C-267/16

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO PAOLA MENGOZZIEGO przedstawiona w dniu 12 września 2017 r. ( ) Sprawa C‑267/16 Albert Buhagiar, Wayne Piri, Stephanie Piri, Arthur Taylor, Henry Bonifacio, Colin Tomlinson, Darren Sheriff przeciwko The Hon. Gilbert Licudi QC MP Minister for Justice [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of Gibraltar (sąd najwyższy Gibraltaru, Zjednoczone Królestwo)] Odesłanie prejudycjalne – Właściwość – Pojęcie sądu jednego z państw członkowskich – Gibraltar – Artykuł 29 aktu dotyczącego warunków przystąpienia Zjednoczonego Królestwa – Unia celna – Dyrektywa w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni – Dyrektywa 91/477 – Wykładnia przepisów dotyczących myśliwych i strzelców sportowych – Europejska karta broni palnej – Swobodny przepływ towarów – Swoboda świadczenia usług – Swobodny przepływ osób I. Wprowadzenie 1. W niniejszej sprawie Supreme Court of Gibraltar (sąd najwyższy Gibraltaru, Zjednoczone Królestwo) skierował do Trybunału pytania prejudycjalne w celu ustalenia, czy dyrektywa Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni ( ), zmieniona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/51/WE z dnia 21 maja 2008 r. ( ) (zwana dalej „dyrektywą 91/477”), ma zastosowanie na terytorium Gibraltaru. 2. Bardziej konkretnie – mając na uwadze szczególny status Gibraltaru, który jest wyłączony ze wspólnego obszaru celnego Unii – sąd odsyłający zastanawia się, czy pomimo że wydaje się, iż dyrektywa 91/477 podlega zasadom prawa Unii dotyczącym obrotu towarami, i że w związku z tym nie powinna mieć zastosowania w stosunku do Gibraltaru, niektóre postanowienia tej dyrektywy, które odnoszą się do Europejskiej karty broni palnej (zwanej dalej „kartą”) dla myśliwych i strzelców sportowych podróżujących z własną bronią palną pomiędzy kilkoma państwami członkowskimi, mogą jednak mieć zastosowanie do Gibraltaru. 3. Jak wyjaśnię w niniejszej opinii, uważam, że taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszym przypadku. II. Ramy prawne 4. Zgodnie z art. 355 TFUE: „Poza postanowieniami artykułu 52 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczącymi terytorialnego zakresu stosowania traktatów stosuje się następujące postanowienia: […] 3.   Postanowienia traktatów stosuje się do terytoriów europejskich, za których stosunki zewnętrzne odpowiedzialne jest państwo członkowskie. […]”. 5. Artykuł 28 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i dostosowań w traktatach ( ) (zwanego dalej „aktem przystąpienia z 1972 r.”) stanowi: „Akty instytucji Wspólnoty dotyczące produktów wskazanych w załączniku II do traktatu EWG i produktów podlegających w przypadku importu do Wspólnoty szczególnym zasadom wynikającym z realizacji wspólnej polityki rolnej, jak również akty dotyczące harmonizacji przepisów państw członkowskich w kwestii podatków obrotowych nie mają zastosowania do Gibraltaru, chyba że Rada, na wniosek Komisji, jednogłośnie zdecyduje inaczej” [tłumaczenie nieoficjalne]. 6. Zgodnie z pkt 4 w części I załącznika I do aktu przystąpienia z 1972 r. w związku z jego art. 29 terytorium Gibraltaru jest wyłączone ze wspólnotowego obszaru celnego. 7. Zgodnie z motywami trzecim, czwartym, piątym, szóstym i siódmym dyrektywy 91/477: „[…] w białej księdze »Realizacja rynku wewnętrznego« Komisja stwierdziła, że zniesienie kontroli bezpieczeństwa przedmiotów transportowanych oraz osób pociąga za sobą, między innymi, harmonizację ustawodawstwa dotyczącego broni; zniesienie kontroli posiadania broni na wewnątrzwspólnotowych granicach wymaga przyjęcia skutecznych zasad umożliwiających przeprowadzanie kontroli nabywania i posiadania broni palnej w państwach członkowskich oraz jej przewożenia do innego państwa członkowskiego […]; wzajemne zaufanie między państwami członkowskimi w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa osób, które powstanie przez te zasady, będzie tym większe, jeśli zostaną one podparte zharmonizowanym częściowo ustawodawstwem; przydatne byłoby zatem ustalenie kategorii broni palnej, której nabywanie i posiadanie przez osoby prywatne byłoby zakazane, bądź podlegałoby obowiązkowi uzyskania pozwolenia lub złożenia oświadczenia; przemieszczanie się z jednego państwa członkowskiego do innego wraz z posiadaną bronią powinno być co do zasady zabronione; odstępstwo od tej zasady jest możliwe tylko wtedy, gdy zostanie ustalona procedura umożliwiająca zgłaszanie państwom członkowskim, że na ich terytorium zostanie wwieziona broń palna; jednakże należy uchwalić bardziej elastyczne zasady w odniesieniu do myślistwa i strzelectwa sportowego, aby uniknąć utrudniania swobodnego przepływu osób w stopniu większym niż konieczny”. 8. Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy 91/477 stanowi: „Do celów niniejszej dyrektywy »broń palna« oznacza każdą przenośną broń lufową, która miota, jest przeznaczona do miotania lub może być przystosowana do miotania jednego lub większej liczby pocisków w wyniku działania materiału wybuchowego. Broń palna została sklasyfikowana w sekcji II załącznika I. […]”. 9. Zgodnie z art. 1 ust. 4 dyrektywy 91/477: „Karta […] jest wydawana przez organy państwa członkowskiego na wniosek osoby nabywającej i użytkującej broń palną zgodnie z prawem. Jest ona ważna maksymalnie przez okres pięciu lat, który może zostać przedłużony, i zawiera informacje wymienione w załączniku II. Jest ona niezbywalna i zawiera informacje na temat broni posiadanej i wykorzystywanej przez posiadacza karty. Musi się ona zawsze znajdować w posiadaniu osoby używającej broni palnej, a zmiany w stanie posiadania broni lub zmiany jej cech, a także jej utrata lub kradzież są wpisywane do karty”. 