C-281/23

WYROK TRYBUNAŁU (druga izba) z dnia 23 października 2025 r. ( *1 ) Odwołanie – Rynek wewnętrzny energii elektrycznej – Rozporządzenie (UE) 2019/942 – Komisja Odwoławcza Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER) – Rozporządzenie (UE) 2017/2195 – Artykuły 20, 21 i 37 – Energia elektryczna bilansująca – Operatorzy systemów przesyłowych – Ustanowienie europejskich platform wymiany energii bilansującej – Europejska platforma wymiany energii bilansującej z rezerw odbudowy częstotliwości z aktywacją nieautomatyczną (platforma mFRR) – Europejska platforma wymiany energii bilansującej z rezerw odbudowy częstotliwości z aktywacją automatyczną (platforma aFRR) – Opracowanie i zatwierdzenie ram wdrażania tych platform – Funkcje wymagane do zarządzania wspomnianymi platformami – Międzyobszarowe zdolności przesyłowe do wymiany energii bilansującej – Decyzja ACER odrzucająca wspólną propozycję operatorów systemów W sprawach połączonych C‑281/23 P i C‑282/23 P mających za przedmiot dwa odwołania w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 30 kwietnia 2023 r., Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A., z siedzibą w Konstancinie-Jeziornie (Polska), RTE Réseau de transport d’électricité, z siedzibą w Paryżu (Francja), Svenska kraftnät, z siedzibą w Sundbybergu (Szwecja), TenneT TSO BV, z siedzibą w Arnhem (Niderlandy), które reprezentowali B. Byrne, advocaat, D. Jubrail, solicitor, i M. Levitt, avocat, wnoszące odwołania, w których drugą stroną postępowania jest: Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER), którą reprezentowali P. Martinet, A. Tellidou i E. Tremmel, w charakterze pełnomocników, których wspierali E. Abril Fernández i E. Ameye, abogados, oraz M. de Sousa Ferro, advogado, strona pozwana w pierwszej instancji, TRYBUNAŁ (druga izba), w składzie: K. Jürimäe, prezes izby, K. Lenaerts, prezes Trybunału, pełniący obowiązki sędziego drugiej izby, i M.Z. Csehi (sprawozdawca), sędzia, rzecznik generalny: M. Campos Sánchez-Bordona, sekretarz: A. Lamote, administratorka, uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 24 października 2024 r., po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 16 stycznia 2025 r., wydaje następujący Wyrok W dwóch odwołaniach wniesionych w dniu 30 kwietnia 2023 r. Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A., RTE Réseau de transport d’électricité, Svenska kraftnät i TenneT TSO BV wnoszą o uchylenie, odpowiednio, wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 15 lutego 2023 r., Austrian Power Grid i in./ACER (T‑606/20, EU:T:2023:64) oraz wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 15 lutego 2023 r., Austrian Power Grid i in./ACER (T‑607/20, EU:T:2023:65) (zwanych dalej „zaskarżonymi wyrokami”), w których Sąd oddalił jako bezzasadne skargi o stwierdzenie nieważności decyzji A‑001‑2020 (wersja skonsolidowana) i decyzji A‑002‑2020 (wersja skonsolidowana) Komisji Odwoławczej Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER) z dnia 16 lipca 2020 r. (zwanych dalej „spornymi decyzjami”), w których Komisja Odwoławcza ACER utrzymała w mocy decyzje ACER nr 02/2020 i nr 03/2020 z dnia 24 stycznia 2020 r. (zwane dalej „decyzjami ACER”) dotyczące ram wdrażania dla europejskiej platformy wymiany energii z rezerw odbudowy częstotliwości z aktywacją automatyczną (zwanej dalej „platformą aFRR”) oraz ram wdrażania dla europejskiej platformy wymiany energii z rezerw odbudowy częstotliwości z aktywacją nieautomatyczną (zwanej dalej „platformą mFRR”). I. Ramy prawne A. Rozporządzenie (UE) 2017/2195 Zgodnie z motywami 1, 6, 7 i 10 rozporządzenia Komisji (UE) 2017/2195 z dnia 23 listopada 2017 r. ustanawiającego wytyczne dotyczące bilansowania (Dz.U. 2017, L 312, s. 6): „(1) W pełni operacyjny i wzajemnie połączony wewnętrzny rynek energii ma zasadnicze znaczenie dla utrzymania bezpieczeństwa dostaw energii, zwiększenia konkurencyjności oraz zapewnienia wszystkim konsumentom możliwości nabywania energii po przystępnych cenach. […] (6) Niniejsze rozporządzenie ma na celu zapewnienie optymalnego zarządzania europejskim systemem przesyłowym energii elektrycznej i jego skoordynowanej pracy, przy jednoczesnym wsparciu realizacji […] celów [Unii Europejskiej] dotyczących wzrostu udziału produkcji energii ze źródeł odnawialnych, a także zapewnieniu korzyści klientom. [Operatorzy systemów przesyłowych (OSP)], w razie potrzeby działający z [operatorami systemów dystrybucyjnych (OSD)], powinni odpowiadać za organizację europejskich rynków bilansujących i dążyć do ich zintegrowania, w jak najskuteczniejszy sposób utrzymując zbilansowanie systemu. W tym celu OSP powinni ściśle współpracować ze sobą oraz z OSD, w jak największym stopniu koordynując prowadzone działania, aby dostarczyć sprawny system elektroenergetyczny we wszystkich regionach i na wszystkich poziomach napięcia, nie naruszając przepisów prawa konkurencji. (7) […] OSP powinni jednak pozostać odpowiedzialni za zadania powierzone im na podstawie [dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/944 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej oraz zmieniającej dyrektywę 2012/27/UE (Dz.U. 2019, L 158, s. 125)], opracowywanie ogólnoeuropejskich metod oraz wdrażanie i działanie platform rynku bilansującego. W przypadku gdy w państwie członkowskim osoba trzecia posiada wiedzę fachową i doświadczenie w zakresie prowadzenia rozliczania niezbilansowania, OSP danego państwa członkowskiego może zwrócić się do pozostałych OSP i [europejskiej sieci operatorów systemów przesyłowych energii elektrycznej (ENTSO‑E)] o wyrażenie zgody na pomoc takiej osoby trzeciej przy opracowywaniu propozycji [dotyczącej ustanowienia warunków lub metod wymaganych na mocy niniejszego rozporządzenia]. Jednak odpowiedzialność za opracowanie propozycji spoczywa