C-256/07

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO JÁNA MAZÁKA przedstawiona w dniu 21 października 2008 r.(1) Sprawa C‑256/07 Mitsui & Co. Deutschland GmbH przeciwko Hauptzollamt Düsseldorf [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy)] Wartość celna – Wartość transakcyjna – Wykładnia art. 29 ust. 1 i ust. 3 lit. a) kodeksu celnego – Wykładnia art. 145 ust. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego zmienionego rozporządzeniem nr 444/2002 – Moc wsteczna przepisu prawa – Ważność I –    Wprowadzenie, okoliczności faktyczne i postępowanie przed sądem krajowym 1.        Pytania przedłożone przez Finanzgericht Düsseldorf (sąd finansowy w Düsseldorfie, zwany dalej „sądem krajowym”) (Niemcy) stwarzają Trybunałowi możliwość szczegółowego określenia, jaki wpływ ma wadliwość towarów na ich wartość transakcyjną i w rezultacie również na ich wartość celną. 2.        Odpowiedź udzielona przez Trybunał jest potrzebna sądowi krajowemu do rozstrzygnięcia skargi Mitsui & Co. Deutschland GmbH (zwanej dalej „Mitsui & Co.”) wniesionej przeciwko Hauptzollamt Düsseldorf (naczelnemu urzędowi celnemu w Düsseldorfie, zwanemu dalej „Hauptzollamt”), dotyczącej decyzji tego urzędu w sprawie złożonego przez Mitsui & Co. wniosku o zwrot należności celnych. 3.        Mitsui & Co. prowadzi działalność w zakresie zakupu i przywozu pojazdów marki Subaru, na które japoński sprzedawca, będący jednocześnie ich producentem, udziela trzyletniej gwarancji. Sprzedawca i producent pokrywał Mitsui & Co. koszty związane z tą gwarancją, czyli koszty napraw poniesionych przez klientów Mitsui & Co. W rezultacie Mitsui & Co. zwróciła się do Hauptzollamt o zwrot należności celnych. 4.        Sporna decyzja Hauptzollamt dotyczy pojazdów dopuszczonych do swobodnego obrotu w lipcu 2000 r. Decyzją z dnia 27 maja 2004 r. Hauptzollamt uwzględnił częściowo wniosek Mitsui & Co. z dnia 13 czerwca 2003 r. dotyczący zwrotu należności celnych w zakresie świadczeń z tytułu gwarancji. Uwzględnił on jedynie dostosowania ceny dokonane do lutego 2002 r. i odmówił uznania dostosowań ceny dokonanych od marca 2002 r. do czerwca 2003 r., powołując się na art. 145 ust. 2 i 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny(2), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 444/2002 z dnia 11 marca 2003 r(3). 5.        Hauptzollamt potwierdził swoje stanowisko w decyzji z dnia 30 marca 2005 r. wydanej w wyniku odwołania Mitsui & Co., w którym ta ostatnia podniosła, że art. 145 rozporządzenia wykonawczego nie znajduje zastosowania do jej wniosku o zwrot, gdyż w przypadku gwarancji nie chodziło o retrospektywne dostosowanie ceny, ale o uznanie kwoty umownego obowiązku z tytułu gwarancji, i że ponadto z uwagi na wykluczenie wstecznej mocy przepisu prawa rzeczony art. 145 nie znajdował zastosowania w stosunku do towarów przywożonych i dopuszczonych do swobodnego obrotu przed dniem 19 marca 2002 r. II – Ramy prawne 6.        W okresie właściwym dla okoliczności faktycznych sprawy przed sądem krajowym wartość celna była uregulowana w rozdziale 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny(4). 7.        Artykuł 29 ust. 1 kodeksu celnego definiuje „wartość celną” przywożonych towarów jako wartość transakcyjną, to znaczy cenę faktycznie zapłaconą lub należną za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty(5). 8.        Rzeczony art. 29 w ust. 3 lit. a) definiuje również „cenę faktycznie zapłaconą lub należną” jako całkowitą kwotę płatności dokonanej lub mającej zostać dokonaną przez kupującego wobec sprzedającego lub na jego korzyść za przywożone towary. Obejmuje ona wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedającego. 9.        Na podstawie art. 249 kodeksu celnego Komisja Wspólnot Europejskich przyjęła rozporządzenie nr 2454/93. 10.      