10. Artykuł 3 dyrektywy 91/477 stanowi: „Państwa członkowskie mogą w swym ustawodawstwie uchwalić przepisy surowsze niż przewidziane w niniejszej dyrektywie, z zastrzeżeniem praw przyznanych osobom mającym miejsce zamieszkania w państwach członkowskich określonych w art. 12 ust. 2”. 11. Artykuł 8 ust. 3 dyrektywy 91/477 stanowi: „3.   Jeżeli państwo członkowskie zakazuje lub warunkuje nabywanie i posiadanie na swym terytorium broni palnej sklasyfikowanej w kategoriach B, C i D od uzyskania właściwego pozwolenia, poinformuje o tym inne państwa członkowskie, które naniosą wyraźne oświadczenie na ten temat, na każdą wydawaną przez nie, na ten rodzaj broni, […] kartę […], zgodnie z art. 12 ust. 2”. 12. Artykuł 11 ust. 1 dyrektywy 91/477 stanowi: „1.   Broń palna, bez uszczerbku dla przepisów art. 12, może być przewożona z jednego państwa członkowskiego do drugiego wyłącznie zgodnie z procedurą przewidzianą w poniższych ustępach. Przepisy te obejmują także transfer broni palnej przy sprzedaży wysyłkowej”. 13. Zgodnie z brzmieniem art. 12 ust. 1 i 2 dyrektywy 91/477: „1.   Jeżeli nie stosuje się procedury przewidzianej w art. 11, posiadanie broni palnej w trakcie podróży przez dwa lub więcej państw członkowskich jest niedozwolone, chyba że osoba podróżująca uzyska pozwolenie każdego z tych państw członkowskich. Państwa członkowskie mogą wydać takie pozwolenie na jedną lub więcej podróży maksymalnie na okres jednego roku, z możliwością jego przedłużania. Pozwolenia takie wpisuje się do […] karty […], którą osoba podróżująca przedstawia na każde żądanie władz państw członkowskich. 2.   W drodze odstępstwa od ust. 1 myśliwi, w odniesieniu do kategorii C i D, oraz strzelcy sportowi, w odniesieniu do kategorii B, C i D, mogą bez uprzedniego pozwolenia być w posiadaniu jednej lub więcej sztuk broni palnej w czasie podróży przez dwa lub więcej państw członkowskich w celu wykonywania swej działalności, pod warunkiem że posiadają przy sobie […] kartę […], w której wymieniona jest ta broń, oraz że są w stanie uzasadnić powody podróży, w szczególności poprzez przedstawienie zaproszenia lub innego dowodu działalności związanej z myślistwem lub strzelectwem sportowym w docelowym państwie członkowskim. Państwa członkowskie nie mogą uzależniać uznania […] karty […] od uiszczenia jakichkolwiek opłat Jednakże odstępstwo to nie ma zastosowania do podróży do państwa członkowskiego, które zabrania nabywania i posiadania broni palnej tego typu lub które zgodnie z art. 8 ust. 3 wymaga w tym celu uzyskania pozwolenia. W takim przypadku do […] karty […] wpisuje się wyraźne oświadczenie. […]”. 14. Załącznik I do dyrektywy 91/477 zawiera definicję broni palnej, która to broń została z kolei podzielona na następujące kategorie: kategoria A – broń palna niedozwolona; kategoria B – broń palna, w przypadku której wymagane jest pozwolenie; kategoria C – broń palna, w przypadku której wymagane jest oświadczenie oraz kategoria D – inna broń palna. 15. Załącznik II określa sekcje, które karta musi zawierać. W załączniku tym, pod lit. f) zawarte jest oświadczenie o nastęującej treści: „Prawo podróżowania do innego państwa członkowskiego z jedną bądź większą liczbą sztuk broni palnej sklasyfikowanych w kategoriach B, C lub D, wymienionych w niniejszej karcie wymaga uprzedniego uzyskania odpowiedniego pozwolenia wydanego przez odwiedzane państwo członkowskie. To lub te pozwolenia mogą zostać odnotowane w niniejszej karcie. Uprzednie pozwolenie wymienione powyżej, nie jest co do zasady konieczne w celu odbycia podróży z bronią palną sklasyfikowaną w kategoriach C lub D, jeśli ma być wykorzystana w celach łowieckich, oraz z bronią sklasyfikowaną w kategoriach B, C lub D, jeśli ma być wykorzystana do strzelectwa sportowego, pod warunkiem że podróżny posiada przy sobie broń palną i może określić cel podróży. W wypadku poinformowania pozostałych państw członkowskich przez dane państwo członkowskie, zgodnie z art. 8 ust. 3, że posiadanie pewnych rodzajów broni palnej sklasyfikowanej w kategoriach B, C lub D jest niedozwolone lub wymaga pozwolenia, dodaje się jedno z poniższych oświadczeń: »Podróż do … (państwo(-a) przeznaczenia) z bronią palną … (identyfikacja) jest zakazana.« »Podróż do … (państwo(-a) przeznaczenia) z bronią palną … (identyfikacja) wymaga uzyskania pozwolenia.«”. III. Postępowanie główne, pytania prejudycjalne i postępowanie przed Trybunałem 16. Wszyscy skarżący w postępowaniu głównym są członkami stowarzyszenia strzelectwa sportowego Gibraltar Target Shooting Association. W dniu 19 maja 2015 r. Albert Buhagiar, prezes tego stowarzyszenia, skierował do pozwanego, ministra sprawiedliwości Gibraltaru (zwanego dalej „ministrem sprawiedliwości”), pismo z żądaniem wydania karty dla każdego ze skarżących w postępowaniu głównym. 17. W dniu 2 czerwca 2015 r. minister sprawiedliwości odpowiedział na pismo, stwierdzając, że w świetle stanowiska zarówno rządu Zjednoczonego Królestwa, jak i Komisji Europejskiej, zgodnie z którym dyrektywa 91/477 nie ma zastosowania do Gibraltaru, rząd Gibraltaru postanowił nie dokonywać jej transpozycji. W rezultacie minister sprawiedliwości nie mógł wydać skarżącym w postępowaniu głównym kart, o które wnioskowali. W związku z tą odmową skarżący skierowali sprawę do sądu odsyłającego. 