C-268/16

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO MICHALA BOBEKA przedstawiona w dniu 8 czerwca 2017 r. ( ) Sprawa C‑268/16 P Binca Seafoods GmbH przeciwko Komisji Europejskiej Odwołanie – Rozporządzenie (WE) nr 834/2007 – Produkcja i znakowanie produktów ekologicznych – Rozporządzenie (WE) nr 889/2008 i rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1358/2014 – Interes prawny – Pojęcie korzyści indywidualnej I. Wprowadzenie 1. Binca Seafoods GmbH (zwana dalej „spółką Binca”) jest importerem odmiany suma, to znaczy suma rekiniego (pangasiusa), z Wietnamu. Rozporządzenie (UE) nr 1358/2014 (zwane dalej „spornym rozporządzeniem”) ( ) jest ostatnim z szeregu rozporządzeń zmieniających szczegółowe zasady produkcji i znakowania ryb „ekologicznych”. 2. Sporne rozporządzenie zawiera szczegółowe wyjątki umożliwiające określenie niektórych ryb jako „ekologiczne”, nawet w sytuacji, gdy wiąże się to z nieekologicznymi aspektami produkcji (np. wykorzystaniem pozyskanych młodych dziko żyjących osobników zwierząt akwakultury na potrzeby odchowu). Sporne rozporządzenie zostało przyjęte tuż przed wygaśnięciem ogólnego okresu przejściowego, w ramach którego ustanowiono obszerny wyjątek: produkty wytwarzane za pomocą dotychczasowych metod produkcji – w tym metod spółki Binca – można było określić jako „ekologiczne”, podczas gdy w braku tego wyjątku metody te nie spełniałyby wymogów produkcji „ekologicznej”. 3. Spółka Binca złożyła do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia. Istota zarzutów spółki Binca w postępowaniu przed Sądem polegała na tym, że – jak twierdzi – szczególne wyjątki przewidziane w spornym rozporządzeniu mają dyskryminacyjny charakter, a to z tej przyczyny, że są one użyteczne przy produkcji niektórych gatunków, jednakże nie przy produkcji suma rekiniego. Nie mogąc skorzystać z tych szczególnych wyjątków ani z bardziej obszernego wyjątku związanego z okresem przejściowym, który wkrótce wygaśnie, spółka Binca nie może już dalej oznaczać swoich produktów jako „ekologiczne”. 4. Postanowieniem z dnia 11 marca 2016 r., Binca Seafoods/Komisja (T‑94/15, niepublikowanym, EU:T:2016:164, zwanym dalej „zaskarżonym postanowieniem”), Sąd odrzucił skargę spółki Binca o stwierdzenie nieważności jako niedopuszczalną z powodu braku interesu prawnego. Sąd stwierdził w zaskarżonym postanowieniu, że skarga spółki Binca zmierzała do przedłużenia ogólnego okresu przejściowego. Sąd orzekł, że skoro skarga o stwierdzenie nieważności nie może prowadzić do przedłużenia okresu przejściowego, to nie może ona stworzyć korzyści, o którą zabiega spółka Binca. W związku z powyższym spółka Binca nie miała interesu prawnego. 5. W swoim odwołaniu spółka Binca żąda uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz stwierdzenia nieważności spornego rozporządzenia. Co się tyczy zaskarżonego postanowienia, zasadniczy argument spółki Binca w istocie sprowadza się do tego, że Sąd w niewystarczający bądź niespójny sposób uzasadnił swoje ustalenie braku interesu prawnego. Kluczowym elementem dla niniejszego odwołania jest zatem pojęcie „interesu prawnego”. II. Ramy prawne A.  Rozporządzenie nr 834/2007 6. Rozporządzenie (WE) nr 834/2007 ( ) jest podstawowym rozporządzeniem w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych (zwanym dalej „rozporządzeniem podstawowym”). 7. Artykuł 2 tego rozporządzenia zawiera w szczególności następujące definicje: „Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje: a) »produkcja ekologiczna« oznacza stosowanie metody produkcji zgodnej z zasadami określonymi w niniejszym rozporządzeniu na wszystkich etapach produkcji, przygotowania i dystrybucji; […] d) »podmiot gospodarczy« oznacza osoby fizyczne lub prawne odpowiedzialne za zapewnienie, aby przedsiębiorstwo ekologiczne pozostające pod ich kontrolą spełniało wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu; […]”. 8. Artykuł 15 rozporządzenia podstawowego, zatytułowany „Zasady produkcji w sektorze akwakultury”, stanowi: „1.   Poza ogólnymi zasadami produkcji rolnej określonymi w art. 11 produkcji zwierząt w akwakulturach stosuje się następujące zasady: a) w odniesieniu do pochodzenia zwierząt w akwakulturach: (i) akwakultura ekologiczna opiera się na hodowli młodych osobników pochodzących z ekologicznych stad podstawowych i z gospodarstw ekologicznych; (ii) jeżeli nie są dostępne młode osobniki pochodzące od osobników ekologicznych i z gospodarstw ekologicznych, zwierzęta nie chowane ani nie hodowane ekologicznie mogą zostać wprowadzone do gospodarstwa ekologicznego na szczególnych warunkach; […] c) w odniesieniu do hodowli: […] (iii) ustala się właściwe dla danego gatunku warunki w zakresie gospodarowania stadem podstawowym, hodowli i wychowu osobników młodocianych; […] 2.   Środki i warunki konieczne do wdrożenia zasad produkcji zawartych w niniejszym artykule są przyjmowane zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 37 ust. 2”. 9. Przepisy tytułu IV (art. 23–26) określają wymogi dotyczące znakowania, w tym ograniczenia w posługiwaniu się wyrażeniem „ekologiczne”, obowiązkowe oznakowanie oraz posługiwanie się logo. 10. Przepisy tytułu VI (art. 32, 33), dotyczące handlu z państwami trzecimi, określają warunki, na jakich produkty spoza terytorium Unii mogą być importowane jako produkty ekologiczne. Wymagają one w istocie spełnienia przesłanek materialnych określonych w rozporządzeniu podstawowym bądź udzielenia równoważnych gwarancji. 11. Artykuł 38 upoważnia Komisję do przyjmowania szczegółowych przepisów dotyczących stosowania rozporządzenia podstawowego. Artykuł 42 stanowi, że rozporządzenie podstawowe stosuje się od dnia 1 stycznia 2009 r. B.  Rozporządzenia wykonawcze 12. Rozporządzenie podstawowe było najpierw wdrażane rozporządzeniem (WE) nr 889/2008 ( ) (zwanym dalej „rozporządzeniem wykonawczym”). Pierwotnie przepisy rozporządzenia wykonawczego wyłączały produkty pochodzące z akwakultur z zakresu jego stosowania [art. 1 ust. 2 lit. a)]. 13. Następnie rozporządzenie wykonawcze było czterokrotnie zmieniane: rozporządzeniem (WE) nr 710/2009 ( ) (zwanym dalej „pierwszym rozporządzeniem zmieniającym”), rozporządzeniem wykonawczym (WE) nr 1030/2013 ( ) (zwanym dalej „drugim rozporządzeniem zmieniającym”), rozporządzeniem wykonawczym (WE) nr 1364/2013 ( ) (zwanym dalej „trzecim rozporządzeniem zmieniającym”) oraz rozporządzeniem nr 1358/2014, czyli spornym rozporządzeniem. Wszystkie z tych rozporządzeń zmieniających zostały po kolei omówione poniżej. 