nadal na OSP państwa członkowskiego w powiązaniu z wszystkimi pozostałymi OSP i nie można jej przenieść na osobę trzecią. […] (10) Ustanowienie wspólnych europejskich platform zarządzania procesem kompensowania niezbilansowań oraz umożliwienie wymiany energii bilansującej z rezerw odbudowy częstotliwości i rezerw zastępczych powinno przyczynić się do ułatwienia integracji rynków energii bilansującej. Współpraca między OSP powinna być ściśle ograniczona do działań koniecznych do skutecznego i bezpiecznego opracowania, wdrożenia i funkcjonowania tych europejskich platform”. Artykuł 2 tego rozporządzenia, zatytułowany „Definicje”, stanowi, co następuje: „Do celów niniejszego rozporządzenia […] [s]tosuje się również następujące definicje: […] 1) »bilansowanie« oznacza wszelkie działania i procesy, we wszystkich horyzontach czasowych, w których OSP zapewniają w sposób ciągły utrzymanie częstotliwości systemu we wstępnie określonym zakresie stabilności […]; […] 4) »energia bilansująca« oznacza energię wykorzystywaną przez OSP do celów bilansowania systemu dostarczoną przez dostawcę usług bilansujących; […] 24) »wymiana energii bilansującej« oznacza aktywację ofert energii bilansującej w celu dostawy energii bilansującej danemu OSP obsługującemu inny obszar grafikowy niż ten, na którym przyłączony jest dostawca usług bilansujących; […] 39) »funkcja optymalizacji aktywacji« oznacza funkcję algorytmu stosowanego do zoptymalizowania aktywacji ofert dotyczących energii bilansującej; […]”. Artykuł 3 tego rozporządzenia, zatytułowany „Cele i aspekty regulacyjne”, stanowi w ust. 1 lit. c) oraz w ust. 2 lit. c): „1.   Celem niniejszego rozporządzenia jest: […] c) zintegrowanie rynków bilansujących i promowanie możliwości wymian usług bilansujących przy jednoczesnym przyczynianiu się do bezpieczeństwa pracy systemu; […] 2.   Stosując niniejsze rozporządzenie, państwa członkowskie, właściwe organy regulacyjne oraz operatorzy systemów: […] c) stosują zasadę równowagi pomiędzy najwyższą całkowitą efektywnością i najniższymi kosztami ogólnymi dla wszystkich zainteresowanych stron”. Artykuł 20 rzeczonego rozporządzenia, zatytułowany „Europejska platforma wymiany energii bilansującej z rezerw odbudowy częstotliwości z aktywacją nieautomatyczną”, stanowi w ust. 1–3: „1.   W terminie jednego roku od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszyscy OSP opracowują propozycję dotyczącą ram wdrażania dla europejskiej platformy wymiany energii bilansującej z rezerw odbudowy częstotliwości z aktywacją nieautomatyczną. 2.   Europejska platforma wymiany energii bilansującej z rezerw odbudowy częstotliwości z aktywacją nieautomatyczną, obsługiwana przez OSP lub za pośrednictwem podmiotu utworzonego samodzielnie przez OSP, opiera się na wspólnych zasadach zarządzania i procesach biznesowych oraz zawiera przynajmniej funkcję optymalizacji aktywacji i [funkcję rozliczania procesów współpracy między OSP (funkcję rozliczania OSP‑OSP)]. Wspomniana europejska platforma stosuje [model wymiany usług bilansujących, w którym dostawca usług bilansujących świadczy usługi bilansujące na rzecz swojego OSP przyłączającego, który to OSP świadczy następnie te usługi bilansujące na rzecz wnioskującego OSP (wielostronny model OSP‑OSP)] ze wspólnymi listami rankingowymi w celu wymieniania się wszystkimi ofertami dotyczącymi energii bilansującej z wszystkich produktów standardowych dla rezerw odbudowy częstotliwości z aktywacją nieautomatyczną, z wyjątkiem ofert niedostępnych zgodnie z art. 29 ust. 14. 3.   Propozycja, o której mowa w ust. 1, obejmuje co najmniej: a) ogólny projekt europejskiej platformy; […] c) definicję funkcji wymaganych do zarządzania europejską platformą; […]”. Artykuł 21 rozporządzenia 2017/2195, zatytułowany „Europejska platforma wymiany energii bilansującej z rezerw odbudowy częstotliwości z aktywacją automatyczną”, stanowi w ust. 1–3: „1.   W terminie jednego roku od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszyscy OSP przygotowują propozycję dotyczącą ram wdrażania dla europejskiej platformy wymiany energii bilansującej z rezerw odbudowy częstotliwości z aktywacją automatyczną. 2.   Europejska platforma wymiany energii bilansującej z rezerw odbudowy częstotliwości z aktywacją automatyczną, obsługiwana przez OSP lub za pośrednictwem podmiotu utworzonego samodzielnie przez danych OSP, opiera się na wspólnych zasadach zarządzania i procesach biznesowych i realizuje przynajmniej funkcję optymalizacji aktywacji i funkcję rozliczania OSP‑OSP. Wspomniana europejska platforma stosuje wielostronny model OSP‑OSP z listami rankingowymi w celu wymieniania się wszystkimi ofertami energii bilansującej z wszystkich produktów standardowych dla rezerw odbudowy częstotliwości z aktywacją automatyczną, z wyjątkiem ofert niedostępnych zgodnie z art. 29 ust. 14. 3.   Propozycja, o której mowa w ust. 1, obejmuje co najmniej: a) ogólny projekt europejskiej platformy; […] c) definicję funkcji wymaganych do zarządzania europejską platformą; […]”. Artykuł 37 tego rozporządzenia, zatytułowany „Wyznaczanie międzyobszarowych zdolności przesyłowych”, stanowi w ust. 1–3: „1.   Po czasie zamknięcia bramki dla międzyobszarowego rynku dnia bieżącego OSP stale aktualizują dostępność międzyobszarowych zdolności przesyłowych do wymiany energii bilansującej lub do obsługi procesu kompensowania niezbilansowań. Międzyobszarowe zdolności przesyłowe są aktualizowane za każdym razem, gdy wykorzystano część międzyobszarowych zdolności przesyłowych lub gdy takie zdolności przesyłowe zostały ponownie obliczone. 2.   Przed wdrożeniem metody wyznaczania zdolności przesyłowych zgodnie z ust. 3 OSP wykorzystują międzyobszarowe zdolności przesyłowe pozostałe po czasie zamknięcia bramki dla międzyobszarowego rynku dnia bieżącego. 3.   