To rozporządzenie zostało wielokrotnie zmienione. Jedna z tych zmian została wprowadzona rozporządzeniem Komisji (WE) nr 444/2002, które weszło w życie w dniu 19 marca 2002 r. 11.      Zgodnie z motywami 5 i 6 rozporządzenia nr 444/2002 po dopuszczeniu towarów do swobodnego obrotu ich cena uzgodniona między nabywcą i sprzedawcą może w niektórych przypadkach podlegać zmianom mającym na celu uwzględnienie wad towarów. W konsekwencji obowiązujące przepisy powinny wyraźnie zezwalać na to, aby wartość transakcyjna na mocy art. 29 kodeksu celnego uwzględniała te szczególne okoliczności z zastrzeżeniem właściwych klauzul ochronnych oraz z zastrzeżeniem rozsądnego terminu. 12.      Z tych powodów rozporządzenie nr 444/2002 wprowadziło nowe brzmienie art. 145 rozporządzenia wykonawczego. Artykuł ten w ust. 2 i 3 przewiduje, że po dopuszczeniu towarów do swobodnego obrotu, w celu określania wartości celnej, możliwe jest wzięcie pod uwagę dokonanego przez sprzedającego na korzyść nabywcy dostosowania ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za towary. 13.      Artykuł 145 ust. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego określa materialne przesłanki skorzystania z tej możliwości. Po pierwsze, dane towary muszą być wadliwe w chwili przyjęcia zgłoszenia przez organy celne. Po drugie, sprzedający musi dokonać dostosowania, wypełniając zobowiązanie gwarancyjne przewidziane w umowie sprzedaży, zawartej przed dopuszczeniem tych towarów do swobodnego obrotu. Po trzecie, wadliwy stan towarów nie może być wcześniej uwzględniony w danej umowie sprzedaży. Po czwarte, dostosowanie ceny może zostać uwzględnione jedynie wówczas, gdy zostało dokonane w okresie 12 miesięcy od daty przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu. III – Pytania prejudycjalne i postępowanie przed Trybunałem 14.      Finanzgericht Düsseldorf postanowił zawiesić postępowanie i przedłożyć Trybunałowi następujące cztery pytania prejudycjalne: „1)      Czy płatności uiszczone przez sprzedającego i producenta na rzecz kupującego w ramach umowy gwarancji, które pokrywają koszty napraw dokonanych przez kupującego na żądanie jego klientów, zmniejszają wartość celną zgodnie z art. 29 ust. 1 i ust. 3 lit. a) kodeksu celnego, która została zgłoszona na podstawie ceny uzgodnionej między sprzedającym, producentem a kupującym? 2)      Czy wskazane w pytaniu pierwszym płatności dokonywane przez sprzedającego i producenta na rzecz kupującego w celu zrefundowania kosztów poniesionych tytułem gwarancji stanowią dostosowanie wartości transakcyjnej zgodnie z art. 145 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, zmienionego rozporządzeniem nr 444/2002? 3)      Jeżeli na pytanie pierwsze lub na pytanie drugie zostałaby udzielona odpowiedź twierdząca, to czy art. 145 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia wykonawczego, zmienionego rozporządzeniem nr 444/2002, ma zastosowanie do przywozów, w przypadku których zgłoszenia celne zostały przyjęte przed wejściem w życie rozporządzenia nr 444/2002? 4)      Jeżeli na pytanie trzecie zostałaby udzielona odpowiedź twierdząca, to czy art. 145 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia wykonawczego, zmienionego rozporządzenie nr 444/2002, jest ważny?”. 15.      Uwagi na piśmie przedstawiły Mitsui & Co., rząd niemiecki oraz Komisja. 16.      Mitsui & Co. oraz Komisja zwróciły się do Trybunału o wyznaczenie rozprawy, który odbyła się w dniu 12 czerwca 2008 r. IV – Ocena A –    W przedmiocie pierwszego pytania prejudycjalnego 17.      W pytaniu pierwszym sąd krajowy dąży do ustalenia, czy wykładni art. 29 ust. 1 i ust. 3 lit. a) kodeksu celnego należy dokonywać w ten sposób, że płatności uiszczone po dopuszczeniu do swobodnego obrotu przez sprzedającego na rzecz kupującego w ramach umowy gwarancji obniżają wartość celną towarów, która jest obliczana na podstawie wartości transakcyjnej. 