1.   Pierwsze rozporządzenie zmieniające 14. Pierwsze rozporządzenie zmieniające rozszerzyło zakres stosowania rozporządzenia wykonawczego na niektóre zwierzęta akwakultury ( ) oraz wprowadziło do niego szczegółowe zasady produkcji gatunków ryb określonych w rozdziale 2a tytułu II, zatytułowanym „Produkcja zwierzęca w sektorze akwakultury”. Artykuł 25e tego rozdziału, zatytułowany „Pochodzenie nieekologicznych zwierząt akwakultury i zarządzanie nimi”, określił wyjątkowe warunki, w jakich nieekologiczne zwierzęta akwakultury mogą uczestniczyć w procesie produkcji. W szczególności art. 25e ust. 3 przewidywał możliwość wykorzystania degresywnego odsetka nieekologicznych młodych osobników zwierząt akwakultury: 80% do końca 2011 r., 50% do końca 2013 r. i 0% do końca 2015 r. (zwaną dalej „zasadą degresywnego wykorzystania nieekologicznych młodych osobników zwierząt akwakultury”). Artykuł 25e ust. 4 określił ograniczające warunki, na jakich dozwolone jest zbieranie młodych osobników akwakultury dziko żyjących. W swojej pierwotnej wersji art. 25e stanowił: „1.   W celach hodowlanych lub w celu poprawy genetycznej stada oraz gdy nie ma dostępnych ekologicznych zwierząt akwakultury, do gospodarstwa można wprowadzać schwytane na wolności dzikie lub nieekologiczne zwierzęta sektora akwakultury. Zwierzęta te powinny być utrzymywane w warunkach zarządzania ekologicznego przez co najmniej 3 miesiące zanim można je wykorzystać do celów hodowlanych. 2.   Do celów chowu oraz gdy nie ma dostępnych ekologicznych młodych osobników zwierząt akwakultury, do gospodarstwa można wprowadzać nieekologiczne młode osobniki zwierząt akwakultury. Co najmniej ostatnie dwie trzecie cyklu produkcyjnego powinno odbywać się w ramach zarządzania ekologicznego. 3.   Maksymalny odsetek nieekologicznych młodych osobników zwierząt akwakultury wprowadzonych do gospodarstwa wynosi 80% do dnia 31 grudnia 2011 r., 50% do dnia 31 grudnia 2013 r. i 0% do dnia 31 grudnia 2015 r. 4.   W celach odchowu zbieranie młodych osobników akwakultury dziko żyjących jest ograniczone do następujących dwóch przypadków: a) naturalny napływ ryb lub larw skorupiaków i młodych osobników w trakcie napełniania stawu, systemów zamkniętych i zagród; b) węgorza europejskiego, pod warunkiem, że istnieje zatwierdzony plan[…] zarządzania węgorzem w danym miejscu, a sztuczna reprodukcja węgorza pozostaje kwestią nierozwiązaną”. 15. Motyw 9 pierwszego rozporządzenia zmieniającego stanowił: „Biorąc pod uwagę wczesny etap, na jakim znajduje się ekologiczna produkcja zwierząt akwakultury, nie ma wystarczającej ilości dostępnych ekologicznych stad podstawowych. Należy ustanowić przepisy dotyczące możliwości wprowadzania w określonych warunkach stad podstawowych i osobników młodocianych nieekologicznego pochodzenia”. 16. Pierwsze rozporządzenie zmieniające było stosowane od dnia 1 lipca 2010 r. (art. 2), ale także dodało do rozporządzenia wykonawczego nowy art. 95 ust. 11, w którym ustanowiono system przejściowy (zwany dalej „okresem przejściowym”). Okres przejściowy miał wygasnąć nie później niż w dniu 1 lipca 2013 r. Faktycznie umożliwił on, aby do wskazanego dnia istniejące jednostki produkcyjne prowadziły działalność na wcześniej obowiązujących zasadach oraz aby zachowały one status „ekologicznych”, z zastrzeżeniem określonych warunków. Przepis ten ma następujące brzmienie: „11. W okresie wygasającym z dniem 1 lipca 2013 r. właściwy organ może zezwolić jednostkom produkcji zwierząt akwakultury i wodorostów morskich, które powstały przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia i prowadziły produkcję zgodnie z krajowymi zasadami produkcji ekologicznej, na zachowanie statusu ekologicznych w okresie dostosowywania się do przepisów niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem, że wody nie są zanieczyszczone substancjami niedozwolonymi w produkcji ekologicznej. Producenci, którzy chcą skorzystać z tego środka, muszą zgłosić właściwemu organowi przedmiotowe urządzenia, stawy rybne, klatki i miejsca uprawy wodorostów”. 17. Artykuł 2 pierwszego rozporządzenia zmieniającego określił także, iż we właściwie uzasadnionych przypadkach od dnia 1 lipca 2013 r. mogą zostać wprowadzone dalsze zmiany do rozporządzenia wykonawczego (które zostały później wprowadzone przepisami drugiego i trzeciego z rozporządzeń zmieniających, a także przepisami spornego rozporządzenia). 2.   Drugie rozporządzenie zmieniające 18. Drugie rozporządzenie zmieniające przedłużyło okres przejściowy od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 1 lipca 2015 r. Nastąpiło to z uwagi na złożoność dziedziny oraz potrzebę dodatkowego czasu na zbadanie wniosków o zmianę przepisów (motywy 2–4). 19. Drugie rozporządzenie zmieniające nie wprowadziło zmian do zasady degresywnego wykorzystania nieekologicznych młodych osobników zwierząt akwakultury (zawartej w art. 25e ust. 3 rozporządzenia wykonawczego). 3.   Trzecie rozporządzenie zmieniające 20. Trzecie rozporządzenie zmieniające wprowadziło zmianę do zasady degresywnego wykorzystania nieekologicznych młodych osobników zwierząt akwakultury (zawartej w art. 25e ust. 3 rozporządzenia wykonawczego). Konkretnie, przedłużyło ono termin, w którym dozwolone jest wykorzystywanie nieprzekraczającego 50% odsetka nieekologicznych młodych osobników zwierząt akwakultury, do dnia 31 grudnia 2014 r. zamiast 31 grudnia 2013 r. Terminem, w którym odsetek ten należy zmniejszyć do 0%, pozostał dzień 31 grudnia 2015 r. 21. Trzecie rozporządzenie zmieniające nie wprowadziło zmian do okresu przejściowego ustanowionego w art. 95 ust. 11 rozporządzenia wykonawczego. 4.   Sporne rozporządzenie 22. Sporne rozporządzenie wprowadziło zmiany w szeregu przepisów rozporządzenia wykonawczego. W szczególności zmodyfikowano w nim katalog sytuacji, w których mogą być pozyskiwane dziko żyjące młode osobniki, zmieniając art. 25e ust. 4 poprzez dodanie nowego art. 25e ust. 4 lit. c)]: „4.   