C-289/05

OPINIA RZECZNIKA GENERALNEGO L.A. GEELHOEDA przedstawiona w dniu 14 września 2006 r.(1) Sprawa C‑289/05 Länsstyrelsen i Norrbottens län przeciwko Lapin liitto [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rovaniemen hallinto-oikeus (Finlandia)] Wykładnia ppkt 1.7 zasady nr 1 załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1685/2000 z dnia 28 lipca 2000 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 w odniesieniu do warunków, jakie muszą spełniać wydatki na działania współfinansowane z funduszy strukturalnych – Uwzględnienie wydatków ogólnych I –    Wprowadzenie 1.        W niniejszym wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym do Trybunału zwrócono się o dokonanie wykładni ppkt 1.7 zasady nr 1 załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1685/2000 z dnia 28 lipca 2000 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 w odniesieniu do warunków, jakie muszą spełniać wydatki na działania współfinansowane z funduszy strukturalnych(2). Rovaniemen hallinto‑oikeus (Finlandia) zmierza do ustalenia, na jakich warunkach koszty pośrednie mogą podlegać częściowemu zwrotowi jako koszty, które mogą być przypisane do działań współfinansowanych z funduszy strukturalnych. II – Ramy prawne 2.        Niniejszy spór powstał na gruncie prawa wspólnotowego dotyczącego funduszy strukturalnych(3). Fundusze strukturalne udostępniają różne formy pomocy, których celem jest wzmocnienie spójności gospodarczej i społecznej, a w szczególności zmniejszenie dysproporcji w poziomach rozwoju różnych regionów oraz zacofania regionów mających najmniej korzystne warunki(4). Pomocy udziela się w formie współfinansowania przez Wspólnotę różnych projektów wybranych przez państwa członkowskie. 3.        W ogólnym zarysie ramy prawne regulujące realizację działań finansowanych przez fundusze strukturalne przedstawiają się w sposób następujący: 4.        Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych(5) określa trzy priorytetowe cele polityki strukturalnej Wspólnoty: –        Cel 1 zakłada wspieranie rozwoju i dostosowania strukturalnego regionów opóźnionych w rozwoju. Obejmuje on te regiony, w których produkt krajowy brutto (PKB) na mieszkańca nie przekracza 75% średniej wspólnotowej. Cel ten obejmuje także tak zwane regiony peryferyjne(6) oraz część najsłabiej zaludnionych regionów Finlandii i Szwecji. –        Regiony objęte celem 2 to regiony dotknięte problemami strukturalnymi, a realizowane wsparcie dotyczyć ma ich konwersji społeczno‑gospodarczej. Cel 2 dotyczy w szczególności upadających obszarów wiejskich, objętych kryzysem obszarów zależnych od rybołówstwa oraz obszarów miejskich znajdujących się w trudnej sytuacji. –        Cel 3 zakłada wspieranie dostosowania i modernizacji polityki szkolenia i zatrudnienia i skierowany jest w szczególności na zwalczanie długotrwałego bezrobocia, bezrobocia wśród osób młodych oraz integracji grup będących w trudnej sytuacji na rynku pracy. 5.        Pomoc udzielana jest w formie współfinansowania programów realizowanych w kontekście jednego z powyższych celów. Ponadto różne fundusze strukturalne finansują środki innowacyjne oraz inicjatywy wspólnotowe takie jak program Interreg, który ma zasadnicze znaczenie dla niniejszej sprawy(7). 6.        