18.      Wszystkie strony postępowania, które przedstawiły uwagi, jednomyślnie stwierdziły, że płatności dokonane przez sprzedającego na rzecz kupującego, takie jak w postępowaniu przed sądem krajowym, obniżają wartość celną towarów. 19.      Po pierwsze, należy przypomnieć, że Trybunał wielokrotnie orzekł, że uregulowania wspólnotowe dotyczące obliczania wartości celnej mają na celu ustanowienie sprawiedliwego, jednolitego i bezstronnego systemu, wykluczającego stosowanie arbitralnych lub fikcyjnych wartości celnych(6). 20.      Z orzecznictwa Trybunału wynika również, że wartość celna musi odzwierciedlać faktyczną wartość ekonomiczną przywożonego towaru i w rezultacie uwzględniać wszystkie elementy tego towaru, które przedstawiają wartość ekonomiczną(7). 21.      W niniejszym przypadku ukryta wada przywożonych pojazdów sprawia, że ich faktyczna wartość ekonomiczna była niższa niż wartość transakcyjna zgłoszona w chwili dopuszczenia ich do swobodnego obrotu. 22.      Jak słusznie zauważyła Komisja w przedstawionych uwagach, art. 29 ust. 1–3 kodeksu celnego nie określa wyraźnie, w jaki sposób należy traktować późniejsze zmiany wartości transakcyjnej, która stanowi podstawę obliczenia wartości celnej. 23.      Uważam, że w związku z tym powinno być możliwe odwołanie się do orzecznictwa Trybunału dotyczącego dostosowania ceny faktycznie zapłaconej lub należnej po zakupie towaru, lecz przed dopuszczeniem go do swobodnego obrotu w wyniku jego utraty lub uszkodzenia. 24.      W wyroku w sprawie Repenning(8) Trybunał przyznał, że wartość transakcyjna stanowi element, co do którego powinno być możliwe ewentualne dostosowanie, jeżeli takie działanie jest konieczne dla uniknięcia określenia wartości celnej w sposób arbitralny lub fikcyjny. 25.      W tej kwestii podzielam również stanowisko rzecznika generalnego M. Darmona wyrażone w pkt 20 opinii przedstawionej w sprawie zakończonej wyrokiem Hauptzollamt Hamburg-St-Amnen przeciwko Ebbe Sönnichsen(9), zgodnie z którym wartość celna powinna być oceniana w dniu, w którym towar zostaje dopuszczony do swobodnego obrotu we Wspólnocie. Jeżeli brana jest pod uwagę jego faktyczna wartość, istotny jest stan towaru w chwili jego wjazdu do Wspólnoty. 26.      W świetle tych elementów należy uznać, że płatności dokonane po dopuszczeniu towarów do swobodnego obrotu przez sprzedającego na rzecz kupującego w ramach umowy gwarancji obniżają wartość celną tych towarów, pod warunkiem że rzeczone towary były wadliwe w chwili dopuszczenia ich do swobodnego obrotu. 27.      Inna wykładnia art. 29 ust. 1 i ust. 3 lit. a) kodeksu celnego prowadziłaby do określenia fikcyjnej wartości celnej, co byłoby sprzeczne z celem uregulowań wspólnotowych dotyczących obliczania wartości celnej. B –    W przedmiocie drugiego pytania prejudycjalnego 28.      W pytaniu tym sąd krajowy pragnie rozstrzygnąć, czy płatności dokonane przez sprzedającego na rzecz kupującego z tytułu umowy gwarancji, które pokrywają koszty napraw dokonanych przez tego kupującego na żądanie jego klientów oznaczają dostosowanie wartości transakcyjnej w rozumieniu art. 145 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, zmienionego rozporządzeniem nr 444/2002. 29.      Stanowiska stron, które przedstawiły uwagi, są w tej kwestii podzielone. 30.      Zdaniem rządu niemieckiego i Komisji takie płatności stanowią dostosowanie ceny faktycznie zapłaconej lub należnej, które na podstawie art. 145 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego może być uwzględnione w celu określenia wartości celnej zgodnie z art. 29 kodeksu celnego. 31.      Mitsui & Co. ma odmienne zdanie. Proponuje ona, aby Trybunał na pytanie drugie odpowiedział, że takie płatności nie stanowią dostosowania wartości transakcyjnej w rozumieniu art. 145 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego. 32.      