Pozyskiwanie młodych dziko żyjących osobników zwierząt akwakultury na potrzeby odchowu ogranicza się do następujących przypadków: a) naturalnego napływu ryb lub larw i młodych osobników skorupiaków w trakcie napełniania stawów, systemów zamkniętych i zagród; b) węgorza europejskiego, pod warunkiem że istnieje zatwierdzony plan zarządzania węgorzem, a sztuczna reprodukcja węgorza pozostaje kwestią nierozwiązaną; c) pozyskiwania gatunków innych niż węgorz europejski w celach odchowu w tradycyjnej ekstensywnej akwakulturze na terenach podmokłych, takich jak stawy ze słonawą wodą, obszary pływowe i laguny przybrzeżne, zamykane wałami przeciwpowodziowymi i nasypami, pod warunkiem że: (i) zarybianie jest zgodne ze środkami zarządzania zatwierdzonymi przez właściwe organy odpowiedzialne za zarządzanie przedmiotowymi stadami w celu zapewnienia zrównoważonej eksploatacji danych gatunków; oraz (ii) ryby karmione są wyłącznie z pożywieniem naturalnie dostępnym w środowisku”. 23. Zmiana ta została wyjaśniona w motywach 3 i 4 spornego rozporządzenia w następujący sposób: „(3) Zgodnie z art. 15 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 834/2007 zwierzęta produkowane w sposób nieekologiczny mogą być wprowadzone do gospodarstwa pod określonymi warunkami, jeśli niedostępne są młode osobniki pochodzące od osobników hodowanych ekologicznie lub z gospodarstw ekologicznych. W rozporządzeniu (WE) nr 889/2008 ustanowiono szczegółowe ograniczenia w odniesieniu do poławianych na wolności zwierząt akwakultury, w tym zbieranych dziko żyjących młodych osobników zwierząt akwakultury. Niektóre tradycyjne praktyki ekstensywnego chowu i hodowli ryb na terenach podmokłych, takich jak stawy ze słonawą wodą, obszary pływowe i laguny [sic] przybrzeżne, zamykane wałami przeciwpowodziowymi i nasypami, istnieją od wieków i stanowią cenny wkład w dziedzictwo kulturowe, zachowanie różnorodności biologicznej i perspektywy ekonomiczne dla społeczności lokalnych. Przy zachowaniu pewnych warunków praktyki te nie mają negatywnego wpływu na stan stada danego gatunku. (4) W związku z tym pozyskiwanie dzikiego narybku do celów odchowu w ramach tych tradycyjnych praktyk stosowanych w akwakulturze uznaje się za zgodne z celami, kryteriami i zasadami produkcji w sektorze akwakultury ekologicznej, pod warunkiem że wdrożone zostały środki zarządzania zatwierdzone przez właściwy organ odpowiedzialny za zarządzanie przedmiotowymi stadami w celu zapewnienia zrównoważonej eksploatacji danych gatunków, zgodnego z tymi środkami zarybiania, oraz karmienia ryb wyłącznie pożywieniem naturalnie dostępnym w środowisku”. 24. Sporne rozporządzenie także wprowadziło następującą zmianę w art. 25k rozporządzenia wykonawczego, w szczególności zezwalając na pochodzącą z innych ryb paszę dla mięsożernych zwierząt akwakultury [art. 25k ust. 1 lit. e)] oraz na stosowanie histydyny (art. 25k ust. 5): „Szczególne przepisy dotyczące pasz dla mięsożernych zwierząt akwakultury 1.   Pasza dla mięsożernych zwierząt akwakultury pochodzi ze źródeł [określonych] zgodnie z następującymi priorytetami: […] e) produkty paszowe, otrzymywane z całych ryb złowionych w połowach certyfikowanych jako zrównoważone w ramach systemu uznanego przez właściwy organ jako zgodny z zasadami ustanowionymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013. […] 5.   Zezwala się na stosowanie histydyny wytwarzanej w procesie fermentacji w dawce pokarmowej ryb łososiowatych, jeżeli źródła pokarmu wymienione w ust. 1 nie zapewniają wystarczającej ilości histydyny, aby zaspokoić ich potrzeby”. 25. Sporne rozporządzenie nie wprowadziło zmian do zasady degresywnego wykorzystania nieekologicznych młodych osobników zwierząt akwakultury (zawartej w art. 25e ust. 3 rozporządzenia wykonawczego). 26. Sporne rozporządzenie nie wprowadziło zmian do okresu przejściowego ustanowionego w art. 95 ust. 11 rozporządzenia wykonawczego. III. Stan faktyczny oraz postępowanie administracyjne 27. Stan faktyczny i postępowanie administracyjne zostały przedstawione w pkt 37–48 zaskarżonego postanowienia. 28. Spółka Binca jest przedsiębiorstwem niemieckim. Prowadzi ona działalność w zakresie przywozu do Niemiec suma rekiniego produkowanego w Wietnamie, oznaczonego jako produkt ekologiczny. Spółka Binca odsprzedaje ryby klientom w Niemczech, Austrii i Skandynawii. Od 2005 r. spółka Binca sprowadza suma rekiniego, który uzyskał wydawany przez IMO Suisse certyfikat produktu ekologicznego, zgodnie z normami określonymi przez Naturland. 29. Spółka Binca nabywa mrożonego suma rekiniego przez pośrednika będącego przedsiębiorstwem wietnamskim, które także posiada certyfikat produkcji ekologicznej. Pośrednik przetwarza i zamraża ryby. Następnie wystawia on fakturę za dostarczony spółce Binca produkt, który spółka ta wywozi następnie do Europy. W trakcie procesu produkcji spółka Binca sama nabywa składniki pokarmowe, które dostarcza pośrednikowi, potrącając odpowiednią kwotę od uiszczanej pośrednikowi ceny nabycia. 30. We wrześniu 2014 r. spółka Binca zwróciła się do Komisji z wnioskiem na piśmie o wprowadzenie zmian do rozporządzenia wykonawczego. W szczególności wnosiła ona o dokonanie zmiany zasady degresywnego wykorzystania nieekologicznych młodych osobników zwierząt akwakultury (art. 25e ust. 3 rozporządzenia wykonawczego), to znaczy o przedłużenie terminu ewentualnego wykorzystania młodych osobników do 2021 r. 31. W październiku 2014 r. Komisja zawiadomiła spółkę Binca na piśmie, że procedura zmiany rozporządzenia wykonawczego jest w toku, zaś stanowiska państw członkowskich i zainteresowanych podmiotów zostaną wzięte pod uwagę. 32. Sporne rozporządzenie zostało wydane w dniu 18 grudnia 2014 r. 33. Pismem z dnia 18 lutego 2015 r., powołując się na art. 265 TFUE, spółka Binca przedłożyła Komisji wniosek o przedłużenie okresu przejściowego przewidzianego w art. 95 ust. 11 rozporządzenia wykonawczego do dnia 1 stycznia 2018 r. dla suma rekiniego pochodzącego z Wietnamu. 34. W dniu 19 lutego 2015 r. spółka Binca wniosła do Sadu skargę o stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia. 35. Pismem z dnia 22 kwietnia 2015 r. Komisja zawiadomiła spółkę Binca, że nie zamierza ponownie przedłużać okresu przejściowego ani dokonywać zmiany zasady degresywnego wykorzystania nieekologicznych młodych osobników zwierząt akwakultury. IV. Postępowanie przed Sądem i sporne rozporządzenie A.  