C-272/20

WYROK TRYBUNAŁU (piąta izba) z dnia 6 października 2021 r. ( *1 ) Odwołanie – Służba publiczna – Personel Europejskiego Banku Centralnego (EBC) – Wynagrodzenie – Konkurs – Równość traktowania kandydatów wewnętrznych i zewnętrznych – Stopień służbowy W sprawie C‑272/20 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 19 czerwca 2020 r., Sebastian Veit, zamieszkały we Frankfurcie nad Menem (Niemcy), którego reprezentował K. Kujath, Rechtsanwalt, strona wnosząca odwołanie, w której drugą stroną postępowania jest: Europejski Bank Centralny (EBC), który reprezentowali F. von Lindeiner i M. Rötting, w charakterze pełnomocników, wspierani przez B. Wägenbaura, Rechtsanwalt, strona pozwana w pierwszej instancji, TRYBUNAŁ (piąta izba), w składzie: E. Regan (sprawozdawca), prezes izby, M. Ilešič, E. Juhász, C. Lycourgos i I. Jarukaitis, sędziowie, rzecznik generalny: J. Richard de la Tour, sekretarz: A. Calot Escobar, uwzględniając pisemny etap postępowania, podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii, wydaje następujący Wyrok W swym odwołaniu Sebastian Veit wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 2 kwietnia 2020 r., Veit/EBC (T‑474/18, niepublikowanego, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2020:140), w którym Sąd oddalił oparte na art. 270 TFUE i art. 50a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z dnia 3 stycznia 2018 r. (zwanej dalej „sporną decyzją”) w zakresie, w jakim EBC przyznał wnoszącemu odwołanie zaledwie stopień 17 w przedziale płacowym F/G, a po drugie, decyzji EBC z dnia 25 maja 2018 r., na mocy której oddalono zażalenie wnoszącego odwołanie (zwanej dalej „decyzją z dnia 25 maja 2018 r.”). Okoliczności powstania sporu i sporna decyzja Zgodnie z pkt 1–11 zaskarżonego wyroku okoliczności powstania sporu wyglądają następująco. W dniu 1 października 2015 r. w następstwie konkursu EBC zatrudnił S. Veita na okres od 1 października 2015 r. do 30 września 2018 r. jako analityka w dziedzinie nadzoru w Dyrekcji Generalnej (DG) ds. Nadzoru Mikroostrożnościowego IV. Umowa wnoszącego odwołanie była umową na czas określony, którą po wygaśnięciu można było przekształcić w umowę na czas nieokreślony. W związku z zatrudnieniem wnoszący odwołanie został zaszeregowany zgodnie z ogłoszeniem o naborze do przedziału płacowego E/F według struktury płacowej EBC. W tym przedziale EBC przyznał mu stopień 70 za jego wcześniejsze doświadczenie zawodowe około jedenastu i pół roku w Deutsche Bundesbank (niemieckim banku federalnym), które zgodnie z utrwaloną praktyką administracyjną skodyfikowaną w dokumencie zatytułowanym „Salary Proposal Guidelines” („Wytyczne odnoszące się do propozycji dotyczących wynagrodzenia”), przyjętym przez DG. ds. Zasobów Ludzkich EBC w dniu 30 kwietnia 2012 r. (zwaną dalej „utrwaloną praktyką administracyjną w zakresie obliczania wynagrodzeń nowych członków personelu”) zostało uwzględnione w stosunku sześciu stopni za rok wcześniejszego istotnego doświadczenia zawodowego na poziomie równorzędnym z poziomem stanowiska do obsadzenia lub wyższym od poziomu stanowiska do obsadzenia, mianowicie 6 × 11,5 = 69 stopni, które dodano do pierwszego stopnia w przedziale płacowym E/F, co oznaczało stopień 70. W ramach corocznego przeglądu wynagrodzeń i dodatków w odniesieniu do okresu od 1 września 2015 r. do 31 sierpnia 2016 r. wnoszącemu odwołanie przyznano cztery dodatkowe stopnie i w ten sposób osiągnął on stopień 74 w przedziale płacowym E/F. W dniu 27 lutego 2017 r. w następstwie konkursu EBC tymczasowo awansował wnoszącego odwołanie do wyższego przedziału płacowego w odniesieniu do okresu od 1 marca 2017 r. do 30 września 2018 r. jako kontrolera w wydziale nadzoru nad ważnymi bankami IX DG ds. Nadzoru Mikroostrożnościowego II i przyznał mu stopień 17 w przedziale płacowym F/G. Umowa wnoszącego odwołanie była umową na czas określony, której nie można było przekształcić w umowę na czas nieokreślony. W dniu 2 czerwca 2017 r. EBC opublikował dwa ogłoszenia o naborze: jedno skierowane do kandydatów wewnętrznych, a drugie skierowane do kandydatów zewnętrznych, treść których to ogłoszeń była podobna, na stanowiska kontrolerów bankowych w DG ds. Nadzoru Mikroostrożnościowego I powiązane z przedziałem płacowym F/G. W ramach przeprowadzonego w tym celu konkursu (zwanego dalej „konkursem na stanowiska kontrolerów bankowych”) kandydaci wewnętrzni i zewnętrzni brali udział w tym postępowaniu w sprawie naboru. Ponieważ kandydatura wnoszącego odwołanie została wybrana, w dniu 3 stycznia 2018 r. EBC wydał sporną decyzję o przeniesieniu wnoszącego odwołanie od dnia 1 stycznia 2018 r. na stanowisko kontrolera w wydziale nadzoru nad ważnymi bankami I DG ds. Nadzoru Mikroostrożnościowego I i o awansowaniu go do przedziału płacowego F/G oraz przyznaniu mu stopnia 17 w tym przedziale płacowym. Podstawą przyznania wnoszącemu odwołanie stopnia 17 w przedziale płacowym F/G w spornej decyzji był art. 5 ust. 1 okólnika administracyjnego 2/2011 z dnia 19 lipca 2011 r. o awansie (zwanego dalej „okólnikiem 2/2011”), zgodnie z którym wynagrodzenie zasadnicze kandydata wewnętrznego awansowanego do wyższego przedziału płacowego w momencie wejścia w życie awansu zostaje ustalone na poziomie pierwszego stopnia przedziału płacowego, z którym powiązane jest nowe stanowisko, lub zwiększone o 3%, w zależności od tego, która z tych kwot jest wyższa. W niniejszej sprawie wynagrodzenie zasadnicze wnoszącego odwołanie odpowiadające jego stanowisku analityka w dziedzinie nadzoru, któremu przyznano stopień 74 w przedziale płacowym E/F, zwiększono o 3%, który to poziom odpowiadał stopniowi 17 w przedziale płacowym F/G. W wiadomości elektronicznej z dnia 8 lutego 2018 r. wnoszący odwołanie zażądał ponownego rozpatrzenia spornej decyzji, poprzedzającego wniesienie skargi. Domagał się on zasadniczo przyznania stopnia 83 w przedziale płacowym F/G. Zastępca dyrektora generalnego DG ds. Zasobów Ludzkich EBC oddalił ten wniosek decyzją z dnia 27 lutego 2018 r. W wiadomości elektronicznej z dnia 6 kwietnia 2018 r. wnoszący odwołanie złożył zażalenie. Zostało ono oddalone w decyzji prezesa EBC doręczonej wnoszącemu odwołanie w dniu 6 czerwca 2018 r., czyli w decyzji z dnia 25 maja 2018 r. Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 6 sierpnia 2018 r. wnoszący odwołanie wniósł skargę mającą na celu stwierdzenie nieważności zarówno spornej decyzji, jak i decyzji z dnia 25 maja 2018 r. W zaskarżonym wyroku Sąd oddalił tę skargę. W szczególności Sąd stwierdził, że kandydaci wewnętrzni i zewnętrzni, którzy pomyślnie przeszli konkurs na stanowiska kontrolerów bankowych, znajdują się w porównywalnych sytuacjach dla celów przyznania im stopnia. Zauważył on ponadto, że stosowanie w tym celu odmiennych zasad – jako że do kandydatów wewnętrznych takich jak wnoszący odwołanie zastosowano art. 5 ust. 1 okólnika 2/2011, a do kandydatów zewnętrznych zastosowano utrwaloną praktykę administracyjną w zakresie obliczania wynagrodzeń nowych członków personelu – może wiązać się z odmiennymi skutkami, chociaż wcześniejsze istotne doświadczenie zawodowe kandydatów wewnętrznych i zewnętrznych jest takie samo. Sąd orzekł jednak, że owo odmienne traktowanie jest uzasadnione i proporcjonalne. Żądania stron Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o: – uchylenie zaskarżonego wyroku oraz stwierdzenie nieważności spornej decyzji, doprecyzowanej w decyzji z dnia 25 maja 2018 r.; oraz – obciążenie EBC kosztami postępowania. EBC wnosi do Trybunału o: – oddalenie odwołania; oraz – obciążenie wnoszącego odwołanie kosztami postępowania. W przedmiocie odwołania W przedmiocie dopuszczalności Argumentacja stron EBC utrzymuje na wstępie, że odwołanie jest niedopuszczalne w całości ze względu na to, iż wnoszący odwołanie nie ma interesu prawnego, ponieważ uchylenie zaskarżonego wyroku nie może skutkować zmianą zaszeregowania na stopień 83 w jego przedziale płacowym F/G. W tym względzie EBC twierdzi, że argumentacja wnoszącego odwołanie, zgodnie z którą EBC był zobowiązany przyznać mu stopień 83, a nie stopień 17 w przedziale płacowym F/G, opiera się na błędnym założeniu. Wnoszący odwołanie utrzymuje, że zarówno praca, którą wcześniej wykonywał w Deutsche Bundesbank, która objęta jest średnią kategorią (gehobener Dienst) pracowników tego banku, odpowiadająca poziomowi analityka i uwzględniona przy jego zaszeregowaniu do przedziału płacowego E/F w związku z jego zatrudnieniem przez EBC jako analityka w dziedzinie nadzoru (Supervision Analyst) w 2015 r., jak i jego doświadczenie zawodowe zdobyte w ramach pracy analityka w dziedzinie nadzoru (Supervision Analyst) w przedziale płacowym E/F w EBC odpowiadają w pełni poziomowi pracy, jaką wykonywał jako kontroler bankowy (Banking Supervisor) w przedziale płacowym F/G w następstwie konkursu na stanowiska kontrolerów bankowych. Wnoszący odwołanie uznaje tym samym, że owo doświadczenie zawodowe, mimo że zostało zdobyte wyłącznie w niższym przedziale płacowym, powinno ze względu na jego awans zostać ponownie zaliczone przy obliczaniu jego wynagrodzenia. Zdaniem EBC założenie to jest błędne. Z akt wynika bowiem, bez konieczności dalszych istotnych ustaleń lub oceny okoliczności faktycznych w tym celu, że doświadczenie zawodowe zdobyte przed rozpoczęciem służby, istotne przy zaszeregowaniu do przedziału płacowego E/F, nie jest co do zasady równoważne z doświadczeniem zawodowym istotnym przy zaszeregowani do przedziału płacowego F/G. Choćby tylko z tego powodu doświadczenia zawodowego zdobytego w charakterze analityka w dziedzinie nadzoru (Supervision Analyst) w EBC nie można ponownie uwzględnić przy zaszeregowaniu wnoszącego odwołanie do przedziału płacowego F/G. W tych okolicznościach EBC odsyła do podstawowej koncepcji swej utrwalonej praktyki administracyjnej w zakresie obliczania wynagrodzeń nowych członków personelu wyrażonej w wytycznych odnoszących się do propozycji dotyczących wynagrodzenia (Salary Proposal Guidelines), zgodnie z którą „[c]o do zasady uwzględniane jest właśnie doświadczenie istotne dla obowiązków, które mają być wykonywane, które zostało zdobyte na tym poziomie”. W sposób bardziej precyzyjny EBC twierdzi w pierwszej kolejności w odniesieniu do podnoszonego braku uzasadnienia nierównego traktowania, że odesłanie poczynione w odwołaniu przez wnoszącego odwołanie do pkt 61 i nast. zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów wynikających z art. 169 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, zgodnie z którym podnoszone zarzuty i argumenty prawne winny wskazywać precyzyjnie motywy orzeczenia Sądu, które wnoszący odwołanie kwestionuje. W drugiej kolejności w swojej argumentacji, zgodnie z którą Sąd pominął wartość doświadczenia zawodowego, jakie wnoszący odwołanie nabył przed rozpoczęciem służby w EBC, podnosi on twierdzenia czysto faktyczne, które na etapie odwołania są już oczywiście niedopuszczalne W szczególności argument, że doświadczenie zawodowe