. Ponieważ Maxcom, Rada i Komisja wniosły o obciążenie jej kosztami postępowania, należy obciążyć Chin Haur kosztami poniesionymi przez Maxcom, Komisję i Radę zarówno w pierwszej instancji, jak i w niniejszym postępowaniu odwoławczym. VIII – Wnioski 129. W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał orzekł w następujący sposób: 1) Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 19 marca 2015 r.Chin Haur Indonesia/Rada (T‑412/13, EU:T:2015:163) zostaje uchylony. 2) Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez Chin Haur Indonesia PT zostaje oddalona. 3) Chin Haur Indonesia PT, zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Maxcom Ltd, Komisję Europejską i Radę Unii Europejskiej w pierwszej instancji oraz w postepowaniu odwoławczym. ( ) Język oryginału: francuski. ( ) T‑412/13, EU:T:2015:163. ( ) Rozporządzenie z dnia 29 maja 2013 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 990/2011 na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz rowerów wysyłanych z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji (Dz.U. 2013, L 153, s. 1). ( ) Opinia ta jest przedstawiona równocześnie z opinią dotyczącą spraw C‑248/15 P, Maxcom/City Cycle Industries, C‑254/15, Komisja/City Cycle Industries i C‑260/15 P, Rada/City Cycle Industries, która dotyczy trzech odwołań wniesionych przez te same wnoszące odwołania od wyroku ogłoszonego w tym samym dniu co zaskarżony wyrok i dotyczący tego samego spornego rozporządzenia. Kwestie podniesione w tych trzech innych odwołaniach są analogicznych do tych, które zostały podniesione w niniejszych sprawach. ( ) Rozporządzenie Rady z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 343, s. 51; sprostowania: Dz.U. 2010, L 7, s. 22; Dz.U. 2016, L 44 s. 20) zmienione rozporządzeniem (UE) nr 1168/2012 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 czerwca 2012 r. (Dz.U. 2012, L 237, s. 1). ( ) Porozumienie w sprawie stosowania art. VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. (Dz.U. 1994, L 336, s. 103), stanowiące załącznik 1A do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu i zatwierdzone decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji porozumień, będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994) (Dz.U. 1994, L 336, s. 1). ( ) Zobacz motyw 22 rozporządzenia podstawowego oraz pkt 10 opinii rzecznika generalnego Y. Bota w sprawie Simon, Evers & Co. (C‑21/13, EU:C:2014:261). ( ) W odniesieniu do odesłań do regulacji Unii w sprawie obchodzenia środków obowiązującej przed przyjęciem rozporządzenia podstawowego, zob. pkt 9 opinii rzecznika generalnego Y. Bota wymienionej w przypisie 7. ( ) Dokładniej, zgodnie z tym przepisem działalność montażową uznaje się za mającą na celu obejście obowiązujących środków, jeżeli: a) rozpoczęła się lub znacznie się zwiększyła po lub tuż przed wszczęciem postępowania antydumpingowego, zaś części pochodzą z kraju objętego środkami; oraz b) części te stanowią 60% lub więcej łącznej wartości wszystkich części zmontowanego produktu, przy czym w żadnym wypadku za obejście środków nie zostanie uznana sytuacja, w której wartość dodana do części wykorzystanych w trakcie montażu lub wykończenia przekracza 25% kosztów produkcji; oraz c) efekty ochronne cła są osłabione w odniesieniu do cen lub ilości zmontowanych produktów podobnych i istnieją dowody na istnienie dumpingu w stosunku do wartości normalnych uprzednio ustalonych