18. Sąd odsyłający przypomina, że prawo Unii ma pełne zastosowanie do Gibraltaru na gruncie art. 355 ust. 3 TFUE, z wyjątkami przewidzianymi w art. 28–30 aktu przystąpienia z 1972 r. Zgodnie z jego art. 29 w związku z pkt 4 części I załącznika I do aktu przystąpienia terytorium Gibraltaru jest wyłączone ze wspólnego obszaru celnego Unii. 19. Zdaniem sądu odsyłającego Trybunał wyjaśnił skutki tego wyłączenia w wyroku z dnia 23 września 2003 r., Komisja/Zjednoczone Królestwo (C‑30/01, EU:C:2003:489, pkt 59), w którym to wyroku wskazał, że stosowanie przyjętych na podstawie art. 114 i 115 TFUE dyrektyw, których głównym celem jest swobodny przepływ towarów, jest na terytorium Gibraltaru wyłączone. 20. Jednakże według sądu odsyłającego skarżący w postępowaniu głównym podnoszą nowe argumenty. 21. Po pierwsze, skarżący wskazują, że zważywszy na cele odstępstw przewidziane w akcie przystąpienia z 1972 r. oraz w świetle zasady zawężającej wykładni wyjątków, akty prawa Unii dotyczące swobodnego przepływu towarów, które nie naruszają celu wspomnianych odstępstw, znajdują zastosowanie do Gibraltaru. Zdaniem skarżących w postępowaniu głównym tak powinno być w przypadku przepisów dyrektywy 91/477 dotyczących karty, których celem jest działanie na korzyść myśliwych i strzelców sportowych. Twierdzą oni, że karta ta jest wydawana wyłącznie w celu umożliwienia podróżowania do i z państw członkowskich, aby uczestniczyć w wydarzeniach sportowych i nie wiąże się z transakcją dotyczącą danego towaru. 22. Po drugie, skarżący w postępowaniu głównym twierdzą, że przepisy odnoszące się do karty wchodzą w zakres swobody świadczenia usług i jako takie mają zastosowanie do Gibraltaru, a zatem wymagają transpozycji na tym terytorium. Brak takiej transpozycji stanowi dyskryminację, w rozumieniu art. 56 TFUE, myśliwych i strzelców sportowych zamieszkałych w Gibraltarze, którzy muszą ponosić dodatkowe wydatki i doświadczać opóźnień administracyjnych, gdy podróżują w Unii z własną bronią palną celem wzięcia udziału w wydarzeniach i zawodach myśliwskich czy strzeleckich. Ta broń palna nie jest bowiem towarem w kontekście wymiany handlowej, lecz sprzętem sportowym niezbędnym dla uprawiania ich aktywności. 23. Wreszcie tytułem ewentualnym skarżący w postępowaniu głównym kwestionują ważność dyrektywy 91/477. Podnoszą, że przepisy dyrektywy 91/477 odnoszące się do karty dotyczą swobodnego przepływu osób. Potwierdza to w szczególności motyw 7 wspomnianej dyrektywy. Tym samym dyrektywa 91/477 została ich zdaniem oparta na wadliwej podstawie prawnej. Dyrektywa ta opierała się bowiem na art. 100a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą (po zmianach art. 95 ust. 1 WE, obecnie art. 114 TFUE), podczas gdy art. 100a ust. 2 traktatu EWG wykluczał możliwość przyjmowania aktów dotyczących swobodnego przepływu osób. 24. W tych okolicznościach sąd odsyłający postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1) Czy – jeżeli przepisy dyrektywy 91/477 […] odnoszące się do […] karty […] dotyczą jedynie swobodnego przepływu towarów – mogą one mimo wszystko mieć zastosowanie do Gibraltaru na tej podstawie, że nie wiążą się one ani z handlem, ani z transakcjami handlowymi, a zatem nie są objęte zakresem odstępstw przyznanych Gibraltarowi na mocy aktu przystąpienia z 1972 r.? 2) Czy przepisy dyrektywy [91/477] odnoszące się do [karty], co się tyczy myśliwych i strzelców sportowych, stosuje się do Gibraltaru na tej podstawie, że dotyczą one swobodnego przepływu usług? 3) Czy przepisy dyrektywy [91/477] odnoszące się do [karty], co się tyczy myśliwych i strzelców sportowych, są nieważne na tej podstawie, że dotyczą one swobodnego przepływu osób, a więc zostały przyjęte w oparciu o niewłaściwą podstawę prawną?”. 25. W przedmiocie powyższych pytań uwagi na piśmie przedstawili skarżący w postępowaniu głównym, minister sprawiedliwości, rząd Zjednoczonego Królestwa, Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska. Na rozprawie w dniu 16 maja 2017 r. wysłuchano wystąpień tych zainteresowanych stron. IV. W przedmiocie właściwości Trybunału 26. Sąd w Gibraltarze po raz pierwszy zwraca się z pytaniami do Trybunału. Pomimo szczególnego statusu Gibraltaru w prawie Unii ani sąd odsyłający, ani zainteresowane strony nie zakwestionowały statusu Supreme Court of Gibraltar (sądu najwyższego Gibraltaru) jako sądu w rozumieniu art. 267 TFUE. 27. Ja również zgadzam się z tym stanowiskiem. 28. Przede wszystkim bezsporne jest, że zgodnie z art. 355 ust. 3 TFUE postanowienia traktatów stosuje się do Gibraltaru, ponieważ Zjednoczone Królestwo jest odpowiedzialne za stosunki zewnętrzne tego terytorium europejskiego. 29. W tym względzie należy wskazać, że na mocy art. 1 ust. 3 aktu przystąpienia z 1972 r. przepisy dotyczące zakresu kompetencji i obowiązków instytucji wspólnotowych mają zastosowanie w odniesieniu do wspomnianego traktatu. Z tego względu przyznana Trybunałowi w art. 267 TFUE właściwość do orzekania w trybie prejudycjalnym obejmuje akt przystąpienia z 1972 r. ( ). 30. Następnie należy podkreślić, że Trybunał przyznał status sądu w rozumieniu art. 267 TFUE organom sądowym innych terytoriów europejskich podlegających poszczególnym ustępom art. 355 TFUE. I tak w odniesieniu do wysp kanału La Manche i wyspy Man, do których – jak wyjaśnia art. 355 ust. 5 lit. c) TFUE – stosuje się traktaty tylko w zakresie niezbędnym do zapewnienia stosowania ustaleń dotyczących tych wysp, zawartych w akcie przystąpienia z 1972 r., Trybunał przyznał, że sądy mające siedzibę na tych terytoriach są uprawnione do zwrócenia się z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w celu zapewnienia jednolitego stosowania prawa Unii w zakresie obowiązującym na tych terytoriach ( ). Pogląd ten został w sposób dorozumiany potwierdzony w ramach odesłania prejudycjalnego wniesionego przez sąd Wysp Alandzkich, co do których wiadomo, że stosowanie prawa Unii na tym terytorium Republiki Finlandii jest uregulowane zgodnie z art. 355 ust. 4 TFUE ( ). 