Realizacja działań współfinansowanych przez fundusze strukturalne następuje według trzech poniższych zasad. Pierwszą zasadą jest zasada komplementarności. Działanie Wspólnoty powinno być komplementarne lub stanowić wkład do działań państw członkowskich(8). Zasada ta zakłada, że wkład finansowy Wspólnoty uzupełniany jest na szczeblu krajowym, regionalnym, a także lokalnym(9). Drugą zasadą jest zasada wspólnotowych ram wsparcia. Wyznaczeni partnerzy opracowują plan dla danego regionu i szczegółowo opisują wszystkie projekty i wszystkie ich potencjalne konsekwencje; na tej podstawie podejmowana jest decyzja o finansowaniu(10). Trzecią zasadą jest zasada partnerstwa. Każda ze stron zaangażowanych w projekt oraz finansowanie programu – to jest Komisja oraz właściwe instytucje krajowe, regionalne lub lokalne wyznaczone przez państwo członkowskie – odpowiada za szczególne zadania i zobowiązana jest do wdrażania środków w ramach ścisłych wzajemnych uzgodnień i ścisłej wzajemnej współpracy(11). 7.        Rozporządzenie nr 1260/1999 ustanawia obszerny system regulacji w celu zapewnienia skuteczności pomocy. Ponadto rozporządzenie jasno precyzuje kompetencje stron zaangażowanych w wykonanie budżetu wspólnotowego – państw członkowskich, ich organów wykonawczych oraz Komisji. Z brzmienia tych przepisów bezspornie wynika, że rozporządzenie ma strukturę zdecentralizowaną. 8.        Państwa członkowskie gwarantują właściwe zarządzanie funduszami Wspólnoty. Są one przede wszystkim odpowiedzialne za zapewnienie należytej realizacji finansowej poprzez: –        organ zarządzający, odpowiedzialny za skuteczność i poprawność zarządzania danym programem(12); –        organ wypłacający, potwierdzający wydatki(13), który jest także odpowiedzialny za sporządzanie i składanie wniosków o płatności oraz otrzymywanie płatności z Komisji(14); –        stosowanie właściwych przepisów prawa krajowego do wydatków kwalifikowanych w przypadku braku odpowiednich przepisów wspólnotowych(15). 9.        Ponadto państwa członkowskie są w pierwszej kolejności odpowiedzialne za finansową kontrolę pomocy(16). Odpowiadają za jakość zarządzania finansowego i uzgodnienia dotyczące kontroli oraz za sposób wykorzystywania środków przekazanych do ich dyspozycji(17). Państwa członkowskie zobowiązane są do współpracy z Komisją w celu zapewnienia, aby środki wykorzystywane były zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami(18). 10.      Komisja w ramach odpowiedzialności za wykonanie budżetu wspólnotowego sprawuje kontrolę nad prawidłowym wypełnianiem zadań przydzielonych państwom członkowskim. W tym celu Komisja: –        podejmuje niezbędne decyzje celem określenia wysokości wkładu funduszy strukturalnych, pod warunkiem wypełnienia wymogów prawnych(19); –        zapewnia, aby państwa członkowskie dysponowały sprawnie funkcjonującymi systemami zarządzania i kontroli, zapewniającymi skuteczne i prawidłowe wykorzystywanie funduszy wspólnotowych(20). –        przeprowadza kontrole działań na miejscu oraz audyty, w szczególności prowadząc dochodzenia, dokonując wymaganych korekt finansowych, w przypadku gdy wykryto nieprawidłowości i błędy, a państwa członkowskie nie dokonały wymaganych korekt finansowych(21). 11.      W celu prawidłowej realizacji przydzielonych jej zadań Komisja może ustanawiać wymogi minimalne dla systemów kontroli. Komisja może ustanawiać tego rodzaju reguły wspólnotowe, jeżeli są one niezbędne dla jednolitego i zrównoważonego wdrażania funduszy strukturalnych na obszarze Wspólnoty(22). Szczegółowe zasady wykonawcze ustanowione przez Komisję w tym względzie to – z jednej strony – zespół przepisów pozwalających Komisji weryfikować spełnianie przez systemy zarządzania i kontroli w państwach członkowskich wymogów określonych rozporządzeniami(23), a z drugiej strony – zespół zasad określających warunki dotyczące kwalifikowania wydatków odnoszących się do działań współfinansowanych z funduszy strukturalnych(24). 12.      W tym kontekście znaczenie mają następujące zasady: 13.      