dla produktów podobnych lub zbliżonych. ( ) Rozporządzenie Rady z dnia 3 października 2011 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (Dz.U. 2011, L 261, s. 2). W odniesieniu do odesłań do wcześniejszych rozporządzeń zob. pkt 2–6 zaskarżonego wyroku. ( ) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 875/2012 z dnia 25 września 2012 r. wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, nałożonych rozporządzeniem wykonawczym nr 990/2011 przez przywóz rowerów wysyłanych z Indonezji, Malezji, Sri Lanki i Tunezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Indonezji, Malezji, Sri Lanki i Tunezji, oraz poddające ten przywóz rejestracji (Dz.U. 2012, L 258, s. 21). Dochodzenie to zostało wszczęte w następstwie wniosku złożonego przez Europejskie Stowarzyszenie Producentów Rowerów (EBMA) w imieniu, między innymi, spółki Maxcom. Zobacz pkt 10–13 spornego rozporządzenia oraz 8–9 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz w tym względzie, bardziej szczegółowo, pkt 8–18 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz motywy 28–32 spornego rozporządzenia. ( ) Zobacz, odpowiednio, motywy 45–58 oraz 59–67 spornego rozporządzenia, a także motywy 92 (dotyczący braku racjonalnej przyczyny lub ekonomicznego uzasadnienia dla przeładunku i działalności montażowej poza unikaniem obowiązujących środków antydumpingowych), 93–96 (dotyczące osłabienia skutków naprawczych tych środków) oraz 99–102 (dotyczące stosowania dumpingu w odniesieniu do wartości normalnej ustalonej poprzednio) spornego rozporządzenia. ( ) Zobacz motywy 65–67 spornego rozporządzenia. ( ) Zobacz motywy 115–117 spornego rozporządzenia oraz art. 1 ust. 1 i 3 spornego rozporządzenia. ( ) Zobacz motyw 120 oraz art. 1 ust. 1 spornego rozporządzenia. ( ) Zobacz art. 76a regulaminu postępowania przed Sądem obowiązującego w trakcie trwania postępowania przed tym Sądem. ( ) Decyzja ta została podjęta z uwzględnieniem art. 76a § 2 akapit drugi regulaminu postępowania przed Sądem obowiązującego w trakcie trwania postępowania przed tym Sądem. ( ) Zgodnie z art. 76a § 2 akapit drugi regulaminu postępowania przed Sądem obowiązującego w trakcie trwania postępowania przed tym Sądem w przypadku skierowania sprawy do rozpoznania w trybie przyspieszonym interwenient może przedstawić uwagi tylko wtedy, gdy Sąd na to zezwoli, w ramach środków organizacji postępowania przyjętych zgodnie z art. 64 tego regulaminu. Wniosek Komisji opierał się właśnie na tym przepisie. ( ) Zarzut pierwszy i drugi odwołania Maxcom w sprawie C‑247/15 P, a także zarzut pierwszy odwołania Komisji i Rady w sprawach, odpowiednio, C‑253/15 P i C‑259/15 P. ( ) Zarzut drugi odwołania Komisji i Rady w sprawach, odpowiednio, C‑253/15 P i C‑259/15 P. ( ) Zarzut trzeci odwołania Komisji w sprawie C‑253/15 P. ( ) Wyrok z dnia 4 września 2014 r., C‑21/13 (EU:C:2014:2154). ( ) Zobacz w szczególności wyrok z dnia 16 lutego 2012 r., Rada i Komisja/Interpipe Niko Tube i Interpipe NTRP (C‑191/09 P i C‑200/09 P, EU:C:2012:78, pkt 64–65 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Zobacz w szczególności wyrok z dnia 10 lipca 2008 r., Bertelsmann i Sony Corporation of America/Impala (C‑413/06 P, EU:C:2008:392, pkt 44 i przytoczone tam orzecznictwo). Zobacz też wyrok z dnia 30 maja 2013 r., Quinn Barlo i in./Komisja (C‑70/12 P, EU:C:2013:351, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo). Trybunał wielokrotnie