Argumentacja stron 36. W swojej skardze o stwierdzenie nieważności spółka Binca podniosła, że została wobec niej zastosowana dyskryminacja. Jeżeli pozwolono by, aby okres przejściowy po prostu wygasł wobec wszystkich producentów, wówczas rzeczona dyskryminacja nie miałaby miejsca. Tymczasem sporne rozporządzenie przewiduje określone szczegółowe środki przejściowe i odstępstwa, które w praktyce przysparzają korzyści konkurentom spółki Binca, natomiast nie przewiduje ono żadnych środków przejściowych i odstępstw przysparzających korzyści spółce Binca. Sporne rozporządzenie także nie przedłużyło okresu przejściowego. Wyżej wymienione środki przejściowe i odstępstwa, które w mniemaniu spółki Binca w praktyce przysparzają korzyści wyłącznie innym hodowlom akwakultury, dotyczyły w szczególności pochodzenia młodych osobników. 37. Spółka Binca podniosła, że inne podmioty gospodarcze mogą w dalszym ciągu posługiwać się oznaczeniami ekologicznymi na warunkach, które w praktyce nie były dostępne spółce Binca. W tym względzie spółka Binca wyraźnie wskazała na nierówne traktowanie pomiędzy produkcją prowadzoną w delcie rzeki Mekong a tą prowadzoną w europejskich strefach ze słonawą wodą. 38. Spółka Binca uznała, iż sporne rozporządzenie dotyczy jej bezpośrednio, bowiem mają wobec niej zastosowanie przepisy prawa Unii o ekologicznej akwakulturze, a w wyniku spornego rozporządzenia utraci ona możliwość wprowadzania do obrotu swoich produktów jako ekologiczne. 39. Spółka Binca podniosła przed Sądem, że sporne rozporządzenie narusza gwarancję wolności prowadzenia działalności gospodarczej i zasadę niedyskryminacji (przywołując art. 16, 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej), a także zasadę dobrej wiary (skoro Komisja wiedziała, że czysto ekologiczna hodowla suma rekiniego w dalszym ciągu nie jest możliwa ( )). Spółka Binca także podnosi, że Komisja nie uszanowała upoważnienia udzielonego przez Radę, ponieważ nie uwzględniła należycie stanu rozwoju technicznego hodowli ekologicznej przy ustalaniu stosownego okresu przejściowego. Wreszcie, spółka Binca podniosła zarzut dotyczący istnienia ograniczeń w zakresie handlu zagranicznego. 40. W dniu 21 maja 2015 r. Komisja podniosła zarzut niedopuszczalności skargi spółki Binca o stwierdzenie nieważności. Spółka Binca przedstawiła uwagi odnoszące się do tego zarzutu w dniu 9 lipca 2015 r. 41. W ramach zarzutu niedopuszczalności Komisja podniosła, że skarga nie spełnia wymogów zawartych w art. 44 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem (obecnie art. 76), ponieważ nie jest wystarczająco precyzyjna, aby umożliwić Komisji przygotowanie odpowiedzi na skargę. W tym względzie Komisja twierdziła, że skarga nie zawiera żadnego wskazania, dlaczego należałoby stwierdzić nieważność spornego rozporządzenia innego niż odnoszące się do art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia (zmiany art. 25e ust. 4 rozporządzenia wykonawczego). 42. Komisja także podniosła, że spółka Binca nie ma interesu prawnego i że sporne rozporządzenie nie dotyczy jej bezpośrednio. 43. Co się tyczy bezpośredniego oddziaływania, Komisja uznała, iż spółki Binca – będącej nie tyle producentem, ile importerem suma rekiniego – nie dotyczy bezpośrednio rzekomo dyskryminacyjny przepis o korzystaniu z młodych osobników, co do którego spółka Binca żądała stwierdzenia nieważności. Przepisy mogą wpływać na działalność gospodarczą spółki Binca, ale nie bezpośrednio na jej położenie prawne. 44. Co się tyczy interesu pranego, Komisja podniosła, że nawet jeżeli stwierdzono by dyskryminacyjny charakter art. 1 ust. 1 spornego rozporządzenia (zmieniającego art. 25e ust. 4 rozporządzenia wykonawczego), a następnie stwierdzono by jego nieważność, pozostawałoby to bez wpływu na położenie prawne spółki Binca. Okres przejściowy i tak by wygasł. 45. W odpowiedzi na argumenty Komisji w przedmiocie bezpośredniego oddziaływania spółka Binca podnosi, że sporne rozporządzenie dotyczy jej bezpośrednio, ponieważ uniemożliwia jej wprowadzanie suma rekiniego do obrotu jako produktu ekologicznego. Stawia ją to w położeniu odmiennym od położenia jej konkurentów, którzy wskutek przepisów spornego rozporządzenia mogą utrzymać dotychczasowe metody produkcji i kontynuować wprowadzanie produktów do obrotu jako ekologicznych. Konsumenci, dla których poszczególne gatunki ryb ekologicznych są wymienne, zaprzestaliby nabywania produktów spółki Binca i zwracaliby się do jej konkurentów. 46. Spółka Binca stwierdziła, iż wbrew temu, co podnosi Komisja, nie wnosiła ona o przedłużenie okresu przejściowego dla samej siebie. Spółka Binca uznała, iż nie ma możliwości osiągnięcia tego celu w drodze skargi o stwierdzenie nieważności. Przeciwnie, ubiegała się ona o położenie kresu temu, co w jej mniemaniu było dyskryminacją spowodowaną spornym rozporządzeniem. 47. Co się tyczy stosunku konkurencji w praktyce, spółka Binca zwróciła uwagę, że gdyby nie sporne rozporządzenie, producenci łososia i pstrąga nie mogliby prowadzić sprzedaży swoich produktów jako ekologicznych. W tym względzie spółka Binca wskazała na udzielone tym producentom zezwolenie na używanie histydyny i pokarmu pochodzącego z innych ryb w celu zapewnienia ich potrzeb żywieniowych [w art. 1 ust. 3 i 5 spornego rozporządzenia, zmieniających, odpowiednio, art. 25k ust. 1 lit. e) i art. 25k ust. 5 rozporządzenia wykonawczego]. 48. Spółka Binca podniosła, że nie zaskarżyła wygaśnięcia okresu przejściowego, bo już nie miała takiej możliwości (został on określony w poprzednich rozporządzeniach zmieniających). W każdym razie nie mogła tego wówczas uczynić, ponieważ wprowadzenie tego okresu było dla niej korzystne, a także z tej przyczyny, iż okres przejściowy sam w sobie nie wprowadzał dyskryminacji pomiędzy podmiotami gospodarczymi. B.  Zaskarżone postanowienie 49. W zaskarżonym postanowieniu Sąd stwierdził, że spółka Binca w istocie zmierza do przedłużenia okresu przejściowego (pkt 67). 50. Sąd dalej zwrócił uwagę, że sporne rozporządzenie nie zmieniło okresu przejściowego ani harmonogramu degresywnego korzystania z młodych osobników (odpowiednio, art. 95 ust. 11 i art. 25e ust. 3 rozporządzenia wykonawczego) (pkt 68, 69). 51. Sąd zauważył, że sama spółka Binca przyznaje, że nie może uzyskać przedłużenia okresu przejściowego w drodze skargi o stwierdzenie nieważności. W tych okolicznościach Sąd doszedł do wniosku, że stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia nie umożliwiłoby spółce Binca importu suma rekiniego jako produktu ekologicznego, w związku z czym stwierdził on, iż owa spółka nie ma interesu w stwierdzeniu nieważności tego aktu. Skarga jest zatem niedopuszczalna (pkt 72, 73). 