Zasada nr 1 załącznika do rozporządzenia nr 1685/2000 brzmi następująco: „Zasada nr 1: wydatki rzeczywiście ponoszone 1. Płatności ponoszone przez końcowych beneficjentów 1.1. Płatności poczynione przez końcowych beneficjentów w rozumieniu art. 32 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 (zwanego dalej »rozporządzeniem ogólnym«) dokonywane są w postaci gotówkowej z uwzględnieniem wyjątków określonych w ppkt 1.4. […] 1.4. Zgodnie z warunkami określonymi w ppkt 1.5–1.7 amortyzacja, wkład rzeczowy i koszty ogólne mogą również kształtować [stanowić] część płatności określonych w ppkt 1.1. Jednakże współfinansowanie działań przez fundusze strukturalne nie powinno przekraczać całkowitych wydatków kwalifikowanych, z wyłączeniem wkładu rzeczowego, po zakończeniu operacji. […] 1.7. Koszty ogólne są wydatkami kwalifikowanymi, pod warunkiem że oparte są na faktycznych kosztach, które odnoszą się do wprowadzania w życie działań współfinansowanych przez fundusze strukturalne oraz są przeznaczone pro rata [zostały przypisane proporcjonalnie] do działań, zgodnie z należycie uzasadnioną, rzetelną i bezstronną metodologią [odpowiednią metodą]. 1.8. Przepisy ppkt 1.4–1.7 stosuje się w odniesieniu do indywidualnych odbiorców określonych w ppkt 1.2 w przypadku planów pomocy zgodnych z art. 87 traktatu oraz pomocy przyznanej przez podmioty określone przez państwa członkowskie. 1.9. Państwa członkowskie mogą stosować bardziej restrykcyjne przepisy krajowe określające wydatki kwalifikowane dotyczące ppkt 1.5–1.7. 2. Dowody wydatków Co do zasady płatności końcowego beneficjenta powinny być potwierdzone otrzymaną [pokwitowaną] fakturą. Jeśli nie jest to możliwe, płatności potwierdza się dokumentami rachunkowymi o równoważnej wartości dowodowej. […]”. III – Postępowanie przed sądem krajowym 14.      W październiku 2002 r. Länsstyrelsen i Norrbottens län(25), skarżąca w postępowaniu przed sądem krajowym, złożyła do Lapin liitto(26), pozwanej w postępowaniu przed sądem krajowym, wniosek o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów pośrednich pomocy technicznej w ramach inicjatywy wspólnotowej – programu Interreg III A Nord – w łącznej wysokości 95 880,72 SEK za rok 2001(27). 15.      Pozwana odrzuciła wniosek, powołując się na rozporządzenie nr 1685/2000. Koszty pośrednie, których zwrotu żądano, nie zostały przypisane do projektu zgodnie z należycie uzasadnioną, rzetelną i bezstronną metodą. Ponadto koszty pośrednie nie opierały się na kosztach faktycznych, a dokonane płatności nie zostały potwierdzone pokwitowaniami. 16.      We wrześniu 2003 r. Länsstyrelsen i Norrbottens län ponownie złożyła wniosek o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów pośrednich za rok 2001 w łącznej wysokości 56 854 SEK oraz za rok 2002 w łącznej wysokości 186 982 SEK(28). Skarżąca obliczyła wysokość tych kosztów przy użyciu nowego modelu, zgodnie z którym obliczona została część kosztów pośrednich odpowiadająca czasowi pracy każdej osoby pracującej przy projekcie wspólnotowym. 17.      Decyzją z dnia 24 listopada 2003 r. Lapin liitto odrzuciła ten wniosek, uzasadniając, że skarżąca instytucja nie wykazała związku pomiędzy innymi kosztami pośrednimi a projektem wspólnotowym(29). 18.      Länsstyrelsen i Norrbottens län złożyła następnie do Lapin liitto odwołanie od tej decyzji. 19.      Decyzją z dnia 6 lutego 2004 r. Lapin liitto oddaliła odwołanie, uzasadniając to tym, że skarżąca instytucja nie wskazała – w oparciu o wystarczająco precyzyjne dane – jaka część kosztów projektu została przeznaczona na pomoc techniczną. 20.      Skarżąca dochodzi przed Hallinto‑oikeus zapłaty kosztów pośrednich. Sąd odsyłający stanął na stanowisku, że – aby wydać orzeczenie w toczącej się przed nim sprawie – należy ustalić wykładnię ppkt 1.7 zasady nr 1 załącznika do rozporządzenia Komisji nr 1685/2000, w związku z czym dnia 15 lipca 2005 r. postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym. IV – Ocena 21.      