W terminie pięciu lat od wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszyscy OSP z danego regionu wyznaczania zdolności przesyłowych opracowują metodę wyznaczania międzyobszarowych zdolności przesyłowych dla horyzontów czasowych bilansowania na potrzeby wymiany energii bilansującej lub obsługi procesu kompensowania niezbilansowań. W ramach takiej metody unika się zakłóceń rynku i zapewnia spójność z metodą wyznaczania międzyobszarowych zdolności przesyłowych mającą zastosowanie w przypadku przedziałów czasowych dnia bieżącego ustanowionych zgodnie z [rozporządzeniem Komisji (UE) 2015/1222 z dnia 24 lipca 2015 r. ustanawiającym wytyczne dotyczące alokacji zdolności przesyłowych i zarządzania ograniczeniami przesyłowymi (Dz.U. 2015, L 197, s. 24)]”. B. Rozporządzenie (UE) 2019/942 Artykuł 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/942 z dnia 5 czerwca 2019 r. ustanawiającego Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (Dz.U. 2019, L 158, s. 22), zatytułowany „Zadania ACER w odniesieniu do organów regulacyjnych”, stanowi w ust. 10: „[…] ACER jest uprawniony do wydawania decyzji indywidualnych określonych w akapicie pierwszym w następujących sytuacjach: a) jeżeli właściwe organy regulacyjne nie były w stanie osiągnąć porozumienia w terminie sześciu miesięcy od przedłożenia sprawy ostatniemu z tych organów regulacyjnych lub w terminie czterech miesięcy w przypadku, o którym mowa w art. 4 ust. 7 niniejszego rozporządzenia lub w art. 59 ust. 1 lit. c), lub art. 62 ust. 1 lit. f) dyrektywy (UE) 2019/944; lub b) na podstawie wspólnego wniosku właściwych organów regulacyjnych. […]”. II. Okoliczności powstania sporu Okoliczności powstania sporu zostały przedstawione przez Sąd w pkt 2–18 zaskarżonych wyroków i dla celów niniejszego postępowania można je streścić w następujący sposób: Rozporządzenie 2017/2195 przewiduje wdrożenie szeregu europejskich platform wymiany energii bilansującej, wśród których znajdują się między innymi platformy mFRR i aFRR. W dniu 18 grudnia 2018 r. OSP przedłożyli do zatwierdzenia krajowym organom regulacyjnym (zwanym dalej „KOR‑ami”) swe wspólne propozycje metod wdrażania platform mFRR i aFRR. Pismem z dnia 24 lipca 2019 r. przewodnicząca forum organów regulacji energetyki (FORE) poinformowała ACER w imieniu wszystkich KOR‑ów, że wspólnie postanowiły one wystąpić do tej agencji z wnioskiem o podjęcie decyzji w sprawie owych propozycji. W następstwie wielokrotnej wymiany korespondencji między ACER, KOR‑ami i OSP, która doprowadziła do odrzucenia przez ACER przekazanych przez OSP propozycji pierwszej, drugiej i trzeciej, w dniu 18 grudnia 2019 r. OSP skierowali do ACER zmienioną wersję trzeciej propozycji metody. OSP zaproponowali w istocie, aby pojedynczy podmiot, a mianowicie jeden OSP lub spółka należąca do danych OSP, był odpowiedzialny za wykonywanie poszczególnych funkcji wymaganych do zarządzania platformami mFRR i aFRR, a mianowicie funkcji optymalizacji aktywacji i funkcji rozliczania OSP‑OSP, oraz aby wykonywanie funkcji zarządzania dostępnymi międzyobszarowymi zdolnościami przesyłowymi do celów wymiany energii bilansującej lub obsługi procesu kompensowania niezbilansowań (zwanej dalej „funkcją zarządzania zdolnościami przesyłowymi”), która jest funkcją wieloplatformową, można było powierzyć innemu pojedynczemu podmiotowi, czyli jednemu OSP lub spółce należącej do danych OSP. W dniu 20 grudnia 2019 r. ACER sporządził ostateczną wersję swoich projektów decyzji dotyczących metod aFRR i mFRR, którą przekazał OSP. W dniu 24 stycznia 2020 r. ACER wydał dwie decyzje dotyczące metod mFRR i aFRR. W swoich decyzjach ACER uznał w istocie, że wszyscy OSP powinni wyznaczyć podmiot – czy to jednego OSP, czy to spółkę należącą do danych OSP – odpowiedzialny za wykonywanie funkcji optymalizacji aktywacji oraz funkcji rozliczania OSP‑OSP dla platform mFRR i aFRR. Najpóźniej osiem miesięcy przed tym, nim funkcja zarządzania zdolnościami przesyłowymi stanie się funkcją wymaganą do zarządzania tymi platformami, wszyscy OSP powinni opracować propozycję dotyczącą modyfikacji ram wdrażania tych platform, wskazując podmiot odpowiedzialny za wykonywanie tej funkcji i określając, czy te platformy będą obsługiwane przez pojedynczy podmiot, czy przez kilka podmiotów. W dniu 23 marca 2020 r. Austrian Power Grid AG, ČEPS a.s., Polskie Sieci Elektroenergetyczne, Red Eléctrica de España SA, RTE Réseau de transport d’électricit, Svenska kraftnät, TenneT TSO BV i TenneT TSO GmbH wniosły do Komisji Odwoławczej ACER dwa odwołania od decyzji ACER. W dniu 16 lipca 2020 r. Komisja Odwoławcza ACER spornymi decyzjami oddaliła te dwa odwołania i utrzymała w mocy decyzje ACER. III. Postępowanie przed Sądem i zaskarżone wyroki Pismami złożonymi w sekretariacie Sądu w dniu 30 września 2020 r. wnoszące odwołania wniosły dwie skargi o stwierdzenie nieważności spornych decyzji w zakresie, w jakim ich dotyczą. Na poparcie tych skarg wnoszące odwołania podniosły trzy zarzuty. Przede wszystkim, w ramach zarzutów pierwszych, podzielonych na dwie części, podniosły one, że Komisja Odwoławcza naruszyła prawo, gdy nie stwierdziła, iż ACER przekroczył granice swoich kompetencji, wydając decyzje ACER. Wnoszące odwołania wskazały w istocie, że Komisja Odwoławcza błędnie stwierdziła, po pierwsze, że ACER nie odstąpił od wspólnego stanowiska KOR‑ów wynikającego ze wspólnych wniosków, a po drugie, że w każdym wypadku ACER jest uprawniony do odstąpienia od wspólnego stanowiska KOR‑ów. Następnie, w ramach zarzutów drugich, podzielonych na osiem części, wnoszące odwołania zarzuciły Komisji Odwoławczej naruszenie prawa poprzez stwierdzenie, że zaliczenie funkcji zarządzania zdolnościami przesyłowymi do funkcji wymaganych do zarządzania platformami mFRR i aFRR nie zostało narzucone OSP przez ACER, lecz wynika