52. Sąd dodał, że aby zaskarżyć okres przejściowy, spółka Binca powinna była zaskarżyć pierwsze lub drugie z rozporządzeń zmieniających – na tej podstawie, że Komisja była zobowiązana przewidzieć w tych aktach dłuższy okres przejściowy. Spółka Binca powinna była zwrócić się do Sądu na podstawie art. 264 TFUE o wstrzymanie stwierdzenia nieważności do czasu przyjęcia nowego aktu z dłuższym okresem przejściowym. V. Postępowanie przed Trybunałem 53. W swoim odwołaniu spółka Binca zwraca się do Trybunału o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia. Komisja zwraca się do Trybunału o oddalenie odwołania i obciążenie spółki Binca kosztami postępowania. 54. W odwołaniu spółka Binca podnosi 15 odrębnych argumentów, które można streścić w następujących punktach: – pierwszy zestaw argumentów: niespójne bądź niewystarczające uzasadnienie polegające na: a) nieuwzględnieniu argumentów dotyczących ochrony konkurencji oraz naruszenia zasady równego traktowania oraz b) błędnym przeinaczeniu celu skargi; – drugi zestaw argumentów: nieuznanie przez Sąd dopuszczalności skargi jako skargi ukierunkowanej na ochronę konkurencji; – trzeci zestaw argumentów: naruszenie prawa do skutecznej ochrony sądowej i art. 47 karty praw podstawowych, a w szczególności nierozpoznanie sprawy co do jej istoty; – czwarty zestaw argumentów: naruszenie prawa do publicznej rozprawy; – piąty zestaw argumentów: naruszenie swobody prowadzenia działalności gospodarczej i prawa do równego traktowania. 55. Co się tyczy pierwszego zestawu argumentów, spółka Binca utrzymuje, że Sąd niesłusznie nie uwzględnił jej argumentów opierających się na nierównym traktowaniu na etapie badania dopuszczalności oraz że błędnie przedstawił jej skargę jako zmierzającą do uzyskania przedłużenia okresu przejściowego. Komisja uważa, że Sąd w odpowiedni sposób odniósł się do argumentów spółki Binca, w związku z czym nie naruszył prawa. Komisja uznaje, że Sąd słusznie stwierdził, że spółka Binca nie mogła uzyskać żadnej korzyści w wyniku stwierdzenia nieważności. VI. Ocena 56. Jedynie pierwszy zestaw argumentów zawartych w odwołaniu wymaga szczególnej uwagi. W pozostałej części odwołanie jest moim zdaniem albo oczywiście niedopuszczalne, albo oczywiście bezzasadne. 1.   W przedmiocie niewystarczającego lub niespójnego uzasadnienia postanowienia Sądu 57. Jak potwierdzono w pkt 1 zaskarżonego postanowienia, skarga wniesiona do Sądu w sprawie T‑94/15 zawiera żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia nr 1358/2014. 58. W pkt 72 i 73 zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził: (i) że stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia nie umożliwi spółce Binca importu oznakowanego jako ekologiczny suma rekiniego na terytorium Unii oraz (ii) że spółka Binca nie ma żadnego interesu w stwierdzeniu nieważności spornego rozporządzenia. 59. Podzielam pierwsze z tych stwierdzeń. Nie zgadzam się natomiast z drugim z nich. 60. Wbrew temu, co zostało w jasny sposób zasugerowane łącznie w pkt 72 i 73, rozumiem, że domniemany interes prawny spółki Binca w niniejszej sprawie nie polega na uzyskaniu prawa do przywozu produktów na terytorium Unii. Domniemany interes prawny spółki Binca polega natomiast na neutralizacji skutków spornego rozporządzenia w drodze stwierdzenia jego nieważności. Innymi słowy, spółce Binca uniemożliwiono oznaczanie swoich produktów jako ekologiczne, w związku z czym inne podmioty powinny zostać „upośledzone” w ten sam sposób. Nie byłoby to idealnym rozwiązaniem dla spółki Binca, ale, jak twierdzi ta spółka, przynajmniej usunęłoby wynikające ze spornego rozporządzenia zakłócenie konkurencji oddziałujące na nią w negatywny sposób. 61. W zaskarżonym postanowieniu po prostu nie odniesiono się do tego argumentu. Dokonano w nim natomiast „przeinaczenia” celu skargi, pomimo jej jasnego sformułowania, a następnie odrzucono cel, po jego przeinaczeniu, jako niedopuszczalny, nie odnosząc się zarazem do kwestii interesu prawnego pozostającego w związku z pierwotnie wyrażonym celem skargi. 62. Sąd nie jest wprawdzie zobowiązany do odniesienia się wprost do każdego argumentu stron z osobna ( ). Zarzucana dyskryminacja jest jednak głównym zarzutem spółki Binca. Brak odniesienia się przez Sąd, choćby w sposób zwięzły, do możliwości wystąpienia negatywnego oddziaływania na spółkę Binca wynikającego z takiej dyskryminacji i związanego z tym interesu spółki Binca w stwierdzeniu nieważności rozporządzenia jest moim zdaniem poważnym uchybieniem uzasadnienia. 63. Prawdą jest, że Sąd streścił argumenty spółki Binca w tym zakresie (zob. pkt 58–63 zaskarżonego postanowienia). Nie odniósł się jednak do nich. Dalszych wyjaśnień nie dostarcza też rozumowanie przedstawione w pkt 77 zaskarżonego postanowienia, na które powołuje się Komisja w swoich uwagach na piśmie i które było omawiane w trakcie rozprawy. W punkcie tym jedynie stwierdzono, że w kontekście oceny interesu prawnego spółki Binca w uzyskaniu przedłużenia okresu przejściowego sytuacja jej konkurentów jest bez znaczenia. 64. I w tym miejscu spółka Binca nie twierdzi jednak, że korzyść, jaką uzyskałaby wskutek stwierdzenia nieważności spornego rozporządzenia, tkwi w ewentualnym przedłużeniu okresu przejściowego. Jej domniemana korzyść polega natomiast na uchyleniu przepisów rozporządzenia mających w jej mniemaniu dyskryminacyjny charakter. 65. Uważam, że część zamieszania w tym względzie wynika z nacisku kładzionego przez Sąd na to, iż spółka Binca tak naprawdę skarży się na odmowę przedłużenia przez Komisję okresu przejściowego (zob. w szczególności pkt 67 zaskarżonego postanowienia). Spółka Binca poniekąd sama przyczyniła się do powstania tej niejasności. Jak zauważa Komisja, ciągle powtarzała ona w swojej skardze, że przedłużenie okresu przejściowego byłoby idealnym scenariuszem. Pomimo tych odniesień ze skargi i z pkt 1 zaskarżonego postanowienia wynika jednak w sposób oczywisty, że przedmiotem skargi jest w rzeczy samej stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia. 66. Z powyższego wynika, że uzasadnienie zawarte w zaskarżonym postanowieniu nie jest wystarczające. Pierwszy zestaw argumentów spółki Binca jest zatem zasadny. 67. Zgodnie z art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przed skierowaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Trybunał Sprawiedliwości może już na tym etapie orzec w przedmiocie istnienia interesu prawnego. Co się tyczy innych aspektów sprawy, Trybunał nie może na tym etapie postępowania wydać wyroku. 