31. W niniejszej sprawie sąd odsyłający zastanawia się, w jakim zakresie dyrektywa 91/477 może być stosowana na terytorium Gibraltaru z uwagi na jego status. 32. Nie ulega wątpliwości, że ta problematyka dotyczy jednolitego stosowania prawa Unii w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 29 niniejszej opinii. W związku z tym jestem przekonany, że Supreme Court of Gibraltar (sąd najwyższy Gibraltaru) należy uznać za sąd uprawniony do zwrócenia się do Trybunału zgodnie z art. 267 TFUE. V. W przedmiocie pytań prejudycjalnych 33. Artykuł 355 ust. 3 TFUE rozszerza zakres stosowania przepisów prawa Unii na terytorium Gibraltaru, z zastrzeżeniem wyłączeń wyraźnie przewidzianych w akcie przystąpienia z 1972 r. 34. Wskazane wyłączenia dotyczą przepisów prawa Unii odnoszących się do swobodnego przepływu towarów ( ), lecz nie do swobodnego świadczenia usług ( ) ani swobodnego przepływu osób. 35. Jak wynika z uzasadnienia postanowienia odsyłającego oraz z brzmienia pytań prejudycjalnych, sąd odsyłający nie ma wątpliwości, że dyrektywa 91/477 jest związana, przynajmniej zasadniczo, ze swobodnym przepływem towarów, co a priori powinno powodować niemożność jej zastosowania na terytorium Gibraltaru zgodnie z art. 29 aktu przystąpienia z 1972 r. 36. W pełni podzielam przesłanki rozumowania sądu odsyłającego, zgodnie z którym dyrektywa 91/477 jest częścią przepisów prawa Unii dotyczących swobodnego przepływu towarów. 37. Taka interpretacja wynika już z ustaleń Trybunału poczynionych w wyroku z dnia 4 września 2014 r., Zeman (C‑543/12, EU:C:2014:2143). Trybunał wywnioskował bowiem, że w świetle celów, do jakich zmierza, struktury i ogólnej systematyki dyrektywy 91/477, wprowadza ona skuteczne zasady zapewniające harmonizację pewnych wymogów administracyjnych dotyczących nabywania broni palnej, jej posiadania i transgranicznego przepływu ( ). Jest to zatem instrument dotyczący kontroli i przepływu broni palnej w zakresie, w jakim jest ona zaliczana do kategorii towarów. 38. Powyższe stwierdzenie nie daje jednak odpowiedzi na pytania przedłożone przez sąd odsyłający. 39. Sąd odsyłający zastanawia się bowiem zasadniczo, w jakim zakresie art. 12 ust. 2 tej dyrektywy, w którym jest mowa o procedurze dotyczącej posiadania broni palnej w czasie podróży przez dwa lub więcej państw członkowskich przez myśliwych lub strzelców sportowych posiadających kartę, mógłby jednak oddzielić się od ogólnego charakteru dyrektywy 91/477 jako instrumentu związanego ze swobodnym przepływem towarów, i w konsekwencji mieć zastosowanie do terytorium Gibraltaru. W tym względzie sąd odsyłający bierze pod uwagę trzy różne założenia. 40. Pierwsze z nich polega na ustaleniu, czy art. 12 ust. 2 dyrektywy 91/477 może uniknąć wyłączenia określonego w art. 29 aktu przystąpienia z 1972 r. ze względu na to, że to ostatnie postanowienie powinno być interpretowane zawężająco oraz że do Gibraltaru nie mają zastosowania jedynie środki wiążące się z transakcjami handlowymi lub handlem. Założenie to opiera się na uznaniu, że procedura uregulowana w art. 12 ust. 2 dyrektywy 91/477 nie wiąże się z takim handlem lub z transakcjami handlowymi. 41. Założenia drugie i trzecie– które odpowiadają odpowiednio pytaniom prejudycjalnym drugiemu i trzeciemu – należą do grupy alternatyw pomocniczych. Po pierwsze, sąd odsyłający zastanawia się, czy art. 12 ust. 2 dyrektywy 91/477 może dotyczyć swobody świadczenia usług, a zatem mieć zastosowanie do terytorium Gibraltaru. Po drugie, formułując pytanie prejudycjalne pod kątem ważności dyrektywy 91/477, sąd odsyłający zastanawia się zasadniczo, czy art. 12 ust. 2 dyrektywy 91/477 może dotyczyć swobody przepływu osób i jakie byłyby tego konsekwencje. 42. Żadne z tych założeń mnie nie przekonuje. 43. Aby udzielić odpowiedzi na trzy pytania skierowane przez sąd odsyłający, uważam, że należy przede wszystkim zbadać charakter przepisów dyrektywy 91/477 dotyczących karty, w szczególności jej art. 12 ust. 2. Analiza ta pozwoli na udzielenie na drugie i trzecie pytania prejudycjalne odpowiedzi idącej w tym kierunku, że art. 12 ust. 2 dyrektywy 91/477 ma dwa cele, z których główny dotyczy swobodnego przepływu towarów. Następnie należy znaleźć odpowiedź na pierwsze pytanie prejudycjalne, które dotyczy tego, czy w świetle wykładni zawężającej art. 29 aktu przystąpienia z 1972 r. swobodny przepływ towarów ma ograniczony zakres w stosunkach z Gibraltarem. Wskazuję od razu, że moim zdaniem to założenie należy wykluczyć. Wreszcie na wypadek gdyby Trybunał nie zgodził się z moją analizą i uznał, że art. 12 ust. 2 dyrektywy 91/477 ma dwa cele (swobodny przepływ towarów i swobodny przepływ osób), ale żaden z nich nie przeważa, posiłkowo przedstawię kilka uwag w sprawie konsekwencji wynikających z takiego podejścia w postępowaniu głównym. A.  W przedmiocie charakteru art. 12 ust. 2 dyrektywy 91/477 oraz w przedmiocie swobodnego przepływu usług lub osób 44. Skarżący w postępowaniu głównym podnoszą zasadniczo, że art. 12 ust. 2 dyrektywy 91/477 realizuje cel niezależny od celu swobodnego przepływu towarów. Po pierwsze, jak twierdzą, wyłącznym i jedynym celem tego artykułu jest ułatwienie podróżowania myśliwym i strzelcom sportowym posiadającym własną broń palną w celu umożliwienia im świadczenia usług i korzystania z nich w Unii. Po drugie i alternatywnie, celem art. 12 ust. 2 dyrektywy 91/477 jest ich zdaniem ułatwienie przemieszczania się myśliwych i strzelców sportowych przez terytorium Unii z ich własną bronią palną. Na poparcie swojej argumentacji skarżący w postępowaniu głównym przywołują wyrok z dnia 4 września 2014 r., Zeman (C‑543/12, EU:C:2014:2143). 