zdobyte w Deutsche Bundesbank jest również „istotne” przy zaszeregowaniu zainteresowanego po wybraniu jego kandydatury na stanowisko kontrolera w przedziale płacowym F/G wymagałby uznania tego doświadczenia za „istotne” w rozumieniu utrwalonej praktyki administracyjnej w zakresie obliczania wynagrodzeń nowych członków personelu. Tymczasem kwalifikacja ta byłaby równoznaczna z oceną okoliczności faktycznych, która nie należy do właściwości Trybunału w ramach postępowania odwoławczego. W trzeciej kolejności – argumentacja wnoszącego odwołanie, poprzez którą czyni on Sądowi zarzut z tego, że uznał on w pkt 73 zaskarżonego wyroku, iż zastosowanie w niniejszej sprawie utrwalonej praktyki administracyjnej w zakresie obliczania wynagrodzeń nowych członków personelu powoduje ryzyko dwukrotnego uwzględnienia tego samego doświadczenia zawodowego. Wnoszący odwołanie zarzuca zatem Sądowi, że ten pominął fakt, iż jego doświadczenie zawodowe zdobyte w Deutsche Bundesbank powinno było zostać uwzględnione dwukrotnie z tego powodu, że było ono „istotne” zarówno w ramach jego zatrudnienia w przedziale płacowym E/F, jak i, w następstwie konkursu na stanowiska kontrolerów bankowych, w przedziale płacowym F/G. Ocena Trybunału W pierwszej kolejności, w zakresie, w jakim EBC podnosi, że wnoszący odwołanie nie ma interesu prawnego z tego względu, iż uchylenie zaskarżonego wyroku nie może prowadzić do przyznania wnoszącemu odwołanie stopnia 83 w przedziale płacowym F/G, jego argumentację należy oddalić. W tym zakresie należy zauważyć, że w celu odrzucenia odwołania jako niedopuszczalnego z powodu podniesionego przez EBC należałoby wykazać, iż wnoszącemu odwołanie nie zostałby przyznany wyższy stopień, gdyby została wobec niego zastosowana w następstwie konkursu na stanowiska kontrolerów bankowych utrwalona praktyka administracyjna w zakresie obliczania wynagrodzeń nowych członków personelu. Tymczasem, jak utrzymuje zasadniczo sam EBC, kwestia, czy wcześniejsze doświadczenie zawodowe wnoszącego odwołanie można uznać za „istotne” w rozumieniu tej praktyki, z której wynika, że kandydatom dolicza się sześć stopni za każdy rok wcześniejszego istotnego doświadczenia zawodowego na poziomie równorzędnym z poziomem stanowiska do obsadzenia lub wyższym od poziomu stanowiska do obsadzenia, jest kwestią okoliczności faktycznych, która nie była przedmiotem oceny Sądu w zaskarżonym wyroku i nie może zostać zbadana przez Trybunał w ramach odwołania. Jak wynika bowiem z pkt 71 zaskarżonego wyroku, Sąd poprzestał na stwierdzeniu, że „nie jest wykluczone”, iż zastosowanie do kandydatów wewnętrznych, takich jak wnoszący odwołanie, utrwalonej praktyki administracyjnej w zakresie obliczania wynagrodzeń nowych członków personelu mogło doprowadzić do przyznania wyższego stopnia. Otóż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem z art. 256 TFUE i z art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wynika, że odwołanie ogranicza się do kwestii prawnych. A zatem jedynie Sąd jest właściwy do ustalenia istotnych okoliczności faktycznych i dokonania ich oceny. Ocena tych okoliczności faktycznych nie stanowi w konsekwencji, z wyjątkiem przypadków ich przeinaczenia, kwestii prawnej poddanej jako taka kontroli Trybunału w postępowaniu odwoławczym (wyrok z dnia 26 marca 2019 r., Komisja/Włochy, C‑621/16 P, EU:C:2019:251, pkt 97 i przytoczone tam orzecznictwo). W związku z powyższym nie do Trybunału należy również ustalenie, czy w przypadku, w którym zastosowano by utrwaloną praktykę administracyjną w zakresie obliczania wynagrodzeń nowych członków personelu do wnoszącego odwołanie, zostałby mu faktycznie przyznany stopień 83 zamiast stopień 17 w przedziale płacowym F/G. Ponadto choćby żądanie wnoszącego odwołanie, aby Trybunał dokonał takiego ustalenia lub nakazał EBC, by ten podjął decyzję o przyznaniu wnoszącemu odwołanie owego stopnia 83, rzeczywiście było niedopuszczalne (zob. analogicznie wyrok z dnia 12 lipca 1984 r., Angelidis/Komisja, 17/83, EU:C:1984:267, pkt 14–17), to wnoszący odwołanie nie przedstawia poprzez swą argumentację w tej kwestii takiego żądania, lecz poprzestaje na podkreśleniu konsekwencji wynikających jego zdaniem z naruszenia zasady równego traktowania przez EBC i przez sam Sąd. Otóż taka argumentacja nie może skutkować niedopuszczalnością odwołania, gdyż odnosi się ono do tej zasady ogólnej i w konsekwencji dotyczy kwestii prawnej. W drugiej kolejności, co się tyczy przede wszystkim argumentacji EBC przedstawionej w pkt 20 niniejszego wyroku, należy zauważyć, że punkt odwołania, w którym znajduje się ogólne odesłanie do pkt 61 i nast. zaskarżonego wyroku, ma na celu jedynie przypomnienie części treści tego wyroku. Otóż w dalszej części odwołania wnoszący odwołanie wskazuje konkretne punkty wspomnianego wyroku w ramach argumentów, na które powołuje się przeciwko wspomnianym pkt 61 i nast., mianowicie – pkt 63–66, 68, 72, 73 i 75 tego wyroku. Należy jeszcze dodać, że część zaskarżonego wyroku, której dotyczy niniejsza sprawa, mianowicie ocena Sądu dotycząca kwestii uzasadnienia rozpatrywanego odmiennego traktowania, obejmuje jedynie około dwudziestu punktów, skutkiem czego, w sytuacji gdy wnoszący odwołanie wskazał w odwołaniu konkretne punkty tego wyroku, nie można stwierdzić żadnej niejednoznaczności odnośnie do tego, które to punkty wspomnianego wyroku miał on na myśli. Następnie w zakresie, w jakim wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że pominął on wartość