bezpośrednio z zastosowania rozporządzenia 2017/2195. Wreszcie w ramach zarzutów trzecich podniosły one w szczególności, że Komisja Odwoławcza zastosowała nieprawidłowy poziom kontroli, gdy dokonała jedynie ograniczonej kontroli decyzji ACER, to znaczy kontroli zawężonej do poszukiwania oczywistych błędów w ocenie złożonych kwestii faktycznych o charakterze technicznym. W zaskarżonych wyrokach Sąd oddalił obie te skargi. Na wstępie, w pkt 24 i 25 zaskarżonych wyroków, Sąd uznał za niedopuszczalne podniesione przez wnoszące odwołania żądania drugie ich skarg o stwierdzenie nieważności w zakresie, w jakim były one skierowane przeciwko decyzjom ACER i załącznikom do nich. Sąd stwierdził, że ponieważ wnoszące odwołania nie miały statusu skarżących uprzywilejowanych, mogły one dochodzić przed Sądem jedynie stwierdzenia nieważności decyzji wydanych przez Komisję Odwoławczą. W związku z tym Sąd ograniczył się w tych wyrokach do kontroli zgodności z prawem owych decyzji. W odpowiedzi na zarzuty pierwsze Sąd stwierdził w istocie, że ACER jest uprawniony do przyjmowania decyzji lub do wydawania decyzji indywidualnych w kwestiach regulacyjnych lub w kwestiach wchodzących w zakres kompetencji KOR‑ów, takich jak opracowanie metod wdrażania platform mFRR i aFRR, w sytuacji gdy – jak w niniejszej sprawie – KOR‑y skierowały do ACER wspólny wniosek w tym zakresie, przy czym właściwość tej agencji nie ogranicza się wyłącznie do kwestii spornych między zainteresowanymi organami. W tym względzie Sąd wskazał też, że z uzasadnienia wniosku dotyczącego rozporządzenia 2019/942 i z uzasadnienia wniosku dotyczącego rozporządzenia (WE) nr 713/2009, mającego zastosowanie wcześniej, jasno wynika wola prawodawcy Unii, aby uczynić podejmowanie decyzji w sprawach transgranicznych szybszym i skuteczniejszym poprzez wzmocnienie uprawnień ACER do wydawania decyzji indywidualnych. W związku z tym Sąd uznał w pkt 48 zaskarżonych wyroków, że wynika z tego, iż ACER został wyposażony we własne funkcje regulacyjne i uprawnienia decyzyjne, które agencja ta wykonuje w sposób całkowicie niezależny i na własną odpowiedzialność, aby móc uzupełnić działania KOR‑ów, w przypadku gdy ich dobrowolna współpraca nie umożliwia im przyjęcia indywidualnych decyzji w sprawach lub w szczególnych kwestiach należących do ich właściwości regulacyjnej. W konsekwencji w pkt 60 tych wyroków Sąd stwierdził, że Komisja Odwoławcza nie naruszyła prawa, gdy nie stwierdziła, iż ACER przekroczył granice swoich kompetencji, rozstrzygając kwestie dotyczące metod mFRR i aFRR, które były przedmiotem porozumienia między KOR‑ami. W konsekwencji Sąd oddalił w całości zarzuty pierwsze. W odpowiedzi na zarzuty drugie Sąd orzekł w szczególności w pkt 120, 122 i 124 zaskarżonych wyroków, że zaliczenie funkcji zarządzania zdolnościami przesyłowymi do funkcji wymaganych do zarządzania platformami aFRR i mFRR nie zostało narzucone OSP przez ACER, lecz wynika z zastosowania rozporządzenia 2017/2195. W tym względzie Sąd zbadał, czy zarządzanie zdolnościami przesyłowymi stanowi jedną z funkcji wymaganych do zarządzania platformami mFRR i aFRR w rozumieniu rozporządzenia 2017/2195. Sąd wyjaśnił na wstępie, że zaliczenie to ma decydujące znaczenie dla oceny, czy propozycje opracowane przez OSP powinny spełniać dodatkowe wymogi przewidziane w tym rozporządzeniu, jeżeli – tak jak w niniejszym przypadku – OSP zamierzają wyznaczyć kilka podmiotów do sprawowania różnych wymaganych funkcji. Sąd stwierdził wobec tego w pkt 105 zaskarżonych wyroków, że zgodnie z rzeczonym rozporządzeniem przedłożone przez OSP propozycje metod powinny obejmować definicję funkcji wymaganych do zarządzania platformami mFRR i aFRR. W tym względzie uznał on, że o ile z wykładni językowej tego rozporządzenia wynika, iż owe platformy powinny realizować przynajmniej funkcję optymalizacji aktywacji i funkcję rozliczania OSP‑OSP, o tyle nie jest wykluczone, że inna funkcja, taka jak funkcja zarządzania zdolnościami przesyłowymi, także zostanie uznana za funkcję wymaganą do zarządzania tymi platformami, w szczególności jeśli dodanie takiej funkcji okaże się konieczne do zapewnienia, że ogólny projekt tych platform będzie zgodny ze wspólnymi zasadami zarządzania i procesami biznesowymi. Ponadto Sąd zauważył w pkt 110 tych wyroków, że wykładnia pojęcia funkcji wymaganej do zarządzania platformami mFRR i aFRR, w świetle kontekstu i celów rozporządzenia 2017/2195, skłania do uznania, że chodzi o funkcję, która – zarówno pod względem technicznym, jak i prawnym – okazuje się konieczna dla skutecznego i bezpiecznego wdrożenia i funkcjonowania owych platform. Z prawnego punktu widzenia rozporządzenie to nakłada bowiem na OSP obowiązek stałej aktualizacji dostępności międzyobszarowych zdolności przesyłowych na potrzeby wymiany energii bilansującej lub obsługi procesu kompensowania niezbilansowań. Z technicznego punktu widzenia stała aktualizacja dostępności tych zdolności, leżąca u podstaw funkcji zarządzania zdolnościami przesyłowymi, jest „istotnym elementem składowym” funkcji optymalizacji aktywacji. Owa funkcja zarządzania zdolnościami przesyłowymi została dodana do platform mFRR i aFRR przez samych OSP, tak aby platformy te spełniały wynikające z rozporządzenia 2017/2195 wymogi ogólnego projektu dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa. W konsekwencji w pkt 122 zaskarżonych wyroków Sąd stwierdził, że funkcja stałej aktualizacji dostępnych międzyobszarowych zdolności przesyłowych, będąca podstawą funkcji zarządzania zdolnościami przesyłowymi, i wobec tego sama funkcja zarządzania zdolnościami przesyłowymi powinny zostać ogólnie zakwalifikowane jako funkcje wymagane do zarządzania platformami mFRR i aFRR. W ramach odpowiedzi na części piąte i szóste podniesionych przed nim zarzutów drugich Sąd orzekł w