45. Przypominam, że art. 12 dyrektywy 91/477 przewiduje procedurę dotyczącą przepływu broni palnej będącej w posiadaniu osoby w czasie podróży przez dwa lub więcej państw członkowskich. 46. Zgodnie z art. 12 ust. 1 dyrektywy 91/477 zainteresowana osoba uzyskuje uprzednie pozwolenie od wspomnianych państw członkowskich, które to pozwolenie zostaje wpisane do karty określonej w art. 1 ust. 4 tej dyrektywy. 47. W drodze odstępstwa od tej procedury art. 12 ust. 2 dyrektywy 91/477 przyznaje myśliwym i strzelcom sportowym prawo do podróżowania na terytorium Unii bez wcześniejszego pozwolenia z bronią palną należącą do kategorii wymienionych w tym przepisie, pod warunkiem że posiadają przy sobie kartę, w której wymieniona jest ta broń, oraz że są w stanie uzasadnić powody podróży. 48. W odpowiedzi na pytanie o zakres przepisów dyrektywy 91/477 dotyczących karty w odniesieniu do myśliwych i strzelców sportowych w wyroku z dnia 4 września 2014 r., Zeman (C‑543/12, EU:C:2014:2143), Trybunał przyznał, że przepisy te mają wprawdzie na celu ułatwienie transgraniczego przemieszczania się myśliwym i strzelcom sportowym będącym w posiadaniu własnej broni, jednak ów cel nie przeważa nad głównym celem tej dyrektywy związanym z nabywaniem, posiadaniem i przepływem samej broni. 49. O ile bowiem jest prawdą, że w pkt 53 i 57 wyroku z dnia 4 września 2014 r., Zeman (C‑543/12, EU:C:2014:2143) podkreślono odpowiednio, iż dyrektywa 91/477 przyznaje wyraźnie pewne prawo myśliwym i strzelcom sportowym oraz że „celem wprowadzenia […] karty […] było umożliwienie swobodnego przemieszczania się myśliwym i strzelcom sportowym będącym w posiadaniu ich broni z jednego państwa do innego w zakresie ściśle koniecznym do osiągnięcia tego celu”, w pkt 52 stwierdzono, że „art. 1 ust. 4 dyrektywy 91/477 […] w związku z jej art. 12 ust. 2 ma na celu głównie ułatwienie przepływu broni przeznaczonej do uprawiania myślistwa lub działalności sportowej” ( ). 50. Argumentację tę potwierdza motyw siódmy dyrektywy 91/477 oraz jej systematyka. Po pierwsze, motyw siódmy wyjaśnia, że należy uchwalić bardziej elastyczne zasady w odniesieniu do myślistwa i strzelectwa sportowego, aby uniknąć utrudniania swobodnego przepływu osób w stopniu większym niż konieczny. Po drugie, należy przypomnieć, że art. 12 ust. 2 dyrektywy 91/477 znajduje się w rozdziale 3, zatytułowanym „Formalności dotyczące przepływu broni we Wspólnocie” ( ). Ponadto, przemieszczanie się myśliwych i strzelców sportowych, nawet posiadających kartę, może być ograniczone na podstawie art. 8 ust. 3 dyrektywy 91/477, jeżeli państwo członkowskie zakaże nabywania i posiadania na swym terytorium broni palnej sklasyfikowanej w kategoriach określonych w tym przepisie. Otóż taki zakaz nie dotyczy kryterium osobistego związanego z indywidualnymi cechami zainteresowanych osób, lecz kryterium materialnego, mianowicie kategorii broni spornej w postępowaniu głównym. 51. Analiza przeprowadzona przez Trybunał w wyroku z dnia 4 września 2014 r., Zeman (C‑543/12, EU:C:2014:2143) przeczy zatem jednemu z argumentów skarżących w postępowaniu głównym, zgodnie z którym test środka ciężkości aktu prawa wtórnego Unii ogranicza się do konfliktu konkurujących ze sobą podstaw prawnych. 52. Prawdą jest, że wspomniany test jest używany systematycznie w ramach określania właściwej podstawy prawnej aktu prawa wtórnego Unii. Przypomnę, że zgodnie z tym testem wybór podstawy prawnej aktu Unii musi opierać się na obiektywnych czynnikach, które mogą zostać poddane kontroli sądowej, a do czynników tych należą, w szczególności, cel i treść tego aktu. Jeżeli analiza danego środka wykaże, że wyznaczono mu dwa cele lub ma on dwa elementy składowe i jeden z tych celów lub elementów składowych można zidentyfikować jako główny, podczas gdy drugi jest jedynie pomocniczy, wówczas ten akt prawny należy wydać na jednej podstawie prawnej, to jest na tej podstawie, która jest wymagana z racji głównego lub dominującego celu lub elementu składowego. Trybunał orzekł, że tylko w wyjątkowym przypadku, gdy środek zmierza jednocześnie do osiągnięcia kilku celów lub ma kilka elementów składowych związanych w sposób nierozłączny, a żaden z tych celów lub elementów nie ma charakteru pomocniczego w stosunku do pozostałych, i tym samym zastosowanie znajdują różne postanowienia traktatu, środek taki można wydać na różnych odpowiednich podstawach prawnych ( ). 53. Orzecznictwo wskazuje jednak, że taki test jest również stosowany zasadniczo przez Trybunał na przykład w celu ustalenia, w świetle której swobody lub których swobód przepływu zagwarantowanych w prawie Unii należy zbadać uregulowania krajowe odnoszące się do kilku z tych swobód ( ), lub w celu zakwalifikowania określonej złożonej transakcji w dziedzinie podatku od wartości dodanej jako „dostawę towarów” lub jako „świadczenie usług” ( ). Chodzi zatem o test o charakterze ogólnym. Jeżeli ten test dotyczy aktu prawa wtórnego Unii, umożliwia on określenie celu lub celów wspomnianego aktu, w szczególności w celach interpretacji jego przepisów, a w stosownych przypadkach, w celu określenia właściwej podstawy prawnej. 