68. Z przyczyn, które przedstawię w dalszej części opinii, uważam, iż skarga powinna zostać odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim zawiera ona żądanie stwierdzenia nieważności przepisów spornego rozporządzenia innych niż jego art. 1 ust. 1, zmieniający art. 25e ust. 4 rozporządzenia wykonawczego (zob. sekcja 2 poniżej). Co się tyczy art. 1 ust. 1 spornego rozporządzenia, zmieniającego art. 25e ust. 4 rozporządzenia wykonawczego, uważam, że spółka Binca ma interes prawny w stwierdzeniu nieważności tego przepisu (zob. sekcja 3 poniżej). 2.   W przedmiocie zakresu skargi o stwierdzenie nieważności 69. W swojej skardze spółka Binca żąda stwierdzenia nieważności całości spornego rozporządzenia. W swojej pierwotnej skardze do Sądu jedynym przepisem spornego rozporządzenia, w odniesieniu do którego spółka Binca przedstawiła szczegółowe argumenty, był art. 1 ust. 1, zmieniający art. 25e ust. 4 rozporządzenia wykonawczego. Następnie, w odpowiedzi na podniesiony przez Komisję zarzut niedopuszczalności, spółka Binca przedstawiła również szczegółowe argumenty odnośnie do przepisów art. 1 ust. 3 i 5 spornego rozporządzenia, dodających, odpowiednio, art. 25k ust. 1 lit. e) i art. 25k ust. 5 rozporządzenia wykonawczego. Na rozprawie w postępowaniu odwoławczym spółka Binca potwierdziła, że zasadniczo żąda stwierdzenia nieważności art. 1 ust. 1, ale także art. 1 ust. 3 i 5 spornego rozporządzenia. 70. Artykuł 19 statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz art. 44 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem ( ) nakładają wymóg, aby skarga o stwierdzenie nieważności zawierała zwięzłe przedstawienie zarzutów prawnych stanowiących podstawę skargi. Powinno ono być na tyle jasne i precyzyjne, by strona pozwana mogła przygotować się do obrony oraz by Sąd mógł orzec w przedmiocie skargi, w stosownych przypadkach bez konieczności pozyskiwania dodatkowych informacji ( ). 71. Moim zdaniem, z wyjątkiem zarzutów dotyczących art. 1 ust. 1 spornego rozporządzenia, zmieniającego art. 25e ust. 4 rozporządzenia wykonawczego, pierwotna skarga spółki Binca do Sądu nie spełnia wskazanych wymogów. W szczególności w skardze nie wskazano przepisów zakwestionowanych przez spółkę Binca. 72. Nie można wykluczyć, że w pewnych okolicznościach zwięzłe przedstawienie przez skarżącego zarzutów prawnych stanowiących podstawę skargi może zostać uznane za jasne i precyzyjne, pomimo iż nie wskazano wprost i z osobna każdego kwestionowanego przepisu. Taka sytuacja nie ma jednak miejsca w niniejszej sprawie. W tym względzie, pomimo że ze skargi spółki Binca jasno wynika, iż przedmiotem jej zastrzeżeń jest dyskryminacyjny charakter spornego rozporządzenia, to jednak charakter i źródło dyskryminacji bynajmniej nie są oczywiste po lekturze spornego rozporządzenia. Z tej też przyczyny na spółce Binca spoczywał obowiązek jasnego wskazania przepisów, które uważa ona za dyskryminacyjne, i wyjaśnienia, choćby zwięźle, dlaczego tak uważa – w celu uczynienia zadość wymogom art. 44 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem. 73. Nie można także zaradzić brakowi precyzji w pierwotnej skardze poprzez szczególne odniesienia do innych przepisów spornego rozporządzenia zawarte w odpowiedzi spółki Binca na podniesiony przez Komisję zarzut niedopuszczalności. Zgodnie z art. 48 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem ( ) nie można podnosić nowych zarzutów w toku postępowania, chyba że ich podstawą są okoliczności prawne i faktyczne ujawnione dopiero w toku postępowania ( ). 74. Z powyższych przyczyn uważam, że skargę spółki Binca o stwierdzenie nieważności należy uznać za niedopuszczalną w zakresie, w jakim spółka ta żąda stwierdzenia nieważności spornego rozporządzenia, z wyjątkiem jego art. 1 ust. 1, zmieniającego art. 25e ust. 4 rozporządzenia wykonawczego. 75. Zanim przejdę do omówienia domniemanego istnienia interesu prawnego spółki Binca co do stwierdzenia nieważności tego drugiego przepisu, należy doprecyzować dwa zagadnienia. Po pierwsze, okoliczność, że spółka Binca zaskarżyła całość spornego rozporządzenia, jednakże nie spełniła przesłanek dopuszczalności w odniesieniu do zasadniczej części tego aktu, sama w sobie nie pozbawia spółki Binca interesu prawnego pozostającego w związku z art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia, zmieniającym art. 25e ust. 4 rozporządzenia wykonawczego ( ). Po drugie, nie dostrzegam żadnego szczególnego problemu związanego z rozdzielnością art. 1 ust. 1 spornego rozporządzenia, nie podnoszono też żadnych argumentów w tym względzie. Wobec tego teoretycznie możliwe jest stwierdzenie nieważności tego przepisu i pozostawienie pozostałej części spornego rozporządzenia w nienaruszonym stanie ( ). 3.   W przedmiocie istnienia interesu prawnego 76. Istnienie „interesu prawnego” oznacza, że w wypadku uwzględnienia skargi strona skarżąca uzyska określoną korzyść ( ). Na potrzeby wykazania interesu prawnego korzyść indywidualna może mieć charakter faktyczny lub prawny. W innym miejscu szczegółowo omówiłem, dlaczego uważam, że taki wniosek w oczywisty sposób wynika z orzecznictwa ( ). W tym miejscu nie będę powtarzał szczegółowego omówienia tych powodów. 77. Należy jednak zwrócić uwagę, że na rozprawie Komisja przyjęła, iż w sytuacji gdy akt Unii przyznaje określone korzyści podmiotom gospodarczym działającym na rynku, wówczas ich konkurenci mogą mieć „interes prawny” w zażądaniu stwierdzenia jego nieważności. Komisja określiła warunki uznania takiego interesu. Uznała ona, że stosunek konkurencji musi być „widoczny”, a w innym miejscu, że korzyść dla konkurentów musi być „oczywista”. W dalszej części opinii przejdę do omówienia tych przesłanek. Na obecnym etapie kluczowym zagadnieniem pozostaje jednak to, że co do zasady interes prawny może mieć charakter faktyczny. Może on polegać na korzyści gospodarczej, która powstałaby wskutek stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu. 78. Czy spółka Binca ma taki interes prawny „o charakterze faktycznym” w uzyskaniu stwierdzenia nieważności art. 1 ust. 1 spornego rozporządzenia, zmieniającego art. 25e ust. 4 rozporządzenia wykonawczego? 