badał w ramach odwołania kwestie dotyczące naruszenia zasad dotyczących standardu dowodu (zob. w szczególności wyroki: z dnia 3 kwietnia 2014 r., Francja/Komisja (C‑559/12 P, EU:C:2014:217, pkt 54 i nast.); z dnia 6 października 2009 r., GlaxoSmithKline Services i in./Komisja i in. (C‑501/06 P, C‑513/06 P, C‑515/06 P i C‑519/06 P, EU:C:2009:610, pkt 77 i nast.). ( ) W odniesieniu do celów przepisów Unii w zakresie obchodzenia środków, zob. motyw 19 rozporządzenia podstawowego, a także wyrok z dnia 6 czerwca 2013 r., Paltrade (C‑667/11, EU:C:2013:368, pkt 28) i wyrok Sądu z dnia 26 września 2000 r., Starway/Rada (T‑80/97, EU:T:2000:216, pkt 85, 113). ( ) Wyrok z dnia 4 września 2014 r. (C‑21/13, EU:C:2014:2154). ( ) Ibidem pkt 48. Zobacz też opinia rzecznika generalnego Y. Bota w sprawie Simon, Evers & Co. (C‑21/13, EU:C:2014:261, pkt 87). ( ) Wyrok z dnia 4 września 2014 r., Simon, Evers & Co. (C‑21/13, EU:C:2014:2154, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Ibidem, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo. ( ) Wyrok z dnia 4 września 2014 r., C‑21/13 (EU:C:2014:2154). ( ) Ibidem, pkt 35. ( ) Zobacz podobnie opinia rzecznika generalnego Y. Bota w sprawie Simon, Evers & Co. (C‑21/13, EU:C:2014:261, pkt 4). Wymóg, aby instytucje wykazały spełnienie wszystkich przesłanek wymienionych w art. 13 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia podstawowego znajduje potwierdzenie nie tylko w samym tekście tego przepisu, ale również w podejściu przyjętym przez Trybunał w wyroku z dnia 4 września 2014 r., Simon, Evers & Co. (C‑21/13, EU:C:2014:2154). W wyroku tym Trybunał zbadał bowiem oddzielnie ważność analizowanego rozporządzenia w związku z każdą przesłanką w odniesieniu, do której sąd odsyłający wyraził wątpliwości (w szczególności pierwszą i drugą z przesłanek, wymienionych w pkt 43 niniejszej opinii; zob. odpowiednio pkt 39 i nast. oraz pkt 50 i nast. tego wyroku). ( ) Strony nie są zgodne do tego, na kim powinien spoczywać ciężar udowodnienia, że producent/eksporter nie bierze udziału w praktykach związanych z obchodzeniem środków w celu uznania, że może on korzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Komisja i Rada utrzymują z jednej strony, że ciężar dowodu spoczywa na producencie/eksporterowi, który zgodnie z tym przepisem powinien przedstawić wniosek o przyznanie zwolnienia „wraz ze stosownymi dowodami”. Chin Haur z drugiej strony utrzymuje natomiast, że taka interpretacja ciężaru dowodu byłaby sprzeczna z tekstem tego przepisu, w którym użycie sformułowania „uznano” zakłada, że ciężar dowodu spoczywa na instytucjach. W tym względzie uważam, że na stronie, która rzeczywiście współpracuje i pragnie skorzystać ze zwolnienia ciąży obowiązek przedstawienia wszystkich dowodów, które pozwoliłyby instytucjom na pełną ocenę tego, czy brała ona udział w praktykach związanych z obchodzeniem środków. Podejście to znajduje szczególne uzasadnienie zważywszy, że – jak wspomniano w pkt 49 niniejszej opinii – w ramach dochodzeń co do występowania obejścia instytucje są uzależnione od dobrowolnej współpracy ze strony zainteresowanych stron. W tym względzie pragnę jednak zauważyć, iż pomimo że kwestia ta jest w niniejszym przypadku związana ze stwierdzeniem obejścia środków na podstawie art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego (zob. ostatnie zdanie pkt 48 niniejszej opinii oraz odwołania w przypisie 