C-278/13

POSTANOWIENIE WICEPREZESA TRYBUNAŁU z dnia 10 września 2013 r. ( *1 ) „Odwołanie — Postępowanie administracyjne — Opublikowanie decyzji Komisji dotyczącej kartelu na europejskim rynku szkła przeznaczonego dla pojazdów samochodowych — Zawieszenie wykonania decyzji Komisji oddalającej częściowo wniosek skarżącej o poufne potraktowanie niektórych informacji znajdujących się w decyzji stwierdzającej istnienie tego kartelu” W sprawie C‑278/13 P(R) mającej za przedmiot odwołanie na podstawie art. 57 akapit drugi statutu Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wniesione w dniu 21 maja 2013 r., Komisja Europejska, reprezentowana przez M. Kellerbauera, P. Van Nuffela oraz G. Meessena, działających w charakterze pełnomocników, strona skarżąca, w której drugą stroną postępowania jest: Pilkington Group Ltd, z siedzibą w Lathom (Zjednoczone Królestwo), reprezentowana przez J. Scotta, S. Wiskinga oraz K. Fountoukakosa‑Kyriakakosa, solicitors, strona skarżąca w pierwszej instancji, WICEPREZES TRYBUNAŁU po wysłuchaniu pierwszego rzecznika generalnego N. Jääskinena, wydaje następujące Postanowienie W odwołaniu Komisja Europejska wnosi o uchylenie postanowienia prezesa Sądu Unii Europejskiej z dnia 11 marca 2013 r. w sprawie T‑462/12 R Pilkington Group przeciwko Komisji (zwanego dalej „zaskarżonym postanowieniem”), którym uznał on wniosek o zastosowanie środków tymczasowych dotyczących decyzji Komisji C(2012) 5718 wersja ostateczna z dnia 6 sierpnia 2012 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o poufne potraktowanie złożonego przez Pilkington Group Ltd na podstawie art. 8 decyzji przewodniczącego Komisji 2011/695/UE z dnia 13 października 2011 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (sprawa COMP/39.125 – Szkło samochodowe) (zwanej dalej „sporną decyzją”). Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu oraz postępowanie przed sądem rozpatrującym wniosek o zastosowanie środków tymczasowych Okoliczności powstania sporu zostały przedstawione w pkt 2–8 zaskarżonego postanowienia w następujący sposób: „W [spornej] decyzji Komisja Europejska oddaliła wniosek zmierzający do utrzymania niepoufnej wersji swej decyzji C(2008) 6815 wersja ostateczna z dnia 12 listopada 2008 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.125 – Szkło samochodowe, zwanej dalej »decyzją z 2008 r.«) opublikowanej w lutym 2010 r. na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji. W decyzji z 2008 r. Komisja stwierdziła naruszenie art. 81 WE popełnione przez skarżącą – Pilkington Group Ltd – i inne spółki należące do jej grupy, przez kilka spółek należących do francuskiej grupy Saint‑Gobain i do japońskiej grupy Asahi, do której należy w szczególności spółka AGC Glass Europe, oraz przez belgijską spółkę Soliver w latach 1998–2003 na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) w odniesieniu do sprzedaży szkła wykorzystywanego do nowych pojazdów oraz do oryginalnych części zamiennych przeznaczonych dla pojazdów samochodowych (zwanych dalej »kartelem szkła samochodowego«). W konsekwencji Komisja nałożyła na członków tego kartelu grzywny w ogólnej wysokości ponad 1,3 mld EUR, przy czym grzywna nałożona na grupę skarżącej wynosi 370 mln EUR. Po uwzględnieniu złożonych przez adresatów decyzji z 2008 r. wniosków o poufne potraktowanie, w lutym 2010 r. Komisja opublikowała pełną, niepoufną i nieostateczną wersję tej decyzji na swej stronie internetowej. [Pilkington] nie zakwestionowała tej publikacji. Pismem z dnia 28 kwietnia 2011 r. Komisja poinformowała [Pilkington] o zamiarze opublikowania, w trosce o zachowanie przejrzystości, bardziej szczegółowej wersji jawnej decyzji z 2008 r. i o oddaleniu w związku z tym kilku wniosków o poufne potraktowanie, które [Pilkington] skierowała do niej, po pierwsze, w odniesieniu do następujących informacji: nazwy klientów, nazwy i opisy produktów oraz inne informacje umożliwiające identyfikację niektórych klientów (zwanych dalej »informacjami kategorii I«), po drugie, w odniesieniu do następujących informacji: liczba dokumentów dostarczonych przez [Pilkington], udział danego konstruktora samochodów, kalkulacja cen, zmiany cen itd. (zwanych dalej »informacjami kategorii II«) oraz, po trzecie, w odniesieniu do informacji, które zdaniem [Pilkington] umożliwiały identyfikację pewnych członków personelu rzekomo uczestniczących w realizacji kartelu (zwanych dalej »informacjami kategorii III«). Komisja poinformowała [Pilkington], że jeśli nie zgadza się z tą decyzją, to może zwrócić się do urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające, na podstawie decyzji przewodniczącego Komisji 2011/695/UE z dnia 13 października 2011 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (Dz.U. L 275, s. 29). W następstwie stwierdzenia, że wersja bardziej szczegółowa zawierała liczne informacje, które nie zostały opublikowane w lutym 2010 r., [Pilkington] pismem z dnia 30 czerwca 2011 r. poinformowała urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające o tym, że sprzeciwia się opublikowaniu niepoufnej wersji decyzji z 2008 r., która jest bardziej szczegółowa niż wersja opublikowana w lutym 2010 r., podnosząc, że informacje kategorii I i II podlegają ochronie z uwagi na to, że stanowią tajemnicę handlową, podczas gdy rozpowszechnienie informacji kategorii III umożliwiłoby zidentyfikowanie osób fizycznych, czyli pracowników [Pilkington], którzy rzekomo byli zaangażowani w zrealizowanie kartelu. [Pilkington] zatem zażądała poufnego potraktowania całości tych informacji. W [spornej] decyzji, podpisanej »za Komisję«, urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające, mimo że uznał poufny charakter niektórych danych powołanych przez skarżącą, oddalił prawie wszystkie złożone przez [Pilkington] wnioski o poufne traktowanie. [Sporna] decyzja została doręczona [Pilkington] w dniu 9 sierpnia 2012 r.”. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 19 października 2012 r. Pilkington wniosła skargę zmierzającą do stwierdzenia nieważności spornej decyzji, w sprawie której do chwili obecnej toczy się postępowanie przed Sądem. Na poparcie tej skargi podnosi zasadniczo, że sporna publikacja naruszyła, po pierwsze, obowiązek poufności ciążący na Komisji na podstawie art. 339 TFUE oraz na podstawie art. 28 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101 TFUE] i [102 TFUE] (Dz.U. 2003, L 1, s. 1), oraz po drugie, obowiązek ochrony danych osobowych ciążący na tej instytucji na podstawie art. 