pkt 135 zaskarżonych wyroków, że zarządzanie zdolnościami przesyłowymi zostało również uwzględnione w trzeciej propozycji metod mFRR i aFRR jako funkcja wieloplatformowa, której realizacja była konieczna do zarządzania platformami mFRR i aFRR, nawet jeśli nie zostały one uznane w nich za funkcje wymagane dla tego zarządzania w rozumieniu art. 20 ust. 3 lit. c) i art. 21 ust. 3 lit. c) rozporządzenia 2017/2195. Sąd stwierdził jednak, zgodnie z wnioskiem, jaki sformułował w pkt 122 tych wyroków, że Komisja Odwoławcza słusznie uznała, iż zarządzanie zdolnościami przesyłowymi przewidziane w art. 37 tego rozporządzenia stanowi funkcję wymaganą do zarządzania platformami mFRR i aFRR w rozumieniu art. 20 ust. 3 lit. c) i art. 21 ust. 3 lit. c) wspomnianego rozporządzenia. Podobnie w odpowiedzi na części siódme podniesionych przed nim zarzutów drugich Sąd orzekł w pkt 143 zaskarżonych wyroków, odsyłając do swojej oceny dokonanej w pkt 122 tych wyroków, że zarządzanie zdolnościami przesyłowymi jest funkcją wymaganą do zarządzania każdą platformą. W odpowiedzi na zarzuty trzecie, co się tyczy dogłębności kontroli przeprowadzanej przez Komisję Odwoławczą ACER, Sąd oddalił w pkt 200–205 zaskarżonych wyroków zarzut szczegółowy dotyczący naruszenia ciążącego na tej komisji obowiązku przeprowadzenia pełnej kontroli decyzji ACER. W tym względzie Sąd zauważył w pierwszej kolejności, że zgodnie ze swoją ówczesną praktyką decyzyjną Komisja Odwoławcza przeprowadziła pełną kontrolę jedynie w odniesieniu do ocen prawnych decyzji ACER i że w odniesieniu do złożonych ocen faktycznych o charakterze technicznym poprzestała na przeprowadzeniu kontroli zawężonej do poszukiwania oczywistych błędów. Przyznał on jednak, że z wyroku z dnia 18 listopada 2020 r., Aquind/ACER (T‑735/18, EU:T:2020:542) wynika, iż Komisja Odwoławcza jest zobowiązana do przeprowadzenia pełnej kontroli ocen prawnych i technicznych dokonanych przez ACER w jego decyzjach. Niemniej jednak w drugiej kolejności Sąd uznał, po uważnej analizie spornych decyzji, że po pierwsze, przeprowadzona przez Komisję Odwoławczą kontrola dotyczyła w istocie ocen prawnych dokonanych przez ACER, w odniesieniu do których Komisja Odwoławcza przeprowadziła pełną kontrolę, a po drugie, gdy zwrócono się do niej o skontrolowanie złożonych ocen technicznych, Komisja Odwoławcza przeprowadziła w praktyce kontrolę wykraczającą poza zwykłą ograniczoną kontrolę, wobec czego de facto wywiązała się ze swoich obowiązków dotyczących dogłębności kontroli, jaką powinna przeprowadzić w odniesieniu do decyzji ACER. Ponieważ żaden z zarzutów podniesionych przez wnoszące odwołania nie został uwzględniony, w pkt 214 zaskarżonych wyroków Sąd oddalił skargi w całości. IV. Postępowanie przed Trybunałem i żądania stron w postępowaniu odwoławczym Wnoszące odwołania wnoszą do Trybunału o: – uchylenie zaskarżonych wyroków w całości lub w części; – stwierdzenie nieważności spornych decyzji w całości lub w części; – obciążenie ACER kosztami postępowania. ACER wnosi do Trybunału o: – uznanie odwołań za niedopuszczalne w całości lub w części, a w każdym razie za bezzasadne, i w konsekwencji ich odrzucenie lub ich oddalenie, oraz – obciążenie wnoszących odwołania kosztami postępowania. V. W przedmiocie odwołań Na poparcie odwołań wnoszące odwołania podnoszą dwa zarzuty. Zarzuty pierwsze dotyczą naruszenia prawa, jakiego miał dopuścić się Sąd, gdy orzekł, że Komisja Odwoławcza ACER nie naruszyła ciążącego na niej obowiązku przeprowadzenia pełnej kontroli decyzji ACER. Zarzuty drugie, które dzielą się na dwie części, dotyczą w istocie naruszenia prawa, jakiego miał dopuścić się Sąd, gdy uznał, że zgodnie z rozporządzeniem 2017/2195 funkcja zarządzania zdolnościami przesyłowymi stanowi funkcję wymaganą do zarządzania platformami mFRR i aFRR. A. W przedmiocie dopuszczalności 1.   Argumentacja stron ACER uważa, że odwołania należy odrzucić jako niedopuszczalne, ponieważ podniesione w nich zarzuty zmierzają jedynie do ponownego zbadania zarzutów podniesionych w pierwszej instancji. Tymczasem Trybunał nie jest właściwy do przeprowadzenia takiego ponownego badania, gdy rozpatruje odwołanie. Ponadto ACER utrzymuje, że zarzuty pierwsze odwołań nie mają praktycznego znaczenia i że stanowią one czysto hipotetyczną lub teoretyczną kwestię, ponieważ wnoszące odwołania nie kwestionują oceny Sądu, zgodnie z którą Komisja Odwoławcza przeprowadziła de facto pełną kontrolę decyzji ACER. Wnoszące odwołania twierdzą, że ich odwołania są dopuszczalne. 2.   Ocena Trybunału Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w sytuacji gdy wnoszący odwołanie kwestionuje wykładnię lub zastosowanie prawa Unii przez Sąd, w postępowaniu odwoławczym dopuszczalne jest ponowne rozpatrzenie kwestii prawnych badanych w pierwszej instancji. Gdyby bowiem wnoszący odwołanie nie mógł oprzeć odwołania na zarzutach i argumentach podniesionych już przed Sądem, postępowanie odwoławcze byłoby częściowo pozbawione sensu (zob. wyroki: z dnia 13 lipca 2000 r., Salzgitter/Komisja, C‑210/98 P, EU:C:2000:397, pkt 43; z dnia 16 maja 2002 r., ARAP i in./Komisja, C‑321/99 P, EU:C:2002:292, pkt 49; a także z dnia 12 czerwca 2025 r., ZR/EUIPO, C‑364/23 P, EU:C:2025:428, pkt 34). Tymczasem w niniejszej sprawie wnoszące odwołania nie zmierzają do uzyskania zwykłego ponownego rozpatrzenia skarg wniesionych w pierwszej instancji, lecz dążą, po pierwsze, do podważenia rozumowania prawnego, które skłoniło Sąd do uznania, że Komisja Odwoławcza nie naruszyła ciążącego na niej obowiązku przeprowadzenia pełnej kontroli decyzji ACER, a po drugie, do stwierdzenia, że przy dokonywaniu oceny podstaw prawnych i funkcji wymaganych do zarządzania platformami mFRR i aFRR Sąd nie zastosował prawidłowo art. 20, 21 i 37 rozporządzenia 2017/2195, które regulują, odpowiednio, platformy