doświadczenia zawodowego, jakie zdobył przed rozpoczęciem przez niego służby w EBC, zamierza on wykazać, iż ze względu na długie wcześniejsze istotne okresy zatrudnienia poza EBC i jego krótki okres służby w EBC należało do niego zastosować zasadę, że kandydaci biorący udział w konkursie otwartym zasługują na równe traktowanie, zgodnie z jej wykładnią dokonaną przez Trybunał w wyroku dnia 15 stycznia 1985 r., Samara/Komisja (266/83, EU:C:1985:9). Poprzez tę argumentację wnoszący odwołanie nie żąda zatem, by Trybunał dokonał nowej oceny okoliczności faktycznych, lecz podważa dokonaną przez Sąd wykładnię istotnego w tej dziedzinie orzecznictwa Trybunału. Wspomniana argumentacja jest w rezultacie dopuszczalna. Wreszcie w zakresie, w jakim czyni on zarzut Sądowi z tego, że ten uznał w pkt 73 zaskarżonego wyroku, iż zastosowanie w niniejszej sprawie utrwalonej praktyki administracyjnej w zakresie obliczania wynagrodzeń nowych członków personelu powoduje ryzyko dwukrotnego uwzględnienia tego samego doświadczenia zawodowego, wnoszący odwołanie nie podważa oceny tych okoliczności faktycznych przez Sąd jako takich. Kwestionuje on natomiast ocenę Sądu, że zasada równego traktowania nie wymaga, aby to samo doświadczenie zawodowe kandydata uwzględnić po raz drugi, także wówczas, gdy w zależności od przypadku wstępne uwzględnienie owego doświadczenia nie umożliwia przyznania temu kandydatowi stopnia równie korzystnie, jak wynikałoby z zastosowania zasad dotyczących kandydatów zewnętrznych. Wobec tego argumentacja podniesiona w tym zakresie przez wnoszącego odwołanie jest dopuszczalna. Co do istoty Argumentacja stron Poprzez swój jedyny zarzut wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył zasadę równego traktowania zapisaną w art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), gdy uznał, że odmienne traktowanie, które słusznie wskazał on w pkt 52–55 zaskarżonego wyroku, było uzasadnione na podstawie obiektywnego i racjonalnego kryterium oraz proporcjonalne do celu, któremu służy to odmienne traktowanie. W pierwszej kolejności, jeśli chodzi o ocenę Sądu dotyczącą istnienia uzasadnienia, wnoszący odwołanie utrzymuje, że w pkt 61 i nast. zaskarżonego wyroku Sąd nie uwzględnił istotnej różnicy między art. 32 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) a utrwaloną praktyką administracyjną w zakresie obliczania wynagrodzeń nowych członków personelu. Wcześniejsze istotne doświadczenie zawodowe kandydatów zewnętrznych, którzy pomyślnie przeszli konkurs, może bowiem zostać uwzględnione w przedziale płacowym praktycznie w sposób nieograniczony i prowadzić do przyznania im stopnia służbowego znacznie wyższego niż stopień przyznany kandydatom wewnętrznym, takim jak wnoszący odwołanie. Ta istotna różnica wymaga, w sytuacjach takich jak sytuacja wnoszącego odwołanie, stosowania utrwalonej praktyki administracyjnej w zakresie obliczania wynagrodzeń nowych członków personelu. Przedstawiona w pkt 66 zaskarżonego wyroku ocena Sądu co do porównywalnego charakteru art. 32 regulaminu pracowniczego i tej praktyki nie jest w niniejszym przypadku przekonująca. Zdaniem wnoszącego odwołanie wbrew temu, co orzekł Sąd, nie należy stosować orzecznictwa dotyczącego regulaminu pracowniczego do sytuacji takich jak będące przedmiotem niniejszej sprawy, w szczególności z uwagi na fakt, że urzędnicy Unii mają inny status niż członkowie personelu Unii niebędący urzędnikami. W przypadku wnoszącego odwołanie ten odmienny status wynika jasno z faktu, że początkowo był on zatrudniany jedynie na czas określony. Stosowanie logiki prawnej art. 46 regulaminu pracowniczego, która ma na celu zapewnienie jak największej ciągłości zmian stażu pracy i wynagrodzenia, nie jest dostosowane do sytuacji członków personelu niebędących urzędnikami, a to ze względu na to, że podlegają oni odmiennym przepisom. Ten cel wspomnianego przepisu stanowi jego zdaniem w przypadku zainteresowanych członków personelu powód czysto ekonomiczny. W każdym razie nie chodzi o odpowiednie uzasadnienie w rozumieniu art. 52 ust. 2 karty. Ponieważ sytuacja członków personelu mających status urzędnika i sytuacja członków personelu, którzy nie mają takiego statusu, nie są porównywalne, Sąd bezskutecznie orzekł w pkt 64, 65, 68 i nast. zaskarżonego wyroku, że jakiekolwiek uwzględnienie wykształcenia i doświadczenia zawodowego pozwala na traktowanie kandydatów wewnętrznych w sposób mniej korzystny niż kandydatów zewnętrznych. Wnoszący odwołanie utrzymuje ponadto, że Sąd nie uwzględnił jego wynoszącego jedenaście i pół roku istotnego doświadczenia zawodowego, które zdobył przed rozpoczęciem służby w EBC, oraz tego, że został on awansowany na nowe stanowisko po zaledwie dwóch latach służby. Z uwagi na długie okresy wcześniejszego istotnego zatrudnienia poza EBC i krótki okres służby wnoszącego odwołanie w EBC jego sytuacja była bardziej porównywalna z sytuacją kandydatów zewnętrznych niż z sytuacją kandydatów wewnętrznych. Z orzecznictwa wynikającego z wyroku z dnia 15 stycznia 1985 r., Samara/Komisja (266/83, EU:C:1985:9, pkt 15) wynika, że w takim wypadku powinna mieć pierwszeństwo zasada, iż kandydaci biorący udział w konkursie otwartym zasługują na równe traktowanie. Orzecznictwo Trybunału wynikające z wyroku z dnia 29 stycznia 1985 r., Michel/Komisja (273/83, EU:C:1985:31, pkt 25), do którego Sąd odnosi się w pkt 72 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym fakt uwzględnienia za pomocą dwóch odmiennych systemów