Omawiany tu wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy zasadniczo warunków, na jakich – w świetle prawa wspólnotowego – kwalifikuje się do pomocy koszty pośrednie (koszty ogólne). 22.      Postanowienia art. 32 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 1260/1999 oraz zasady nr 1 załącznika do rozporządzenia nr 1685/2000(30) wyraźnie oparte są na zasadzie zwrotu kosztów. Oznacza to, że końcowi beneficjenci powinni dokonywać płatności w postaci gotówkowej, a płatności te powinny dotyczyć wydatków faktycznie poniesionych. W niektórych szczególnych przypadkach amortyzacja, wkład rzeczowy i koszty ogólne mogą również stanowić część tych płatności(31). Zwrot kosztów pośrednich uznanych za koszty kwalifikowane stanowi w istocie wyjątek; należy go zatem interpretować ściśle, zarówno w kontekście jego zakresu, jak i metody stosowania (sposobu dokonania przydziału, pisemnej dokumentacji potwierdzającej przydział). 23.      Przed dokonaniem analizy okoliczności, w których wyjątek ten znajduje zastosowanie, pragnę zaznaczyć, że państwa członkowskie mogą stosować bardziej rygorystyczne przepisy krajowe określania kosztów pośrednich jako wydatków kwalifikowanych. Państwa członkowskie uzyskały takie kompetencje na mocy ppkt 1.9 zasady nr 1 załącznika do rozporządzenia nr 1685/2000(32). Oznacza to, że na ppkt 1.7 zasady nr 1 powoływać się można wyłącznie w sytuacjach, gdy państwa członkowskie nie ustanowiły bardziej restrykcyjnych przepisów krajowych dotyczących określania wydatków kwalifikowanych na mocy ppkt 1.9. 24.      Innymi słowy, rozporządzenia nr 1260/1999, 438/2001 oraz 1685/2000 opisane powyżej w pkt 2–13 określają minimalne warunki, jakie muszą zostać spełnione, aby określone koszty można było finansować. Jeżeli warunki te są spełnione, dane wydatki mogą kwalifikować się do finansowania na mocy przepisów prawa wspólnotowego. Nie zmienia to jednak faktu, że na mocy stosownych przepisów prawa krajowego warunki uzyskania pomocy w odniesieniu do kosztów pośrednich mogą być bardziej rygorystyczne. 25.      Aby udzielić odpowiedzi na pytanie dotyczące okoliczności, w których koszty pośrednie (koszty ogólne) można uznać na mocy prawa wspólnotowego za wydatki kwalifikowane, należy przeanalizować brzmienie ppkt 1.7 zasady nr 1, a także system stanowiący podstawę powyższych rozporządzeń. Zgodnie z tą zasadą koszty pośrednie (koszty ogólne) powinny: –        być oparte na faktycznych kosztach; –        odnosić się do realizacji działań współfinansowanych przez fundusze strukturalne; –        być przypisane proporcjonalnie do działań, zgodnie z należycie uzasadnioną, rzetelną i bezstronną metodą. 26.      Jeżeli chodzi o punkt pierwszy, wystarczy przywołać art. 32 ust. 1 akapity pierwszy i trzeci rozporządzenia nr 1260/1999, który stanowi: „Płatności okresowe i płatności salda końcowego dotyczą wydatków faktycznie poniesionych, które muszą być powiązane z płatnościami dokonanymi przez bezpośrednich beneficjentów, potwierdzonych przez pokwitowane faktury lub dokumenty rachunkowe o takiej samej wartości dowodowej”(33). Jak słusznie zauważyła Komisja, kosztów teoretycznych nie można zatem zwracać. 27.      Jeżeli chodzi o punkt drugi, rząd fiński odnotował, że w odniesieniu do wydatków kwalifikowanych należy stosować zasadę przyczynowości. Zdaniem rządu fińskiego oznacza to, że za wydatki kwalifikowane uznać można jedynie te koszty dodatkowe, które rzeczywiście powstają w wyniku działań wspólnotowych. Koszty niezwiązane z takimi działaniami nie powinny podlegać finansowaniu. 28.      Zdaniem Komisji odpowiedzialni za realizację danego projektu wspólnotowego muszą być w stanie wykazać, że koszty pośrednie miały zasadnicze znaczenie dla realizacji projektu. 29.      