mFRR i aFRR oraz funkcję zarządzania zdolnościami przesyłowymi. W tym względzie wnoszące odwołania podnoszą w ramach zarzutów pierwszych swych odwołań w szczególności, że Sąd naruszył orzecznictwo Trybunału wypływające z wyroku z dnia 9 marca 2023 r., ACER/Aquind (C‑46/21 P, EU:C:2023:182), z którego wynika, iż Komisja Odwoławcza jest zobowiązana do przeprowadzenia pełnej kontroli ocen prawnych i technicznych dokonanych przez ACER. Zarzucają one Sądowi w szczególności nie to, że przedstawił ocenę, zgodnie z którą Komisja Odwoławcza przeprowadziła de facto pełną kontrolę decyzji ACER, lecz to, że stwierdził przeprowadzenie takiej kontroli przez ową komisję, pominąwszy zawarte w jej decyzjach wyraźne oświadczenie o ograniczeniu przez nią kontroli do oczywistego błędu. Ponadto w ramach zarzutów drugich swych odwołań zarzucają one Sądowi w istocie, że nie dokonał rozróżnienia między odrębnymi obowiązkami prawnymi przewidzianymi w art. 37 rozporządzenia 2017/2195 a wykonywaniem funkcji wymaganych do zarządzania danymi platformami. Poza tym ich zdaniem Sąd naruszył prawo, gdy rozszerzył zakres stosowania art. 20 ust. 1 i 2 oraz art. 21 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia na funkcje „ogólnie zakwalifikowane” jako funkcje wymagane do uzasadnienia wyznaczenia funkcji zarządzania zdolnościami przesyłowymi jako funkcji wymaganej do zarządzania platformami. Kwestionując wykładnię lub zastosowanie prawa Unii, wnoszące odwołania wskazały w sposób wymagany prawem fragmenty zaskarżonych wyroków, które ich zdaniem naruszają prawo, i przedstawiły argumenty prawne leżące u podstaw tych zarzutów, co pozwala Trybunałowi na przeprowadzenie kontroli. Wynika z tego, że przedstawione przez ACER uzasadnienie niedopuszczalności należy oddalić, wobec czego odwołania należy uznać za dopuszczalne. B. Co do istoty 1.   W przedmiocie zarzutów pierwszych a)   Argumentacja stron W ramach zarzutów pierwszych wnoszące odwołania kwestionują ocenę Sądu zawartą w pkt 203–205 i 214 zaskarżonych wyroków w zakresie, w jakim Sąd oddalił ich zarzut szczegółowy dotyczący naruszenia ciążącego na Komisji Odwoławczej obowiązku przeprowadzenia pełnej kontroli przy badaniu decyzji ACER. Wnoszące odwołania uważają w istocie, że Sąd naruszył prawo, gdy stwierdził, po pierwsze, iż ze spornych decyzji wynika, że komisja ta błędnie zapowiedziała przeprowadzenie jedynie ograniczonej kontroli decyzji ACER, lecz, po drugie, iż pomimo stwierdzenia tego błędu ze spornych decyzji wynika, iż Komisja Odwoławcza przeprowadziła w praktyce kontrolę wykraczającą poza zwykłą ograniczoną kontrolę, wobec czego de facto wywiązała się ona ze swoich obowiązków dotyczących dogłębności kontroli, jaką powinna przeprowadzić. W ten sposób Sąd naruszył orzecznictwo wynikające z wyroku z dnia 9 marca 2023 r., ACER/Aquind (C‑46/21 P, EU:C:2023:182). Tak więc w ramach oceny zgodności z prawem spornych decyzji Sąd powinien był ograniczyć się do stwierdzenia, że komisja ta naruszyła prawo, gdy oświadczyła, że zastosowała nieprawidłowy stopień kontroli. Sąd nie mógł pominąć tego oświadczenia, gdy zbadał stopień kontroli, jaką komisja odwoławcza przeprowadziła „de facto” lub „w praktyce”. ACER utrzymuje, że zarzuty pierwsze należy oddalić jako oczywiście bezzasadne. b)   Ocena Trybunału W ramach zarzutów pierwszych wnoszące odwołania podnoszą, że Sąd naruszył prawo przy ocenie dogłębności kontroli przeprowadzonej przez Komisję Odwoławczą. W tym względzie w pkt 201 i 202 zaskarżonych wyroków Sąd orzekł w istocie, że przeprowadzana przez Komisję Odwoławczą kontrola złożonych ocen technicznych i ekonomicznych zawartych w decyzjach ACER nie powinna być zawężona do ograniczonej kontroli istnienia oczywistego błędu w ocenie, lecz że kontrola ta powinna być pełna. Należy stwierdzić w tym względzie, że zaskarżone wyroki są zgodne z tym, co Trybunał orzekł w wyroku z dnia 9 marca 2023 r., ACER/Aquind (C‑46/21 P, EU:C:2023:182), na który wnoszące odwołania powołują się na poparcie swych odwołań. Należy zatem ustalić, czy samo stwierdzenie dokonane przez Sąd w pkt 200 zaskarżonych wyroków, zgodnie z którym z przypisu 81 do spornych decyzji i z pkt 192 tych decyzji wynika, że Komisja Odwoławcza dała do zrozumienia, iż zgodnie ze swoją ówczesną praktyką decyzyjną poprzestała na przeprowadzeniu ograniczonej kontroli, powinno było skłonić Sąd do stwierdzenia nieważności tych decyzji. W tym względzie należy zauważyć, że Sąd miał prawo uznać, iż nawet jeśli Komisja Odwoławcza wielokrotnie odwoływała się do wynikającego z jej praktyki decyzyjnej wymogu przeprowadzenia ograniczonej kontroli w odniesieniu do decyzji ACER, wzmianka o takiej kontroli nie mogła doprowadzić do stwierdzenia nieważności spornych decyzji, ponieważ owa wzmianka nie stała na przeszkodzie temu, by komisja ta przeprowadziła pełną kontrolę, do której była zobowiązana (zob. analogicznie wyrok z dnia 8 grudnia 2011 r., Chalkor/Komisja,C‑386/10 P, EU:C:2011:815, pkt 82). Właśnie to Sąd zweryfikował w ramach oceny zawartej w pkt 203–205 zaskarżonych wyroków i orzekł, po pierwsze, że ze spornych decyzji wynika, iż Komisja Odwoławcza zasadniczo skoncentrowała kontrolę na dokonanych przez ACER ocenach prawnych, w odniesieniu do których owa komisja przeprowadziła pełną kontrolę. Po drugie, uznał on, że w rzadkich przypadkach, w których zwrócono się do tej komisji o skontrolowanie złożonych ocen technicznych, przeprowadziła ona w praktyce kontrolę wykraczającą poza zwykłą ograniczoną kontrolę. Sąd doszedł na tej podstawie do wniosku, że de facto Komisja Odwoławcza wywiązała się ze swoich obowiązków dotyczących dogłębności kontroli, jaką powinna przeprowadzić. Tymczasem wnoszące odwołanie nie podnoszą w ramach swych odwołań, że ocena ta jest obarczona jakimkolwiek naruszeniem prawa. Wynika z tego, że zarzuty pierwsze należy oddalić jako bezzasadne. 