doświadczenia zawodowego kandydatów wewnętrznych i kandydatów zewnętrznych, którzy pomyślnie przeszli ten sam konkurs, nie był sprzeczny z zasadą równego traktowania, jeżeli te dwie grupy różniły się od siebie w sposób obiektywny i jeżeli dwa systemy były dostosowane do szczególnych potrzeb każdej z nich, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. W pkt 40, 45 i 51 tego ostatniego wyroku Sąd doszedł do wniosku, że kandydaci wewnętrzni i zewnętrzni, którzy pomyślnie przeszli ten sam konkurs, znajdują się w porównywalnych sytuacjach, w każdym razie jeśli chodzi o ich stopień służbowy. Wewnętrznie sprzeczne byłoby uznanie, że pomiędzy tymi dwiema rozpatrywanymi grupami istnieją obiektywne różnice. Podobnie Sąd niesłusznie uznał w pkt 73 zaskarżonego wyroku, że zastosowanie w niniejszej sprawie utrwalonej praktyki administracyjnej w zakresie obliczania wynagrodzeń nowych członków personelu powoduje ryzyko dwukrotnego uwzględnienia tego samego doświadczenia zawodowego wnoszącego odwołanie. Prawdą jest rzeczywiście, że w związku z pierwotnym zatrudnieniem wnoszącego odwołanie w przedziale płacowym E/F przy przyznaniu mu stopnia 70 uwzględniono jego istotne doświadczenie zawodowe. Niemniej jednak w ramach przedziału płacowego F/G, wyższego i odpowiadającego stanowisku, na które wnoszący odwołanie został awansowany, uwzględnienie doświadczenia zawodowego skutkowałoby przyznaniem znacznie wyższego stopnia służbowego. Wcześniejsze istotne doświadczenie zawodowe zostało uwzględnione jedynie w ograniczonym stopniu przy zaszeregowaniu na niższym poziomie na stopień 17. W drugiej kolejności wnoszący odwołanie kwestionuje stwierdzenie Sądu zawarte w pkt 75 zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym sporna decyzja była nie tylko uzasadniona, ale również proporcjonalna. Sąd wspomniał w tym względzie o celu rozpatrywanego odmiennego traktowania, polegającym na zapewnieniu jak największej ciągłości w rozwoju kariery i zmian wynagrodzenia członków personelu EBC. Wskazał on, że wcześniejsze istotne doświadczenie zawodowe wnoszącego odwołanie przekształcono w jego zaszeregowanie na stopień w przedziale płacowym F/G wynikający z zastosowania art. 5 ust. 1 okólnika 2/2011. Jednakże fakt, że wbrew temu, co przewiduje art. 32 regulaminu pracowniczego, zgodnie z utrwaloną praktyką administracyjną w zakresie obliczania wynagrodzeń nowych członków personelu istotne wcześniejsze doświadczenie zawodowe jest uwzględniane w praktycznie nieograniczony sposób w przypadku kandydatów zewnętrznych, a w dużo mniejszym zakresie w przypadku kandydatów wewnętrznych na podstawie art. 5 ust. 1 okólnika 2/2011, jest sprzeczny z proporcjonalnym charakterem rozpatrywanego środka. Niekorzystne traktowanie, które zastosowano wobec wnoszącego odwołanie przy zaszeregowaniu go do przedziału płacowego F/G, stanowi utratę dochodu w wysokości około 15% w porównaniu do dochodu, który zostałby mu przyznany, gdyby przy zatrudnieniu miał status kandydata zewnętrznego. EBC podnosi, że odwołanie jest bezzasadne. Ocena Trybunału Na wstępie należy zauważyć, że w odwołaniu wnoszący odwołanie nie kwestionuje ocen dokonanych przez Sąd, zgodnie z którymi, po pierwsze, kandydaci wewnętrzni i kandydaci zewnętrzni, którzy pomyślnie przeszli konkurs na stanowiska kontrolerów bankowych, znajdują się w porównywalnych sytuacjach do celów przyznania im stopnia, a po drugie, że zastosowanie w tym celu odmiennych zasad – jako że art. 5 ust. 1 okólnika 2/2011 zastosowano do kandydatów wewnętrznych, takich jak wnoszący odwołanie, a utrwaloną praktykę administracyjną w zakresie obliczania wynagrodzeń nowych członków personelu zastosowano do kandydatów zewnętrznych – może wiązać się z odmiennymi skutkami, nawet jeśli wcześniejsze istotne doświadczenie zawodowe kandydatów wewnętrznych i zewnętrznych jest identyczne. Wnoszący odwołanie utrzymuje natomiast, że Sąd błędnie uznał, gdy oparł się na dotyczącym regulaminu pracowniczego orzecznictwie wypracowanym na gruncie wyroków Trybunału z dnia 15 stycznia 1985 r.Samara/Komisja (266/83, EU:C:1985:9) i z dnia 29 stycznia 1985 r., Michel/Komisja (273/83, EU:C:1985:31); a także wyroków Sądu z dnia 28 września 1993 r., Baiwir i in./Komisja (od T‑103/92 do T‑105/92, EU:T:1993:79) i z dnia 14 grudnia 2011 r., De Luca/Komisja (T‑563/10 P, EU:T:2011:746), iż owo odmienne traktowanie jest uzasadnione i proporcjonalne. Jak orzekł Trybunał, naruszenie zasady równego traktowania, mającej zastosowanie do prawa służby publicznej Unii, następuje w przypadku, gdy dwie kategorie osób, których sytuacja faktyczna i prawna nie przedstawia zasadniczych różnic, są traktowane odmiennie w ramach procedury naboru i zatrudnienia i gdy takie odmienne traktowanie nie jest obiektywnie uzasadnione (wyrok z dnia 4 marca 2010 r., Angé Serrano i in./Parlament, C‑496/08 P, EU:C:2010:116, pkt 99 i przytoczone tam orzecznictwo). W ramach wykładni przepisów regulaminu pracowniczego dotyczących przyznania stopnia urzędnikowi czynnemu zawodowo powołanemu na nowe stanowisko w następstwie konkursu otwartego Trybunał orzekł, że regulamin pracowniczy nie zawiera konkretnie przepisów regulujących to zaszeregowanie. Zgodnie z wykładnią czysto językową, po pierwsze, przeniesienie czynnego urzędnika z jednej kategorii do drugiej nie stanowi „zatrudnienia” do celów art. 32 regulaminu pracowniczego, ponieważ urzędnik ten został już wcześniej zatrudniony, a po drugie, przeniesienie to nie stanowi również „awansu” do celów