79. Zdaniem Komisji tak nie jest. W tym względzie podnosi ona dwa zagadnienia. Po pierwsze, spółka Binca jest importerem ryb na rynku niższego szczebla, w związku z czym nie pozostaje ona w stosunku konkurencji z tymi podmiotami gospodarczymi, dla których w jej mniemaniu sporne rozporządzenie stwarza przewagę. W celu wykazania interesu prawnego w takim przypadku jak niniejszy stosunek konkurencji musi być „widoczny” lub „wyraźny”. Po drugie, gatunek ryby importowanej przez spółkę Binca – sum rekini – w żadnym razie nie pozostaje w stosunku konkurencji z innymi gatunkami ryb, dla których w ocenie spółki Binca sporne rozporządzenie stworzyło przewagę. Wykazanie interesu prawnego w takim przypadku jak niniejszy wymaga, aby rzekoma niekorzystna sytuacja konkurencyjna była „oczywista”. 80. Nie podzielam powyższej wykładni pojęcia interesu prawnego i związanych z nim przesłanek. Nie uważam, że dla potrzeb wykazania interesu prawnego musi w sposób nieunikniony zachodzić bezpośredni stosunek konkurencji bądź że a fortiori musi on być „widoczny” lub „wyraźny”, czy też skutkować „oczywistą” przewagą dla konkurenta, jak twierdzi Komisja. Nie dostrzegam żadnych podstaw dla takich przesłanek ( ). 81. W tym względzie należy poczynić trzy dalsze uwagi. 82. Po pierwsze, uważam za zupełnie prawdopodobne, że w określonych przypadkach, gdy akt Unii przyznaje korzyści określonym podmiotom gospodarczym, to nie tylko konkurenci, lecz również inne podmioty znajdujące się na wcześniejszym lub późniejszym etapie procesu gospodarczego doznają poważnych reperkusji gospodarczych. Jeżeli akt Unii faktycznie ujemnie oddziałuje na dany produkt, to stwierdzenie w sposób ogólny, że ujemne oddziaływanie ogranicza się do jednego szczególnego szczebla łańcucha dostaw, byłoby wręcz sztuczne. Zależy to od konkretnego splotu okoliczności faktycznych w poszczególnych przypadkach. 83. Po drugie, zgodnie ze stanem faktycznym ustalonym przez Sąd, dokładny charakter roli spółki Binca w łańcuchu dostaw jest bardziej złożony i nie chodzi tu o rolę „zwykłego” importera. W tym względzie w zaskarżonym postanowieniu potwierdzono, że spółka Binca faktycznie dostarcza pokarmu wykorzystywanego przy produkcji ryb, które następnie nabywa ( ). 84. Po trzecie, co potwierdziła Komisja na rozprawie, do wymogów oznaczania ekologicznego, którym podlegają importerzy produktów akwakultury, zaliczają się wymogi produkcji nałożone przez sporne rozporządzenie. Z tej przyczyny, wbrew twierdzeniom Komisji, nie jest możliwe – dla celów wykazania dopuszczalności – podzielenie podmiotów gospodarczych na producentów, którzy są „adresatami” spornego rozporządzenia i jego wymogów, oraz na inne podmioty gospodarcze, które nie są jego adresatami. 85. Moim zdaniem uwagi te wskazują na konieczność zapobieżenia temu, aby dodatkowe ogólne wymogi dotyczące charakteru mających znaczenie stosunków konkurencji były rozumiane jako przesłanki wykazania interesu prawnego. 86. Spółka Binca, niezależnie od jej dokładnej roli w łańcuchu dostaw, w celu wykazania interesu prawnego musi wskazać, że uzyskałaby indywidualną korzyść o charakterze faktycznym lub prawnym wskutek stwierdzenia nieważności art. 1 ust. 1 spornego rozporządzenia, zmieniającego art. 25e ust. 4 rozporządzenia wykonawczego. 87. Z motywów 3 i 4 spornego rozporządzenia jasno wynika, że wyjątki przewidziane w tym przepisie mają na celu ułatwienie bieżącej produkcji ryb ekologicznych, która w przeciwnym wypadku zostałaby przerwana. Stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia wyeliminowałoby te wyjątki, a tym samym utrudniłoby, a nawet uniemożliwiłoby produkcję określonych gatunków ryb w sposób ekologiczny w rozumieniu rozporządzenia podstawowego i aktów wykonawczych. 88. Spółka Binca odniosłaby jednak korzyść z wnioskowanego stwierdzenia nieważności i byłaby w stanie wykazać interes prawny tylko w sytuacji, gdy: (i) wskazane wyjątki nie byłyby użyteczne bądź w mniejszym stopniu użyteczne przy produkcji ryb importowanych przez spółkę Binca oraz (ii) ryby przywożone przez spółkę Binca pozostawałyby w stosunku konkurencji z produktami, które odnoszą korzyść z wyjątków. 89. Spółka Binca uprawdopodobniła obie te przesłanki. Jest to moim zdaniem wystarczające dla wykazania interesu prawnego. 90. Co się tyczy ppkt (i), spółka Binca wyjaśniła przed Sądem w odniesieniu do art. 1 ust. 1 spornego rozporządzenia, zmieniającego art. 25e ust. 4 rozporządzenia wykonawczego, iż szczególne pływy i topografia delty rzeki Mekong sprawiają, że dziko żyjące młode osobniki akwakultury nie mogą zostać schwytane w taki sam sposób jak w wodach europejskich (z wyjątkiem przedsięwzięć pilotażowych i badań prowadzonych na niewielką skalę). Co się tyczy ppkt (ii), to mimo że dokładny stosunek konkurencji pomiędzy sumem rekinim a innymi rybami nie jest oczywisty, na pierwszy rzut oka zasadna wydaje się teza, że ryby ekologiczne jednego gatunku konkurują z rybami ekologicznymi innych gatunków. Jest oczywiste, że spółka Binca nie prowadzi importu klementynek ani łożysk kulkowych (ani nawet ryb nieekologicznych) ( ). 91. Komisja podaje w wątpliwość obie powyższe kwestie. W szczególności, co się tyczy stosunku konkurencji pomiędzy sumem rekinim a innymi rybami, Komisja obszernie wypowiedziała się na rozprawie, wspominając o badaniach ekonomicznych, ocenach kontroli łączenia przedsiębiorstw, paluszkach rybnych i świetnych restauracjach włoskich. 92. To właśnie jednak potrzeba takiej szczegółowej dyskusji potwierdza, że w tej kwestii argumenty przeniosły się na pole odrębnej dyskusji merytorycznej dotyczącej oceny, czy wobec spółki Binca istotnie zastosowano dyskryminację oraz jakie mogą być przyczyny wprowadzonego przez Komisję zróżnicowania prawnego. 93. Wykazanie interesu prawnego w sprawie tego rodzaju nie powinno wymagać od strony skarżącej niczego więcej poza uprawdopodobnieniem ujemnego oddziaływania na nią kwestionowanego aktu (co zakłada istnienie indywidualnej korzyści ze stwierdzenia nieważności tego aktu). Wymóg istnienia interesu prawnego zakłada przeprowadzenie wstępnej kontroli, która ma na celu eliminowanie skarg w interesie publicznym i skarg zmierzających do uzyskania opinii prawnej bądź stawiających ogólne bądź hipotetyczne pytania ( ). Badanie przesiewowe, które można przeprowadzić wyłącznie za pomocą tomografu, trudno w istocie uważać za „wstępne”. 94. Na zakończenie należy dodać dwie uwagi. Po pierwsze, przedstawiając argumentację przeciw istnieniu interesu prawnego w niniejszej sprawie, Komisja wywołała ducha „actio popularis”. Moim zdaniem odparcie tej kwestii jest proste. Actio popularis jest skargą wnoszoną przez członka społeczeństwa w interesie publicznym. Z uwag na piśmie spółki Binca wyraźnie wynika, że nie jest ona po prostu zwykłym członkiem społeczeństwa. Jest ona bardzo aktywna na właściwych rynkach, i to od wielu lat. Nie działa ona też wyłącznie w ogólnym interesie publicznym. Występuje ona we własnym interesie gospodarczym. 