2.   W przedmiocie zarzutów drugich a)   W przedmiocie części pierwszych 1) Argumentacja stron W ramach części pierwszych zarzutów drugich wnoszące odwołania podnoszą, że Sąd naruszył prawo w pkt 115–124 zaskarżonych wyroków w zakresie, w jakim orzekł, iż przewidzianą w art. 37 rozporządzenia 2017/2195 funkcję pozwalającą na wyznaczanie i stałą aktualizację dostępnych międzyobszarowych zdolności przesyłowych należy uznać za należącą do przewidzianych w art. 20 i 21 tego rozporządzenia funkcji wymaganych do zarządzania platformami mFRR i aFRR. Twierdzą one, że Sąd błędnie włączył wymogi wynikające z art. 37 wspomnianego rozporządzenia do funkcji, o których mowa w tych art. 20 i 21, podczas gdy owo rozporządzenie przewiduje odrębne systemy prawne mające zastosowanie z jednej strony do OSP, a z drugiej strony do tych platform. Zdaniem wnoszących odwołania, wbrew temu, co orzekł Sąd, obowiązków nałożonych w art. 37 rozporządzenia 2017/2195 nie można włączyć do art. 20 i 21 tego rozporządzenia. OSP nie są zatem zobowiązani na podstawie art. 20 i 21 rzeczonego rozporządzenia do powierzenia podmiotowi odpowiedzialnemu za platformy mFRR i aFRR aktualizacji lub wyznaczania międzyobszarowych zdolności przesyłowych. Wbrew temu, co uznał Sąd, ACER nie miał prawa nałożyć na nich tego obowiązku. Tak więc chociaż wnoszące odwołania przyznają, że dane dotyczące międzyobszarowych zdolności przesyłowych są elementami składowymi niezbędnymi do prawidłowego funkcjonowania platformy bilansującej, wyjaśniają one, że nie wynika z tego jednak, iż obliczenie tych danych powinno, jako konieczna funkcja, zostać wykonane przez podmiot odpowiedzialny za zarządzanie platformą lub przez samą platformę. ACER utrzymuje, że należy oddalić części pierwsze zarzutów drugich. 2) Ocena Trybunału W ramach części pierwszych zarzutów drugich należy zbadać, czy Sąd naruszył prawo, gdy orzekł, że zgodnie z art. 20 i 21 rozporządzenia 2017/2195 funkcja zarządzania zdolnościami przesyłowymi należy do funkcji wymaganych do zarządzania platformami mFRR i aFRR w rozumieniu art. 20 ust. 3 lit. c) i art. 21 ust. 3 lit. c) tego rozporządzenia. Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przy dokonywaniu wykładni przepisu prawa Unii należy uwzględniać nie tylko jego brzmienie, lecz także jego kontekst oraz cele regulacji, której część przepis ten stanowi (zob. wyroki: z dnia 17 listopada 1983 r., Merck, 292/82, EU:C:1983:335, pkt 12; a także z dnia 9 marca 2023 r., ACER/Aquind, C‑46/21 P, EU:C:2023:182, pkt 54). Co się tyczy w pierwszej kolejności wykładni literalnej, należy zauważyć, podobnie jak uczynił to Sąd w pkt 103 zaskarżonych wyroków, że pojęcie „funkcji wymaganych do zarządzania […] platform[ami] [mFRR i aFRR]” nie zostało zdefiniowane w rozporządzeniu 2017/2195, lecz zostało użyte wyłącznie w art. 20 i 21 tego rozporządzenia. Tymczasem zgodnie z art. 20 i 21 rozporządzenia 2017/2195 do OSP należy opracowanie propozycji metody dotyczącej ram wdrażania platform mFRR i aFRR. Jak Sąd słusznie wyjaśnił w pkt 104 i 105 zaskarżonych wyroków, propozycje te powinny zawierać przynajmniej „ogólny projekt europejskiej platformy” oraz „definicję funkcji wymaganych do zarządzania […] platform[ami] [mFRR i aFRR]”. Platformy te, obsługiwane przez OSP lub za pośrednictwem podmiotu utworzonego samodzielnie przez OSP, opierają się na wspólnych zasadach zarządzania i procesach biznesowych i zawierają przynajmniej funkcję optymalizacji aktywacji i funkcję rozliczania OSP‑OSP. Tym samym funkcja optymalizacji aktywacji i funkcja rozliczania OSP‑OSP są funkcjami wymaganymi w każdym wypadku do zarządzania platformami mFRR i aFRR. Jak Sąd słusznie orzekł w pkt 105 zaskarżonych wyroków, nie jest wykluczone, że w ramach art. 20 i 21 rozporządzenia 2017/2195 do propozycji metody dotyczącej ram wdrażania platform mFRR i aFRR można dodać inne funkcje. Jak Sąd zauważył bowiem w tych punktach, art. 20 ust. 2 i art. 21 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia przewidują, że platformy mFRR i aFRR zawierają „przynajmniej funkcję optymalizacji aktywacji i funkcję rozliczania OSP‑OSP”. W tym względzie wyrażenie „przynajmniej” wskazuje, że sformułowanie to nie zawiera wyczerpującego wykazu. W świetle wspomnianego sformułowania Sąd mógł prawidłowo stwierdzić, że owe przepisy nie wykluczają tego, iż w ramach projektowania tych platform funkcja inna niż optymalizacja aktywacji i rozliczanie OSP‑OSP, taka jak zarządzanie zdolnościami przesyłowymi, również zostanie uznana za wymaganą do zarządzania rzeczonymi platformami. Ponadto należy zauważyć, że Sąd oparł się również na stwierdzeniu, iż dodanie takiej funkcji okazuje się szczególnie konieczne do zapewnienia, by ogólny projekt tych platform był zgodny ze wspólnymi zasadami zarządzania i procesami biznesowymi. Z pkt 106 zaskarżonych wyroków wynika zatem, że Sąd nie przyjął autonomicznej wykładni art. 20 ust. 2 i art. 21 ust. 2 rozporządzenia 2017/2195, lecz oparł się również, zgodnie ze stałą metodą wykładni przepisów prawa Unii, na wykładni celowościowej i kontekstualnej pojęcia „funkcji wymaganych do zarządzania […] platform[ami] [mFRR i aFRR]”, aby dojść do wniosku, że zarządzanie zdolnościami przesyłowymi, podobnie jak optymalizację aktywacji i rozliczanie OSP‑OSP, należy uznać za taką wymaganą funkcję. Co się tyczy w drugiej kolejności owej wykładni celowościowej i kontekstualnej, Sąd oparł się najpierw w pkt 107–109 zaskarżonych wyroków na realizowanych przez rozporządzenie 2017/2195 celach, które wynikają z motywów 1, 6, 7 i 10 tego rozporządzenia, a także z art. 3 ust. 1 lit. c) i art. 3 ust. 2 lit. c) rzeczonego rozporządzenia. Cele te obejmują w szczególności skuteczne i bezpieczne wdrożenie i funkcjonowanie europejskich platform bilansowania