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), w ten sposób, że bardziej szczegółowa wersja decyzji z 2008 r. zawiera tajemnicę handlową, w skład której wchodzi tajemnica zawodowa oraz informacje pozwalające na identyfikację jej pracowników. W odrębnym piśmie, złożonym w sekretariacie Sądu tego samego dnia, Pilkington złożyła wniosek o zastosowanie środków tymczasowych, żądając, aby prezes Sądu: — zawiesił wykonanie spornej decyzji do czasu rozpoznania przez Sąd skargi co do istoty; — nakazał Komisji powstrzymanie się od publikacji bardziej szczegółowej wersji decyzji z 2008 r., w zakresie, jakim jej ona dotyczy, niż wersja opublikowana w lutym 2010 r. na jej stronie internetowej, i — obciążył Komisję kosztami postępowania. W złożonych w sekretariacie Sądu w dniu 11 stycznia 2013 r. uwagach w przedmiocie wniosku o zastosowanie środków tymczasowych Komisja wniosła do prezesa Sądu o: — oddalenie wniosku o zastosowanie środków tymczasowych; — obciążenie Pilkington kosztami. Zaskarżone postanowienie Po oddaleniu kilku wniosków interwencyjnych w pkt 14–22 zaskarżonego postanowienia, począwszy od pkt 23 tego postanowienia prezes Sądu rozpatrywał wniosek o zastosowanie środków tymczasowych. Prezes Sądu przypomniał w pkt 24–27 tego postanowienia, że dwie przesłanki dotyczące w szczególności pilności oraz fumus boni iuris są kumulatywne oraz że sąd rozpatrujący wniosek o zastosowanie środków tymczasowych dokonuje również wyważenia interesów. Podniósł on, iż sąd ten dysponuje szerokim zakresem swobodnego uznania przy ustalaniu sposobu, w jaki spełnienie owych przesłanek jest ustalane, i postanowił o rozpatrzeniu w pierwszej kolejności łącznie kwestii związanych ze zrównoważeniem interesów i pilnym charakterem. W pkt 28 i 29 prezes Sądu, powołując się na postanowienia prezesa Trybunału z dnia 11 maja 1989 r. w sprawach połączonych 76/89 R, 77/89 R i 91/89 R RTE i in. przeciwko Komisji, Rec. s. 1141, pkt 15; z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawach połączonych C-182/03 R i C-217/03 R Belgia i Forum 187 przeciwko Komisji, Rec. s. I-6887, pkt 142; przypomniał, że wyważenie różnych wchodzących w grę interesów sprowadza się do ustalenia przez sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych, czy interes strony wnoszącej o zastosowanie środków tymczasowych w przyznaniu tych środków przeważa nad interesem w natychmiastowym zastosowaniu spornego aktu, dokładniej w drodze oceny, czy ewentualne stwierdzenie nieważności tego aktu przez sędziego prowadzącego postępowanie główne pozwoli na odwrócenie sytuacji wywołanej przez jego natychmiastowe wykonanie, i odwrotnie, czy zawieszenie wykonania rzeczonego aktu może stać na przeszkodzie jego pełnej skuteczności, w wypadku gdyby skarga co do istoty została oddalona. Prezes Sądu dodał, powołując się na postanowienie prezesa Trybunału z dnia 17 maja 1991 r. w sprawie C-313/90 R CIRFS i in. przeciwko Komisji, Rec. s. I-2557, pkt 24; że decyzja wydana przez sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych powinna mieć charakter tymczasowy w tym znaczeniu, że nie powinna ona ani wpływać na kształt przyszłego rozstrzygnięcia istoty sprawy, ani czynić go iluzorycznym poprzez pozbawienie go skuteczności (effet utile). Następnie prezes Sądu stwierdził w pkt 31 i 32 zaskarżonego postanowienia, że w celu zachowania skuteczności wyroku stwierdzającego nieważność zaskarżonej decyzji Pilkington powinna być w stanie zapobiec niezgodnemu z prawem opublikowaniu przez Komisję spornych informacji, ponieważ wyrok stwierdzający nieważność stałby się iluzoryczny i pozbawiony skuteczności, gdyby niniejszy wniosek o zastosowanie środków tymczasowych został oddalony, gdyż konsekwencją jego oddalenia byłoby umożliwienie Komisji natychmiastowego opublikowania spornych informacji, niezależnie od tego, że nawet rzeczywista publikacja spornych informacji nie skutkowałaby prawdopodobnie pozbawieniem Pilkington interesu prawnego w stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji. W związku z tym w pkt 33 zaskarżonego postanowienia prezes Sądu stwierdził, że interes Komisji w oddaleniu wniosku o zastosowanie środków tymczasowych winien ustąpić pierwszeństwa interesowi bronionemu przez skarżącą, tym bardziej że przyznanie wnioskowanych środków tymczasowych oznaczałoby tylko utrzymanie przez ograniczony okres status quo istniejącego od lutego 2010 r. W zakresie, w jakim Komisja powołała się na interes potencjalnych poszkodowanych kartelu szkła samochodowego potrzebujących informacji kategorii I i II w celu wykazania zasadności ich pozwów odszkodowawczych, prezes Sądu stwierdził w pkt 35 i 36 zaskarżonego postanowienia, iż argumentacja ta nie jest w stanie przeważyć nad interesem Pilkington w niniejszej sprawie, w szczególności z uwagi na to, że w odniesieniu do krajowych przepisów dotyczących przedawnienia Komisja nie wskazała, co miałoby uniemożliwiać rzeczonym ofiarom wniesienie pozwów o odszkodowanie we właściwym czasie, w sytuacji gdy uzyskały one zawieszenie postępowań głównych do czasu wydania wyroku w sprawie co do istoty. W pkt 38 tego postanowienia prezes Sądu stwierdził, że ponieważ rezultat wyważenia interesów przechyla tym samym szalę na korzyść Pilkington, wydaje się, że ochrona interesu bronionego przez Pilkington ma pilny charakter, pod warunkiem że w razie oddalenia wniosku o zastosowanie środków tymczasowych istnieje ryzyko poniesienia poważnej i nieodwracalnej szkody. Zauważa on, że zdaniem Pilkington sytuacja, jaka powstałaby po opublikowaniu bardziej szczegółowej wersji decyzji z 2008 r., miałaby być nieodwracalna. W pkt 39–42 prezes Sądu doszedł do wniosku, że przesłanka dotycząca pilności nie została spełniona w odniesieniu do informacji kategorii III zasadniczo dlatego, że Pilkington jego zdaniem nie wykazał, iż wnioskowane środki były konieczne do ochrony jej własnych interesów. Z kolei jeżeli chodzi o informacje kategorii I i II w pkt 43–45 tego postanowienia, orzekł, że przesłanka ta została zasadniczo spełniona. Stwierdził on bowiem, iż w sytuacji, gdy publikacja spornych informacji narusza prawo do ochrony tajemnicy zawodowej ustanowione w art. 339 TFUE, podobnie jak i w art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (zwanej dalej „EKPC”), owo prawo podstawowe Pilkington mogłoby w sposób nieodwracalny zostać pozbawione jakiegokolwiek znaczenia. Ponadto Pilkington mogłaby zostać pozbawiona swego prawa podstawowego do rzetelnego procesu sądowego, któremu to prawu poświęcono art. 6 EKPC i art. 47 karty, jeśli Komisja zostałaby upoważniona do opublikowania spornych informacji przed rozstrzygnięciem przez Sąd skargi co do istoty. W pkt 46 i nast. zaskarżonego postanowienia prezes Sądu oddalił przeciwne argumenty podniesione przez Komisję. W tym zakresie stwierdził on w pkt 47 tego postanowienia, że uwaga Komisji, zgodnie z którą skarżąca nie powołała żadnego naruszenia prawa podstawowego, była nieprawdziwa. Stwierdził również w pkt 48–50 rzeczonego postanowienia, że argumentacja Komisji dotycząca tego, iż sporna publikacja wynikała w sposób możliwy do przewidzenia z działania Pilkington, to znaczy z zachowania tej spółki stanowiącego naruszenie, tak że konsekwencji tej nie można przypisać naruszenia jej praw podstawowych, tak jak to orzekł Europejski Trybunał Praw Człowieka w wyroku z dnia 3 kwietnia 2012 r. w sprawie Gillberg przeciwko Szwecji (§ 67 i 72), nie może być skuteczna, ponieważ niniejsza sprawa dotyczy poufności niektórych informacji, w odróżnieniu od sprawy zakończonej ww. wyrokiem. Ponadto prezes Sądu podkreślił w pkt 52 i 53 zaskarżonego postanowienia, że należy odstąpić od dotychczasowego orzecznictwa (postanowienia prezesa Sądu z dnia 7 listopada 2003 r. w sprawie T-198/03 R Bank Austria Creditanstalt przeciwko Komisji, Rec. s. II-4879; z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie T-201/04 R Microsoft przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-4463), w którym sąd orzekający w przedmiocie środków tymczasowych w świetle argumentu opartego na nieodwracalnym charakterze publikacji informacji o szczególnym znaczeniu, które mogłyby być wykorzystane w ramach powództw o