54. Zresztą długo przed wyrokiem z dnia 4 września 2014 r., Zeman (C‑543/12, EU:C:2014:2143), wspomniany test został zastosowany w wyroku z dnia 23 września 2003 r., Komisja/Zjednoczone Królestwo (C‑30/01, EU:C:2003:489) dotyczącym podnoszonego braku transpozycji na terytorium Gibraltaru szeregu dyrektyw, w którym to wyroku podstawa prawna wspomnianych aktów nie została zakwestionowana, co jest odzwierciedleniem stwierdzenia, że test środka ciężkości nie jest testem wyłącznym przy badaniu właściwej podstawy prawnej aktu prawa wtórnego Unii. 55. Co więcej, w wyroku z dnia 23 września 2003 r., Komisja/Zjednoczone Królestwo (C‑30/01, EU:C:2003:489), Trybunał orzekł, że głównym celem tych dyrektyw jest usuwanie barier w wymianie handlowej między państwami członkowskimi, stosowanie swobodnego przepływu towarów na terytorium Gibraltaru podlega zatem wyłączeniu zgodnie z art. 29 aktu przystąpienia z 1972 r. Pomimo faktu, że wspomniane dyrektywy realizują również cele ochrony środowiska naturalnego, Trybunał uznał, że mają one tylko charakter pomocniczy (co nie wystarczało, aby umożliwić stosowanie tych dyrektyw na terytorium Gibraltaru). Trybunał oddalił zatem skargę Komisji przeciwko Zjednoczonemu Królestwu o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego. 56. Podobne rozumowanie można skutecznie przeprowadzić w niniejszej sprawie, jak słusznie sugerował zarówno rząd Zjednoczonego Królestwa, jak i trzy instytucje, które przedstawiły uwagi na piśmie przed Trybunałem. W odniesieniu do art. 12 ust. 2 dyrektywy 91/477 i zgodnie z oceną przeprowadzoną w pkt 48–50 niniejszej opinii, cel dotyczący swobodnego przepływu osób jest pomocniczy wobec głównego lub przeważającego celu tego artykułu, dotyczącego przepływu broni palnej. 57. Niniejsza ocena pozwala udzielić odpowiedzi na pytania prejudycjalne drugie i trzecie. 58. Po pierwsze, w odniesieniu do swobody świadczenia usług, wbrew zarzutom skarżących w postępowaniu głównym stwierdzam, że żaden przepis wspomnianej dyrektywy nie ma na celu uregulowania lub określenia ram świadczenia i korzystania z usług strzelnic sportowych lub terenów łowieckich, co w sposób dorozumiany wynika z wyroku z dnia 4 września 2014 r., Zeman (C‑543/12, EU:C:2014:2143). O ile świadczenie takich usług może być z pewnością ułatwione dzięki stworzeniu możliwości podróżowania przez myśliwych i strzelców sportowych z ich własną bronią palną, jest to jedynie skutek incydentalny przyjęcia art. 12 ust. 2 dyrektywy 91/477. 59. Ponadto karta jest dokumentem podróży, ale w żadnej mierze nie jest pozwoleniem na działalność strzelecką czy licencję łowiecką ( ). Tym bardziej nie zastępuje ona zezwoleń wydawanych przez strzelnice sportowe lub właścicieli obwodów łowieckich w celu wykonywania takiej działalności. W związku z tym nie można powołać się na analogię między wydaniem karty i przyznaniem przez osobę fizyczną lub prawną prawa do połowu ryb w zbiorniku wodnym, leżącego u podstaw sprawy zakończonej wyrokiem z dnia 21 października 1999 r., Jägerskiöld (C‑97/98, EU:C:1999:515, pkt 36), na który to niesłusznie, moim zdaniem, powołują się skarżący w postępowaniu głównym. 60. W moim przekonaniu na drugie pytanie przedłożone przez sąd odsyłający należy zatem odpowiedzieć w ten sposób, że dyrektywa 91/477 nie dotyczy swobody świadczenia usług. 61. Odnośnie do trzeciego pytania prejudycjalnego powyższa analiza pozwala na twierdzenie, że w zakresie, w jakim główny cel dyrektywy 91/477, w tym jej art. 12 ust. 2, dotyczy swobodnego przepływu towarów, zgodnie z orzecznictwem przywołanym w pkt 52 niniejszej opinii akt ten może opierać się na art. 100a ust. 1 traktatu EWG (obecnie art. 114 ust. 1 TFUE), gdyż dyrektywa 91/477 jest środkiem harmonizującym wymogi administracyjne państw członkowskich odnoszące się do nabywania, posiadania i transgranicznego przepływu broni palnej, mającym na celu ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego. 62. Ponieważ głównym celem dyrektywy 91/477, włącznie z jej art. 12 ust. 2, jest przepływ broni palnej, należy zatem zbadać obecnie, czy – jak twierdzą skarżący w postępowaniu głównym – zakres swobodnego przepływu towarów zostaje naruszony przez konieczność ścisłej wykładni art. 29 aktu przystąpienia z 1972 r. B.  W przedmiocie wykładni ścisłej art. 29 aktu przystąpienia z 1972 r. i jej wpływu na zakres swobodnego przepływu towarów w stosunkach z Gibraltarem 63. Skarżący w postępowaniu głównym stoją na stanowisku, że art. 29 aktu przystąpienia z 1972 r. należy interpretować w sposób ścisły. 64. Ta argumentacja jest zgodna z wykładnią wspomnianego przepisu dokonaną przez Trybunał w wyroku z dnia 21 lipca 2005 r., Komisja/Zjednoczone Królestwo (C‑349/03, EU:C:2005:488). Trybunał orzekł bowiem, że jeżeli zgodnie z art. 29 aktu przystąpienia z 1972 r. terytorium Gibraltaru jest wyłączone ze wspólnotowego obszaru celnego, wyjątek ten należy interpretować w sposób zawężający ( ). Dlatego też w tym wyroku Trybunał uznał, że akt prawa wtórnego w dziedzinie wzajemnej pomocy właściwych władz w zakresie podatków akcyzowych znajduje zastosowanie na terytorium Gibraltaru, nawet jeżeli przepisy dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania ( ), dotyczące harmonizacji przepisów materialnych w dziedzinie podatków akcyzowych, nie znajdują zastosowania do Gibraltaru ( ). 65. Jestem skłonny przyznać, że należy dokonać wykładni ścisłej wyjątku od stosowania prawa Unii na terytorium Gibraltaru. Jednakże taka interpretacja ścisła nie ma negatywnego wpływu na zakres terytorialny obszaru celnego Wspólnoty. 66. Innymi słowy, nadal oznacza to, jak stwierdził Trybunał, że wyłączenie z art. 29 aktu przystąpienia z 1972 r., to znaczy „wyłączenie Gibraltaru z terytorium celnego Unii skutkuje tym, że nie mają do niego zastosowania ani zasady traktatowe dotyczące swobodnego przepływu towarów, ani te przepisy wtórnego prawa Unii, których celem – w odniesieniu do swobodnego przepływu towarów – jest zapewnienie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich zgodnie z art. [114 i 115 TFUE]” ( ). 