art. 46 regulaminu pracowniczego, ponieważ powołanie takie nie jest kontynuacją postępowań przewidzianych w regulaminie pracowniczym w celu uregulowania awansu urzędników. Trybunał dokonał zatem wykładni tych przepisów z uwzględnieniem kontekstu, w jaki się wpisują, i ich celu (zob. podobnie wyroki: z dnia 15 stycznia 1985 r., Samara/Komisja, 266/83, EU:C:1985:9, pkt 13; z dnia 29 stycznia 1985 r., Michel/Komisja, 273/83, EU:C:1985:31, pkt 18) Trybunał zauważył w szczególności, że art. 32 regulaminu pracowniczego ma na celu w szczególności umożliwienie organowi powołującemu uwzględnienia, aczkolwiek w dość ścisłych granicach, wykształcenia i doświadczenia zawodowego zdobytych przez kandydata przed rozpoczęciem przez niego służby w charakterze urzędnika (wyrok z dnia 29 stycznia 1985 r., Michel/Komisja, 273/83, EU:C:1985:31, pkt 20). Natomiast art. 46 regulaminu pracowniczego ma w szczególności na celu zapewnienie w trakcie kariery urzędnika jak największej ciągłości w rozwoju jego stażu pracy i zmian wynagrodzenia. Konieczność istnienia takiego przepisu wynika w szczególności z faktu, że zgodnie z tabelą wynagrodzeń podstawowych wynagrodzenia odpowiadające najwyższym stopniom w grupie zaszeregowania i wynagrodzenia odpowiadające najniższym stopniom w wyższej grupie zaszeregowania częściowo się pokrywają. Tymczasem to samo częściowe pokrywanie się istnieje między poszczególnymi kategoriami. W celu uniknięcia sytuacji, w której urzędnik z jednej z najwyższych grup zaszeregowania danej kategorii doświadczałby, niekiedy znacznej, utraty uznawanego stażu pracy i wynagrodzenia w porównaniu ze swoimi kolegami przy przeniesieniu do wyższej kategorii, konieczne jest zatem zastosowanie wobec niego zasad przewidzianych w art. 46 regulaminu pracowniczego (wyrok z dnia 29 stycznia 1985 r., Michel/Komisja, 273/83, EU:C:1985:31, pkt 21, 22). Trybunał sformułował zatem zasadę, zgodnie z którą przyznanie stopnia urzędnikowi przechodzącemu z jednej kategorii do drugiej w wyniku konkursu otwartego powinno opierać się na zasadach określonych w art. 46 regulaminu pracowniczego, a nie na zasadach określonych w art. 32 akapit drugi tego regulaminu (wyrok z dnia 29 stycznia 1985 r., Michel/Komisja, 273/83, EU:C:1985:31, pkt 23). Trybunał przyjął jednak, że istnieją odstępstwa od tej zasady, w przypadku gdy okoliczności faktyczne sprawy uzasadniają uznanie powołania danego urzędnika za zatrudnienie na podstawie art. 32 regulaminu pracowniczego. Trybunał uznał zatem, że w takich okolicznościach należy dać pierwszeństwo zasadzie, zgodnie z którą kandydaci biorący udział w konkursie otwartym zasługują na równe traktowanie nad koniecznością zapewnienia równości między urzędnikiem będącym laureatem konkursu otwartego a innymi urzędnikami już zatrudnionymi (zob. podobnie wyroki: z dnia 15 stycznia 1985 r., Samara/Komisja, 266/83, EU:C:1985:9, pkt 12, 15; a także z dnia 14 czerwca 1988 r., Lucas/Komisja, 47/87, EU:C:1988:301, pkt 14) W zakresie, w jakim wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że zastosował on do jego sytuacji orzecznictwo Trybunału i orzecznictwo Sądu dotyczące regulaminu pracowniczego, należy przypomnieć, po pierwsze, iż w pkt 59 zaskarżonego wyroku Sąd uznał, że przepisy regulaminu pracowniczego nie mają bezpośredniego zastosowania do personelu EBC. Niemniej jednak słusznie uznał on w pkt 66 tego wyroku, iż powody leżące u podstaw relacji pomiędzy art. 32 i 46 regulaminu pracowniczego są porównywalne z powodami leżącymi u podstaw relacji pomiędzy utrwaloną praktyką administracyjną w zakresie obliczania wynagrodzeń nowych członków personelu i art. 5 ust. 1 okólnika 2/2011. Jak bowiem zauważył Sąd w tym pkt 66, zarówno w przypadku regulaminu pracowniczego, jak i przepisów, których dotyczy niniejsza sprawa, chodzi o ustalenie, czy przyznanie stopnia czynnemu zawodowo członkowi personelu powołanemu na nowe stanowisko w następstwie konkursu otwartego powinno być regulowane przepisami dotyczącymi zatrudnienia, czyli art. 32 regulaminu pracowniczego lub, jak w niniejszej sprawie, utrwaloną praktyką administracyjną w zakresie obliczania wynagrodzeń nowych członków personelu, czy też przepisami dotyczącymi awansu, czyli art. 46 regulaminu pracowniczego lub, jak w niniejszej sprawie, art. 5 ust. 1 okólnika nr 2/2011. Ponadto Sąd uznał w pkt 57 zaskarżonego wyroku – przy czym wnoszący odwołanie nie wykazał naruszenia prawa lub przeinaczenia okoliczności faktycznych lub dowodów w tym względzie – że cel leżący u podstaw art. 5 ust. 1 okólnika 2/2011 polega na zapewnieniu w trakcie normalnego przebiegu kariery pracownika czynnego zawodowo w EBC jak największej ciągłości zmian jego wynagrodzenia, który to cel jest zatem porównywalny z celem realizowanym przez art. 46 regulaminu pracowniczego. Ponadto, jak słusznie przypomniał Sąd w pkt 59 zaskarżonego wyroku, wnioski wynikające z orzecznictwa Trybunału i orzecznictwa Sądu dotyczące regulaminu pracowniczego są w niniejszej sprawie istotne w zakresie, w jakim dotyczą ogólnej zasady równego traktowania zapisanej w art. 20 karty, mającej zastosowanie, zgodnie z jej art. 51 ust. 1, do wszystkich instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii, w tym do EBC. Po drugie, okoliczność, że wnoszący odwołanie nie korzystał już z umowy na czas nieokreślony zawartej z EBC, gdy pomyślnie przeszedł konkurs na stanowiska kontrolerów bankowych, nie wpływa na fakt, iż z jednej strony, jak wskazano w pkt 54 niniejszego wyroku, cel