Artykuł 30 ust. 1 rozporządzenia nr 1260/1999 stanowi, że wydatki dotyczące działań kwalifikują się do współfinansowania z funduszy jedynie wówczas, gdy działania te tworzą część danej pomocy. Innymi słowy, wydatki muszą zostać poniesione w kontekście projektu finansowanego przez Unię Europejską. Należy wykazać, że poniesione koszty rzeczywiście związane były z realizacją projektu i nie stanowiły wydatków poniesionych w związku ze zwykłą działalnością niezwiązaną z realizacją projektu. 30.      W niniejszej sprawie istotne znaczenie ma punkt trzeci. W szczególności ważną kwestią jest to, czy metoda taka jak zastosowana przez skarżącą w postępowaniu krajowym do obliczenia wysokości kosztów pośrednich spełnia wymóg ppkt 1.7, zgodnie z którym koszty pośrednie (koszty ogólne) przypisuje się proporcjonalnie do działań, zgodnie z należycie uzasadnioną, rzetelną i bezstronną metodą. 31.      Skarżąca w postępowaniu krajowym odnosi się do zastosowanej metody, w ramach której koszty ogólne rozłożone zostały według średniego rocznego stanu zatrudnienia w danym roku w całej organizacji, co umożliwiło obliczenie średnich kosztów przypadających w skali roku i miesiąca na jedną osobę. W oparciu o te uśrednione wyniki obliczeń koszty czasu pracy poszczególnych osób zaangażowanych w projekt zakwalifikowano jako koszty projektu. Zdaniem strony skarżącej metoda ta zgodna jest z ppkt 1.7. 32.      W pierwszej kolejności niezbędny jest komentarz dotyczący różnych wersji językowych ppkt 1.7 zasady nr 1 załącznika do rozporządzenia Komisji nr 1685/2000. Istnieje zasadnicza różnica pomiędzy tekstem w fińskiej wersji językowej a pozostałymi wersjami językowymi. We francuskiej, angielskiej, duńskiej, hiszpańskiej, portugalskiej i włoskiej wersji językowej użyto pojęcia „pro rata”, podobnie jak w wersji szwedzkiej, w której użyto słowa „proportionellt”, a termin „pro rata” umieszczono w nawiasie. W wersji niderlandzkiej zastosowano termin „verhoudingsgewijs” (proporcjonalnie), a w wersji niemieckiej „anteilig” (proporcjonalny). Wersja fińska w ogóle nie używa tego pojęcia(34). 33.      W przypadku różnic pomiędzy poszczególnymi wersjami językowymi danego dokumentu wspólnotowego tekstów takich nie należy rozpatrywać odrębnie; przeciwnie – w sytuacjach wątpliwych należy je interpretować i stosować w świetle pozostałych obowiązujących wersji językowych(35). Tak czy inaczej pojedynczej wersji językowej nie można uznać za nadrzędną względem pozostałych wersji językowych, jeżeli wszystkie one potwierdzają określoną interpretację(36). 34.      Jako że wszystkie pozostałe wersje językowe – choć nie tymi samymi słowami – w ppkt 1.7 zasady nr 1 załącznika do rozporządzenia nr 1685/2000 odnoszą się do pojęcia „pro rata” lub przynajmniej używają słowa „proporcjonalnie”, przepis ten należy interpretować w świetle brzmienia tych wersji. 35.      Prowadzi to do wniosku, że do obliczenia kosztów pośrednich można wykorzystać procentowo określoną część kosztów pośrednich ogółem, o ile można wykazać, że część ta została ustalona w sposób uzasadniony i odpowiedni, proporcjonalnie do wielkości projektu wspólnotowego. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w drugim warunku ustanowionym w art. 7 załącznika I do rozporządzenia nr 438/2001, który stanowi, co następuje: „W przypadku elementów wydatków odnoszących się tylko częściowo do operacji współfinansowanych należy wykazać zgodność alokacji wydatków między operacjami współfinansowanymi a innymi operacjami. To samo dotyczy rodzajów wydatków uważanych za kwalifikujące [się] jedynie w pewnych granicach lub proporcjonalnie do innych kosztów”. 36.      