Mitsui & Co. podniosła na rozprawie, że rzeczony art. 145 ust. 2 znajduje jej zdaniem zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy sprzedawca i kupujący uzgodnią obniżenie ceny towarów ze względu na ich wadliwość. 33.      Jeżeli przyjęlibyśmy wykładnię art. 145 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego zaproponowaną przez Mitsui & Co., oznaczałoby to w świetle udzielonej przeze mnie odpowiedzi na pierwsze pytanie przedłożone przez sąd krajowy, że płatności dokonane przez sprzedawcę na rzecz kupującego w ramach umowy gwarancji obniżają wartość celną towarów, ale nie na podstawie przesłanek wynikających z tego art. 145 ust. 2. 34.      Chciałbym podkreślić, że moim zdaniem brzmienie rzeczonego art. 145 ust. 2 potwierdza wykładnię art. 29 ust. 1 i ust. 3 lit. a) kodeksu celnego zaproponowaną w ramach odpowiedzi udzielonej na pierwsze pytanie przedłożone przez sąd krajowy. 35.      Artykuł 145 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego nie ustanawia możliwości uwzględnienia retrospektywnego dostosowania po dokonaniu przywozu ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za towary w celu określenia ich wartości celnej z powodu ich wadliwości. Możliwość ta wynika bezpośrednio z art. 29 ust. 1 i ust. 3 lit. a) kodeksu celnego, a rzeczony art. 145 ust. 2 potwierdza wyłączenie jej istnienie i określa przesłanki jej stosowania. 36.      Należy zatem rozważyć kwestię, czy płatności dokonane przez sprzedawcę na rzecz kupującego z tytułu umowy gwarancji, które pokrywają koszty napraw dokonanych przez tego kupującego na żądanie jego klientów, stanowią „dostosowanie” ceny faktycznie zapłaconej lub należnej. 37.      Moja odpowiedź na to pytanie oparta jest na założeniu, że prawodawca wspólnotowy nie zamierzał ograniczyć zakresu stosowania art. 145 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego wyłącznie do sytuacji obniżenia ceny towarów z uwagi na ich wadliwość. W związku z tym odwołuję się do faktu, że posłużono się w tym przepisie zwrotem „dostosowanie” ceny zamiast węższym pojęciem „zmniejszenie” ceny. 38.      Założenie to potwierdza również komentarz nr 2 komitetu kodeksu celnego dotyczący stosowania art. 145 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, który opisuję sytuację podobną do tej rozstrzyganej przez sąd krajowy. Moim zdaniem komentarz ten ma taki sam charakter i taką samą wagę jak uwagi wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej, w odniesieniu do których Trybunał stwierdził, że przyczyniają się w istotny sposób do wykładni wspólnotowego prawa celnego(10). 39.      Uważam zatem, że art. 145 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego ma również na celu uregulowanie takiego działania ze strony sprzedawcy w przypadku wadliwości towarów jak w niniejszym przypadku, to znaczy pokrycia kosztów napraw dokonanych przez kupującego na żądanie jego klientów. C –    W przedmiocie trzeciego pytania prejudycjalnego 40.      Pytanie trzecie przedłożone przez sąd krajowy ma na celu określenie skutków w czasie art. 145 ust. 2 i 3, wprowadzonych rozporządzeniem nr 444/2002 ze skutkiem od dnia 19 marca 2002 r. 41.      Stanowiska stron, które przestawiły uwagi, różnią się w tej kwestii. 42.      Mitsui & Co. oraz Komisja są zgodne co do odpowiedzi na to pytanie. Proponują, aby Trybunał odpowiedział, że art. 145 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego nie powinien być stosowany do przywozów, co do których zgłoszenia celne zostały przyjęte przed wejściem w życie rozporządzenia nr 444/2002, które wprowadziło ten przepis. 43.      