odszkodowanie i skierowanych przeciwko zainteresowanej, zakwalifikował jako szkodę o czysto materialnym charakterze szkodę, która mogłaby wyniknąć dla zainteresowanej z takiego wykorzystania rzeczonych informacji, ponieważ szkoda finansowa nie może być w normalnych warunkach uznana za nieodwracalną. Dodał, że najpóźniej od wejścia w życie traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r., który podniósł kartę do rangi prawa pierwotnego Unii i stanowi, że karta ma tę samą moc prawną co traktaty (art. 6 ust. 1 akapit pierwszy TUE), immanentne ryzyko ciężkiego i nieodwracalnego naruszenia praw podstawowych przyznanych przez art. 7 i 47 karty (jak również przez odpowiadające im przepisy EKPC) w tej dziedzinie należy zakwalifikować samo w sobie jako szkodę uzasadniającą przyznanie wnioskowanych środków ochrony tymczasowej. Kolejno w pkt 54–56 zaskarżonego postanowienia Sąd wyłączył jako niemające znaczenia w niniejszej sprawie pozostałe postanowienia, na które powołała się Komisja, a mianowicie postanowienie prezesa Trybunału z dnia 15 kwietnia 1998 r. w sprawie C-43/98 P(R) Camar przeciwko Komisji i Radzie, Rec. s. I-1815; postanowienia prezesa Sądu z dnia 18 marca 2011 r. w sprawie T‑457/09 R Westfälisch‑Lippischer Sparkassen‑ und Giroverband przeciwko Komisji; na tej podstawie, że dotyczyły one zwykłych ograniczeń w wykorzystywaniu spornych praw podstawowych, a także postanowienie prezesa Trybunału z dnia 27 września 2004 r. w sprawie C-7/04 P(R) Komisja przeciwko Akzo i Akcros, Zb.Orz. s. I-8739; z tego powodu, iż w sprawie tej, która dotyczyła poufnego charakteru dokumentów skonfiskowanych przez Komisję w trakcie kontroli, sporny był nie powszechny dostęp do tych dokumentów, lecz kwestia, czy Komisja była uprawniona do zapoznania się z ich treścią, podczas gdy ona sama jest zobowiązana do przestrzegania tajemnicy zawodowej. W pkt 58 i nast. zaskarżonego postanowienia Sąd zbadał przesłankę dotyczącą fumus boni iuris. Po przypomnieniu w pkt 58, że przesłanka ta jest spełniona, jeżeli co najmniej jeden z zarzutów powołanych przez stronę żądającą zastosowania środków tymczasowych na poparcie skargi głównej wydaje się na pierwszy rzut oka istotny, a w każdym razie niepozbawiony solidnych podstaw, stwierdził on w pkt 59 tego postanowienia, że w specyficznym kontekście tymczasowej ochrony informacji rzekomo poufnych należy dodać, że sąd orzekający w przedmiocie środków tymczasowych pod groźbą nieznajomości czysto akcesoryjnego i tymczasowego charakteru postępowania w przedmiocie środka tymczasowego, jak również pod groźbą immanentnego ryzyka unicestwienia praw podstawowych powołanych przez stronę występującą o uzyskanie ich tymczasowej ochrony zasadniczo powinien wnioskować co do braku wystąpienia fumus boni iuris wyłącznie w przypadku, gdy poufny charakter danych informacji jest ewidentnie nieprawdziwy. W pkt 60 zaskarżonego postanowienia prezes Sądu ocenił drugi zarzut podniesiony przez Pilkington na poparcie skargi co do istoty, w którym zarzucił on Komisji między innymi naruszenie art. 339 TFUE oraz art. 28 ust. 1 i art. 30 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 poprzez zdecydowanie o publikacji informacji, które należało uznać za stanowiące tajemnicę handlową i których poufny charakter powinien tym samym podlegać ochronie. Stwierdził on ponadto, że zdaniem Pilkington Komisja dokonała błędnej oceny kwestii istnienia nadrzędnych względów pozwalających na ujawnienie przedmiotowych informacji. W pkt 61–65 tego postanowienia prezes Sądu doszedł do wniosku, że ogólnie biorąc, informacje kategorii I i II miały duże znaczenie handlowe niezależnie od tego, że datowały się one na ponad pięć lat wstecz, zasadniczo dlatego że dotyczą one praktyk handlowych Pilkington wobec producentów samochodowych, którzy nadal są jej klientami. Prezes Sądu stwierdził również w pkt 67–73 rzeczonego postanowienia, że bez uszczerbku dla wartości powołanych przez Komisję argumentów, których zasadność będzie przedmiotem oceny sądu w postępowaniu głównym, akta sprawy nie pozwalają na wniosek co do oczywistego braku istnienia fumus boni iuris. Pokreślił on bowiem, że ocena zasadności skargi co do istoty wymagała szczegółowej oceny informacji, w odniesieniu do których wystąpiono o zachowanie poufności, jak również wyważenia interesu Pilkington i powszechnego interesu w zachowaniu przejrzystości, która to ocena nie może zostać dokonana przez sąd orzekający co do środków tymczasowych. Ponadto stwierdził on, że fakt, iż urzędnik przeprowadzający spotkanie wyjaśniające uznał poufny charakter części informacji zarówno kategorii I, jak i kategorii II, wskazuje sam w sobie, że sporne informacje nie mogą prima facie zostać ogólnie zakwalifikowane – nawet z uwagi na ich charakter – jako oczywiście pozbawione charakteru tajnego albo poufnego. Poza tym w odniesieniu do dawności spornych informacji prezes Sądu orzekł, że argumentacja Pilkington, zgodnie z którą informacje te pozostawały jednak poufne w niniejszej sprawie, nie wydaje się pozbawiona znaczenia. Biorąc pod uwagę ogół powyższych powodów, prezes Sądu postanowił uwzględnić wniosek Pilkington o zastosowanie środków tymczasowych w zakresie, w jakim dotyczył on zakazu publikacji przez Komisję informacji kategorii I i II, i odrzucić wniosek w pozostałym zakresie. Punkty 2 i 3 sentencji zaskarżonego postanowienia mają następującą treść: „2) Zawiesza się wykonanie decyzji Komisji C(2012) 5718 wersja ostateczna z dnia 6 sierpnia 2012 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o poufne potraktowanie złożonego przez Pilkington Group Ltd na podstawie art. 8 decyzji przewodniczącego Komisji 2011/695/UE z dnia 13 października 2011 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (sprawa COMP/39.125 – Szkło samochodowe) w zakresie dotyczącym dwóch kategorii informacji, takich jak określone w pkt 6 decyzji C(2012) 5718 wersja ostateczna, odnoszących się, po pierwsze, do nazw klientów i opisów produktów, jak również do innych informacji pozwalających na identyfikację niektórych klientów, oraz po drugie, odnoszących się do liczby dokumentów dostarczonych przez [Pilkington], do udziału danego konstruktora samochodów, do kalkulacji ceny, zmiany cen itd. 3) Nakazuje się Komisji Europejskiej powstrzymanie się od publikacji jej decyzji C(2008) 6815 wersja ostateczna z dnia 12 listopada 2008 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/39.125 – Szkło samochodowe), która byłaby bardziej szczegółowa w odniesieniu do ww. w punkcie 2 dwóch kategorii informacji w porównaniu z wersją opublikowaną w lutym 2010 r.”