36), nie jest ona w rzeczywistości decydująca dla rozstrzygnięcia niniejszych spraw. Ostatecznie stwierdzono bowiem, że Chin Haur nie spełniała warunków, aby móc skorzystać ze zwolnienia na podstawie art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego (zob. pkt 63 i przypis 46 niniejszej opinii). ( ) W odniesieniu do ciężaru dowodu w podobnym przypadku, zob. pkt 57 i 75 niniejszej opinii. ( ) Wyrok z dnia 4 września 2014 r. (C‑21/13, EU:C:2014:2154). ( ) Wyrok z dnia 17 grudnia 2015 r. (C‑371/14, EU:C:2015:828). ( ) Wyroki: z dnia 4 września 2014 r., Simon, Evers & Co., C‑21/13 (EU:C:2014:2154, pkt 32–34); z dnia 17 grudnia 2015 r., APEX (C‑371/14, EU:C:2015:828, pkt 64–66). ( ) Ibidem, odpowiednio pkt 35, 67. ( ) Ibidem, odpowiednio, pkt 36, 68. ( ) Ibidem. ( ) Ibidem, odpowiednio, pkt 37 i 69. ( ) Zobacz wyroki: z dnia 4 września 2014 r., Simon, Evers & Co. (C‑21/13, EU:C:2014:2154, pkt 39 i 56); z dnia 17 grudnia 2015 r., APEX (C‑371/14, EU:C:2015:828, pkt 71). ( ) Zobacz pkt 95 i104 zaskarżonego wyroku. ( ) W zaskarżonym wyroku Sąd potwierdził bowiem z jednej strony, że przedstawione informacje były sprzeczne, niepełne i niemożliwe do sprawdzenia (zob. pkt 81–94 i 110–120 zaskarżonego wyroku) oraz, z drugiej strony, oddalił część zarzutu drugiego opartego na błędzie w stwierdzeniu dotyczącym braku współpracy ze strony Chin Haur (zob. pkt 110–120). Wspomniane punkty zaskarżonego wyroku nie zostały zakwestionowane przez Chin Haur. ( ) Zobacz pkt 45 niniejszej opinii. ( ) Zobacz pkt 53 niniejszej opinii. ( ) Z akt sprawy wynika, że przywóz dokonywany przez Chin Haur stanowił 42% przywozu rowerów do Unii z Indonezji oraz że udział przywozu przypadającego importerom, którzy nie współpracowali, o którym mowa w motywie 63 spornego rozporządzenia wynosił 9%. ( ) W szczególności występowanie znaczących prac w zakresie montażu (zob. pkt 53 wyroku z dnia 4 września 2014 r., Simon, Evers & Co., C‑21/13, EU:C:2014:2154). ( ) Jest tak tym bardziej, uwzględniając okoliczność, że – jak zaznaczę w pkt 87 niniejszej opinii – dwa pozostałe elementy, na których zostało oparte rzeczone stwierdzenie nie były jako takie wystarczające, aby uzasadnić jego przyjęcie. ( ) W przypadku gdy zainteresowany producent/eksporter przedstawił wniosek o przyznanie zwolnienia na podstawie art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, instytucje mogą oprzeć się na dostarczonych przez niego danych. Nie zmienia to faktu, że ciężar dowodu istnienia zasadniczych elementów obchodzenia środków na podstawie art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego spoczywa zawsze na instytucjach (dla odróżnienia, w przedmiocie ciężaru dowodu w ramach analizy zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, zob. przypis 35 niniejszej opinii). ( ) Zobacz pkt 49–53 powyżej. ( ) Zobacz wyrok z dnia 4 września 2014 r., Simon, Evers & Co. (C‑21/13, EU:C:2014:2154, pkt 50–56). ( ) Zobacz pkt 97 i 100 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz pkt 51 niniejszej opinii. ( ) Zobacz pkt 60–62 niniejszej opinii. ( ) W tym względzie zob. też pkt 48 i 75 niniejszej opinii. ( ) W szczególności, zarzuty przedstawione w pkt 35 niniejszej opinii dotyczące skuteczności („effet utile”) art. 13 ust. 4 rozporządzenia podstawowego oraz pomieszania pojęcia „praktyki związanej z obchodzeniem środków” i jednego z jej przejawów zostały uwzględnione w powyższym rozumowaniu. ( ) Zobacz pkt 