67. Powyższe stwierdzenie jest zatem spójne z wyrokiem z dnia 21 lipca 2005 r., Komisja/Zjednoczone Królestwo (C‑349/03, EU:C:2005:488, pkt 52, 53), ponieważ w tamtej sprawie Trybunał rozstrzygnął jedynie kwestię stosowania na terytorium Gibraltaru aktu prawa wtórnego, który nie dotyczył zbliżenia przepisów materialnych państw członkowskich w dziedzinie podatków akcyzowych. 68. W niniejszej sprawie natomiast nie ulega wątpliwości, że dyrektywa 91/477 ma harmonizować pewne wymogi administracyjne dotyczące nabywania broni, jej posiadania i transgranicznego przepływu, zgodnie z art. 100a ust. 1 traktatu EWG (obecnie art. 114 ust. 1 TFUE), jak przypomniał Trybunał w wyroku z dnia 4 września 2014 r., Zeman (C‑543/12, EU:C:2014:2143, pkt 47). 69. Wbrew twierdzeniom skarżących w postępowaniu głównym ścisła interpretacja art. 29 aktu przystąpienia z 1972 r. nie oznacza, że swobodny przepływ towarów należy interpretować w sposób bardziej ograniczony w stosunkach z Gibraltarem, niż to wynika z postanowień traktatu FUE. 70. Nie dostrzegam w szczególności, w jaki sposób taka swoboda mogłaby zostać ograniczona do transakcji handlowych lub handlu, aby art. 12 ust. 2 dyrektywy 91/477 mógł mieć zastosowanie do Gibraltaru. 71. Nawet jeśli bowiem przyjąć argumentację skarżących w postępowaniu głównym, zgodnie z którą przemieszczanie się myśliwych lub strzelców sportowych z własną bronią palną nie wiąże się z transakcją handlową lub handlem, nie zmienia to faktu, że sytuacja ta nadal dotyczy swobodnego przepływu towarów. W wyroku z dnia 3 grudnia 2015 r., Pfotenhilfe-Ungarn (C‑301/14, EU:C:2015:793, pkt 46, 47) Trybunał przypomniał, że unia celna rozciąga się na całą wymianę towarową oraz że postanowienia traktatu FUE dotyczące swobodnego przepływu towarów mają zastosowanie niezależnie od tego, czy dane towary transportowane są przez granice krajowe w celu sprzedaży lub odsprzedaży, czy też raczej do użytku osobistego lub spożycia. 72. Dlatego też każda broń palna, o której mowa w dyrektywie 91/477, wchodzi w zakres swobodnego przepływu towarów, niezależnie od tego, czy transfer tej broni na terytorium Unii odbywa się na przykład w ramach sprzedaży wysyłkowej czy podróży myśliwego lub strzelca sportowego. 73. Rozpatrywanie systemu prawnego w prawie Unii w sporób zróżnicowany zależnie od tego, czy towary stanowią przedmiot sprzedaży czy użytku osobistego, doprowadziłoby do powstania niedających się pokonać trudności praktycznych. Ten sam towar wchodziłby bowiem lub nie wchodził w zakres zastosowania swobodnego przepływu towarów w zależności od tego, czy jest przeznaczony do użytku handlowego czy osobistego, czyli na podstawie subiektywnego kryterium, które należałoby określić w sposób kazuistyczny. 74. W świetle powyższej analizy ścisła interpretacja art. 29 aktu przystąpienia z 1972 r. nie oznacza, że swobodny przepływ towarów zostanie ograniczony do towarów będących przedmiotem handlu lub transakcji handlowych. W związku z tym przepisy dyrektywy 91/477 w całości dotyczą swobodnego przepływu towarów i zgodnie z art. 29 aktu przystąpienia z 1972 r. nie mają zastosowania na terytorium Gibraltaru. C.  Rozważania posiłkowe dotyczące odpowiedzi, jakiej należy udzielić na trzecie pytanie prejudycjalne 75. W przypadku gdyby Trybunał nie zgodził się z powyższą analizą i uznał, że art. 12 ust. 2 dyrektywy 91/477 realizuje związane w sposób nierozłączny cele swobodnego przepływu towarów i osób, przy czym żaden z nich nie przeważa nad drugim, skutkowałoby to oczywiście nieważnością tej dyrektywy. Dyrektywa 91/477 miałaby bowiem w takiej sytuacji niewystarczającą podstawę prawną, ponieważ art. 100a ust. 2 traktatu EWG stanowi, że ust. 1 tego artykułu nie ma zastosowania do środków dotyczących swobodnego przepływu osób. 76. W takim przypadku nie byłoby konieczne zastanawianie się nad ewentualną możliwością wyodrębnienia lub oddzielenia przepisów dyrektywy 91/477 dotyczących karty od innych jej przepisów. Nawet jeżeli strony w postępowaniu głównym przedstawiły w swoich uwagach pewne rozważania na ten temat, chodzi tu o praktyczny i posiłkowy argument dotyczący wykonania wyroku, jaki zostanie wydany w niniejszej sprawie. Istnieje bowiem tylko jedna możliwość: albo – jak wykazałem powyżej – dyrektywa 91/477 realizuje cel główny (przepływ towarów) i cel posiłkowy (przepływ osób), w którym to przypadku opiera się na właściwej podstawie prawnej i w związku z tym nie ma zastosowania do Gibraltaru, albo dyrektywa 91/477 realizuje równorzędne cele, w którym to przypadku podstawa prawna jest niewystarczająca, a tym samym dyrektywa 91/477 jest nieważna i właściwe władze Gibraltaru są zobowiązane do wyciągnięcia konsekwencji z wyroku, który zostanie wydany w niniejszej sprawie, implementując tylko te przepisy dyrektywy, które są niezbędne do wprowadzenia karty ( ). 77. Do czasu przyjęcia tych środków transpozycji pojawi się jednak dodatkowe pytanie – które nie zostało przedstawione przez sąd odsyłający – czy myśliwi i strzelcy sportowi w Gibraltarze, w szczególności skarżący w postępowaniu głównym, mogą powołać się bezpośrednio na art. 12 ust. 2 dyrektywy 91/477 i domagać się wydania kart, o które wnioskowali do ministra sprawiedliwości. 78. W tym względzie przypomnę, że z utrwalonego orzecznictwa wynika, iż w każdym przypadku, gdy przepisy dyrektywy okazują się, jeżeli chodzi o ich treść, bezwarunkowe i wystarczająco precyzyjne, jednostki mają prawo powoływać się na nie przed sądami krajowymi wobec państwa, zarówno jeżeli zaniechało ono dokonania w terminie transpozycji dyrektywy do prawa krajowego, jak również gdy dokonało transpozycji nieprawidłowej ( ). 