. W przedmiocie odwołania Na poparcie swojej skargi Komisja podnosi dwa zarzuty dotyczące, odpowiednio: — naruszenia prawa przy ocenie przesłanki dotyczącej pilnego charakteru, i — pomocniczo, naruszenia prawa w ocenie przesłanki dotyczącej fumus boni iuris, w związku z przesłanką dotyczącą pilnego charakteru. Ostatnia część odwołania poświęcona jest konsekwencjom, jakie mogłyby wyniknąć zdaniem Komisji z decyzji przyjętej przez prezesa Sądu w zaskarżonym postanowieniu. Instytucja ta podnosi zasadniczo, że jeżeli sądy unijne orzekające co do zastosowania środków tymczasowych przyjmą stanowisko zawarte w tym postanowieniu, to praktycznie niemożliwe będzie opublikowanie przez nią we właściwym czasie informacji dotyczących naruszenia przepisów w dziedzinie prawa konkurencji zgodnie z art. 30 rozporządzenia nr 1/2003, tym samym od chwili obecnej wystarczyłoby, aby jedno przedsiębiorstwo twierdziło, że informacje są poufne, w celu uniemożliwienia ich publikacji, zanim sąd nie orzeknie co do ich poufności. Zdaniem Komisji takie orzeczenie prezesa Sądu będzie miało również negatywny wpływ na przebieg postępowań dotyczących ścigania naruszeń przepisów w dziedzinie konkurencji, ponieważ może być ono stosowane również na etapie dostępu do przedstawienia zarzutów. Pilkington twierdzi, że taka argumentacja Komisji jest niedopuszczalna, ponieważ nie zawiera ona żadnej podstawy odwołania, oraz że w każdym wypadku obawy Komisji nie są uzasadnione. Jeżeli chodzi o ewentualne analogiczne zastosowanie stanowiska przyjętego przez prezesa Sądu w odniesieniu do dostępu do przedstawienia zarzutów, podkreśla ona, że istnieje znaczna różnica pomiędzy ujawnieniem informacji ograniczonej liczbie spółek, a jej ujawnieniem na stronie internetowej ogółowi opinii publicznej. W przedmiocie zarzutu pierwszego, naruszenia prawa przy ocenie przesłanki dotyczącej pilności Argumentacja stron Komisja podnosi, że dokonana przez prezesa Sądu ocena przesłanki dotyczącej pilności w pkt 44–56 zaskarżonego postanowienia opiera się na błędnej wykładni art. 104 ust. 2 regulaminu postępowania przed Sądem, jako że Sąd stwierdził, że zarzucane naruszenie prawa Unii stanowi szkodę uzasadniającą przyznanie zawieszenia wykonania decyzji, bez potrzeby oceniania, czy owo naruszenie wyrządza w niniejszej sprawie poważną i nieodwracalną szkodę. Tymczasem szkoda, jaką powinien wykazać Pilkington w celu udowodnienia spełnienia przesłanki dotyczącej pilności, powinna być poważna i nieodwracalna w tym znaczeniu, że ani orzeczenie co do istoty, ani orzeczenie w przedmiocie pozwu o odszkodowanie i odsetki nie będą mogły jej naprawić. W pkt 45 i 53 zaskarżonego postanowienia prezes Sądu założył istnienie „szkody uzasadniającej przyznanie wnioskowanych środków ochrony tymczasowej” jedynie na podstawie rzekomego naruszenia praw fundamentalnych, bez oceny tego, czy Pilkington udowodniła w wiarygodny sposób, że z uwagi na szczególne okoliczności sprawy mogłaby ponieść poważną i nieodwracalną szkodę w braku owych środków. Zdaniem Komisji obowiązek ustalenia pilności przy ocenie ryzyka wyrządzenia poważnej i nieodwracalnej szkody ma zastosowanie bez rozróżnienia do wszystkich gałęzi praw w tym w przypadku, gdy strona skarżąca występuje o ustanowienie środków tymczasowych zmierzających do zawieszenia wykonania decyzji o publikacji informacji, które jej zdaniem są poufne. Instytucja ta podkreśla, że okoliczność, iż zaznajomienie się z informacjami zachowywanymi w tajemnicy będzie nieodwracalne, nie oznacza, że ich ujawnienie nieodzownie w każdym przypadku będzie się wiązać w kontekście wniosku o ustanowienie środków tymczasowych z ryzykiem poważnej i nieodwracalnej szkody. Tak słusznie orzekł bowiem prezes Sadu w ww. wyrokach w sprawie Bank Austria Creditanstalt przeciwko Komisji, pkt 50–62, oraz w sprawie Microsoft przeciwko Komisji, pkt 253–256. Komisja podkreśla, że przedsiębiorstwa, których dotyczą postępowania w sprawie konkurencji, zazwyczaj mają głównie ekonomiczne interesy w ochronie tajemnicy ich informacji. Zakres, w jakim ujawnienie tych informacji byłby nieodwracalny, miałby zależeć od powiązania okoliczności, takich jak użyteczność handlowa tych informacji dla przedsiębiorstw, które ich dostarczają, jak i dla innych przedsiębiorstw obecnych na danym rynku. W ten sposób prawdopodobieństwo, iż ujawnienie rzeczonych informacji wyrządzi poważną i nieodwracalną szkodę, która nie będzie mogła zostać naprawiona w drodze późniejszego odszkodowania pieniężnego, może zostać ocenione jedynie w drodze oceny konsekwencji takiego ujawnienia w świetle okoliczności właściwych dla danej sprawy. Komisja podnosi ponadto, że obowiązek ustalenia, czy przesłanka dotycząca pilności została spełniona przy ocenie wyrządzenia poważnej i nieodwracalnej szkody w świetle okoliczności właściwych dla danej sprawy, ma zastosowanie również wtedy, gdy wniosek o zastosowanie środków tymczasowych dotyczy decyzji naruszającej rzekomo prawa podstawowe. Twierdzi w szczególności, że prezes Trybunału w ww. wyroku w sprawie Camar przeciwko Komisji i Radzie, pkt 46 i 47, oddalił argument, zgodnie z którym podnoszona szkoda miałaby być z definicji nieodwracalna, ponieważ „dotyka sfery podstawowych wolności”, i uznał, że niewystarczające było powoływanie się w sposób abstrakcyjny na naruszenie praw podstawowych w celu udowodnienia, iż szkoda, jaka mogła stąd wynikać w sposób nieodzowny, była nieodwracalna. Zdaniem Komisji prezes Sądu błędnie w pkt 54 zaskarżonego postanowienia wykluczył znaczenie ww. postanowienia w sprawie Camar przeciwko Komisji i Radzie na tej podstawie, że w sprawie zakończonej tym postanowieniem skarżąca mogła powoływać się jedynie na „ograniczenie” jej praw podstawowych, podczas gdy w niniejszej sprawie, jeżeli oddalono by wniosek o zastosowanie środków tymczasowych, Pilkington „byłaby całkowicie pozbawiona powołanych praw podstawowych”. W rzeczywistości bowiem ww. postanowienie w sprawie Camar przeciwko Komisji i Radzie nie czyniło takiego rozróżnienia w odniesieniu do kwestii, czy strona skarżąca powołująca się na naruszenie jej praw podstawowych powinna wykazać prawdopodobieństwo wyrządzenia „nieodwracalnej” szkody. Jeżeli chodzi w tym zakresie o znaczenie wejścia w życie traktatu z Lizbony i wzmocnionej ochrony praw podstawowych ustanowionych przez kartę, która z niej wynika, o czym mowa w pkt 53 zaskarżonego postanowienia, to Komisja podkreśla, że prezes Sądu nie wyjaśnił, w jaki sposób okoliczności te miałyby wpłynąć na przesłanki ustanowienia środków tymczasowych przewidziane w art. 104 ust. 2 regulaminu postępowania przed Sądem, tym bardziej że zarówno prawo do poszanowania życia prywatnego ustanowione w art. 8 EKPC i art. 7 karty, jak i prawo do skutecznego środka prawnego ustanowione w art. 6 tej konwencji i art. 47 karty są chronione jako ogólne zasady prawa Unii, a przynajmniej od początków lat 80. Stanowisko przyjęte przez prezesa Sądu miałoby zatem być sprzeczne z utrwalonym orzecznictwem, zgodnie z którym rzekome naruszenie nadrzędnej normy prawnej nie wystarcza do wykazania samo w sobie powagi i nieodwracalności ewentualnej szkody [postanowienia prezesa Trybunału z dnia 25 czerwca 1998 r. w sprawie C-159/98 P(R) Antyle Niderlandzkie przeciwko Radzie, Rec. s. I-4147, pkt 62; z dnia 25 lipca 2000 r. w sprawie C-377/98 R Niderlandy przeciwko Parlamentowi i Radzie, Rec. s. I-6229, pkt 45]. Zdaniem Komisji, jeżeli wysoka wartość właściwa dla praw podstawowych może oznaczać, że niektóre naruszenia tych praw nie mogą zostać naprawione w drodze odszkodowania pieniężnego, to art. 278 TFUE, zgodnie z którym skargi wnoszone do Trybunału nie mają skutku zawieszającego, zostałby pozbawiony skuteczności, jeżeli okoliczność powołania się na naruszenie praw podstawowych miałaby automatycznie wystarczyć do wykazania pilnego charakteru wniosku o ustanowienie środków tymczasowych. Komisja zarzuca prezesowi Sądu odrzucenie, bez jej zbadania, możliwości, iż odszkodowanie pieniężne miałoby wystarczyć do naprawienia spornej szkody dla interesu gospodarczego, jaki stanowi dla