45 niniejszej opinii. ( ) Zobacz w szczególności podobnie wyrok z dnia 10 kwietnia 2014 r., Areva i in./Komisja (C‑247/11 P i C‑253/11 P, EU:C:2014:257, pkt 54, 55). ( ) Należy zauważyć, że w ramach swojego pierwszego zarzutu opartego na błędnym zastosowaniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego Komisja stwierdziła najpierw, że zaskarżony wyrok nie jest wystarczająco uzasadniony w odniesieniu do powodów, ze względu na które sporne rozporządzenie narusza ten przepis, a następnie uznała za naruszenie prawa okoliczność, że „zaskarżony wyrok nie wskazuje nawet na normę kontroli sądowej, a w szczególności nie precyzuje, czy Rada popełniła zwykły, czy też oczywisty błąd w ocenie”. W tym zakresie Komisja nie przedstawia jednak żadnych argumentów dotyczących tego zarzutu i ogranicza się do wyraźnego powołania się „dla potrzeb bardziej szczegółowej analizy” na podniesiony przez nią zarzut drugi oparty na braku uzasadnienia. Tymczasem takie uznanie za naruszenie prawa obejmujące brak określenia mającego zastosowanie kryterium kontroli sądowej, bez żadnego argumentu lub analizy na jego poparcie, ograniczające się do ogólnego odwołania do zarzutu opartego na braku uzasadnienia, nie może być moim zdaniem interpretowane, jako autonomiczny zarzut oparty na tym, że Sąd przekroczył poziom kontroli sądowej, naruszając tym samym zakres swobodnego uznania przyznany instytucjom w orzecznictwie, o którym mowa w pkt 44 niniejszej opinii. W tej sytuacji, powyższy zarzut Komisji pokrywa się w istocie z zarzutem opartym na braku uzasadnienia, analizowanym w niniejszym punkcie. W tym względzie pragnę zauważyć, że z art. 168 § 1 lit. d) regulaminu postępowania przed Trybunałem wynika, że wnoszący odwołanie powinni rozwinąć w wystarczający sposób argumenty, na które się powołują na poparcie ich odwołań. ( ) Zobacz wyrok z dnia 16 lutego 2012 r., Rada i Komisja/Interpipe Niko Tube i Interpipe NTRP (C‑191/09 P i C‑200/09 P, EU:C:2012:78, pkt 161). ( ) Zobacz pkt 129 zaskarżonego wyroku. ( ) Zobacz wyrok z dnia 2 czerwca 2016 r., Photo USA Electronic Graphic/Rada (C‑31/15 P, EU:C:2016:390, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Wyrok z dnia 29 października 1980 r., Roquette Frères/Rada (138/79, EU:C:1980:249, pkt 21). ( ) Zobacz w szczególności wyrok z dnia 9 czerwca 2016 r., PROAS/Komisja (C‑616/13 P, EU:C:2016:415, pkt 66 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Zobacz podobnie wyrok z dnia 28 stycznia 2016 r., Heli-Flight/AESA (C‑61/15 P, EU:C:2016:59, pkt 94 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Zobacz pkt 118 zaskarżonego wyroku. ( ) Trybunał użył sformułowania „logiczny i racjonalny związek” w pkt 52 wyroku z dnia 4 września 2014 r., Simon, Evers & Co. (C‑21/13, EU:C:2014:2154). ( ) Sam Sąd zwrócił uwagę na te okoliczności. Zobacz pkt 100 zaskarżonego wyroku oraz zdanie pierwsze pkt 105 tego wyroku. ( ) Zobacz wyrok z dnia 4 września 2014 r., Simon, Evers & Co. (C‑21/13, EU:C:2014:2154, pkt 56, in fine). ( ) Zobacz pkt 51, 82 i 87 niniejszej opinii. ( ) Zobacz pkt 46 spornego rozporządzenia oraz pkt 52 wyroku z dnia 4 września 2014 r., Simon, Evers & Co. (C‑21/13, EU:C:2014:2154). ( ) Zobacz podobnie pkt 54 wyroku z dnia 4 września 2014 r., Simon, Evers & Co. (C‑21/13, EU:C:2014:2154) mającego zastosowanie na zasadzie analogii w świetle uwag poczynionych w pkt 69 niniejszej opinii. ( ) Zobacz pkt 92 spornego rozporządzenia.