Rząd niemiecki uważa natomiast, że rzeczony art. 145 nie zawiera żadnego odrębnego przepisu prawa materialnego, ale wyjaśnia, czy też precyzuje art. 29 kodeksu celnego. Z tego powodu zgłoszenia celne dokonane przed wejściem w życie rozporządzenia nr 444/2002, które zmieniło art. 145 rozporządzenia wykonawczego, powinny być oceniane w świetle jednego z kryteriów zawartych w tym przepisie. W rezultacie norma zwarta w art. 145 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego, zgodnie z którą przy obliczaniu wartości celnej mogą zostać uwzględnione wyłącznie dostosowania ceny dokonane w terminie 12 miesięcy od dnia zgłoszenia, znajduje zastosowanie również do zgłoszeń dokonanych przed wejściem w życie rozporządzenia nr 444/2002. 44.      Należy zauważyć, jak stwierdził Trybunał w wyroku w sprawie Beemsterboer Coldstore Services BV(11), że o ile przepisy proceduralne mają zastosowanie w momencie ich wejścia w życie do wszystkich postępowań, przepis materialny nie powinien co do zasady być stosowany do okoliczności zaistniałych przed jego wejściem w życie. 45.      Aby odpowiedzieć na pytanie, czy art. 145 ust. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego znajduje zastosowanie do przyszłych skutków sytuacji powstałej przed wejściem w życie rozporządzenia nr 444/2002, należy ustalić, czy ust. 2 i 3 tego artykułu są przepisami materialnymi czy też proceduralnymi. 46.      Jak już zauważyłem(12), ust. 2, ale również ust. 3 nie ustanawiają nowych norm. Potwierdzają istnienie prawa do retrospektywnego dostosowania wartości transakcyjnej towarów po dokonaniu przywozu w celu określenia ich wartości celnej z uwagi na ich wadliwość oraz ustanawiają przesłanki skorzystania z tego prawa. 47.      Nie oznacza to jednak, że rzeczone przepisy nie mogłyby być przepisami prawa materialnego. Wręcz przeciwnie, ich materialny charakter wynika z faktu, że przepisy te definiują przesłanki stosowania prawa dokonania dostosowania wartości transakcyjnej. 48.      Z orzecznictwa wynika, że w niektórych przypadkach retroaktywny skutek przepisów materialnych prawa wspólnotowego jest jednak dozwolony. Taka możliwość zależy od tego, czy z brzmienia, celu lub struktury przepisów materialnych w oczywisty sposób wynika, iż musi im zostać nadany taki skutek(13). 49.      Trybunał stwierdził jednak przy tym, że retroaktywny skutek przepisu prawa materialnego nie może pozostawać w sprzeczności z podstawowymi zasadami Wspólnoty, w szczególności z zasadą pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, zgodnie z którymi ustawodawstwo wspólnotowe musi być jasne i przewidywalne dla podmiotów prawa(14). 50.      Tymczasem przed wejściem w życie rozporządzenia nr 444/2002, które zmieniło rozporządzenie wykonawcze, niemieckie organy celne na mocy ustalonej praktyki stosowały ogólny 3-letni termin w przypadku retrospektywnego dostosowania wartości transakcyjnej towarów po dokonaniu przywozu w celu określenia wartości celnej towarów z uwagi na ich wadliwość. Moim zdaniem to właśnie zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań sprzeciwia się retroaktywnemu stosowaniu art. 145 ust. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego. 51.      Należy stwierdzić, że art. 145 ust. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego, zmienionego rozporządzeniem nr 444/2002, nie znajduje zastosowania w sytuacjach powstałych przed jego wejściem w życie, czyli w odniesieniu do przywozów, co do których zgłoszenia celne zostały przyjęte przed rzeczonym wejściem w życie. D –    W przedmiocie czwartego pytania prejudycjalnego 52.      Uwzględniając odpowiedź zaproponowaną w odniesieniu do pytania trzeciego, podzielam stanowisko Komisji wyrażone w uwagach na piśmie, zgodnie z którym nie istnieją elementy mogące podważyć ważność art. 145 ust. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego, zmienionego rozporządzeniem nr 444/2002. V –    Wnioski 53.      