79. Jak już wyjaśniłem, art. 12 ust. 2 dyrektywy 91/477 przyznaje myśliwym i strzelcom sportowym prawo do przemieszczania się na terytorium Unii bez wcześniejszego pozwolenia z bronią palną należącą do kategorii wymienionych w tym przepisie, pod warunkiem że posiadają kartę określoną w art. 1 ust. 4 wspomnianej dyrektywy, w której wymieniona jest ta broń, oraz że są w stanie uzasadnić powody podróży. 80. W wyroku z dnia 4 września 2014 r., Zeman (C‑543/12, EU:C:2014:2143, pkt 52–54) Trybunał wywnioskował z art. 1 ust. 4 i art. 12 ust. 2 dyrektywy 91/477, że państwa członkowskie są zobowiązane do wydania karty myśliwym i strzelcom sportowym, ponieważ w przypadku braku wydania takiej karty te kategorie osób nie będą mogły wykonywać prawa, które im zostało wyraźnie przyznane we wspomnianej dyrektywie, przy czym art. 3 tej dyrektywy wyjaśnia, że na powyższe prawo nie może wpływać niekorzystnie przyjęcie surowszych przepisów krajowych przez część państw członkowskich. 81. Tak więc, biorąc pod uwagę treść art. 12 ust. 2 dyrektywy 91/477, okazuje się, że jest on wystarczająco precyzyjny i bezwarunkowy w rozumieniu orzecznictwa przywołanego w pkt 78 niniejszej opinii, aby skarżący w postępowaniu głównym mogli powołać się na niego bezpośrednio w stosunku do ministra sprawiedliwości ( ). 82. Mimo to, jak już wspomniałem, powyższe uwagi będą miały znaczenie tylko wtedy, gdy dyrektywa 91/477 znajdzie zastosowanie do Gibraltaru, co według mnie nie ma miejsca z przedstawionych powyżej powodów. VI. Wnioski 83. W świetle całokształtu powyższych rozważań proponuję Trybunałowi, aby odpowiedział w następujący sposób na pytanie prejudycjalne postawione przez Supreme Court of Gibraltar (sąd najwyższy Gibraltaru, Zjednoczone Królestwo): 1) Artykuł 12 ust. 2 dyrektywy Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/51/WE z dnia 21 maja 2008 r., dotyczy głównie przepływu towarów i nie ma potrzeby wprowadzania rozróżnienia zależnie od tego, czy broń palna jest czy nie jest przedmiotem transakcji handlowych lub handlu, co powoduje, że cała wspomniana dyrektywa nie ma zastosowania na terytorium Gibraltaru. 2) Żaden przepis dyrektywy 91/477 nie dotyczy swobody świadczenia usług. 3) Artykuł 100a ust. 1 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą (po zmianach art. 95 ust. 1 WE, obecnie art. 114 TFUE) stanowi prawidłową podstawę prawną dla dyrektywy 91/477 w zakresie, w jakim dokonuje ona harmonizacji niektórych wymogów administracyjnych dotyczących nabywania, posiadania i transgranicznego przepływu broni palnej. ( ) Język oryginału: francuski. ( ) Dz.U. 1991, L 256, s. 51 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 13, t. 11, s. 3. ( ) Dz.U. 2008, L 179, s. 5. ( ) Dz.U. 1972, L 73, s. 14. ( ) Zobacz analogicznie wyrok z dnia 3 lipca 1991 r., Barr i Montrose Holdings (C‑355/89, EU:C:1991:287, pkt 8). ( ) Wyroki: z dnia 3 lipca 1991 r., Barr i Montrose Holdings (C‑355/89, EU:C:1991:287, pkt 9, 10); z dnia 16 lipca 1998 r., Pereira Roque (C‑171/96, EU:C:1998:368); z dnia 8 listopada 2005 r., Jersey Produce Marketing Organisation (C‑293/02, EU:C:2005:664). Zobacz również opinia rzecznika generalnego A. La Pergoli w sprawie Pereira Roque (C‑171/96, EU:C:1997:425, pkt 24). ( ) Wyrok z dnia 13 listopada 2003 r., Lindman (C‑42/02, EU:C:2003:613). ( ) Zobacz wyrok z dnia 23 września 2003 r., Komisja/Zjednoczone Królestwo (C‑30/01, EU:C:2003:489, pkt 59). ( ) Wyrok z dnia 13 czerwca 2017 r., The Gibraltar Betting and Gaming Association (C‑591/15, EU:C:2017:449, pkt 30, 39). ( ) Wyrok z dnia 4 września 2014 r., Zeman (C‑543/12, EU:C:2014:2143, pkt 43, 47). ( ) Wyróżnienie moje. ( ) Wyróżnienie moje. ( ) Zobacz w szczególności wyrok z dnia 19 lipca 2012 r., Parlament/Rada (C‑130/10, EU:C:2012:472, pkt 42–45). ( ) Zobacz przykładowo w odniesieniu do związków pomiędzy swobodnym przepływem towarów i swobodą świadczenia usług wyroki: z dnia 2 grudnia 2010 r., Ker-Optika (C‑108/09, EU:C:2010:725, pkt 43); z dnia 16 grudnia 2010 r., Josemans (C‑137/09, EU:C:2010:774, pkt 50). Zobacz również podobnie w odniesieniu do związków między swobodą przedsiębiorczości i swobodą świadczenia usług w szczególności wyrok z dnia 26 maja 2016 r., NN (L) International (C‑48/15, EU:C:2016:356, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Zobacz w szczególności wyrok z dnia 29 marca 2007 r., Aktiebolaget NN (C‑111/05, EU:C:2007:195, pkt 27, 28 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Zobacz podobnie wyrok z dnia 4 września 2014 r., Zeman (C‑543/12, EU:C:2014:2143, pkt 51). ( ) Wyrok z dnia 21 lipca 2005 r., Komisja/Zjednoczone Królestwo (C‑349/03, EU:C:2005:488, pkt 51). ( ) Dz.U. 1992, L 76, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 9, t. 1, s. 179. ( ) Wyrok z dnia 21 lipca 2005 r., Komisja/Zjednoczone Królestwo (C‑349/03, EU:C:2005:488, pkt 52, 53). ( ) Wyrok z dnia 23 września 2003 r., Komisja/Zjednoczone Królestwo (C‑30/01, EU:C:2003:489, pkt 59). ( ) Należy przypomnieć na wszelki wypadek, że podczas gdy minister sprawiedliwości uważa, iż niemożliwe jest rozdzielenie przepisów dyrektywy 91/477 bez szkody dla spójności całego tego aktu i że w związku z tym nie można dokonać częściowej transpozycji tej dyrektywy, skarżący w postępowaniu głównym uważają, że aby karta mogła być stosowana w praktyce, możliwa jest niezależna transpozycja art. 1 ust. 1 i 4, art. 2, 4a, 5 i 12 oraz załączników I i II do dyrektywy 91/477. ( ) Zobacz w szczególności wyrok z dnia 15 lutego 2017 r., British Film Institute (C‑592/15, EU:C:2017:117, pkt 13 i przytoczone tam orzecznictwo). ( ) Obecnie obowiązkowe informacje, które muszą być wpisane do karty, zostały wymienione w załączniku II, a jednolity wzór karty stanowi załącznik do zalecenia Komisji z dnia 25 lutego 1993 r. dotyczącego Europejskiej karty broni palnej (Dz.U. 1993, L 93, s. 39).