C-272/10

Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 18 stycznia 2011 r. – Berkizi-Nikolakaki przeciwko Anotato Symvoulio epilogis prosopikou i Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis (sprawa C‑272/10) Artykuł 104 § 3 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Polityka społeczna – Artykuł 155 ust. 2 TFUE – Dyrektywa 1999/70/WE – Klauzula 8 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony – Umowy o pracę w sektorze publicznym zawarte na czas określony – Kolejne umowy – Nadużycia – Sankcje – Przekształcenie w umowę na czas nieokreślony – Warunki proceduralne – Termin zawity – Zasady równoważności i skuteczności – Obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników 1.                     Polityka społeczna – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Dyrektywa 1999/70 – Środki mające na celu zapobieganie nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony (art. 155 ust. 2 TFUE; dyrektywa Rady 1999/70, załącznik) (por. pkt 32-33, 37-38, 44-45, 48-49, 51-61; pkt 1 sentencji) 2.                     Polityka społeczna – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Dyrektywa 1999/70 – Zakaz obniżania ogólnego poziomu ochrony pracowników w dziedzinie objętej tym porozumieniem (dyrektywa Rady 1999/70, załącznik, klauzula 8 pkt 3) (por. pkt 69, 74, 76-77; pkt 2 sentencji) Przedmiot Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Dioikitiko Efeteio Thessalonikis – Wykładnia klauzuli 8 pkt 3 załącznika do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (Dz.U. L 175, s. 43) – Przepisy krajowe ustanawiające termin zawity dla przekształcenia umów o pracę na czas określony w umowy o pracę na czas nieokreślony Sentencja 1) Artykuł 155 ust. 2 TFUE oraz porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte w dniu 18 maja 1999 r. stanowiące załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia w sprawie pracy na czas określony zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak art. 11 ust. 2 dekretu prezydenckiego 164/2004 zawierającym uregulowania dotyczące pracowników zatrudnionych w sektorze publicznym na podstawie umów o pracę na czas określony i które stanowią, że wniosek pracownika mający na celu przekształcenie następujących po sobie umów o pracę na czas określony, które można uznać za stanowiące nadużycie w umowę o pracę na czas nieokreślony powinien zostać przedstawiony właściwemu organowi w terminie zawitym dwóch miesięcy od dnia wejścia w życie wspomnianego dekretu, pod warunkiem że termin ten nie jest mniej korzystny niż terminy stosujące się do podobnych środków prawa wewnętrznego z zakresu prawa pracy i że nie powoduje on, iż korzystanie z praw przyznanych w porządku prawnym Unii jest niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, czego sprawdzenie należy do sądu krajowego. 2) Klauzulę 8 pkt 3 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak art. 11 ust. 2 dekretu prezydenckiego 164/2004, który stanowi, że wniosek pracownika mający na celu przekształcenie następujących po sobie umów o pracę na czas określony, które można uznać za stanowiące nadużycie w umowę o pracę na czas nieokreślony powinien zostać przedstawiony właściwemu organowi w terminie zawitym dwóch miesięcy od dnia wejścia w życie wspomnianego dekretu, jeżeli odpowiednie terminy przewidziane w analogicznych przepisach krajowych wydanych przed tym dniem były przedłużane, dlatego że wspomniane przepisy krajowe nie wpływają na ogólny poziom ochrony pracowników na czas określony.