95. Po drugie, wydaje się, że rzeczywistą obawą Komisji jest, aby poprzeczka interesu prawnego nie została zawieszona „za nisko”, ponieważ otworzyłoby to wrota dla ogromnej ilości skarg o stwierdzenie nieważności. I znów, jest to łatwa do odparcia obawa. Wychodząc z zasad definiowania, istnienie „interesu prawnego” nie powinno być kształtowane dla potrzeb zapewnienia określonego wolumenu sporów prawnych. Istota zagadnienia polega na tym, czy strona skarżąca uzyskałaby w wyniku stwierdzenia nieważności określone korzyści indywidualne o charakterze prawnym lub faktycznym. Co więcej, „interes prawny” jest tylko jedną z wielu przesłanek dopuszczalności, które muszą być spełnione łącznie. Rzeczywiście należy go traktować jako najmniej wymagający w istocie mechanizm wstępnej kontroli. 96. W świetle powyższego Sąd naruszył prawo, orzekając, że spółka Binca nie miała interesu prawnego w stwierdzeniu nieważności art. 1 ust. 1 spornego rozporządzenia, zmieniającego art. 25e ust. 4 rozporządzenia wykonawczego. VII. Wnioski 97. Proponuję aby Trybunał: – uchylił postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 11 marca 2016 r., Binca Seafoods/Komisja (T‑94/15, niepublikowane, EU:T:2016:164), w zakresie, w jakim odrzucono w nim skargę wnoszącej odwołanie o stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1358/2014 z dnia 18 grudnia 2014 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 889/2008 ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w odniesieniu do pochodzenia zwierząt akwakultury ekologicznej, praktyk gospodarskich w sektorze akwakultury, paszy dla zwierząt i produktów akwakultury ekologicznej oraz substancji dopuszczonych do stosowania w akwakulturze ekologicznej; – oddalił odwołanie w pozostałej części; – przekazał sprawę Sądowi do ponownego rozpoznania; – orzekł, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. ( ) Język oryginału: angielski. ( ) Rozporządzenie Komisji z dnia 18 grudnia 2014 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 889/2008 ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w odniesieniu do pochodzenia zwierząt akwakultury ekologicznej, praktyk gospodarskich w sektorze akwakultury, paszy dla zwierząt i produktów akwakultury ekologicznej oraz substancji dopuszczonych do stosowania w akwakulturze ekologicznej (Dz.U. 2014, L 365 s. 97). ( ) Rozporządzenie Rady z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz.U. 2007, L 189, s. 1). ( ) Rozporządzenie Komisji z dnia 5 września 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli (Dz.U. 2008, L 250, s. 1). ( ) Rozporządzenie Komisji z dnia 5 sierpnia 2009 r. zmieniające rozporządzenie nr 889/2008 ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady nr 834/2007 w odniesieniu do ustanawiania szczegółowych zasad dotyczących ekologicznej produkcji zwierzęcej w sektorze akwakultury i ekologicznej produkcji wodorostów morskich (Dz.U. 2009, L 204, s. 15). ( ) Rozporządzenie Komisji z dnia 24 października 2013 r. zmieniające rozporządzenie nr 889/2008 ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli (Dz.U. 2013, L 283, s. 15). ( ) Rozporządzenie Komisji z dnia 17 grudnia 2013 r. zmieniające rozporządzenie nr 889/2008 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady nr 834/2007 w odniesieniu do stosowania nieekologicznych młodych osobników zwierząt akwakultury i nieekologicznych zarodków małży w ekologicznej akwakulturze (Dz.U. 2013, L 343, s. 29). ( ) Konkretnie gatunki wymienione w załączniku XIIIa (zob. art. 25a dodany pierwszym rozporządzeniem zmieniającym). Gatunki te obejmują suma rekiniego (sekcja 9 załącznika XIIIa). ( ) Z uwagi na problemy związane ze spontanicznym składaniem ikry bez podawania hormonów. ( ) Wyrok z dnia 22 maja 2008 r., Evonik Degussa/Komisja i Rada (C‑266/06 P, niepublikowany, EU:C:2008:295, pkt 103). ( ) Obecnie art. 21 statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz art. 76 regulaminu postępowania przed Sądem. ( ) Zobacz wyrok Sądu z dnia 21 marca 2002 r., Joynson/Komisja (T‑231/99, EU:T:2002:84, pkt 154); postanowienie Sądu z dnia 19 września 2016 r., Gregis/EUIPO – DM9 Automobili (ATS) (T‑5/16, niepublikowane, EU:T:2016:552, pkt 18). ( ) Obecnie art. 84 ust. 1 regulaminu postępowania przed Sądem. ( ) Postanowienie z dnia 14 kwietnia 2016 r., KS Sports/EUIPO (C‑480/15 P, niepublikowane, EU:C:2016:266, pkt 23). ( ) Zobacz w tym względzie wyrok z dnia 12 września 2002 r., Europe Chemi-Con (Deutschland)/Rada (T‑89/00, EU:T:2002:213, pkt 35). ( ) Zobacz w odniesieniu do tej kwestii wyrok z dnia 12 kwietnia 2013 r., Du Pont de Nemours (Francja) i in./Komisja (T‑31/07, niepublikowany, EU:T:2013:167). ( ) Wyrok z dnia 18 grudnia 1997 r., ATM/Komisja (T‑178/94, EU:T:1997:210, pkt 59–62). ( ) Opinia rzecznika generalnego M. Bobeka w sprawie Bionorica i Diapharm/Komisja (C‑596/15 P i C‑597/15 P, EU:C:2017:297, pkt 49–52). Teza ta wynika także z okoliczności, że istnieje cała gama interesów o charakterze faktycznym, a zarazem niematerialnym, uznawanych przez Trybunał za powodujące powstanie interesu prawnego, takich jak reputacja, morale lub perspektywy na przyszłość (zob. wyroki: z dnia 27 czerwca 1973 r., Kley/Komisja, 35/72, EU:C:1973:73, pkt 4; z dnia 28 maja 1998 r., W/Komisja, T‑78/96 i T‑170/96, EU:T:1998:112, pkt 47). ( ) W rzeczy samej, gdy do Komisji zwrócono się ze szczegółowym zapytaniem o potrzebę „wyraźnego” stosunku konkurencji na rozprawie, Komisja potwierdziła, że w orzecznictwie brak jest podstaw dla takiej przesłanki. ( ) Zaskarżone postanowienie, pkt 41, 42. ( ) Okoliczności niniejszej sprawy są zatem odmienne niż okoliczności w sprawie Andechser Molkerei, w której Trybunał uznał, że wnoszący odwołanie nie uprawdopodobnił swojego twierdzenia, że jogurty ekologiczne i nieekologiczne pozostają ze sobą w stosunku konkurencji, gdyż produkty te podlegają dwóm bardzo odmiennym systemom regulacyjnym (zob. wyrok z dnia 4 czerwca 2015 r., Andechser Molkerei Scheitz/Komisja, C‑682/13 P, niepublikowany, EU:C:2015:356, pkt 35–37). ( ) S. Van Raepenbusch, L’Intérêt à agir dans le contentieux communautaire, w: Mélanges en hommage à Georges Vandersanden, Brussels, Bruyant 2008, s. 381.