leżący u podstaw art. 5 ust. 1 okólnika 2/2011, który został uwzględniony w spornej decyzji dla celów przyznania wnoszącemu odwołanie stopnia w przedziale płacowym F/G, polega na zapewnieniu w trakcie normalnego przebiegu kariery pracownika czynnego zawodowo w EBC jak największej ciągłości zmian jego wynagrodzenia, a z drugiej strony cel ten jest porównywalny z celem realizowanym przez art. 46 regulaminu pracowniczego, mającego zastosowanie do urzędników czynnych zawodowo w instytucjach Unii. Po trzecie, prawdą jest, że art. 32 regulaminu pracowniczego ogranicza do dwóch lat ewentualne uwzględnienie wcześniejszego doświadczenia nowo zatrudnionych osób, podczas gdy z utrwalonej praktyki administracyjnej w zakresie obliczania wynagrodzeń nowych członków personelu nie wydaje się wynikać obowiązek takiego ograniczenia w uwzględnieniu istotnego wcześniejszego doświadczenia nowych członków personelu EBC. Jednakże różnice w zasadach uwzględnienia wcześniejszego doświadczenia zawodowego na podstawie art. 32 regulaminu pracowniczego i w ramach tej praktyki wynikają ze szczególnych cech każdego z tych systemów, które nie powinny być identyczne pod każdym względem, aby można było uznać, że logika prawna wynikająca z orzecznictwa Trybunału dotyczącego jednego z tych systemów znajduje zastosowanie w drodze analogii do drugiego systemu. Jeśli chodzi o sposób, w jaki Sąd zastosował w niniejszej sprawie orzecznictwo Trybunału i orzecznictwo Sądu dotyczące regulaminu pracowniczego, z oceny dokonanej przez Sąd, w szczególności w pkt 67, 69 i 70 zaskarżonego wyroku, i z danych zawartych w aktach sprawy, przy czym przeinaczenie nie zostało wykazane przez wnoszącego odwołanie w tym względzie, wynika, że całe wcześniejsze doświadczenie zawodowe, na które wnoszący odwołanie powołał się w pierwszej instancji, czyli zarówno jego wcześniejsze istotne doświadczenie zawodowe, jak i jego doświadczenie zawodowe po rozpoczęciu przez niego służby w EBC, zostało uwzględnione dla celów przyznania wnoszącemu odwołanie stopnia w przedziale płacowym F/G wynikającego z zastosowania art. 5 ust. 1 okólnika 2/2011. Nie ma wątpliwości co do tego, że jak wynika z pkt 25 niniejszego wyroku, Sąd uznał w pkt 71 zaskarżonego wyroku, iż nie jest wykluczone, że zastosowanie do kandydatów wewnętrznych, takich jak wnoszący odwołanie, utrwalonej praktyki administracyjnej w zakresie obliczania wynagrodzeń nowych członków personelu zamiast art. 5 ust. 1 okólnika 2/2011 mogło doprowadzić do przyznania wyższego stopnia. Jednakże, jak słusznie przypomniał Sąd w pkt 72 zaskarżonego wyroku, fakt uwzględnienia za pomocą dwóch odmiennych systemów doświadczenia zawodowego kandydatów wewnętrznych i kandydatów zewnętrznych, którzy pomyślnie przeszli ten sam konkurs, nie jest sprzeczny z zasadą równego traktowania, jeżeli dwie grupy różnią się od siebie w sposób obiektywny i jeżeli dwa systemy są dostosowane do szczególnych potrzeb każdej z tych grup (wyrok z dnia 29 stycznia 1985 r., Michel/Komisja, 273/83, EU:C:1985:31, pkt 25). Jest tak w szczególności w przypadku, gdy doświadczenie zawodowe zdobyte przez kandydatów wewnętrznych przed rozpoczęciem przez nich służby w danej instytucji, organie lub jednostce organizacyjnej Unii zostało już uwzględnione przy ich zatrudnieniu, ponieważ ich doświadczenie zawodowe zdobyte w tej instytucji, organie lub jednostce organizacyjnej Unii zostało już uwzględnione przy ich przeniesieniu o stopień wyżej lub awansowaniu. W takim przypadku nie jest w żaden sposób dyskryminacyjne uznanie doświadczenia zawodowego zdobytego przez kandydatów zewnętrznych na podstawie przepisów dotyczących zatrudnienia, podczas gdy doświadczenie zawodowe zdobyte przez kandydatów wewnętrznych jest określane na podstawie przepisów zapewniających ciągłość zmian wynagrodzenia (zob. podobnie wyrok z dnia 29 stycznia 1985 r., Michel/Komisja, 273/83, EU:C:1985:31, pkt 24–26). W konsekwencji Sąd słusznie orzekł w pkt 75 zaskarżonego wyroku, że będąca przedmiotem niniejszego postępowania różnica w traktowaniu z jednej strony wnoszącego odwołanie jako kandydata wewnętrznego, który przeszedł pomyślnie konkurs na stanowiska kontrolerów bankowych, a z drugiej strony kandydatów zewnętrznych, którzy przeszli pomyślnie ten konkurs, dla celów przyznania im stopnia jest uzasadniona zgodnie z celem realizowanym w art. 5 ust. 1 okólnika 2/2011, którym jest zapewnienie w trakcie normalnego przebiegu kariery pracownika czynnego zawodowo w EBC jak największej ciągłości w rozwoju jego kariery i zmian jego wynagrodzenia, i jest proporcjonalna do wspomnianego celu, ponieważ wcześniejsze istotne doświadczenie zawodowe, na które powołuje się wnoszący odwołanie w niniejszej sprawie, zostało uwzględnione dla celów przyznania mu stopnia w grupie płacowej F/G, wynikającego z zastosowania art. 5 ust. 1 okólnika 2/2011. Pozostałe argumenty wysunięte przez wnoszącego odwołanie nie mogą podważyć tej oceny. W pierwszej kolejności wnoszący odwołanie niesłusznie twierdzi, że z orzecznictwa wynikającego z wyroku z dnia 15 stycznia 1985 r., Samara/Komisja (266/83, EU:C:1985:9) wynika, iż w wypadku takim jak jego powinna mieć pierwszeństwo zasada, iż kandydaci biorący udział w konkursie otwartym zasługują na równe traktowanie. Po pierwsze, wnoszący odwołanie nie może skutecznie opierać się w tym celu na podnoszonej okoliczności, że jedenaście i pół roku doświadczenia zawodowego zdobytego przed podjęciem przez niego służby w EBC należy uznać za „istotne” dla