Pilkington ochrona powołanej poufności, podczas gdy spółka ta podniosła zasadniczo, że ujawnienie rzekomo poufnych informacji mogłoby oznaczać dla niej niekorzystne stanowisko względem konkurentów lub klientów. W związku z tym stanowisko przyjęte przez prezesa Sądu nie uwzględnia okoliczności, iż szkoda gospodarcza, jaka mogłaby wyniknąć z zarzucanego naruszenia prawa Pilkington do poufności, miałaby czysto finansowy charakter. Przyznając, że ujawnienie poufnych informacji mogłoby z uwagi na nieodwracalny charakter wyrządzić poważną i nieodwracalną szkodę w niektórych przypadkach, Komisja podnosi, że przesłanki ustanowione w art. 104 ust. 2 regulaminu postępowania przed Sądem, dotyczące zawieszającego skutku skarg na akty Unii przewidzianego w art. 278 TFUE, zobowiązują sąd orzekający co do środków tymczasowych do oceny na podstawie okoliczności danej sprawy możliwości wyrządzenia poważnej i nieodwracalnej szkody w braku wnioskowanych środków tymczasowych, która to szkoda nie powinna być tylko dorozumiana z tego powodu, iż powołano się na naruszenie praw podstawowych. Pilkington twierdzi, że brak jest w orzecznictwie elementu, który mógłby potwierdzić stanowisko przyjęte przez Komisję. Oczywistym błędem byłoby uznanie, że poważna i nieodwracalna szkoda wyrządzona prawu podstawowemu stanowi szczególny typ szkody, który może zostać pominięty. Pilkington podziela stanowisko Komisji, według którego, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przesłanka dotycząca pilności jest spełniona jedynie wówczas, gdy poważna i nieodwracalna szkoda mogłaby zostać wyrządzona, jeżeli wnioskowane środki tymczasowe nie zostałyby ustanowione. Niemniej jednak spółka ta uważa, podobnie jak prezes Sądu, że taka szkoda mogłaby wyniknąć ze szkody wyrządzonej prawom podstawowym z powodu poważnego i nieodwracalnego ich naruszenia. Przeciwnie do tego, co twierdzi Komisja, prezes Sądu zbadał specyficzną szkodę, jaka powstałaby po stronie Pilkington w związku z publikacją spornych informacji, i doszedł do wniosku, że prawa podstawowe tej spółki mogłyby zostać naruszone w sposób poważny i nieodwracalny, co oznaczałoby dla tej spółki poważną i nieodwracalną szkodę. Ocena Trybunału Artykuł 104 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem stanowi, że we wnioskach o zastosowanie środka tymczasowego należy określić „przedmiot sporu, wskazać okoliczności świadczące o pilnym charakterze sprawy, a także uprawdopodobnić z faktycznego i prawnego punktu widzenia konieczność zastosowania środka. W ten sposób Sąd rozpatrujący wniosek o zastosowanie środków tymczasowych może zatem zawiesić wykonanie aktu i zastosować środki tymczasowe, jeśli uprawdopodobniono z faktycznego i prawnego punktu widzenia konieczność zastosowania takich środków (fumus boni iuris) i wykazano ich pilny charakter, czyli to, że ich ustanowienie i obowiązywanie przed wydaniem orzeczenia co do istoty jest niezbędne w celu uniknięcia poważnej i nieodwracalnej szkody dla interesów skarżącego. Przesłanki te są kumulatywne, co oznacza, że wnioski o zastosowanie środka tymczasowego winny zostać oddalone, gdy którakolwiek z nich nie jest spełniona [postanowienie prezesa Trybunału z dnia 14 października 1996 r. w sprawie C-268/96 P(R) SCK i FNK przeciwko Komisji, Rec. s. I-4971, pkt 30]. Sąd rozpatrujący wniosek o zastosowanie środków tymczasowych dokonuje także, w odpowiednim przypadku, wyważenia wchodzących w grę interesów (postanowienie prezesa Trybunału z dnia 23 lutego 2001 r. w sprawie C-445/00 R Austria przeciwko Radzie, Rec. s. I-1461, pkt 73). W tym zakresie należy podkreślić, że postępowanie w sprawie wniosku o zastosowanie środków tymczasowych ma na celu zagwarantowanie pełnej skuteczności przyszłego orzeczenia, by uniknąć luk w ochronie prawnej zapewnianej przez sędziego wspólnotowego. Aby osiągnąć ten cel, pilny charakter wniosku o zastosowanie środków tymczasowych należy oceniać pod względem konieczności orzeczenia tymczasowego w celu uniknięcia wystąpienia poważnej i nieodwracalnej szkody dla wnioskodawcy [postanowienie prezesa Trybunału z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie C-404/01 P(R) Euroalliages i in, Rec. s. I-10367, pkt 61, 62]. To do wnioskodawcy należy przedstawienie dowodu na to, iż nie może on czekać do zakończenia postępowania co do istoty bez poniesienia szkody mającej taki charakter (zob. postanowienie prezesa Trybunału z dnia 12 października 2000 r. w sprawie C-278/00 R Grecja przeciwko Komisji, Rec. s. I-8787, pkt 14). Oczywiste jest, że w celu ustalenia istnienia poważnej i nieodwracalnej szkody nie ma konieczności wymagania wykazania, że szkoda nastąpi z całą pewnością, lecz wystarczy, że jest ona w wystarczającym stopniu prawdopodobna, jednakże strona wnioskująca o ustanowienie środka tymczasowego pozostaje zobowiązana do udowodnienia okoliczności, na jakich opiera się niebezpieczeństwo zaistnienia poważnej i nieodwracalnej szkody [postanowienie prezesa Trybunału z dnia 14 grudnia 1999 r. w sprawie C-335/99 P(R) HFB i in. przeciwko Komisji, Rec. s. I-8705, pkt 67]. Należy podnieść, że w niniejszej sprawie podniesiona szkoda wynika z opublikowania rzekomo poufnych informacji. W celu oceny istnienia poważnej i nieodwracalnej szkody, bez uszczerbku dla oceny fumus boni iuris, która to ocena jest związana z rzeczoną oceną, niemniej jednak różni się od niej, prezes Sądu powinien koniecznie wyjść od założenia, zgodnie z którym rzekomo poufne informacje rzeczywiście takimi były, zgodnie z twierdzeniami Pilkington zawartymi zarówno w skardze co do istoty, jak i w postępowaniu w sprawie ustanowienia środka tymczasowego. W tym zakresie należy podnieść, że w pkt 44 i 45 zaskarżonego postanowienia prezes Sądu wywnioskował o istnieniu poważnej i nieodwracalnej szkody z okoliczności, że prawa podstawowe Pilkington zostały naruszone w sposób poważny i nieodwracalny poprzez opublikowanie jej rzekomej tajemnicy handlowej w okolicznościach, w jakich nie przysługiwał jej żaden skuteczny środek ochrony prawnej. W tym zakresie z pkt 52 i 53 tego postanowienia wynika, że prezes Sądu postanowił o odstąpieniu od swojego dotychczasowego orzecznictwa, zgodnie z którym ujawnienie poufnych informacji o charakterze handlowym z naruszeniem praw podstawowych strony, która wnosi o ustanowienie środków tymczasowych, niekoniecznie oznacza wyrządzenie poważnej i nieodwracalnej szkody. Na poparcie tego rozumowania powołał się on na wejście w życie traktatu z Lizbony, a także na wynikającą stąd wzmocnioną ochronę praw ustanowionych przez kartę. Niemniej jednak z orzecznictwa Trybunału wynika, że teza, zgodnie z którą szkoda jest z definicji nieodwracalna, ponieważ dotyka ona sfery praw podstawowych, nie może zostać przyjęta, ponieważ niewystarczające jest podniesienie w abstrakcyjny sposób naruszenia praw podstawowych w celu wykazania, że szkoda, która mogłaby stąd wyniknąć, jest nieodzownie nieodwracalna (zob. podobnie ww. postanowienie w sprawie Camar przeciwko Komisji i Radzie, pkt 46 i 47). Wzmocniona ochrona praw podstawowych wynikająca z traktatu z Lizbony nie podważa tego orzecznictwa, ponieważ prawa te, a w szczególności prawa, na które powołano się w niniejszej sprawie, były już chronione w prawie Unii przed wejściem w życie tego traktatu. Oczywiście naruszenie niektórych praw podstawowych, takich jak