Zasadność przydziału kosztów pośrednich do danego projektu wspólnotowego można wykazać wskazując dodatkowe wydatki na wynagrodzenia i inne dodatkowe wydatki, takie jak koszty lokalowe, które w uzasadniony sposób można przydzielić do projektu. Na tej podstawie można ustalić procentowo określoną część kosztów pośrednich. Jak słusznie zauważyła Komisja, przy obliczaniu kosztów pośrednich na podstawie dodatkowych wydatków na wynagrodzenia uwzględnić należy następujące dane: a) liczbę osób pracujących przy projekcie; b) liczbę godzin pracy spędzonych przy projekcie; c) wynagrodzenia wypłacone w związku z projektem; d) średnią liczbę osób zatrudnionych w danej jednostce; e) liczbę przepracowanych przez nie godzin; f) średnią kwotę wypłaconego wynagrodzenia. Jeżeli obliczenia kosztów pośrednich opierają się na wysokości wypłaconych wynagrodzeń, wówczas należy przeprowadzić je w oparciu o faktyczne, a nie uśrednione kwoty wypłaconego wynagrodzenia. 37.      Nie jest to jednak jedyna dopuszczalna odpowiednia metoda. Już samo sformułowanie – „zgodnie z należycie uzasadnioną i odpowiednią metodą”(37) – wyraźnie wskazuje na fakt, że do obliczania kosztów pośrednich i przydzielania ich do projektu wspólnotowego można stosować różne metody. 38.      Ustalenie tego, czy spełnione zostały warunki ustanowione w ppkt 1.7 zasady nr 1 załącznika do rozporządzenia Komisji nr 1685/2000, należy do kompetencji sądu krajowego w zawisłym przed nim postępowaniu. V –     Wnioski 39.      Uważam, że na pytanie prejudycjalne przedstawione przez sąd krajowy należy udzielić następującej odpowiedzi: –        Podpunkt 1.7 zasady nr 1 załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1685/2000 z dnia 28 lipca 2000 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 w odniesieniu do warunków, jakie muszą spełniać wydatki na działania współfinansowane z funduszy strukturalnych, winien być interpretowany w taki sposób, że do obliczenia kosztów pośrednich (kosztów ogólnych) można wykorzystać procentowo określoną część kosztów pośrednich ogółem, o ile można wykazać, że część ta została ustalona w sposób uzasadniony i odpowiedni, proporcjonalnie do wielkości projektu wspólnotowego. –        Zasadność przydziału kosztów pośrednich do danego projektu wspólnotowego można wykazać, między innymi wskazując dodatkowe wydatki na wynagrodzenia i inne dodatkowe wydatki, takie jak koszty lokalowe, które w uzasadniony sposób można przydzielić do projektu. Na tej podstawie można ustalić procentowo określoną część kosztów pośrednich. –        Ustalenie, czy spełnione zostały warunki ustanowione w ppkt 1.7 zasady nr 1 załącznika do rozporządzenia Komisji nr 1685/2000, należy do kompetencji sądu krajowego w zawisłym przed nim postępowaniu. 1 – Język oryginału: niderlandzki. – Dz.U. L 193, str. 39. – Cztery fundusze strukturalne to: Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR), Europejski Fundusz Społeczny (EFS), Europejski Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) – Sekcja Orientacji oraz Instrument Finansowy Orientacji Rybołówstwa (IFOR). – Artykuł 158 WE. – Dz.U. L 161, str. 1. – Francuskie departamenty zamorskie, Azory, Madera i Wyspy Kanaryjskie. 7 – Artykuł 9 lit. e) rozporządzenia nr 1260/1999. 8 – Motyw 27 preambuły do rozporządzenia nr 1260/1999. 9 – Artykuł 8 ust. 1 w zw. z art. 29 rozporządzenia nr 1260/1999. 10 – Artykuł 9 lit. d) rozporządzenia nr 1260/1999. 11 – Artykuł 8 rozporządzenia nr 1260/1999. – Artykuł 34 ust. 1 rozporządzenia nr 1260/1999. Organ zarządzający odpowiada także za działania podejmowane w odpowiedzi na poczynione przez Komisję uwagi lub wnioski o podjęcie środków naprawczych w odniesieniu do systemu zarządzania, nadzoru i kontroli, za zapewnianie zgodności działań z polityką wspólnotową, za gromadzenie informacji i opracowywanie wymaganych przez Komisję sprawozdań służących monitorowaniu programu. – Artykuł 32 ust. 3 rozporządzenia nr 1260/1999. – Artykuł 9 lit. o) rozporządzenia nr 1260/1999. Organ wypłacający musi także zapewnić, aby bezpośredni beneficjenci otrzymywali płatność z funduszy możliwie jak najszybciej i w pełnej wysokości. Artykuł 32 ust. 1 akapit piąty rozporządzenia nr 1260/1999. – Artykuł 30 ust. 3 rozporządzenia nr 1260/1999. Zobacz także motyw 41 rozporządzenia nr 1260/1999. – Artykuł 38 ust. 1 rozporządzenia nr 1260/1999. 