celów utrwalonej praktyki administracyjnej w zakresie obliczania wynagrodzeń nowych członków personelu, ponieważ taka ocena faktyczna należy do oceny EBC, w przypadku gdyby uznano, że rzeczywiście był on zobowiązany do stosowania tej praktyki dla celów przyznania skarżącemu stopnia w następstwie konkursu na stanowiska kontrolerów bankowych. Po drugie, przy założeniu, że istotne doświadczenie, na które powołuje się wnoszący odwołanie, uzyskane przed rozpoczęciem przez niego służby w EBC, należy uznać za „istotne” w rozumieniu utrwalonej praktyki administracyjnej w zakresie obliczania wynagrodzeń nowych członków personelu, sytuacja zainteresowanego różni się od sytuacji skarżącej w sprawie, w której zapadł wyrok z dnia 15 stycznia 1985 r., Samara/Komisja (266/83, EU:C:1985:9). W szczególności, jak wynika z pkt 15 tego wyroku, powołanie skarżącej na nowe stanowisko nie stanowiło części normalnego przebiegu jej kariery, skutkiem czego różnice między stanowiskiem maszynistki, które zajmowała ona wcześniej jako urzędnik, a stanowiskiem sekretarki-stenotypistki, na które została powołana, mogły uzasadniać powołanie się przez nią na wcześniejsze doświadczenie w tej ostatniej dziedzinie. Z powyższego wynika, że krótki okres przepracowany przez wnoszącego odwołanie w EBC przed pomyślnym przejściem przez niego konkursu na stanowiska kontrolerów bankowych w porównaniu z okresami zatrudnienia, które zakończył przed zatrudnieniem go przez EBC, byłby istotny jedynie w przypadku, gdyby zostało wykluczone jakiekolwiek uwzględnienie jego doświadczenia zawodowego przed rozpoczęciem przez niego służby, a tak nie jest. W drugiej kolejności prawdą jest, że w pkt 51 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził porównywalny charakter sytuacji kandydatów wewnętrznych i sytuacji kandydatów zewnętrznych w konkursie na stanowiska kontrolerów bankowych, podczas gdy następnie w pkt 72 tego wyroku, w ramach oceny dotyczącej uzasadnienia odmiennego traktowania i odsyłając do orzecznictwa wynikającego z wyroku z dnia 29 stycznia 1985 r., Michel/Komisja (273/83, EU:C:1985:31), stwierdził, że te dwie grupy różnią się w sposób obiektywny. Jednakże z całej treści zaskarżonego wyroku, a w szczególności z jego pkt 50, 51, 57 i 66–72 wynika, że Sąd uznał, iż wspomniane grupy są porównywalne w zakresie, w jakim ich wcześniejsze istotne doświadczenie zawodowe powinno być uwzględniane do celów przyznania im stopnia w tym samym przedziale płacowym, ale że w szczególności ze względu na różne cele realizowane przez zasady stosowane do każdej z tych grup uzasadnione jest, by zasady uwzględnienia ich wcześniejszego doświadczenia zawodowego były odmienne. W trzeciej kolejności, w zakresie, w jakim wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że w pkt 73 zaskarżonego wyroku stwierdził, iż zastosowanie w niniejszym przypadku utrwalonej praktyki administracyjnej w zakresie obliczania wynagrodzeń nowych członków personelu może doprowadzić do dwukrotnego uwzględnienia tego samego doświadczenia zawodowego wnoszącego odwołanie, wystarczy zauważyć, że z rozważań przedstawionych w pkt 60 i 66 niniejszego wyroku wynika, po pierwsze, iż jedynie nieuwzględnienie wcześniejszego doświadczenia zawodowego uzasadnia stosowanie w drodze analogii art. 32 regulaminu pracowniczego, i po drugie, że uwzględnienie tego doświadczenia, które w zależności od przypadku może być mniej korzystne dla zainteresowanego niż to, które zostałoby dokonane na podstawie art. 32 regulaminu pracowniczego, nie stanowi samo w sobie naruszenia zasady równego traktowania. W czwartej i ostatniej kolejności wnoszący odwołanie utrzymuje, że zasada proporcjonalności nie była przestrzegana, ponieważ wcześniejsze doświadczenie zawodowe kandydatów zewnętrznych w konkursie na stanowiska kontrolerów bankowych zostało uwzględnione w praktycznie nieograniczony sposób, a w przypadku kandydatów wewnętrznych w tym konkursie zostało uwzględnione w dużo mniejszym zakresie. W tym względzie wystarczy wskazać, że argumentacja ta nie może podważyć oceny Sądu, a zatem jest bezskuteczna, ponieważ z powyższego wynika, że Sąd mógł, nie naruszając prawa, uznać, po pierwsze, że różne zasady uwzględnienia wcześniejszego doświadczenia zawodowego kandydatów wewnętrznych i kandydatów zewnętrznych w konkursie na stanowiska kontrolerów bankowych były uzasadnione różnymi celami realizowanymi przepisami obowiązującymi w odniesieniu do każdej z tych grup, a po drugie, że fakt, iż zastosowanie do kandydatów wewnętrznych utrwalonej praktyki administracyjnej w zakresie obliczania wynagrodzeń nowych członków personelu mogło doprowadzić do przyznania im wyższego stopnia, nie oznacza sam w sobie naruszenia zasady równego traktowania. W świetle całości powyższych rozważań należy oddalić jedyny zarzut podniesiony przez wnoszącego odwołanie i w konsekwencji oddalić odwołanie w całości. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania jeżeli odwołanie jest bezzasadne, Trybunał rozstrzyga o kosztach. Zgodnie z art. 138 § 1 tego regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ EBC wniósł o obciążenie wnoszącego odwołanie kosztami postępowania, a ten przegrał sprawę w postępowaniu odwoławczym, należy obciążyć go jego własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez EBC.   Z powyższych względów Trybunał (piąta izba) orzeka, co następuje:   1) Odwołanie zostaje oddalone.   2) Sebastian Veit pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: niemiecki