zakaz tortur i nieludzkiego, poniżającego traktowania albo karania, ustanowiony w art. 4 karty, może ze względu na sam charakter naruszonego prawa prowadzić samo w sobie do nieodwracalnej i poważnej szkody. Niemniej jednak z powyższego wynika tylko to, że zgodnie z orzecznictwem przypomnianym w pkt 36 i 37 niniejszego postanowienia to do strony, która wnioskuje o ustanowienie takiego środka tymczasowego, należy wykazanie i udowodnienie prawdopodobieństwa wystąpienia takiej szkody w danym przypadku. Jest tak oczywiście w przypadku, gdy jedna ze stron występuje o ustanowienie środków tymczasowych w celu zapobieżenia publikacji danych handlowych rzekomo objętych tajemnicą zawodową. W rzeczywistości bowiem, tak jak to słusznie podniosła Komisja, stopień, w jakim ujawnienie takich informacji wyrządza poważną i nieodwracalną szkodę, zależy od powiązania okoliczności, takich jak w szczególności znaczenie na płaszczyźnie handlowej informacji dla przedsiębiorstwa, które je dostarcza, oraz ich użyteczność dla innych przedsiębiorstw obecnych na rynku. W zakresie, w jakim prezes Sądu stwierdził w pkt 54 zaskarżonego postanowienia, że z powodu naruszenia spornych praw podstawowych w niniejszej sprawie Pilkington zostałaby pozbawiona całkowicie swych praw, podczas gdy w ww. postanowieniu w sprawie Camar przeciwko Komisji i Radzie chodziło jedynie o ograniczenie tych praw, wystarczy stwierdzić, że różnica istniejąca pomiędzy tymi dwoma sprawami nie pozbawia tego postanowienia znaczenia dla sprawy. W rzeczywistości bowiem różnica ta w żaden sposób nie zmienia ww. obowiązku, który ciąży na stronie, która wnosi o ustanowienie środków tymczasowych, wykazania i udowodnienia możliwości zaistnienia poważnej i nieodwracalnej szkody w danym przypadku. Z ogółu powyższych rozważań wynika, że prezes Sądu naruszył prawo, stwierdzając, w szczególności w pkt 44 i 45 zaskarżonego postanowienia, że zarzucane naruszenie prawa podstawowego Pilkington do ochrony jej tajemnicy zawodowej, ustanowionego w art. 339 TFUE, art. 8 EKPC i art. 7 karty, jak również prawa tej spółki do skutecznego środka prawnego ustanowionego w art. 6 EKPC i art. 47 karty, nie wystarcza samo w sobie do wykazania wyrządzenia poważnej i nieodwracalnej szkody w okolicznościach niniejszej sprawy. Niemniej jednak należy przypomnieć, że jeśli w uzasadnieniu wyroku Sądu dopuszczono się naruszenia prawa wspólnotowego, lecz jego sentencja jest zasadna w świetle innych względów prawnych, to takie naruszenie nie może spowodować uchylenia tego wyroku i należy dokonać zmiany motywów uzasadnienia (zob. podobnie wyroki z dnia 9 czerwca 1992 r. w sprawie C-30/91 P Lestelle przeciwko Komisji, Rec. s. I-3755, pkt 28; z dnia 9 września 2008 r. w sprawach połączonych C-120/06 P i C-121/06 P FIAMM i in. przeciwko Radzie i Komisji, Rec. s. I-6513, pkt 187 oraz przytoczone tam orzecznictwo). W tym zakresie z zaskarżonego postanowienia, a w szczególności z jego pkt 43 wynika, że szkoda podnoszona przez Pilkington w zakresie opublikowanych informacji poufnych kategorii I i II polega na tym, że po opublikowaniu poufnych informacji późniejsze stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w związku z naruszeniem art. 339 TFUE i prawa podstawowego do ochrony tajemnicy zawodowej nie odwracałoby skutków wynikających z publikacji tych informacji. Klienci, konkurenci, dostawcy skarżącej, analitycy finansowi czy nawet szeroka publiczność mogliby uzyskać dostęp do przedmiotowych informacji i wykorzystać je w dowolny sposób, co powodowałoby poważną i nieodwracalną szkodę dla skarżącej. W konsekwencji skarżąca byłaby pozbawiona skutecznej ochrony prawnej, gdyby sporne informacje zostały ujawnione przed rozstrzygnięciem sporu co do istoty. Należy podnieść, iż podnoszona w ten sposób szkoda przedstawia wymagany stopień powagi. W rzeczywistości bowiem wychodząc z założenia, że informacje kategorii I i II są objęte tajemnicą zawodową, należy stwierdzić, że ich opublikowanie w sposób nieodzowny wyrządzałoby znaczną szkodę Pilkington z uwagi na to, że chodzi o szczególne informacje handlowe dotyczące takich danych jak tożsamość klientów, liczba dostarczonych towarów, obliczanie ceny i zmiany ceny. Jeżeli chodzi o nieodwracalny charakter szkody, to zupełnie oczywiste jest, że stwierdzenie nieważności spornej decyzji przez Sąd nie odwróciłoby skutków opublikowania wersji decyzji z 2008 r. zawierającej sporne informacje, ponieważ nie można by usunąć faktu zapoznania się z tą decyzją przez osoby, które ją przeczytały. Niemniej jednak zdaniem Komisji szkoda podnoszona przez Pilkington w niniejszej sprawie jest czysto finansowa, ponieważ sprzeciwiając się publikacji spornych informacji, spółka ta usiłuje chronić swoje interesy handlowe i gospodarcze. Tymczasem szkoda o charakterze finansowym nie może poza wyjątkowymi okolicznościami zostać uznana za nieodwracalną, ponieważ odszkodowanie pieniężne jest co do zasady w stanie przywrócić osobę poszkodowaną do sytuacji sprzed wystąpienia szkody (zob. w szczególności postanowienie prezesa Trybunału z dnia 18 października 1991 r. w sprawie C-213/91 R, Rec. s. I-5109, pkt 24). Taka szkoda może zostać naprawiona w szczególności w ramach skargi o odszkodowanie wniesionej na podstawie art. 268 TFUE i 340 TFUE (postanowienia prezesa Trybunału z dnia 26 września 1988 r. w sprawie 229/88 R Cargill i in. przeciwko Komisji, Rec. s. 5183, pkt 18; ww. w sprawie Komisja przeciwko Euroalliages i in., pkt 70). W niniejszej sprawie, tak jak to słusznie podniósł Sąd w pkt 43 zaskarżonego postanowienia, Pilkington opiera się na skutkach publikacji spornych informacji wynikających z ich swobodnego wykorzystania przez poszczególne kategorie osób trzecich w celu wykazania istnienia poważnej i nieodwracalnej szkody. W ten sposób szkoda podnoszona przez Pilkington miałaby polegać, o ile wystąpiłaby, na naruszeniu jej interesów handlowych i gospodarczych w wyniku takiego wykorzystania. W sytuacji, w jakiej interesy handlowe i gospodarcze Pilkington doznałyby uszczerbku w wyniku publikacji spornych informacji, zapłata odpowiedniego odszkodowania powinna, przynajmniej teoretycznie, wystarczyć do naprawienia podnoszonej szkody. W związku z tym może ona zostać rzeczywiście zaklasyfikowana jako finansowa w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w poprzedzającym punkcie niniejszego postanowienia i ponadto jest ona zasadniczo odwracalna w ramach skargi o odszkodowanie. Niemniej jednak należy podnieść, że szkoda o charakterze finansowym może w szczególności zostać uznana za nieodwracalną, jeżeli szkoda, nawet w razie jej wystąpienia, nie może zostać określona liczbowo [postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie C‑551/12 P(R) EDF przeciwko Komisji, pkt 60 i przytoczone tam orzecznictwo]. Oczywiście niepewność związana z naprawą szkody o charakterze finansowym w ramach ewentualnej skargi o odszkodowanie i odsetki nie może zostać uznana sama w sobie za okoliczność, jaka może wykazać nieodwracalny charakter takiej szkody w rozumieniu orzecznictwa Trybunału. W rzeczywistości bowiem w stadium orzekania co do środków tymczasowych możliwość uzyskania późniejszego naprawienia szkody o charakterze finansowym w ramach ewentualnej skargi o odszkodowanie i odsetki, która może zostać wniesiona w następstwie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, jest