energii. Na podstawie tej wykładni, której wnoszące odwołania zresztą nie zakwestionowały, Sąd mógł słusznie stwierdzić, że owe cele przemawiają za zaliczeniem funkcji zarządzania zdolnościami przesyłowymi do funkcji wymaganych do zarządzania platformami mFRR i aFRR, ponieważ zarówno pod względem technicznym, jak i prawnym funkcja ta okazuje się konieczna do realizacji wspomnianych celów. W tym względzie, po pierwsze, Sąd wskazał w pkt 113 zaskarżonych wyroków, że pod względem technicznym, jak zresztą przyznają same wnoszące odwołania, stała aktualizacja dostępnych międzyobszarowych zdolności przesyłowych jest „istotnym elementem składowym” funkcji optymalizacji aktywacji, która z kolei jest wymaganą funkcją platform mFRR i aFRR. Ta ostatnia funkcja służy optymalizacji aktywacji najwyżej uplasowanych ofert energii bilansującej przy uwzględnieniu ograniczonych dostępnych międzyobszarowych zdolności przesyłowych. Sąd mógł zatem słusznie uznać, że funkcja zarządzania zdolnościami przesyłowymi, w ramach której dokonuje się stałej aktualizacji dostępnych międzyobszarowych zdolności przesyłowych, stanowi technicznie niezbędny element prawidłowego funkcjonowania tych platform. Po drugie, w pkt 114 zaskarżonych wyroków Sąd słusznie uwzględnił, w ramach swojej wykładni kontekstualnej art. 20 i 21 rozporządzenia 2017/2195, wynikające z art. 37 tego rozporządzenia wymogi, które nakładają na OSP prawny obowiązek wyznaczenia międzyobszarowych zdolności przesyłowych. Prawdą jest, że – jak podnoszą wnoszące odwołania – wymogi te są na pierwszy rzut oka skierowane przede wszystkim do OSP. Niemniej jednak art. 20 i 21 rozporządzenia 2017/2195 nakładają na OSP odpowiedzialność za wdrożenie platform mFRR i aFRR z poszanowaniem celów realizowanych przez owo rozporządzenie. W tym względzie z art. 20 ust. 2 i 3 oraz z art. 21 ust. 2 i 3 rzeczonego rozporządzenia wynika, że projekt tych platform – niezależnie od tego, czy są one obsługiwane przez OSP, czy też za pośrednictwem podmiotu utworzonego samodzielnie przez OSP – powinien być ogólny i zgodny ze wspólnymi zasadami zarządzania i procesami biznesowymi. Wynika z tego, że funkcję, która choć jest skierowana do OSP w ramach art. 37 rozporządzenia 2017/2195, okazuje się konieczna do tego, aby wdrożenie rzeczonych platform przez OSP było zgodne z owymi celami, należy uznać za funkcję należącą do „funkcji wymaganych do zarządzania […] platform[ami] [mFRR i aFRR]” w rozumieniu art. 20 ust. 3 lit. c) i art. 21 ust. 3 lit. c) tego rozporządzenia, którą to funkcję powinien wykonywać podmiot odpowiedzialny za zarządzanie tymi platformami lub same te platformy, ale nie OSP. Tymczasem same wnoszące odwołania przyznają, że dane dotyczące międzyobszarowych zdolności przesyłowych są elementami składowymi niezbędnymi do prawidłowego funkcjonowania rzeczonych platform. Tak więc wbrew temu, co twierdzą wnoszące odwołania, oznacza to, że funkcję pozwalającą na wyznaczanie i stałą aktualizację dostępnych międzyobszarowych zdolności przesyłowych powinien wykonywać podmiot odpowiedzialny za zarządzanie platformami mFRR i aFRR lub same te platformy, ale nie OSP. Sąd słusznie zatem orzekł w pkt 115 zaskarżonych wyroków, że funkcję pozwalającą na wyznaczanie i aktualizację dostępnych międzyobszarowych zdolności przesyłowych, będącą podstawą funkcji zarządzania zdolnościami przesyłowymi, należy uznać za funkcję wymaganą do zarządzania platformami mFRR i aFRR, zgodnie z art. 20 ust. 3 lit. c) i art. 21 ust. 3 lit. c) rozporządzenia 2017/2195. W świetle całości powyższych rozważań należy oddalić części pierwsze zarzutów drugich jako bezzasadne. b)   W przedmiocie części drugich 1) Argumentacja stron W ramach części drugich zarzutów drugich wnoszące odwołania zarzucają Sądowi, że naruszył prawo w pkt 122, 135 i 143 zaskarżonych wyroków, ponieważ nie dokonał rozróżnienia między obowiązkami ciążącymi na OSP w odniesieniu do funkcji „wymaganych” do zarządzania platformami mFRR i aFRR z jednej strony a prawem OSP do włączenia dodatkowych funkcji do tych platform z drugiej strony. W ten sposób Sąd błędnie rozszerzył zakres stosowania art. 20 ust. 1 i 2 oraz art. 21 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2017/2195 na funkcje „ogólnie zakwalifikowane” jako funkcje wymagane do uzasadnienia wyznaczenia funkcji zarządzania zdolnościami przesyłowymi jako „funkcji wymaganej” do zarządzania platformami. ACER utrzymuje, że należy oddalić części drugie zarzutów drugich. 2) Ocena Trybunału Na wstępie należy zaznaczyć, że części pierwsze i części drugie zarzutów drugich są ze sobą ściśle powiązane. Zważywszy na względy przedstawione w pkt 65–78 niniejszego wyroku, Sąd nie naruszył prawa, gdy w pkt 122, 135 i 143 zaskarżonych wyroków uznał funkcję zarządzania zdolnościami przesyłowymi za funkcję „wymaganą” do zarządzania platformami mFRR i aFRR. W tych okolicznościach należy również oddalić części drugie zarzutów drugich, a w konsekwencji należy oddalić zarzuty drugie w całości. Ponieważ nie uwzględniono żadnego z podniesionych zarzutów, odwołania należy oddalić w całości. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem jeżeli odwołanie zostaje oddalone jako bezzasadne, Trybunał rozstrzyga o kosztach. Zgodnie z art. 138 § 1 tego regulaminu postępowania, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 wspomnianego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ wnoszące odwołania przegrały sprawę, należy – zgodnie z żądaniem ACER – obciążyć je kosztami postępowania.   Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:   1) Odwołania zostają oddalone.   2) Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A., RTE Réseau de transport d’électricité, Svenska kraftnät i TenneT TSO BV zostają obciążone kosztami postępowania.   Podpisy ( *1 ) Język postępowania: angielski.