17 – Artykuł 38 ust. 1 lit. a), c), d) i f) rozporządzenia nr 1260/1999. 18 – Artykuł 8 ust. 4 oraz art. 38 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1260/1999. 19 – Artykuł 28 rozporządzenia nr 1260/1999. 20 – W odniesieniu do każdej pomocy państwa członkowskie informują Komisję o stosowanych systemach zarządzania i kontroli, w tym także o procedurach odnoszących się do otrzymywania, weryfikacji i zatwierdzania wniosków o zwrot wydatków, jak również do polecenia wypłaty, dokonywania i księgowania płatności na rzecz beneficjentów. Następnie Komisja, we współpracy z państwem członkowskim, weryfikuje spełnianie przez przedstawione systemy zarządzania i kontroli norm określonych w rozporządzeniu nr 1260/1999 i w rozporządzeniu (WE) nr 438/2001. Artykuły 4–6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 438/2001 z dnia 2 marca 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 dotyczącego zarządzania i systemów kontroli pomocy udzielanej w ramach funduszy strukturalnych (Dz.U. L 63, str. 21). – Artykuły 38 i 39 rozporządzenia nr 1260/1999. – Artykuł 30 ust. 3 rozporządzenia nr 1260/1999. Zobacz także motyw 41 preambuły do rozporządzenia nr 1260/1999. – Rozporządzenie nr 438/2001. 24– Rozporządzenie nr 1685/2000. – Organ administracji prowincji Norrbotten. – Rada regionalna Laponii. – Wysokość tej kwoty oparta została na stosunku pośrednich wydatków na wynagrodzenia i innych kosztów do bezpośrednich wydatków na wynagrodzenia związanych ze zwykłą działalnością organu administracji prowincji. – Były to koszty w zakresie informatyki i zarządzania personelem, prowadzenia korespondencji i innych podobnych kwestii, a także koszty zarządzania finansowego i koszty lokali. – Lapin Liitto ostatecznie wypłaciła kwotę w łącznej wysokości 6558,98 SEK za rok 2001 oraz 22 203,30 SEK za rok 2002 na pokrycie kosztów lokalowych uczestników projektu, odrzuciła jednak pozostałe wnioski. – Zobacz pkt 1.1 zasady nr 1. – Zobacz pkt 1.5–1.7 zasady nr 1. – Nie posiadam wiedzy na temat tego, czy rządy fiński i szwedzki, które – zgodnie z art. 19 rozporządzenia nr 438/2001 – podpisały protokół określający wspólne ustalenia służące zapewnieniu należytego zarządzania finansami, zawarły w nim zasady dotyczące kwalifikowania kosztów pośrednich (kosztów ogólnych) jako wydatków. Postanowienie odsyłające milczy w tej kwestii. Finlandia i Szwecja podpisały wspomniany wyżej protokół dotyczący wspólnych ustaleń w dniach 24 i 31 października 2002 r. Tytuł protokołu brzmi następująco: „Memorandum of Understanding för genomförande av programmet för gemenskapsinitiativet Interreg III A Nord”. –      Zobacz także pkt 2 zasady nr 1 rozporządzenia nr 1685/2000. – Fińska wersja językowa brzmi następująco: „1.7 Yleiskustannukset ovat tukikelpoisia, jos ne perustuvat rakennerahastoista yhteisrahoitetun toimen kustannuksiin ja ne kohdennetaan toimeen perustellulla oikeudenmukaisella ja tasapuolisella tavalla”. – Wyroki: z dnia 5 grudnia 1967 r. w sprawie 19/67 Van der Vecht, Rec. str. 445, z dnia 6 października 1982 r. w sprawie 283/81 CILFIT i in., Rec. str. 3415, pkt 18. – Wyrok z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie C‑219/95 Ferriere Nord przeciwko Komisji, Rec. str. I‑4411, pkt 15, wraz z przytoczonym tam orzecznictwem. 37 – Punkt 1.7 zasady nr 1 załącznika do rozporządzenia nr 1685/2000.