oczywiście niepewna. Tymczasem postępowanie w sprawie środków tymczasowych nie ma na celu zastąpienia takiej skargi o odszkodowanie i odsetki w celu usunięcia tej wątpliwości, ponieważ jej celem jest zagwarantowanie pełnej skuteczności przyszłego ostatecznego orzeczenia, jakie ma zapaść w postępowaniu co do istoty, na którym opiera się środek tymczasowy, to znaczy w niniejszej sprawie w postępowaniu w sprawie skargi o stwierdzenie nieważności [postanowienie prezesa Trybunału z dnia 14 grudnia 2011 r. w sprawie C‑446/10 P(R) Alcoa Trasformazioni przeciwko Komisji, pkt 55–57, zob. również pkt 36 niniejszego postanowienia]. Z kolei inaczej jest, jeżeli z oceny dokonanej przez sąd orzekający w sprawie środków tymczasowych wyraźnie wynika, że podnoszona szkoda, z uwagi na jej charakter oraz stopień prawdopodobieństwa jej wyrządzenia, nie będzie w stanie być wyrażona liczbowo w sposób adekwatny w razie jej wystąpienia, oraz że w praktyce skarga o odszkodowanie nie będzie w konsekwencji w stanie jej naprawić. Może być tak w szczególności w przypadku dotyczącym publikacji specyficznych i rzekomo poufnych informacji handlowych dotyczących elementów takich jak w niniejszej sprawie, a w szczególności tożsamości klientów, liczby dostarczonych towarów, sposobu obliczania i zmiany ceny. Należy stwierdzić, że szkoda, jaka może zostać poniesiona przez Pilkington w wyniku publikacji jej rzekomej tajemnicy handlowej, jest inna, zarówno jeżeli chodzi o jej charakter, jak i jej zakres, w zakresie w jakim osoby, które zapoznają się z tą tajemnicą, należą do poszczególnych kategorii osób wymienionych w pkt 43 zaskarżonego postanowienia, to znaczy są to jej klienci, konkurenci, dostawcy czy też analitycy finansowi i osoby należące do opinii publicznej. W rzeczywistości niemożliwe byłoby określenie liczby i rodzaju wszystkich osób, które rzeczywiście zapoznałyby się z opublikowanymi informacjami, i ocenienie w ten sposób rzeczywistego wpływy, jaki ich publikacja mogłaby mieć na interesy handlowe i gospodarcze Pilkington. Wreszcie należy dodać, jeżeli chodzi o argument Komisji przedstawiony w trzeciej części odwołania, zgodnie z którym zaskarżone postanowienie miałoby mieć również niekorzystny wpływ na przebieg postępowań administracyjnych w dziedzinie ścigania naruszeń przepisów o konkurencji, ponieważ mogłoby ono mieć zastosowanie w drodze analogii do etapu przedstawienia zarzutów, że ten ostatni przypadek różni się bardzo do przypadku opublikowania ostatecznej decyzji stwierdzającej istnienie takiego naruszenia. W rzeczywistości bowiem, jeżeli strona postępowania administracyjnego miała dostęp do wersji przedstawienia zarzutów, która zawiera tajemnicę handlową, to dostęp ten jest jej udzielany zasadniczo jedynie w celu umożliwienia jej skutecznego uczestnictwa w tym postępowaniu, tak że nie ma ona prawa do wykorzystywania znajdujących się w nim informacji w innych celach. Ponadto szkoda, jaka może wyniknąć z dostępu do przedstawienia zarzutów, przyznanego ograniczonej, wyraźnie określonej liczbie osób, nie jest porównywalna w szczególności w zakresie możliwości jej oceny, a wreszcie wyliczenia, ze szkodą wynikającą z opublikowania na stronie internetowej ostatecznej decyzji, z którą może konsultować się każda osoba. W związku z tym nie można wywieść z tego, co stwierdzono w pkt 51–55 niniejszego postanowienia, że okoliczność przyznania przez Komisję dostępu do przedstawienia zarzutów może w sposób nieodzowny prowadzić do wyrządzenia poważnej i nieodwracalnej szkody w ten sam sposób co opublikowanie ostatecznej decyzji stwierdzającej istnienie naruszenia. Z uwagi na powyższe prezes Sądu słusznie orzekł, że przesłanka dotycząca pilności została spełniona w niniejszej sprawie, ponieważ prawdopodobne wyrządzenie poważnej i nieodwracalnej szkody Pilkington zostało wykazane w sposób wymagany prawem. Wynika z tego, że należy oddalić pierwszy zarzut odwołania. W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia prawa przy ocenie przesłanki dotyczącej fumus boni iuris w związku z przesłanką dotyczącą pilności Argumentacja stron W ramach drugiego zarzutu podniesionego pomocniczo Komisja twierdzi, że prezes Sądu nałożył na nią w szczególności w pkt 59 zaskarżonego postanowienia ciężar udowodnienia braku fumus boni iuris poprzez wykazanie, że w sposób oczywisty sporne informacje nie mają poufnego charakteru. Komisja podkreśla, że zgodnie z orzecznictwem bardziej lub mniej poważny charakter argumentów podniesionych w celu udowodnienia fumus boni iuris jest brany pod uwagę przez sąd przy ocenie pilności, a w odpowiednim przypadku, przy wyważaniu interesów. Ponieważ prezes Sądu uzasadnił swoją ocenę pilności wyłącznie okolicznością, iż każde ujawnienie poufnych informacji prowadzi do naruszenia praw podstawowych, to nie powinien on ograniczyć się tylko do abstrakcyjnej oceny przesłanki dotyczącej fumus boni iuris. Zdaniem Komisji to nie do niej należało wykazanie, że informacje te nie były w sposób oczywisty poufne, lecz to do Pilkington należało wykazanie poufnego charakteru tych informacji, co było tym trudniejsze, iż datowały się one na ponad pięć lat wstecz. Komisja zarzuca również prezesowi Sadu pominięcie w pkt 69 i 70 zaskarżonego postanowienia okoliczności, iż do urzędnika przeprowadzającego dochodzenie należało nie wykazanie, że niektóre informacje nie miały poufnego charakteru, a jedynie ocena kwestii, czy Pilkington uzasadniła w wystarczający sposób wniosek o zachowanie poufności. Argumenty Komisji zostały zniekształcone, ponieważ urzędnik ten oparł się na okoliczności, iż sporne informacje datowały się na ponad pięć lat wstecz i były dzielone przez członków kartelu nie w celu wykluczenia w sposób ogólny ich poufnego charakteru, lecz w celu przypomnienia, że do Pilkington należy wyjaśnienie w odniesieniu do każdego elementu powodów, dla których informacje datujące się na ponad pięć lat wstecz i znane pozostałym członkom kartelu nadal mają zostać poufne. Uwzględnienie niektórych wniosków o poufność Pilkington przez urzędnika przeprowadzającego dochodzenie, dalekie od braku spójności, wskazuje, iż był on gotowy uwzględnić te wnioski, o ile Pilkington przedstawiłaby wystarczające powody w celu uzasadnienia poufnego traktowania spornych informacji. Zdaniem Pilkington prezes Sądu w sposób prawidłowy zastosował utrwalone orzecznictwo, które wymaga konkretnej oceny argumentów strony, która wnioskuje o zastosowanie środków tymczasowych, w celu ustalenia, czy przesłanka dotycząca fumus boni iuris została spełniona. Podnosi ona, że zastosowanie bardziej wygórowanego standardu dowodowego niż fumus boni iuris byłoby sprzeczne z orzecznictwem w dziedzinie środków tymczasowych i całkowicie odbiegałoby od wstępnej oceny, jakiej ma dokonywać sędzia orzekający w sprawie środków tymczasowych. W każdym razie Pilkington twierdzi, że uwagi Komisji w tym zakresie nie dość, że są błędne, to ponadto są pozbawione znaczenia w niniejszym przypadku, ponieważ wykazała ona rzeczywiste istnienie fumus boni iuris, co prezes Sądu przyznał w pkt 67–72 zaskarżonego postanowienia. Ocena Trybunału Przez drugi zarzut dotyczący rzekomego naruszenia prawa przy ocenie warunku dotyczącego przesłanki fumus boni iuris w związku z przesłanką dotyczącą pilności Komisja zarzuca prezesowi Sądu zasadniczo przerzucenie ciężaru dowodu w odniesieniu do przesłanki dotyczącej fumus boni iuris, przy czym owo przerzucenie tym bardziej jest naganne, jej zdaniem, że prezes Sądu dokonał nadmiernie szerokiej wykładni przesłanki dotyczącej pilności. Z uwagi na zmianę motywów uzasadnienia dokonaną w pkt 46 i nast. niniejszego postanowienia, już z góry należy oddalić argumenty Komisji dotyczące wpływu na ocenę fumus boni iuris stanowiska przyjętego przez prezesa Sądu w odniesieniu do przesłanki dotyczącej pilności. W rzeczywistości bowiem z uwagi na to, że przesłankę tę należy uznać jednak za spełnioną nie z uwagi na samo tylko naruszenie praw podstawowych jako takich, lecz zasadniczo z powodu niemożliwości liczbowego wyrażenia podniesionej szkody w niniejszej sprawie w adekwatny sposób, nie można uznać tych argumentów. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przypomnianym w pkt 58 zaskarżonego postanowienia, przesłanka dotycząca fumus boni iuris jest spełniona wówczas, gdy co najmniej jeden z argumentów podnoszonych przez stronę wnioskującą o ustanowienie środków tymczasowych na poparcie skargi co do istoty nie wydaje się na pierwszy rzut oka pozbawiony solidnych podstaw [zob. podobnie postanowienia prezesa Trybunału z dnia 19 lipca 1995 r. w sprawie C-149/95 P(R) Komisja przeciwko Atlantic Container Line i in., Rec. s. I-2165, pkt 26; z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie C-39/03 P-R Komisja przeciwko Artegodan i in., Rec. s. I-4485, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo]. Tak jest w szczególności w przypadku, co słusznie stwierdził prezes Sądu w pkt 58 zaskarżonego postanowienia, gdy jeden z podniesionych argumentów dotyczy istnienia złożonych kwestii prawnych, których rozwiązanie nie nasuwa się od razu i wymaga tym samym dogłębnej oceny, która nie może być dokonywana przez sędziego orzekającego co do środków tymczasowych, lecz powinna stanowić przedmiot postępowania co do istoty, lub jeżeli dyskusja pomiędzy stronami wskazuje na istnienie poważnej kontrowersji prawnej, której rozstrzygnięcie nie nasuwa się od razu (zob. podobnie ww. postanowienie w sprawie Komisja przeciwko Atlantic Container Line i in., pkt 30). W związku z tym należy stwierdzić, że orzekając w pkt 59 zaskarżonego postanowienia, iż odnośnie do sporu dotyczącego tymczasowej ochrony informacji rzekomo poufnych należy dodać, że sąd orzekający w przedmiocie środków tymczasowych pod groźbą naruszenia czysto akcesoryjnego i tymczasowego charakteru postępowania w przedmiocie środka tymczasowego zasadniczo powinien wnioskować co do braku wystąpienia fumus boni iuris wyłącznie w przypadku, gdy poufny charakter danych informacji jest oczywiście nieprawdziwy, prezes Sądu nie zamierzał odejść od twierdzeń przyjętych w pkt 58 zaskarżonego postanowienia. Podobnie trzeba zauważyć, że orzekając w pkt 67 tego postanowienia, iż należało stwierdzić bez szkody dla wartości powołanych przez Komisję argumentów, których zasadność będzie przedmiotem oceny sądu w postępowaniu co do istoty, że akta nie pozwalają na wniosek co do oczywistego braku istnienia fumus boni iuris, prezes Sądu podkreślił jedynie w sprawie dotyczącej ewentualnej publikacji poufnych informacji konieczność nieprzesądzania na etapie oceny wniosku o zastosowanie środków tymczasowych o kwestiach należących do istoty sprawy. W każdym razie prezes Sądu oparł swoją konkretną ocenę fumus boni iuris na szczególnych rozważaniach, które rzeczywiście należą do przepisów w dziedzinie dowodów i ciężaru dowodu, w pkt 58 zaskarżonego postanowienia, ujętych w pkt 67 niniejszego postanowienia. W rzeczywistości bowiem w pkt 68 zaskarżonego postanowienia prezes Sądu orzekł, że z uwagi na liczbę informacji objętych wnioskiem o poufność, ocena tego, czy Komisja naruszyła prawo, oddalając większość tych wniosków o poufność, jest złożoną kwestią, która zasługuje na dokładną ocenę, która nie może być dokonywana przez sąd orzekający co do środków tymczasowych. Ponadto prezes Sądu w żaden sposób nie dokonał przerzucenia ciężaru dowodu w pkt 69 zaskarżonego postanowienia, stwierdzając, że urzędnik prowadzący dochodzenie uznał poufny charakter części informacji zarówno kategorii I, jak i kategorii II, co osłabiało jego stanowisko, zgodnie z którym sporne informacje z uwagi na sam fakt, że wymieniono się nimi między członkami kartelu szkła samochodowego, zostały przekształcone w dane powszechnie znane, ani też dochodząc do wniosku, że nie wydawało się, aby względem Pilkington fakt podania spornych informacji do wiadomości innych członków kartelu szkła samochodowego, należało interpretować oczywiście w ten sposób, że te informacje są dostępne jeśli nie szerokiej opinii publicznej, to przynajmniej określonemu wyspecjalizowanemu kręgowi. W rzeczywistości bowiem na pierwszy rzut oka wnioski te, jakimi prezes Sądu odpowiedział na określone argumenty podniesione przez Komisję, wydają się logiczne i nie są zasadniczo obarczone jakimkolwiek naruszeniem prawa. W zakresie, w jakim prezes Sądu z tej samej okoliczności wywnioskował również w rzeczonym pkt 69, że sporne informacje nie mogą zostać ogólnie zaklasyfikowane jako pozbawione poufnego charakteru, należy jednak podkreślić, że urzędnik prowadzący dochodzenie powinien zbadać każdą informację indywidualnie oraz że jego wnioski dotyczące danej informacji nie mają co do zasady żadnego znaczenia dla oceny pozostałych. Niemniej jednak dla celów niniejszego odwołania wystarczy stwierdzić, że takie stwierdzenie nie było konieczne dla rozumowania prezesa Sądu, a w każdym razie nie potwierdza ono tezy Komisji, zgodnie z którą naruszył on prawo poprzez odejście od standardu, o którym mowa w pkt 58 zaskarżonego postanowienia i powtórzonego w pkt 67 niniejszego postanowienia, lub poprzez przerzucenie ciężaru dowodu. Prezes Sądu nie przerzucił również ciężaru dowodu, stwierdzając w pkt 70 zaskarżonego postanowienia, że szczególne i szczegółowe argumenty podniesione przez Pilkington, podsumowane w pkt 63–65 zaskarżonego postanowienia, nie były pozbawione całkowicie znaczenia w celu wykazania, że informacje kategorii I i II pozostawały poufne ze względu na ich charakter, niezależnie od tego, iż datowały się one na ponad pięć lat wstecz, ani też, że nie można w „sposób oczywisty” wykluczyć, że wyjątek przewidziany w art. 4 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43) może mieć znaczenie. W rzeczywistości bowiem, z uwagi na powyższe rozważania, należy jedynie stwierdzić, że rzeczone argumenty na pierwszy rzut oka nie wydają się pozbawione solidnych podstaw, zgodnie z orzecznictwem, o którym mowa w pkt 67 niniejszego postanowienia. Z powyższego wynika, że prezes Sądu nie popełnił żadnego błędu w ocenie przesłanki dotyczącej fumus boni iuris oraz że w związku z tym należy oddalić drugi zarzut odwołania. W konsekwencji odwołanie należy oddalić w całości, ponieważ argumenty podniesione w trzeciej części odwołania nie stanowią w żaden sposób zarzutów odwołania. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Pilkington wniosła o obciążenie Komisji kosztami postępowania, a Komisja przegrała sprawę, należy obciążyć ją kosztami postępowania.   Z powyższych względów wiceprezes Trybunału postanawia, co następuje:   1) Odwołanie zostaje oddalone.   2) Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: angielski.