W świetle powyższych uwag proponuję, aby Trybunał na pytania prejudycjalne przedłożone przez sąd krajowy udzielił następującej odpowiedzi: 1)      Wykładni art. 29 ust. 1 i ust. 3 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy dokonywać w ten sposób, że płatności dokonane po dopuszczeniu towarów do swobodnego obrotu przez sprzedającego na rzecz kupującego w ramach umowy gwarancji obniżają wartość celną towarów, która jest obliczana na podstawie wartości transakcyjnej, pod warunkiem że towary te były wadliwe w chwili dopuszczenia ich do swobodnego obrotu. 2)      Wykładni art. 145 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 444/2002 z dnia 11 marca 2003 r. należy dokonywać w ten sposób, że płatności dokonane po dopuszczeniu towarów do swobodnego obrotu przez sprzedającego na rzecz kupującego w ramach umowy gwarancji stanowią dostosowanie wartości transakcyjnej w rozumieniu art. 145 ust. 2 rozporządzenia nr 2454/93, zmienionego rozporządzeniem nr 444/2002. 3)      Artykuł 145 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 2454/93, zmienionego rozporządzeniem nr 444/2002, nie znajduje zastosowania w sytuacjach powstałych przed wejściem w życie rozporządzenia nr 444/2002. 4)      Nie istnieją elementy mogące podważyć ważność art. 145 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 2454/93, zmienionego rozporządzeniem nr 444/2002. 1 – Język oryginału: francuski. 2 – Dz.U. L 253, s.1, zwanego dalej „rozporządzeniem wykonawczym”. 3 – Dz.U. L 68, s. 11. – Dz.U. L 302, s. 1, zwanego dalej „kodeksem celnym”. Kodeks ten został uchylony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 450/2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r. (Dz.U. L 145, s. 1). – Definicja ta powtarza dosłownie treść art. 1 porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu oraz załączonego do niego protokołu, zatwierdzonego w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej decyzją Rady 80/271/EWG z dnia 10 grudnia 1979 r. dotyczącej zawarcia wielostronnych porozumień będących wynikiem negocjacji handlowych w latach 1973–1979, (Dz.U. L 71, s. 1). – Zobacz w szczególności wyroki z dnia 6 czerwca 1990 r. w sprawie C‑11/89 Unifert, Rec. s. I‑2275, pkt 35; z dnia 16 listopada 2006 r. w sprawie C‑306/2004 Compaq Computer International Corporation, Zb.Orz. s. I‑10991, pkt 30 oraz z dnia 28 lutego 2008 r. w sprawie C‑263/06 Carboni e derivati, Zb.Orz. s. I‑1077, pkt 60. Trybunał zajął takie stanowisko odwołując się do motywu szóstego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1224/80 z dnia 28 maja 1980 r. w sprawie wartości celnej towarów (Dz.U. L 134, s. 1–9), które zostało uchylone w kodeksie celnym 7– Wyżej wymieniony wyrok w sprawie Compaq Computer International Corporation, pkt 30. 8– Wyrok z dnia 12 czerwca 1986 r. w sprawie 183/85, Rec., s. 1873, pkt 16. 9– Wyrok z dnia 29 kwietnia 1993 r. w sprawie C‑59/92, Rec., s. 2193, pkt 20. 10– Zobacz podobnie wyroki: z dnia 16 czerwca 1994 r. w sprawie C‑35/93 Develop Dr. Eisbein, Rec. s. 2655, pkt 21; z dnia 15 września 2005 r. w sprawie C‑495/03 Intermodal Transports, Zb.Orz. s. 8151, pkt 48 oraz z dnia 16 lutego 2006 r. w sprawie C‑500/04 Proxxon, Zb.Orz. s. 1545, pkt 22. 11 – Wyrok z dnia 9 marca 2006 r. w sprawie C-293/04, Zb.Orz., s. I-2263, pkt 19 i 20. – Zobacz pkt 35 niniejszej opinii. – Wyroki z dnia 12 listopada 1981 r. w sprawach połączonych od 212/80 do 217/80 Meridionale Industria Salumi i in., Rec. s. 2735, pkt 9; z dnia 15 lipca 1993 r. w sprawie C‑34/92 GruSa Fleisch, Rec. s. I‑4147, pkt 22; z dnia 24 września 2002 r. w sprawach połączonych C‑74/00 P i C‑75/00 P Falck i Acciaierie di Bolzano przeciwko Komisji, Rec. s. I‑7869, pkt 119 oraz ww. w sprawie Beemsterboer Coldstore Services BV, pkt 21. – Wyżej wymieniony wyrok w sprawie Beemsterboer Coldstore Services BV, pkt 24.